Dondkin Duck.

Members
  • Content count

    130
  • Joined

  • Last visited

4 Followers

About Dondkin Duck.

  • Rank
    Next Girls

Profile Information

  • Gender Not Telling
  • Interest in Groups HKT48
    Nogizaka46
  • Oshi-Members Oshima Yuko
    Matsuoka Natsumi

Recent Profile Visitors

237 profile views
  1. [Two Shot] ก็ฉันนี่แหละ..อาจารย์ของเธอ! (Wmatsui)   I   "ทานแล้วน่ะค้าาา~"   น้ำเสียงเจื้อยแจ้ว ผ่านทางห้องเล็กๆปูเสื่อทาทามิตามห้องเช่าราคาถูก เด็กสาวฉีกตะเกียบคู่ดังเป๊าะ เป็นสัญญาณว่าเริ่มกินอาหารมื้อสุดหรูที่ทำเองนี้ได้แล้ว กลิ่นมาม่าหอมฉุย ฟุ้งจมูกกระตุ้นต่อมน้ำลาย 'มัตสึอิ จูรินะ' ค่อยบรรจงเส้นหงิกๆงอๆเข้าปาก   หวังว่ารสชาติของพื้นๆตามธรรมชาติของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ไม่ต้องทำอะไรมากนอกเสียจากต้มเส้นให้นุ่ม นั้นคงจะ..   "อะ อุ้ค! นี่มันเส้นไม่สุกนี่หว่า"   ..หมาไม่แหลกเลยต่างหากเล่า!   อะไรกัน เธอก็ทำตามข้างฉลากนี่น่า แถมจับเวลาสามนาทีเป๊ะๆแบบไม่ขาดไม่เกินเสียด้วย ..คิดได้ดังนั้นก็สาวขาเดินดุ่มๆแบบหัวเสียมายังกาน้ำร้อนที่ตอนนี้เครื่องเพิ่งมีสัญญาณเตือนว่าน้ำเดือดแล้ว สรุป..คือเมื่อกี้ใส่น้ำไม่ร้อนลงไปสิน่ะ เฮงซวยจริงๆเว้ย!   จูรินะเกาผมสั้นๆอย่างขัดใจ วันแรกของการใช้ชีวิตเด็กมัธยมปลายที่ต้องแยกมาอยู่คนเดียว แล้วทำอาหารไม่เป็นอะไรมันจะแย่ขนาดนั้น แค่มาม่าทำง่ายจะตาย สุดท้ายรสชาติหมาก็ยังไม่แหลก ใยพระเจ้าถึงไม่เห็นใจเด็กตาดำๆคนนี้   "เอาเถอะน่า!"อยู่ดีๆจูรินะก็ลุกฮือขึ้นมาพร้อมกับกำหมัดชูขึ้นฟ้า อ้อนวอนพระเจ้าไปก็ไม่ได้อิ่มท้องขึ้นมา ที่พึ่งสุดท้ายในตอนนี้คงมีเพียงแต่ซุปเปอร์เท่านั้นล่ะ   ยันตัวขึ้นมาจากที่นอนกลิ้งไปสักครู่ จูรินะเดินกระดี้กระด้า ผ่านทางชุดนักเรียนที่ต้องใส่ไปพรุ่งในวันเปิดเทอมนี้แล้วรู้สึกใจกระตุกวูบ กระโปรงมินิสเกิร์ตสั้นเสมอหู เสื้อเข้ารูปที่ดูบางเฉียบ เห็นแล้วรู้สึกอยากใสแบบไกลๆ อ่าห์..ถ้าใส่คงจะดูเปรี้ยวไม่น้อย   "ไหนๆพรุ่งนี้ก็ไปเรียนอยู่แล้วนี่เนอะ ใส่ก่อนไปก็คงไม่เป็นไรหรอก~"     .     .     "ชักอยากจะให้ถึงพรุ่งนี้แล้วเน้อ.."   จูรินะในชุดนักเรียนสั้นจุดจู๋อย่างกับสก๊อยออกหากิน เดินถือถุงซุปเปอร์ที่เพิ่งไปซื้อมาเสร็จอย่างชื่นบาน มืออีกข้างก็กระดกกระป๋องน้ำนางเอก ให้ไหลลงไปในลำคออย่างช้าๆ.. กะว่าถึงห้องจะกลับไปกินข้าวปั้นที่ซื้อมาหมาดๆแทนข้าวเย็น   "เฮ้ย! จับนังนี่ไว้ดิ.. แหม่ สวยด้วยนี่น่าพี่สาว"   เสียงจากกลุ่มชายจิ๊กโก๋ ที่อยู่แถวๆซอกตึก ทำให้จูรินะชะงักฝีเท้าค่อยๆใช้ดวงตาเหลือบมอง สาวสก๊อยออกหากิน(?)ย่องเข้าไปหาต้นเสียงอย่างช้าๆ เห็นวัยรุ่นหัวทองห้าคนจับกลุ่มรุมสาวอีกคนที่แต่งกายในชุดนอนสีบานเย็นลายลิงน้อยน่ารักงุงิ(?)   แต่งตัวแบบนั้นก็สมควรแล้วล่ะน่ะที่โดนพวกนั้นรุมน่ะ..   "ฮ่ะๆ ชุดพี่สาวนี่ตลกดีว่ะ ถ้าจะนอนก็ไปนอนที่บ้านดิว่ะ รู้มั้ยเดินผ่านแถวนี้มันถิ่นพวกเราน่ะเว้ย!"หัวโจกของกลุ่มพูดพาล มือหนาค่อยๆเชิดวงหน้าขาวที่ไม่มีทีท่าขัดขืนของมนุษย์ลิงบานเย็น(?)ขึ้น ก่อนจะค่อยๆเงื้อมือข้างหนึ่งตบไปที่แก้มขาวเต็มแรง"แต่คืนนี้นะน่ะ รับรองว่าได้นอนที่นี่กับพวกเรา แถมไปถึงสวรรค์แบบสุขสุดๆเลย..ฮ่ะฮ่า"   จูรินะที่แอบมองอยู่กำหมัดแน่นสั่นเทาด้วยความโกรธกับไอ้หัวโจกหน้าตัวเมียนั่น ง้างมือทุบกำแพงดังปึง ทั้งๆที่สัญญากับม่ามี๊แล้วว่าจะไม่ใช้กำลังชกต่อยคนอื่นอีกเด็ดขาดแท้ๆ แต่นี่มันทนไม่ได้จริงๆ   ใช่..แต่ก่อนจูรินะเคยเป็นแยงกี้ในโรงเรียนมัธยมต้นแห่งหนึ่ง แถมเป็นหัวหัวหน้าระดับเทพเสียด้วย หากที่ต้องเลิกราไปเพียงเพราะเธอเผลอเสียท่าให้กับตำรวจแค่ครั้งเดียว! แต่พอเรื่องพวกนี้ไปถึงหูคุณแม่ก็มีอันจบสิ้น โดนเทศน์ยาวยังไม่พอ ซ้ำยังโดนสั่งให้ตัดผมสั้นเรียบร้อย และก็ส่งจูรินะมาเรียนที่ใหม่ในย่าใจกลางเมือง.. ในตอนนี้ท่าจะให้ว่าง่ายๆคือเรื่องชกต่อยเป็นเรื่องถนัดของเธอนั่น   แหละแสยะยิ้มที่มุมปาก มือที่จับกระป๋องอยู่ ง้างแรงแขนปากระป๋องเปล่าเล็งใส่หัวโจกหน้าปลาบู่ดัง ป๊อก! ชายหัวทองหันมามองจูรินะแบบเคืองๆพลางใช้มือข้างหนึ่งลูบศีรษะที่เลือดไหลซิบๆ เขาตวาดเสียงลั่น   "แกใช่มั้ยที่ปากระป๋องใส่หัวข้าน่ะ!" "โอ๊ะโอะ ปาผิดแหะ ฉันกะว่าจะทิ้งลงขยะต่างหาก.."   จูรินะยกมือข้างหนึ่งเสยผมเหมือนที่แต่ก่อนเคยทำอย่างหล่อว์แทนคำตอบ คราบเด็กสก๊อยเมื่อกี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงแต่แยงกี๊ผู้ไม่ปราณีใครเมื่อในอดีต"แต่ก็เสียงดังใช้ได้นี่! แปลว่าสมองกลวงสิน่ะ..พี่ชาย"   พูดจบ ก็ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ และไม่ลืมที่จะวางถุงข้าวเย็นไว้ให้ห่างตัว ..ขืนเละขึ้นมาล่ะก็ไม่มีข้าวเย็นกินพอดี   "หนอย! กล้าหยามพวกเราน่ะ"ลูกน้องหัวโล้นในกลุ่ม ที่ไม่มีบทมาตั้งแริ่มเรื่องมาจนถึงฉากนี้ กระโจนเข้ามาหาจูรินะ หากแต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรลงไป ก็มีมือปริศนาเงื้อจากทางด้านหลังปิดทั้งหน้าและดวงตา ก่อนจะบิดดังกร๊อบง่ายๆ ราวกับจะบิดฝากระป๋อง ร่างชายหนุ่มอกสามศอกล้มลงไปท่ามกลางสายตางุนงงทั้งจูรินะและกลุ่มจิ๊กโก๋ด้วยกันเอง   รังสีสังหารแผ่เป็นวงกว้างจนจูรินะเหงื่อกาฬไหลแตกผลั่ก ใบหน้าหวานของมนุษย์ลิงบานเย็นที่โดนรุมล้อมไปเมื่อกี้ ฉายแววน่ากลัว แวบนึงที่จูรินะรู้สึกได้ว่าผู้หญิงคนนี้..ไม่ธรรมดา   "อ่าวๆไหนบอกจะไปสวรรค์ด้งยกันไง~ สุขจนถึงสวรรค์เชียวน่า.."หล่อนกระชากเสื้อของหัวโจก และจับกระทุ้งเข่าเข้าเต็มรัก หลังจากนั้นก็ไล่อัดพวกที่เหลือลงไปนอนหมอบจนเกลี้ยง โดยที่จูรินะยังไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง ชุดลิงบานเย็นเปรอะเลือดเล็กน้อย หล่อนใช้มือเช็ดที่มุมปาก หันมองจูรินะด้วยแววตาที่ต่างจากเล่นโหดหักดิบไปเมื่อกี้ลิบลับ..หญิงสาวค่อยๆเดินมาใกล้จูรินะ   "เธออยู่โรงเรียนนี้เหรอ?"ชี้นิ้วไปที่ตราสัญลักษณ์โรงเรียนที่เด่นหราอยู่ทางอกด้านขวาของชุด จูรินะพยักหน้าน้อยๆ "ใช่ แต่ว่า..เมื่อกี้คุณ-ทำได้ยังไง" "อ๋อ ช่างมันเถอะเอาเป็นว่า ก็ช่วยลืมๆเรื่องพวกนี้ซ่ะน่ะ ฉันชื่อมัตสึอิ เรนะ น่ะ"   มนุษย์ลิงบานเย็น(?)ถามจูรินะ มือบางหยิบซองบุหรี่จากข้างกระเป๋าคาบไว้ที่ริมฝีปาก แต่จูรินะก็คว้ามันออกมาจากปากอีกคน ก่อนจะตวาดใส่เรนะที่ทำหน้าอึ้งปนตกใจนิดๆที่จู่ๆก็มาดึงบุหรี่   "ฉันไม่รู้หรอกน่ะว่าคุณเก่งมาจากไหน แต่พี่สาวข้างบ้านของฉันเคยบอกว่าพอสูบบุหรี่ปอดจะดำปิดปี๋..แถมตายไวด้วย!"ส่งสายตาดุๆให้อีกฝ่าย หากคำตอบที่ได้กลับเป็นเสียงหัวเราะร่วนของเรนะ   เดี๋ยวน่ะ! หัวเราะเหรอ..หัวเราะเนี่ยน่ะ?   "นี่ บุหรี่มันไม่ใช่เรื่องน่าหัวเราะน่ะคุณ"จูรินะขมวดคิ้วกอดกบึ้ง ส่วนเรนะที่หยุดกลั้นขำได้แล้วก็ยกมือมาขยี้ผมสั้นๆของจูรินะ หล่อนยิ้มหยีเห็นเหงือก   "รู้แล้วๆ ต่อไปนี้ฉันจะไม่สูบแล้วเอ้า! เป็นค่าตอบแทนที่เธอมาช่วยฉันไง"เรนะโยนกล่องบุหรี่ทิ้งแบบไม่สนใจใยดี ก่อนจะเหยียบซ้ำเพื่อให้อีกคนมั่นใจว่าเธอจะไม่ไปหยิบมาสูบอีกรอบ   "ตะ แตว่า ฉันยังไม่ได้ช่วยอะไรคุณเลยน่ะ"คำพูดใสซื่อ บวกกับท่าทางเด็กน้อย ส่งผลให้คนอายุมากกว่าหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังอีกครั้ง   อีกแล้วน่ะ..นี่มันน่าหัวเราะมากๆเลยรึไง   "หยุดหัวเราะได้แล้วน่าคุณ!"จูรินะกระชากคอเสื้อลิงบานเย็นให้เข้ามาใกล้ หมายรั้งคอขาวให้หายหัวเราะ และมันได้ผลจริงๆ เรนะที่หยุดหัวเราะแล้วจ้องหน้าจูรินะเหมือนจะกลืนกิน กลิ่นน้ำหอมจางๆจากตัวอีกคนส่งผลให้จูรินะเบนหน้าหนี สุดท้ายก็เป็นฝ่ายปล่อยเค้าออกไปเองง่ายๆซ่ะงั้น   "ไม่อยากจูบฉันงั้นเหรอ?"เรนะขยิบตากวนๆ ถึงแม้หน้าตาที่สวยมากๆกับผิวสีขาวซีดราวเจ้าหญิงนั่นดูบอบบาง แต่การกระทำนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจร้ายเสียอีก บ้าไปแล้ว.. จูรินะว่าคนคนนี้ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เมื่อกี้ยังอัดจิ๊กโก๋ล้มไปตั้งหลายคน แล้วไหงกลายมาเป็นคนขี้เล่นแถมกวนประสาทเธออีกเล่า   "อย่ามาคิดอะไรลามกๆกับฉันน่ะ!"รีบใช้มือป้องเสื้อนักเรียนตัวบางรัดรูป ที่เรนะเริ่มใช้สายโลมเลียตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วยกยิ้มอะไรแปลกๆอยู่คนเดียว "ทำไม กลัวฉันจะข่มขืนเธอรึไง ว่าแต่ มืดๆเปลี่ยวๆแบบนี้กฌดีน่ะ"   มนุษย์ลิงบานเย็น(?)ที่จูรินะว่ามันเข้าใกล้สิ่งที่เรียกปีศาจมากกว่าลิง ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ จูรินะก็ได้แต่เซถอยหลังไปเรื่อยๆจนติดกำแพง ไม่สามารถขยับไปไหนได้อีก   "ยะ แย่แล้ว"หลับตาปี๋ทันทีที่สัมผัสอุ่นเริ่มกอดโอบ ลมหายใจที่ถี่มากกว่าเดิมและเสียงหัวใจที่เต้นระรัว มันแน่ชัดมากดว่าสิ่งไหนๆว่าเธอกำลังกลัว หรือไม่ก็ต้องเขินอายแน่ๆ ส่วนเรนะก็ไล้จมูกลงมาที่หูใสๆที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงเพราะเลือดที่สูบฉีดตามจังหวะหัวใจ พ่นลมกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่   "...ตัวหอมดีน่ะ ฉันเองก็หิวแล้วด้วยสิ ขอกินให้หมดเลยล่ะกัน"พูดจบ ก็อาศัยจังหวะที่เด็กสาวในอ้อมอกเผลอเคลิ้มไปตามสัมผัสของเธอเดินไปข้างหลังจูรินะแทน   "อ-อือห์.."   จูรินะค่อยปรือตาขึ้นมาหลังจากแรงกดทับที่ตัวเธอหายไปแล้ว รวมทั้งตัวเรนะที่เดินไปหยิบถุงซุปเปอร์ตอนไหนก็ไม่รู้ ปีศาจในคราบหญิงสาวชูถุงซุปเปอร์พร้อมกับหัวเราะหึๆเห็นเหงือกตามสไตล์"เห็นว่าน่าอร่อยดี ฉันขอน่ะ"   "ทะ ที่บอกว่าขอกินให้หมดอย่าบอกน่ะว่า..ข้าวเย็นของฉันน่ะ"จูรินะเริ่มหน้าแดงผ่าวๆเมื่ออีกคนเข้าใจสิ่งที่เธอคิดอะไรลามกอยู่เองคนเดียว   "ก็ใช่สิ รึนึกว่าฉันอยากกิน.." "ไม่ต้องพูดเลยน่ะ!"มือบางกำชายกระโปรงแน่นด้วยความเขินอายพลางหลุบสายตาลงหนี ซึ่งสำหรับเรนะเธอมองว่าน่ารักและน่าแกล้งในเวลาเดียวกันเอามากๆ   "ถ้าอยากได้ เธอก็มาแย่งเอาสิ ใช้กำลังต่อสู้ไง วิธีของแยงกี้" "คุณรู้.." "แน่นอน แววตาเธอมันบอกน่ะเด็กน้อย ไม่สิ..มัตสึอิ จูรินะ บังเอิญที่เรานามสกุลเดียวกันด้วย"หล่อนยิ้มร่าแกว่งถุงซุปเปอร์ไปมาคล้ายจะยั่วโมโห"เอ้า! เข้ามาสิ.."   จูรินะทำหน้าลังอยู่สักครู่ ก่อนจะตระตุกยิ้มบางๆ มือข้างหนึ่งเสยผมสั้นๆตามสไตล์"ไม่บอกก็ทำอยู่แล้ว!"พูดจบ ก็วิ่งเข้าประชิดตัวเรนะด้วยความเร็วที่คนมองถึงกับทำหน้าเหยเกเพราะตามไม่ทัน จูรินะง้างมือปล่อยหมัดตรงใส่ใบหน้าสวย ทว่า.. เรนะที่ไวกว่าก็ตั้งรับได้ทัน เธอเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย หมุนเข้าไปล็อคตัวของจูรินะให้แน่นิ่งไร้การตอบโต้   มนุษย์ลิงบานเย็น(?)หัวเราะชอบอกชอบใจเมื่อรู้ว่าตัวเองเป็นคนชนะแบบง่ายดาย..   "ฮ่ะๆ งั้นข้าวนี่ฉันขอน่ะ"   คลายมือที่ล็อคคอให้ต่ำลงมาบริเวณที่เอวบาง เรนะคลึงมันเล็กน้อย แต่ด้วยระยะที่ใกล้มากมันจึงดูเหมือนการโอบกอดกอดซ่ะมากกว่า คนชนะเอาคางแหลมๆเกยบนบ่าจูรินะ แล้วพูดกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า   "...จะกินให้หมดทั้งตัวเลย" "ปะ ปล่อยฉันน้าา!"จูรินะหันไปมองเรนะที่เอาคางวางบนไหล่เธออยู่ แต่ด้วยความโง่เง่าของตัวเองนั่นแหละ กลายเป็นว่าหน้าของจูรินะใกล้กันกับเรนะมากๆราวกับกระดาษกั้น ..นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่จูรินะใจเต้นแรงด้วยสถานการ์เช่นนี้ หากเพราะระยะทางที่ว่านั้นมันใกล้มากกว่าครั้งไหนๆ   "เฮ้! ให้ตายสิ ฉันชักจะอยากจูบเธอจริงๆแล้วน่ะ"เรนะใช้มือสางผมกดหัวจูรินะให้เข้ามาประชิด ทาบทับริมฝีปากอุ่นๆอย่างแผ่วเบาและรวดเร็วโดยที่จูรินะไม่ได้ขัดขืนสัมผัสที่เรนะมอบให้   "อร่อยจริงๆด้วย.."ผละออกมาเลียริมฝีปากยั่วยวน มนุษย์ลิงบานเย็น(?)ค่อยๆไล่สูดกลิ่นกายจูรินะอยู่สักพักก็ปล่อยตัวให้ผู้ถูกกระทำแทบทรุดลงกับพื้น ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับพร้อมกับถุงซุปเปอร์มื้อเย็นของอีกคนในมือ   "อยากกินมากกว่านี้จัง เอ๊ะ! แล้วก็น่ะ..ฉันสงสัยว่าเราน่าจะมีชะตาได้เจอกันอีกแน่นอน ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้น้า~"เรนะยิ้มแย้มแจ่มใสพลางระโดดโหยงๆอย่างฝ่ายเหนือกว่า ทิ้งให้จูรินะกุมริมฝีปากที่เพิ่งโดนช่วงชิงไป ไหนจะอาการร้อนผ่าวๆที่ตัวเวลาโดนเรนะแตะตัว ถะ แถมตอนที่ไล้จมูกลงลำคอเธอก็เกือบจะเผลอครางอีก อะไรกันว่ะเนี่ย! ว้ากกกกกก..!?   นี่สรุปว่า โดนแย่งข้าวเย็นยังไม่พอยังจะโดนค้าลวนลามอีกรึไง..บ้าเอ้ย!     -----------------------------------     "โคร้กกกกก~"   เสียงท้องร้องโคร้กคร้ากดังมาแต่ไกลๆ มัตสึอิ จูรินะ อดีตแยงกี้ที่กลายเป็นนักเรียนม.ปลายธรรมดา กุมท้องที่พากันส่งเสียงร้องระงม ข้าวเย็นก็ไม่ได้กิน ข้าวเช้าก็ยังไม่ได้แตะเพราะตื่นสาย หิว-หิวโว้ยย!   อร้ากกก! ทั้งหมดเป็นเพราะฝีมือของยัยมนุษย์ลิงบานเย็นนั่นคนเดียว คอยดูเถอะถ้าได้เจอกันอีกล่ะก็ แม่จะชกหน้าซ่ะให้เข็ดเลย คอยดู๊..   "มัตสึอิซังใช่รึเปล่า?"น้ำเสียงทุ้มต่ำ ปลุกให้จูรินะเงยหน้าขึ้นมามองชายแก่ใบหน้าเหี่ยวย่นอายุแก่คร่ำครึ แต่ท่าทีนอบน้อมนั่นดูน่าไว้ใจพิกล เขาเรียกจูรินะพร้อมกับผายมือไปทางสาวในชุดอาจารย์สีเทาที่ยืนแสยะยิ้มยู่ข้างๆ   "นี่อาจารย์ประจำชั้นของเธอ..อาจารย์มัตสึอิ เรนะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ก็รู้จักกันไว้ด้วยล่ะ"ชายแก่พูดจบก็เดินหนี เหลือเพียงแค่ทิ้งไว้ให้หนึ่งอาจารย์กับหนึ่งนักเรียนประจันหน้ากันตรงๆ   เพียงแค่เห็นหน้าค่าตาเท่านั้นล่ะ อดีตแยงกี้สาวต้องมีอันถอยกรูดสติกระเจอะกระเจิง เหงื่อกาฬที่พร้อมใจกันไหลแตกพลั่ก ภาพที่หล่อนจูบเธอยังคงก้องวนอยู่ในหัว จูรินะกรีดร้องดังๆในใจ   ยะ ยัยมนุษย์ลิงบานเย็นทำไมมาอยู่ในโรงเรียนเน้!   "สวัสดีค่ะจูรินะซัง ว่าแต่ว่า..เป็นอะไรรึเปล่าค่ะเนี่ย หน้าแดงเชียว รึว่าจะให้พาไป 'กิน' เอ้ย! รักษาที่ห้องพยาบาลดี"เรนะเอานิ้วจิ้มริมฝีปาก เอียงคอน้อยๆ ในสายตาคนอื่นมันคงดูน่ารักไม่หยอก หากแต่ในความคิดของจูรินะแล้ว เธอรู้ว่า..ต่อจากนี้มันต้องมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นแน่นอน   "มะ ไม่อ้าวววว! ใครก็ได้ช่วยฉันที!?"   ....................................................................................................................................................................   เย่! บอกไว้ก่อนว่าฟิคนี้เรนะเมะ 5555555555555555555555555  :dookdik_penguin_4:    เรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากมังงะเรื่องนึงที่เราอ่านค่ะ ในเรื่องนางเอกหล่อว์มากกกกก..!   มี2ตอนจบน่ะ..แต่พน.เราต้องไปเข้าค่ายแล้ว #ก็จนกว่าเราจะมีอารมณ์ลงนั่นแหล่ะถึงลง //โดนตบ :dookdik_penguin_8:    :dookdik_bun_22:       :dookdik_bun_22: