เบ๊อะบ๊ะ

Members
  • Content count

    318
  • Joined

  • Last visited

About เบ๊อะบ๊ะ

  • Rank
    Undergirls

Contact Methods

  • Facebook https://www.facebook.com/iamBerBar

Profile Information

  • Gender Not Telling
  • Interest in Groups AKB48
  • Oshi-Members Okada nana | Watanabe Mayu | Kashiwagi yuki & Matsui Rena

Recent Profile Visitors

1008 profile views
  1. [Short Fic] Plan | 05 | END + Omake 01-03 | 2015.02.05

    ใครตามอ่านเรื่องนี้ ย้ายไปรีไรท์ลงที่ Fictionlog แล้วหนาคะ
  2. [Fic] BR48 - Till the last of us - | PG | - 019 - | 2017.07.26 | FICTIONLOG

    ตอน 18 อัพลงใน fictionlog แล้วนะคะ  https://fictionlog.co/b/58a5b58b58295a37e6c7c429 จากนี้ไปตอนต่อก็จะอัพลงทางนั้นค่าาา  ขออภัยที่ดองนานมากๆด้วยนะคะ  ก่อนนำไปลงฟิกชั่นล็อกมีแก้บางจุดไปบ้าง  หากมีขัดๆ ขออภัยด้วยนะคะ
  3. บอกแล้วว่าเดี๋ยวมันก็มีงอกมาเรื่อยๆ  ตอนต่อของ สามตอนนี้ค่ะ  (1) - その時以来、気づかないの? - 柏木由紀 x 松井玲奈 (2) - ずっと知っているから、大丈夫 - 柏木由紀 x 松井玲奈 (3) - ゆめだったら どうする? - 柏木由紀 x 松井玲奈   ---------------------------   - ずっと勘違った? - 柏木由紀 x 松井玲奈 (1,943 words) ...   "ไม่ได้ ไม่ได้คุณมีงานนะ มัตสึอิซัง!!" ผู้จัดการสาว ดึงมือออกด้วยใบหน้าแดงก่ำ คาชิวากิ ยูกิยันตัวขึ้นจากเตียง ก้าวถอยไปจนติดกำแพง   ทั้งที่เมื่อครู่ยังเผลอตอบรับจูบ ทั้งที่มือก็เผลอเลื่อนไปปลดชุดชั้นในแล้วแท้ๆ   แต่ตอนนี้กลับหนีเตลิดเปิดเปิง ท่าทางสั่นระริกกับใบหน้านั้นช่างน่ารักเหลือทน   แต่บ่อยเข้า... ก็ทำให้มัตสึอิ เรนะ เกิดอาการเหนื่อยใจได้เหมือนกัน   เรนะถอนหายใจลุกนั่ง มองผู้จัดการที่พยายามปิดไปหน้านั้น เธอหลบสายตาด้วยความเนือยนายแล้วเอื้อมมือติดสายเสื้อชั้นในตน   เรนะลุกจากที่นอนเงียบๆ เปิดประตูตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อสีอ่อน กับกระโปรงยาวพริ้วมาสวมใส่ แล้วเดินสวนผู้จัดการออกจากห้อง โดยไร้คำพูดจา   ........   ปึง เสียงแก้วหนาของเบียร์สดที่เพิ่งหมดลง กระแทกโต๊ะไม้ดังลั่น ไอความเย็นยังลอยค้างอยู่จากตัวแก้ว บอกให้รู้ว่าผู้ถือมัน ดื่มรวดเดียวหมด   "ก็อย่างที่เล่าน่ะ อาคาเนะ คบกันมาจะครึ่งปีแล้วนะ ยังไม่เคยมีอะไรกันเลยเหอะ!"   "เธอจะเมามากไปแล้วนะ เรนะ พูดบ้าอะไรเนี่ย เกรงใจชาวบ้านเค้ามั่ง" เพื่อนสนิทสมัยเรียนที่ลากกันไปทำงานพิเศษที่สวนสัตว์ ทาคายานางิ อาคาเนะ เอามือกุมขมับ มองเพื่อนด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย   "ฉันยังไม่เมา และพอมีสติที่จะรู้ว่านี่ห้องกั้นส่วนตัวนะ" เรนะลดเสียงนิ่ง "ใครเขาจะมองทะลุฝ้ามาได้"   "จ้ะ แม่คนสติดี ...ว่าแต่คบกันจริงเหอะ เธอแค่เล่าว่าเธอจูบเขาก่อนแล้วเขาก็จูบกลับนี่?"   "...ก็จริง แต่ถึงไม่ได้ขอคบก็เหมือนคบกันแล้วมั้ยอ้ะ? ก็มารับมาส่ง หอมแก้มบ้าง จุ้บบ้างนานๆที ฉันเริ่มก่อนทั้งนั้นอ้ะ มีครั้งแรกครั้งเดียวเองที่เกือบบบบบบบ แต่รายนั้นพอสติกลับมาก็ป๊อดซะง่าาาา" เรนะเอาคางเกยกับโต๊ะ หมุนแก้วเปล่าในมือไปมา มือว่างอีกข้างก็ทุบโต๊ะเป็นจังหวะ   "โอ้ย งอแงซะจริง" อาคาเนะเอื้อมมือไปฉกแก้วจากมือเรนะมาวางห่างๆเพื่อความปลอดภัย เรนะจึงเปลี่ยนไปหยิบเครื่องสั่งอาหาร กดสั่งเบียร์สดเพิ่มอีกแก้วหนึ่ง "ยังจะซัดอีกนะ!"  คนที่ดึงห้ามไม่ทันก็ได้แต่ถอนหายใจ ครู่เดียวพนักงานก็เลื่อนฉากกั้น นำเบียร์เย็นเฉียบมาเสริฟให้ทันควัน   เรนะหยิบมากระดกทันที  อากาเนะก็ปล่อยให้เพื่อนสาวทำตามใจเหมือนทุกครั้ง ...แต่ก่อนคงด่าอยู่หรอก เพราะเป็นคนเก็บศพ เดี๋ยวนี้มีคนทำแทนให้แล้วก็ปล่อยเป็นหน้าที่เขาไป 'แค่เสี้ยมให้กรึ่มๆตามสภาพ ก่อนส่งให้แล้วกัน'   เนี่ยล่ะที่อากาเนะคิดในหัว   เห็นคนดื่มอึกๆ ก็เลยออกความเห็นพูดไป "แล้วมันจะไปยากอะไร เธอก็ปล้ำเขาซะก็สิ้นเรื่อง"   พรูดดดดดดดด   เครื่องดื่มสีอำพันพุ่งออกมาจากปากคนดื่ม เข้าเต็มหน้าอาคาเนะ "แต่ฉันสายรับนะ!!!!!"   ความเงียบ เกิดขึ้นชั่วขณะ ก่อนคนที่มีสติดีกว่า จะยกมือปาดน้ำเบียร์บนหน้าตัวเอง   อากาเนะเอื้อมมือข้ามฝั่งโต๊ะ ไปคว้าสิ่งของสองอย่าง หนึ่งคือโทรศัพท์ของเรนะ  เธอกดเบอร์ 1 แล้วโทรออกไปหาเบอร์ที่ตั้งบันทึกไว้เป็นพิเศษ พูดบอกชื่อร้านและสถานที่อย่างรวดเร็วแล้วกดวางสาง   อย่างที่สองคือแก้วเบียร์ที่ยังมีเหลือรอดจากการอาบใบหน้าเธอครึ่งแก้ว เรนะมีท่าทีดื้อดึง ฉุดแก้วไว้ ร้องงื้อ ไม่ยอมให้เอาไป   "ไอ้ที่เหลือเนี่ย ฉันกินเอง!" อากาเนะออกแรงดึง แล้วยดกรึ้บที่เหลือหมดในรวดเดียว   .......     "ขอบคุณมากนะคะ ทาคายานางิซังที่โทรมาบอก ขอโทษด้วยนะคะที่ต้องรบกวนอยู่เสมอ" 'ตัวการ' ที่ทำให้เพื่อนของเธอเมามายไม่ได้สตินั้นก้มหัวปะหลก พลางรับประคอง'ตัวปัญหา'ไป   มองสภาพตอนนี้แล้ว มันเลยคำว่ากรึ่มๆไปมากโข   เรนะที่เมาเละ เอื้อมมือไปเกาะเกะคล้องคอ คาชิวากิ ผู้จัดการส่วนตัวของเธอพลางพึมพำไม่เป็นภาษา   "สู้รบกับเรนะมาตั้งกะสมัยเรียนจนฉันชินแล้วล่ะ ไม่เป็นไรหรอก คาชิวากิซังเถอะ ดึกดื่นป่านนี้ ขอโทษด้วยนะคะที่ต้องรบกวน"   "ทางนี้ไม่เป็นไรเลยค่ะ" ยูกิยกมือปัด "กำลังกังวลด้วยว่าจะหาตัวได้อย่างไร มัตสึอิซังไม่รับสายฉันตั้งแต่เสร็จงานแล้ว ปิดกองเสร็จก็หายตัวไปเลย"   "ถ้าอย่างไรเก็บเบอร์มือถือฉันไว้แล้วกันนะ คาชิวากิซัง..." อากาเนะพูดพลางยื่นนามบัตรให้ ซึ่งยูกิทุลักทุเลรับไว้ แล้วขอบคุณ "เอ๊ะ? คาชิวากี่~ ยูกิซางเหรอ  ยูกิซังมาเหรอ? ฉันเกาะยูกิซังอยู่เหรอ" 'คนเมา' พูดพลาง ยกมือแปะหน้ายูกิไปมาเพื่อยืนยันว่าอยู่ตรงหน้าจริงๆ พอมั่นใจแล้ว ก็อ้าปาก งับเข้าไปที่คอ "@@!@%@#$!%%!$@%"   อากาเนะถอนหายใจ สงสารคาชิวากิจับใจ "...ช่วยยัดเข้ารถให้มั้ย?"     ....     "เอ่อ...ให้ฉันไปส่งไหมคะ?" ยูกิถามอาคาเนะ หลังช่วยกันหอบร่างไร้วิญญาณ(?) ของเรนะเข้าไปนอนเผละหลังรถได้   "ไม่เป็นไรหรอก อพาทเม้นท์ฉันอยู่ซอยถัดไปนี้เอง เดินไปก็ถึง" เพื่อนสาวปฏิเสธน้ำใจ ยกมือชี้ทางที่จะเดินไป   ยูกิมีสีหน้าเกรงใจ "จะดีเหรอคะ?"   "มีคนให้ดูแลก็ดูแลไปเถอะคุณนะ  คนโสดอย่างฉันดูแลตัวเองได้น่า" พูดจบอากาเนะก็แอบสังเกตหน้าแดงๆของคนฟัง "เอ่อ ฉันกับมัตสึอิซัง  เรา...เอ่อ..."   "หื้ม? ยังไม่ใช่เหรอ จะปฏิเสธเหรอคะ?" เสียงเข้มหน่อยๆของอากาเนะ ทำคาชิวากิสะดุ้ง "ปะ-เปล่าค่ะ..." นี่ก็อีกคน ใส...ซื่อ... แบบที่เพื่อนเธอเล่าเป๊ะ   "เอาน่า อย่าให้เพื่อนฉันรอนานแล้วกัน ไม่งั้นเดี๋ยวก็เรื้อนแบบนี้อีก ตอนนี้เป็นดาราดังแล้ว จะโดนข่าวว่าขี้เมาเข้าสักวันเถอะ..." อากาเนะพูดเตือน แล้วปรับเสียงเบาท่อนสุดท้าย "...เรื่องของพวกคุณก็ด้วยนะ"   "จะ... ระวังค่ะ"   คาชิวากิรับคำ มองส่งอากาเนะจนสุดตา แล้วขึ้นรถพาดาราสาวขี้เมาของเธอ กลับที่พัก   .... พอวางร่างบางลงเตียงได้ ก็เตรียมน้ำอุ่นชุบผ้ามาเช็ดตัวสาวที่เต็มไปด้วยกลิ่นเบียร์   ยูกิปลดกระดุมเม็ดบน และล่างของเสื้อ เพื่อเปิดทางให้มือ จรดผ้าชุบน้ำไปตามผิวขาวเนียนได้   "อือ..."   เสียงในลำคอของเรนะ ทำให้มือยูกิหยุดกึก เงยหน้ามองเจ้าของผิวขาว ในหน้ากลม มีแขนยกวางปิดตาไว้กันแสง ยูกิบิดผ้าชุบน้ำอีกครั้ง ยกแขนออก ลูบเช็ดใบหน้างามนั้น จังหวะที่เช็ดแก้ม คนถูกดูแลก็โยกใบหน้ารับ อ้อนมือ   '...น่ารัก' เสียงหัวใจของยูกิเต้นขึ้นมาขนาดเจ้าตัวยังรู้สึกได้   เช็ดตัวเสร็จ ยูกิก็เก็บผ้ากับน้ำอุ่นให้เข้าที่เข้าทาง แล้วมานั่งมองคนหลับไม่ได้สติข้างเตียง ยกมือลูบศีรษะเรนะเบาๆ มองไปรอบห้องที่เคยเข้ามาก็บ่อย แต่ส่วนมากแล้วมาในฐานะผู้จัดการมารับไปทำงานตามตาราง เธอยังไม่เคยค้างที่นี่ และคิดว่ายังไม่ควรหากเจ้าของห้องไม่อนุญาต เพราะอย่างนั้นถ้าเรนะหลับสบายดี ดูเวลาแล้วอีกสักครู่ก็ควรกลับที่พักตัวเอง   จังหวะที่จะลุกออก มือของเรนะก็เอื้อมมาคล้องเอวไว้ แล้วดึงลงไปกอด "เหวอ...มัต-มัตสึอิซัง" เหมือนจะยังไม่ตื่น... แขนเล็กๆนั่นกอดเธอไว้จนขยับไม่ได้ ไม่รู้ว่าเอาแรงมาจากไหนมากมายนัก   ช่วยไม่ได้ คาชิวากิจัดท่าตัวเองให้สบาย มองดาราขี้เมาแล้วก็รู้สึกอยากยกแขนไปกอดแบบเก้ๆกังๆ 'เขินชะมัด ทั้งๆที่อีกฝ่ายหลับอยู่ด้วยนะ' ไม่รู้ว่าเมื่อไร ที่เผลอมองใบหน้ายามหลับนั้น จนปลายจมูกแทบจะชนกัน 'ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้น่ะ' คาชิวากิ คิดไปเรื่อยเปื่อย   'ที่ทาคายานางิซังบอกว่าอย่าให้รอนาน รึว่า...' พอนึกถึงคำพูดของอากาเนะขึ้นมาได้ก็หน้าร้อน เผลอมองจ้องไปยังริมฝีปากคนตรงหน้า   สายตาที่มอง อาจจะร้อนแรงเกินไป จนทำให้ มัตสึอิ เรนะ ลืมตาตื่นขึ้นมา "...ยู...กิซัง?" "คะ?" พอเห็นว่าเป็นใครเรนะก็กระชับอ้อมกอด ดึงเข้ามาจูบแบบไม่ให้ตั้งตัว   "อื๋ออื้อ เดี๋ยว -เดี๋ยวก่อน ม-มัตสึอิซัง" พอยูกิรวบรวมกำลังได้ ก็ผลักร่างอีกฝ่ายให้ถอยไป   อาจจะเพราะยังมึนเมา เรนะที่ยังมึนๆ ออกอาการดื้อดึง เธอทำหน้างอนแล้วดึงยูกิให้ขึ้นมาบนตัวเธอ จับหน้าไว้ไม่ให้หนีไปไหน   "ทำไมล่ะ? คุณจะหนีอีกแล้วเหรอ ใจคอจะใจร้ายกับฉันแบบนี้จริงๆเหรอ"   ใบหน้าอ้อนนั้น บอกตรงๆแทบตาย กว่าจะรู้ตัวว่าทำอะไรอยู่  ก็ตอนริมฝีปากก็สัมผัสกันไปแล้ว   ยูกิถอนจูบออกเมื่อร่างกายเรียกร้องลมหายใจ   ห้องตกอยู่ในความเงียบ ที่ได้ยินเสียงแต่ลมหายใจ   คาชิวากิ รวบรวมความกล้าตัวเอง เอ่ยถามสิ่งที่ติดอยู่ในใจออกไป "มัตสึอิ เรนะซัง ถ้าฉันจะ...เอ่อ...ถ้าฉันจะขอ..." คนเริ่มพูดหน้าแดง "ไม่เห็นจะต้องขอเลย" เรนะที่หน้าแดงแซงไปแต่แรกแล้ว หลบสายตาไปทางอื่น "ไม่ได้สิคะ ต้องขอก่อนสิ" ยูกิยืนยัน แต่ก็ยังอึกอัก ไม่กล้าพูดสักที   จนเรนะหงุดหงิด ถ้าปล่อยให้นานกว่านี้ ได้หมดความกล้าจนหนีเตลิดอีก "นี่จะขอก่อนจะมีอะไรกันจริงสิ!" “ขอให้คุณให้เป็นแฟนฉันได้ไหมคะ!"   "เอ๊ะ” // “ห๊ะ?" เสียงประสานพร้อมกัน ทำให้ใบหน้าทั้งคู่เต็มไปด้วยคำถาม   เรนะขมวดคิ้วงงงวย กับยูกิที่เหมือนจะ เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง ก็หน้าแดงไปถึงใบหู “เอ๊ะ? อ๋า... รึว่า ที่ทาคายานางิซังบอก.... ที่เรนะซังพูดถึง” "ก็ยังไม่ได้เป็นแฟนกันเลย! ฉันจะกล้าทำอะไรคุณได้ยังไงล่ะคะ เรนะซัง!"     สร่างเมาก็เพราะคำเนี้ยล่ะ   ถึงจะเขินที่โดนขอเป็นแฟน อย่างเป็นทางการก็เถอะ   แต่มัตสึอิ เรนะ อยากกระกดเบียร์ให้ล้มไปตายอีกรอบจัง   หลังจากรู้ใจกัน ผ่านมาครึ่งปี ฝั่งนั้นกลับคิดว่ายังไม่ใช่แฟน.. อีหรอบนี้ ผู้จัดการแสนซื่อของเธอ คงปล่อยให้เธอเก้อไปอีกนาน      
  4. [Fic] BR48 - Till the last of us - | PG | - 019 - | 2017.07.26 | FICTIONLOG

    ตอน 17 (มีแก้ไข) https://fictionlog.co/c/58a6be6708be9146d7841329
  5. [Fic] BR48 - Till the last of us - | PG | - 019 - | 2017.07.26 | FICTIONLOG

    ตอน 16 (มีแก้ไข) https://fictionlog.co/c/58a6be23b967cf47758c3471  
  6. คำเตือน   เรื่องนี้มีพล็อตหลักมาจากเรื่องที่ทุกท่านรู้จักกันดี คือ Battle Royal มีฉากที่คาดว่าจะสะเทือนใจมากมาย มีการใช้ถ้อยคำรุนแรงและมีการสูญเสียแน่นอน   อนึ่ง คู่ต่างๆมีตามที่ Tag จะได้ไม่ต้องลุ้นกัน   โปรดทำใจยอมรับก่อนอ่าน   -----------------   Till the last of us   -Prologue- | 01 | 02 | 03 | 04 | 05 | 06 |  | 07 | 08 | 09 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |  | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | .. | | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |   -----------------   -Prologue-   ----------------- "...ถ้าฉันยอมเสียตัวให้คุณ คุณจะยอมทำตามแผนของฉันรึเปล่าล่ะ"   หญิงสาวกัดฟันแน่น ข่มคำพูดกรอดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผงความเกลียดแค้นคนตรงหน้าจับใจ นัยน์ตาคลอน้ำตาใสจ้องเขม็ง เฝ้ารอคำตอบที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิต และสถานการณ์เป็นตายทั้งหมดนี่ "แน่นอน วาตานาเบะ มายุ"   หญิงสาวอีกคนผู้กุมอำนาจตัดสินชีวิตคนอื่นด้วยปืนมัจจุราชสีดำที่คร่าชีวิตใครมานักต่อนัก บัดนี้มัจจุราชนั้นกำลังชี้ตรงมาที่เธอ คาชิวากิ ยูกิ เหยียดยิ้มชั่วร้าย ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ฉันจะเล่นตามแผนของเธอ ถ้าเธอยอมเป็นของเล่นให้ฉันตลอดไป..." ----------------- "ขอโทษ... พี่ขอโทษนะ ...พี่ไม่น่าพาเธอมาในที่แบบนี้เลย" หญิงสาวผู้ที่ใบหน้ากลมขาว เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินโคลนของผืนป่า พูดด้วยเสียงสั่นเครือ นัยน์ตาใสนั้นมีน้ำตาคลอเพราะความรู้สึกผิดเต็มหัวใจ "มะ... ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่เรนะ แค่กิ่งไม้เอง" เด็กสาวที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกันตอบกลับ เธอหอบหายใจ เรียกอากาศที่สูญเสียไปจากการวิ่งที่ยาวนาน ที่ขานั้นมีเลือดไหลออกมาจากแผลถลอกที่โดนกิ่งไม้บาด เรนะเอื้อมมือไปคว้าเอาดาบยาวคาตานะที่ร่วงหล่นอยู่ด้านข้างตัวจากการล้มกลิ้งตกเนินเมื่อครู่นี้ขึ้นมา เธอกำมันไว้ด้วยสายตาทีเจ็บปวด แต่ก็แน่วแน่ "พี่จะปกป้องน้องเอง ...น้องจะต้องได้กลับไป" -----------------   "อย่าเข้ามา!!" "เดี๋ยว ใจเย็นๆก่อน ชิมาซากิ" "ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่!" หญิงสาวกวัดแกว่งมีทำครัวในมือไปมาอย่างสะเปะสะปะ พยายามป้องกันตัวเองจากผู้หญิงผมดำอีกคนที่ตั้งใจเดินเข้ามา "นี่ฉันเอง โยโกยาม่า ไง... ที่เราเคยเล่นด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ จำได้มั้ย" "ไม่จริง! เธอมันไม่ใช่ ยุย ที่ฉันรู้จัก! อย่าเข้ามานะ!" ยุยค่อยๆก้าวเดินเข้าไปหาอีกคนที่มีท่าทางตื่นกลัว ก้าวแต่ล่ะก้าว ทำให้คนตรงหน้ายื่นมีดตรงมาด้วยมือที่สั่นเทา "พารุ... นี่ฉันเอง วางมีดลงเถอะนะ" ยุยยกมือซ้ายขึ้นตรงไป ทำท่าห้ามปราม พยายามสงบสติอารมณ์อีกคน "ไม่จริง... ไม่ใช่... เลิกโกหกกันสักที!!" "ถ้าเธอเป็นยุยจริงๆ แล้วในมือนั่นมันอะไร!" พารุตะโกนก้อง ความเงียบสงบยามราตรี ทำให้เสียงสะท้อนดังไปทั่วป่า สายตาที่หวาดกลัว จับจ้องไปยังมือขวาของหญิงสาวผมดำที่อ้างชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทเธอ ยุยมองสิ่งของที่อยู่ในมือตัวเอง หน้าไม้ขึ้นคันศรพร้อม กับของเหลวสีแดงที่เปรอะเปื้อนมันทำให้ดูน่ากลัว รอยเหยียดยิ้มพร้อมขมวดคิ้วถูกเผยออกมาจากคนที่พยายามสงบสถาณการณ์ เจ้าของหน้าไม้ ยกมือขึ้นมา ตั้งศูยน์เล็งไปยังผู้ที่ยืนสั่นอยู่ตรงหน้า "...ถ้างั้นก็ช่วยไม่ได้" "...แล้วเจอกันใหม่นะ พารุ ..."     -----------------   "ซายาเน่ รอด้วยสิ ลืมฉันไปแล้วรึยังเนี่ย" น้ำเสียงงอนๆ วิ่งตามมาด้วยท่าทีเหนื่อยล้า บนเนินชันตรงหน้าเธอนั้นมีผู้หญิงผมสั้น ท่าทางทะมัดทะแมง สายตาคมนั่นหันกลับมามองจ้องตามเสียงเรียก   "เราต้องรีบหาที่ปลอดภัยนะ มิยูกิ" ซายากะหยุดเดิน ย้อนกลับมาหิ้วปีกพยุงหญิงสาวผมยาวร่างบางที่ทำหน้าตาง้องอน   "จะหาที่ปลอดภัยทำไม ใครก็เข้ามาทำอันตรายเราไม่ได้หรอก..." "ซายาเน่มีไอ้นั่นอยู่นี่นา" มิยูกิเพยิดหน้าไปยังกระเป๋าข้างเอว ที่มีวัตถุโลหะดำแขวนอยู่ ปืนกลเบาขนาดเล็ก ที่บรรจุกระสุนพร้อมลั่นไกได้ทุกเมื่อ   "มันไม่ใช่สิ่งที่จะปกป้องเราได้ตลอดไปนะมิ้ลกี้" ซายากะพูดเสียงดุ พยายามเดินต่อพร้อมสอดส่องหาที่ที่พอจะสามารถหลบภัยให้พ้นคืนนี้ไปได้ "และฉันก็ตั้งใจไว้ว่าจะไม่ฆ่าใครโดยไม่จำเป็น" "ทำมาพูด ทีเมื่อกี้ยังฆ่าไปแล้วเลย... ตั้งสามคน" มิยูกิพึมพำ แต่คำพูดเบาๆเพียงแค่นั้น ก็ทำให้สีหน้าของซายากะเปลี่ยนไป น้ำเสียงเศร้าสลดถูกข่มผ่านไรฟันออกมา   "...เรื่องนั้น ...ฉันไม่ได้ตั้งใจ" "มันแค่การป้องกันตัวเอง..." -----------------
  7. ============ เอาออก 2017/01/29 ===========        
  8. ============ เอาออก 2017/01/29 =========== ฉากคล้องผ้าพันคอ ฉากจุ๊บกุ้กกิ๊ก กราบขอบคุณ ผู้สนับสนุน คริสตี้ซังเช่นเคย wwww
  9.   คริสตี้ซังใจดีวาดให้แว้วววว จุ๊บบบบบบบบบ     ต้นแบบปกเก่าอยู่ในสปอยก๊ะ ww [spoiler] [/spoiler]     Plan --------------------------- | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |   --------------------------- Plan 1 (1286 words) ข้อความ  
  10.   @bbillboyz : พี่กรก็มารู้ตัวตอนสายไป เนอะ  กระซิกๆ  เม้นท์ไม่ออกไม่เป็นไร ได้ทราบว่ามีคนอ่านก็ดีใจแล้วค่ะ   @GdoubleN : เจอไม่เจอก็มาลุ้นกันตอนสุดท้ายอีกแล้วนะคะ (ฮา)   @kmkpc22 : เดี่ยวข่ะ ยังไม่จบข่ะ มีส่งท้ายอีกตอนน อย่าใจร้ายกับพี่กรเลยนะคะ ฮาาโฮฮฮฮืออ   @KIRI_PANG : อ่านไปลุ้นไปเนอะ 555  มีตอนไหนไม่ลุ้นมั้ยคะฟิคหมี 555 นี่ไม่ได้กะให้ลุ้นเลยนะเอาจริงๆ เขียนไปตามอารมณ์เฉยๆเองข่าาา   @kapok1r2 : ฮือออ สั้นๆไปบ้าง ตัดๆบ้าง อย่าว่าหมีเลยน้าาา ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างเลยค่าา เลยรีบปั่นให้จบก่อนอันดับแรก ฮาาา   @STT48 : T_T อย่าทำอะไรน้องหมี๋เลย น้องหมี๋เขียนไปตามเรื่องง โฮฮฮฮ พี่กรเค้ารุ้ตัวช้าไปหน่อยเดียวเอง น้องหนูเลยหนีไปว่ายน้ำเล่นเลย   @Jorpakmah : 5555 ยังไม่แน่เลยว่าตายไม่ตายนะคะ ฮาาาา   @wan48 : ;  x ; ) ที่จริง บทส่งท้ายก็อยู่ในตอนสิบสามเนี่ยล่ะค่ะ  แต่หมี๋จงใจตัดเอามาลงแค่นี้ เพราะความน่ารักของหมีเองค่ะ  *โดนถีบ   @。Fuyu 。: ฮืออ นู๋เปล่าอัพช้าาา สิบวันเองงง ฮือออ ฮาาาโฮฮฮ มีอะไรให้ลุ้นด้วยเหรอคะ อย่าลุ้นเล้ยยยย กลัวผิดหวัง (อ้าววว ฮาา)   @pbyakuya : มีบทส่งท้ายค่าาา อย่าเพิ่งหนีกันนะ (ซึ่งก็โพสแล้วด้านล่างนี้ อ่านได้เลย)     @TWOYE48 : กลับมาแว้วววข่าาา (ฮาา)  ตอนที่แล้วตอนจบ แต่เหลือบทส่งท้ายนี่นา ตอนนี้ จบจริงๆแล้วค่ะ 555 โอ๋เอ๋         ============ เอาออก 2017/01/29 ===========
  11. @kapok1r2 : ค่ะ พยายามจะไม่ให้เจ็บนะคะ โฮฮฮฮ  ฟีลลิ่งมายุมาเต็มค่ะ เขียนตอนสิบสองไปร้องไห้ไป พูดจริงนะเนี่ย   @KIRI_PANG : รอดไม่รอดหนา ต้องติดตามค่ะ  เอ๊ะ แต่จบแล้ว ให้ติดตามอะไรดี   @kmkpc22 : ค่า จบแล้วค่า ขอบคุณที่ติดตามกันมาโดยตลอดนะคะ    @Puypepsin : น่าจะปลูกไม่ทันแล้วค่ะ *ไม่ชั่ยส์ จบแล้วค่าาา เฮฮฮ     @wan48 : สิบกว่าวันเองง อย่าเพิ่งลืมน้าาาาา จบแล้ว อ่านใหม่อีกรอบก็ได้ค่ะ (ฮาา)   @STT48 : ตอนนี้อาจจะสมใจนิดหน่อย โฮฮ พี่กรก็น่าสงสารนะค๊าา   @Jorpakmah : ถ้าอ่านคืนนี้ พรุ่งนี้จะนอนหลับมั้ยคะเนี่ย 555  เคค่ะ จบค่ะ ตัดค่ะ ฉับฉับ *ไม่ใช่ส์   @TWOYE48 : เดี๋ยวค่อยๆง้างขากรรไกรให้นะคะ ใจเย็นๆนะ  มาต่อแล้วค่าาา ตอนจบแล้วค่าาา 55   @pattiya : ท้อไปแล้วสิ ทำยังไงดี ฮืออ ขอบคุณที่ติดตามกันตลอดข่าา   @。Fuyu 。: บ๋อมแบ๋มเองค่ะ 555 อย่าเพิ่งด่วนสรุปสิ อิอิอิ หมี หนีมาลัลล้าที่ญี่ปุ่นข่าาา เลยดองนานหน่อย ขออภัยยย แต่จบแล้วข่าาา จบแล้วข่าาา   @NickyS9 : 5555 สไตล์หมี๋ ชอบพี่กิรินแบบนี้ข่ะ 555 ขออภัย   @Micky R. Kuroba : นั่นสิ มายุคงห่วงพี่กรมากกว่าตัวเอง ; x ; ) น่าสงสารน้องหนูเหลือเกิน   @White Flower : มาต่อแล้วค่ะ อย่าค้างนะ จุบจุบ   @happy1133 : มายู่ววววว   @TheRipper : ยินดีที่มีคนอ่านเพิ่มข่าาาา ตอนจบมาแล้วค่าาา ขอบคุณที่อ่านนะคะ   @marumorimari : แหม๋ ก็บอกว่าไม่มีเหวตั้งแต่แรกแล้วนะคะ  มันอยู่ใต้เหวมาตลอดแล้วค่ะ โฮฮฮ   @5 cm : ค่ะ มาต่อแล้วข่ะ (ฮาา)   @♥ ChrisTy ♥ : บุ๋ง บุ๋ง   @bbillboyz : แบบนี้เรียกว่าด้วยดีไหมน้อออ ขอบคุณที่ตามอ่านค่าา โฮฮ   @pbyakuya : มาต่อแล้วค่าาา ขออภัยด้วยยย ดองสิบวันเอง ฮาาาา   ขอบคุณที่ติดตามมาตลอดนะคะ  --------------------------- Inside Episode 13 ============ เอาออก 2017/01/29 =========== ---------    
  12. == 2017/01/29 เอาออก ==
  13. ขออภัยตอบคอมเม้นท์แบบดีเลย์ 20 วัน T_T''  ลืมกันไปรึยังคะ เรื่องนี้ ฮาาา   @wan48 : โฮฮ แต่ SM มากๆ น้องหนู หนูจะแย่มั้ยน้อ   @happy1133 : T_T อย่าเพิ่งเกลียดพี่กิรินกันเลยนะคะ   @Jorpakmah : รับผิดชอบมั้ยน้า T_T''    @marumorimari : ซิก ร้องไห้เป็นเพื่อนค่ะ   @GdoubleN : สติหลุดไปเลย มายุไปกดสวิตท์แบบไม่รู้ตัว   @kmkpc22 : T_T เปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น ความระทมตลอดกาลของวาตานาเบะ มายุ ทันไหมคะ   @bbillboyz : ฮาาา จังหวะเพลงพอดีเลยสินะคะเนี่ย   @MiNaYu : ใช่เลยค่ะ การดูอดีตของพี่กิริน ถ้าภาพไหนไม่ชัด คือต้องเค้นเอาค่ะ โฮฮฮ   @。Fuyu 。: สิงมาตั้งแต่ต้นเรื่องแล้วค่ะ ฮาา   @viki  : กี่รอบก็ไม่รู้ :p แต่ที่รู้มายุเจ็บหนักแหงๆ   @hojiparn : อย่าเพิ่งเกลียดพี่กิรินกันเลยนะคะ โฮฮ   @NickyS9 : อย่าเพิ่งโป้งเลยยย อาจจะไม่ได้ตั้งใจก็ได้   @KauwSmile : จบตอนนี้ ค้างอีกมั้ยคะเนี่ย โฮฮฮ   @Puypepsin : ไม่ได้ยินแล้ว ลุยอย่างเดียว    @wypokon : ถ้าไม่เข้าใจ เดี๋ยวจะมาเลิฟเลิฟกันไม่ได้นะคะ ฮาา   @TWOYE48 : ไม่ถึงจริงหราา ไม่เชื่อนะคะ (ฮา) หวังว่าตอนนี้คงยาวสะใจค่ะ โฮฮฮ ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างเลย แต่พยายามต่อให้จบค่ะ โฮฮ   @kapok1r2 : ค่อยๆเป็นค่อยๆไป ค่อยๆเปลี่ยน แต่เหมือนน้องมายุจะก้าวพลาดไปนิดหน่อยค่ะ   @pbyakuya : ฮืออ ดีใจ มีคนแนะนำฟิคเราด้วย ขอบคุณที่มาอ่านนะคะ  คุณตำรวจ พรากผู้เยาว์เองซะแล้วล่ะค่ะ โฮฮ   @pattiya : อาจจะสติหลุดนิดๆหน่อยๆก็ได้นะคะ จุดเดือนต๊ำต่ำ    @5 cm : เฮฮ ขอบคุณค่ะ XD ลองไปอ่านฟิคจบแล้วก็ได้นะคะ :P มีเขียนจบแล้วเรื่องนึง (ขายตรง)     โฮฮ ขอโทษหายหัวไปนานค่ะ ตอนนี้ยาวจนคิดว่าจะตัดแบ่งเป็นสองตอน แต่ไหนๆเขียนเสร็จแล้ว เลยรวมลงตอนเดียวไปเลย อึ่บๆ เพราะงั้น ยาวหน่อยนะคะ T^T''   อย่าเพิ่งเกลียดพี่กิรินเลยนะเออ โฮฮฮ   --------------------------- Inside Episode 11 (6.8k words)   ============ เอาออก 2017/01/29 =========== --------------------------------------------------     โฮฮ หายหัวอีกเช่นเคย ไม่รู้ว่าตอนหน้าจะปั่นมาทันไหม ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าไม่ทัน เดี๋ยวตัดจบเลอ *ไม่ชั่ยส์ ขอบคุณที่ติดตามกันค่ะ โฮฮ
  14. @marumorimari : หวังว่าตอน .5 นี่จะตอบที่ถามได้นะคะ ฮาา @kmkpc22 : 555 อาจจะชอบก็ได้นะ 555 *ไม่ชั่ยส์ ถ้าพ้นเดือนหน้ายังไม่จบ อาจจะหายหัวยาวจริงๆอีกรอบค่ะ โฮฮ กราบขออภัยล่วงหน้า @ValKyRieS : อู อู จากนี้ไปจะบิดให้หนักกว่านี้อีกได้รึเปล่าก็ไม่รู้ ฮาา @Jorpakmah : อัพตอนใหม่อีกแล้วค่ะ โฮฮ @。Fuyu 。 : โฮฮฮฮ มาร่วมผ่านชะตากรรมลำบากกับน้องหนูด้วยกันเถอะ ส่วนเรื่องสมาชิกใหม่ 555 เลี้ยงไม่ไหวค่ะ แต่มีคนจองหมดแล้ว ฮาา @GdoubleN : อาจจะทำยิ่งกว่านั้นก็ได้นะคะ โฮฮ @wypokon : ตอนนี้อาจจะชัดเจนมากขึ้นนะคะสิ่งที่พี่กิรินทำ เปล่าใจร้าย แค่ควบคุมตัวเองไม่ได้ตะหากกก เป็นความโชคร้ายของน้องหนูเอง ฮาา @TWOYE48 : มาอัพต่อแล้วค่ะ เป็นฟิคที่ไม่รู้จะทำให้หายหดหู่หรือหดหู่มากขึ้นดีนเนี่ยย โฮฮ กราบขออภัยงามๆ เพราะงั้น เรารอสิ่งสดใสจากท่านนะคะ พี่กิรินไม่ได้เห็นเป็นตัวแทนค่ะ แต่จะเห็นเป็นอะไร รอตอนต่อไปมีบอกชัดเจนแน่นอน จะได้ไปรึเปล่าไม่รู้ แต่จะพยายามไปให้ได้ค่ะ เพราะงั้นถ้าได้ไปคงหายหัวยาวๆ แต่ห้ามแช่งกันนะคะ 555 ขอบคุณค่ะ www @bbillboyz : ความมืดนี่ มีที่สิ้นสุดมั้ยคะ ฟิคนี้คงเป็นแบบนั้น *โดนเตะก้านคอ **ไม่ชั่ยส์ @Puypepsin : ใกล้หน้าหนาวแล้ว ทานตะวันไม่ออกดอกหรอกค่ะ ดอกไม้สักต้นก็ไม่น่าขึ้นได้ @KIRI_PANG : *นั่งร้องไห้เป็นเพื่อน @NickyS9 : มาต่อแล้วค่ะ โฮฮฮ พี่กิรินเค้ามีเหตุผลให้รุนแรงนะ บอกไว้ในตอนนี้หล่ะ ฮาา @wan48 : นั่นแหน่ ไวไฟใช่มั้ยล่ะ @Zeferus : มาต่อแล้วค่ะ(ดองมาอาทิตย์นึง) หวังว่าอ่านแล้วคนนอนหลับฝันดีนะคะ @KauwSmile : ตั้งใจให้จบตอนแบบค้างทุกตอนเลยค่ะเนี่ย 55 แบบล่อให้อยากติดตามต่อ ประมาณนั้น ฮาาา ได้ผลมั้ยหนอ 555 @viki : ฟิคเรื่องนี้ ไม่มีแกล้งตาย หรือตายแล้วฟื้นแน่นอนค่ะ เพราะงั้น... ติดตามเนอะ 55     ปล. คิดว่ามุ้งมิ้งไม่มาก แต่เพื่อความปลอดภัย ... ---------------------------   Inside Episode 10.5 ============ เอาออก 2017/01/29 =========== โพสกระทู้หลักเนอะ 55   ช่วงนี้วุ่นวายมากค่ะ อาจจะมาช้าหน่อย และถ้าเข้าเดือนหน้ายังไม่จบ หายหัวยาวๆแน่นอนค่ะ ขออภัยไว้ล่วงหน้า
  15. @KIRI_PANG : รู้จักกันแล้ว ก็มาลุ้นต่อนะคะ โฮฮฮ   @kmkpc22 : เปล่าทำร้ายสักหน่อย :P หวานตรงไหน ไม่มี๊ไม่มี    @Jorpakmah : มายุบุกค่ะ 555 รึพูดให้ถูกก็เด็กแก่นปีนเกลียว  555   @GdoubleN : ลุ้นๆให้ทั่นเตี้ยออกมาช่วยทัน    @wypokon : ถถถ มาอัพต่อแล้วค่ะ ไม่มีอะไรหรอก มั้งนะ :'p   @bbillboyz : นี่วางพล็อตมาตั้งกะเริ่มเขียนเลยนะคะเนี่ย ฉากรู้เรื่องเรนะ น่ะ 555     @MiNaYu : เฮือก นี่กะให้ฟิคเรื่องนี้ไม่มีหวานนะคะเนี่ย 55   @wan48 : เหมือนเป็นจุดเชื่อมโยงค่ะ 555   @Puypepsin : 555 ถ้าม่องตามคงได้ติดตารางไปอีกคน 555  มาแค่ในความทรงจำค่ะ 555  ถ้าวิญญานยังอยู่นี่คงป่วง 555   @NickyS9 : ตอนนี้ยังไม่ใช่ เลยขอก่อนนิ๊ดนึง เป็นภรรยาแล้วเดี๋ยวลงไม่ลงมือไม่ได้  * ไม่ชั่ยส์   @cancan : ที่จริงไม่เคยออกจากดงตั้งกะแรกนะคะ 55   @viki : 555 ระวัง ฟิคเรื่องนี้ อ่านแล้วพลังอาจหดเรื่อยๆนะคะ   @Micky R. Kuroba : เรนะคือตัวละครเอก ที่เหลือตัวประกอบค่ะ *ไม่ชั่ยส์ 555 รอติดตามต่อไปนะคะ 555 อาจจะมีบอกไว้ในสักตอน   @marumorimari : ตกเหวกันเกือบหมดขบวนค่ะ 5555 หมีเปล่านะะะะ เปล่ารังแก ทั่นรองขาสั้น จะวิ่งมาทันไหมน้อ 55   @TWOYE48 : ลงแล้วนะคะ ลงแล้วนะคะ โฮฮฮ ฮาาา ฮือออ  แต่เราลงช้าซะจนท่านลงหลายตอนมาก ทำเอาเรารู้สึกผิดที่ดองเลย ; x ; )'   ปากเหว? ไม่มีทั้งนั้นล่ะค่ะ อยู่ก้นเหวกันตั้งแต่แรกแล้ว 555   @。Fuyu 。 : พอเรนะตายตั้งกะต้นเรื่อง เลยคิดว่าเรื่องนีตายง่ายกันขนาดนั้นเลยสินะคะ 555 เอ... น่าสน 5555  ส่วนหน้าผา... 555 ไม่ต้องห่วง ไม่ตกค่ะ อยู่ใต้หน้าผากันเรียบร้อยแล้ว เฮฮฮ   @chom_poo9 :  ดีกันหอมปากหอมคอพอค่ะ 55 ดีเยอะไปเดี๋ยวไม่ดาร์ก 555 *หมียังคงคอนเซป   @KauwSmile : ขาสั้นแบบนั้น ถ้ากลิ้งมาน่าจะไวกว่าวิ่งนะคะ 55 *ขอขมาทั่นรอง   @ingfaco2sh : ว้าาา พลาดไปหนึ่งคน 555   จริงๆเรื่องนี้ เรนะซังเป็นตัวเอกค่ะ 555   @TWOYE48 รอบสอง :  มาแว้วว T_T ขอโทษค่าาาาาา โฮฮ   @STT48 : 555 กวนกับคนอื่นพอประมาณ แต่ถ้ากับทั่นรองนี้คือ กวนขั้นสุดค่ะ 555 กาแฟดำ ใส่อย่างอื่นก็ไม่ดำแล้วสิคะ 555     ---------------   ก่อนอื่นกราบขออภัยยาวๆที่หายไปนาน ธุระปะปังมากค่ะ 55 เตรียมเอกสารไปหลั่ลล้า แอบหนีไปปั่นซับ งานประจำรัดตัว น้องหมาท้องคลอดลูก คือแบบ เป็นสัปดาห์ที่วุ่นวายมากเลยช้าค่ะ 555    ตอนนี้ก็เขียนแบบมึนๆ เพราะอดหลับอดนอนเพลียมาหลายคืน ถ้ามีอะไรแปลกๆ โปรดทำเบลอและข้ามไป 555   ตอนต่อไปจะพยายามปั่นให้เร็วที่สุดค่าาา โฮฮ ฮือออ แต่อาจจะนานหน่อย ต้องเลี้ยงดูลูกหม๋าก่อน 55 คร่อก     --------------------------- Inside Episode 10 ============ เอาออก 2017/01/29 ===========