to juri

Members
  • Content count

    65
  • Joined

  • Last visited

3 Followers

About to juri

  • Rank
    Future Girls

Contact Methods

  • Facebook -
  • Twitter -

Profile Information

  • Gender Not Telling
  • Interest in Groups AKB48
  • Oshi-Members Takahashi minami

Recent Profile Visitors

165 profile views
  1. เพิ่งมาตามอ่านสนุกมากเลยค่ะ
  2.   5   เข้าใจผิด  หลังจากที่ทั้งสองคนคุยกันจบแล้วเราเลยถือโอกาสชวนเมรุไปด้วยเลยแต่มันปฏิเสธและบอกว่ามากับเพื่อนเราเองก็ขี้เกียจไปขัดใจมันเลยปล่อยให้มันทำตามใจตัวเองมั่ง=_=ถามว่าเราโมโหมันมั๊ย?ไม่เลยไม่ซักนิด-_-       ติ๊ด ติ๊ด เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นพร้อมกับที่บิวหยิบมันขึ้นมาและกดรับมันรอฟังเสียงจากปลายสาย         [//ฮัลโล^O^...สบายดีมั๊ย ยุ้ย//]          “...จะต้องให้ผมบอกซักกี่ครั้งกันครับว่าผมชื่อ ยุย คุณซากุระ”          [//เรื่องนั้นรู้อยู้แล้วล่ะแต่อยากเรียกยุ้ยนี่นาไม่ได้เหรอ=3=//]           “ครับช่างมันเหอะ...ว่าแต่คุณมีธุระอะไรกับผมหรือครับ?”          [//ได้ข่าวว่ามีคู่หมั้นน่ะค่ะ...ซากุก็เลยอยากจะเห็นหน้าสักหน่อยน่ะค่ะ^^//] เสียงที่พูดจากปลายสายฟังเหมือนกับกำลังกัดฟันพูด          “คงไม่ได้หลอกครับ...เอาไว้คราวหน้าดีกว่า”          [//โกหกซากุไม่เชื่อหลอก...คุณกำลังทำอะไรอยู่กันแน่!!ร้อยวันพันปีไม่เคยชอบใครแล้วอยู่ๆทำไมวันนี้ถึงได้มีคู่หมั้นล่ะ!!เธอคงอ่อยคุณล่ะสิท่า!!!//]          “...คุณคงไม่ได้ติดใจเรื่องนี้หลอกนะ...ผมบอกว่ามีคุณคนเดียวก็คือคุณคนเดียวไง!”          [//แล้วเรื่องคู่หมั้นมันอะไรกัน!//]      “มันไม่อะไรหลอก...สถานการณ์มันบังคับผมก็ไม่ได้รักเธอจริงซักหน่อย...คุณเองก็ด้วย” คำพูดทุกประโยคของยุยตั้งใจพูดเบาสุดๆเพื่อไม่ให้ใครได้ยินแต่ทุกคำทุกประโยคพารุได้ยินทั้งหมดทั้งๆที่ไม่ได้ตั้งใจจะฟังแท้ๆแต่มันได้ยินเองต่างหาก...ทำไมไนใจ...มันรู้สึกหวิวๆนะ...เราเป็นอะไรไปเนี่ย!จู่ๆก็...รู้สึกหดหู่แบบนี้...ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่ายุยแค่สงสารและให้เรามาอยู่บ้านเขาในถานะคู่หมั้นเพราะสถานการณ์มันบังคับเท่านั้นเอง...ก็รู้อยู่แล้วว่าเขาแค่สงสาร...รู้สึกหงุดหงิดจริงๆเป็นบ้าอะไรเนี่ยเรา!มีคนมาก่อนเรา...เจ็บว่ะ...ยุยมันจะเคยรู้สึกแบบนี้บ้างมั๊ยนะ...คงไม่มั๊งในเมื่อ...ช่างมันเถอะฉันเป็นอะไรวะเนี่ย!   กว่ายุยจะคุยโทรคัพท์จบก็มาถึงที่พักพอดียุยปิดหนังสือลงและเก็บลงกระเป๋าพร้อมกับพ่อบ้านที่เดินมาเปิดประตูให้พารุลงมาก่อนตามด้วยยุยทั้งสามคนเดินเข้าไปในที่พักและดูไปเรื่อยๆก่อนจะตัดสินใจจองไป2ห้อง...เอ๊ะเดี๋ยวนะสองห้อง?         “ยุย...แล้วพ่อบ้านจะนอนที่ไหนล่ะ?ทำไมจอง2ห้อง?” ยุยกวาดตามองเราก่อนจะตอบ         “แล้วฉันบอกตอนไหนว่าจะให้เธอนอนแยก?” ถามกลับอีกแหน่ะ-_-         “อะไรนะ...หมายความว่าไง...เธอหมายถึงจะให้เรานอนห้องเดียวกับเธอเหรอ?”         “เตียงเดียวกันด้วย...”         “ห๊ะ?”         “ฉันจองห้องสวีท...”…………………………………….ตามนั้นแหละ...ห้องสวีท...ตูจะบ้าตาย!!ไม่รักก็อย่าแคร์กันสิ!.........................พ่อบ่านที่อยู่ข้างๆถึงกับอึ่งค้างเมื่อเห็นคุณชายทำหน้ายียวนกวนประสาทใส่เราในใจก็ท่องน้ำโมสามจบเพื่อหวังจะให้เจ้าผีร้ายที่สิงร่างคุณชายอยู่ออกไปสักทีเหอะ=_=         “ยุย...ที่ทำไปทั้งหมดน่ะ...แสดงละครใช่มั๊ย?”พอมาถึงห้องเราก็ตัดสินใจถามเจ้าตัวเค้าไปทันทีว่าแสร้งทำเป็นแปลกไปเพราะเราหรือแปลกไปจริงๆ ยุยมองเรานิดๆและอมยิ้มขึ้นมานั้นทำให้เราหันซ้ายหันขวาทันทีว่ามีคนรู้จักยุยอยู่แถวนั้นรึเปล่าเพราะประตูยังไม่ได้ปิด-_-        “คิดมากจังนะ...ที่ฉันทำไปทุกอย่างน่ะ...ฉันรู้สึกจากใจจริงนะ...”        “แล้วที่คุยโทรศัพท์ล่ะ?”…        “เธอได้ยินเหรอ?O_O” เราพยักหน้าให้เป็นคำตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง        “เรื่องนั้นน่ะ...คืองี้...เธอคนนั้นชื่อซากุระ เธอเป็นรุ่นน้องที่มหา’ลัยน่ะแล้วเธอก็ชอบฉันวันดีคืนดีเธอก็มาสารภาพรักกับฉันแต่ฉันก็บอกไปนะว่าก็ไม่ไดเกรียจอะไรเธอแต่ไม่ได้คิดกับเธอแบบนั้น...แต่เธอก็ยังเออออห่อหมกไปเองว่าฉันตอบตกลงคบกับเธอแล้ว...แต่ฉันก็พยายามอธิบายให้เธอเข้าใจนะว่าฉันไม่ได้คิดอะไรกับเธอแต่เธอก็ไม่ยอมเข้าใจซักทีน่ะ”        “แบบนี้นี่เอง...แล้วที่บอกว่า ‘มีคุณคนเดียวล่ะ’”…ตายล่ะหวา...เราถามบ้าอะไรออกไปเนี่ย-///-        “เรื่องนั้นเอง พอดีเธอถามว่าพารุคงอ่อยฉัน น่ะแล้วฉันก็เลยบอกไปว่ามีแต่คุณนั่นแหละไง^^”        “แล้วเธอได้เบอร์ยุยมาได้ยังไง?”        “เรื่องนั้นฉันเองก็ไม่รู้หลังจากที่ยัยนั้นเออออห่อหมกไปเองแล้วเธอก็ไปเอาเบอร์มาจากไหนก็ไม่รู้ แล้วหลังจากนั้นเธอก็โทรหาฉันทุกวันจนฉันไม่มีเวลาจะทำงานส่งอาจารย์เลยแหละ...และบางทีฉันก็ถึงกับปิดเครื่องหนีเพื่อตัดปัญหาเลยก็มี^^”        “จริงเหรอ”        “อืม...เชื่อฉันสิไม่มีอะไรจริงๆ^^”        “ถ้างั้นก็ช่างเถอะ...อยากออกไปดูข้างนอก” ยุยพยักหน้าและเอาเสื้อมาคุมไหร่ให้ฉันเนื่องจากอากาศข้างนอกมันร้อนมาก...แล้วก็พาฉันออกไป  .................................................................................... ช่วงนี้ผมจะมาแทนนะครับ พอดีน้องสาวของผมอยากให้มาลงให้แต่เขียนไม่ค่อยได้เรื่อง เลยส่งผมมาที่นิยายเรื่องนี้ครับ ผมขอฝากตัวด้วยนะครับ และขอโทษที่มาบอกช้าไปหน่อย    
  3. 4 น้องชาย   เธอ...ยอมทำผิดกฎเพราะ น้องชาย เธอ...ยอมโดนสาปเพราะ...น้องชาย เธอ...ยอมโดนเนรเทศออกจากโลกปีศาจเพราะ...น้องชาย และเธอ...ยอมไว้วางใจเขาเพราะ...อะไร?        ยามเช้าพระอาทิตย์สาดแสงส่องสว่างเป็นสัญญานว่าย่างเข้าสู่วันใหม่ที่แสนสุข[?]พารุรู้สึกตัวตื่นขึ้นแต่ยังไม่ลืมตา สักพักเธอค่อยปรือตาลืมขึ้น...คิดว่านะภาพนี้มันคงจะไม่ลืมไปอีกนานในสายตาของยุยที่เพิ่งเปิดประตูเข้าหวังจะมาปลุกยัยแมวน้อยขี้เซาแต่ภาพที่เห็นมันช่าง...เหมือนกับคำว่าสวยงามถูกคิดค้นมาเพื่อเธอคนนี้โดยเฉพาะ...        "ยุย...มีอะไรรึเปล่า?" ร่างบางที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเอ่ยถามคนตัวสูงตรงหน้าอย่างงงงวย ยุยรีบปรับสีหน้าเป็นปกติก่อนจะส่ายหัวและพูดกับยัยเหมียวตรงหน้าที่กลับร่างตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รุ[มันจะเปรี่ยนชื่อเรียกทำไมนักหนา-*-]        "เปล่า นึกว่ายังไม่ตื่นฉันเลยตั้งใจจะมาปลุก" พารุพยักหน้ารับก่อนจะลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ        "วันนี้ฉันว่างพารุอยากไปเที่ยวไหนมั๊ย?" ยุยถามพรางวางเสื้อผ้าที่เขาฝากคุณป้าแม่บ้านให้เอามาไปให้ทุกครั้ง พารุที่อยู่ในห้องน้ำเปิดประตูโผล่หน้าแดงๆที่ผ่อนครายจากน้ำร้อนนั่นออกมาและมองท่าทีของยุยอีกทีว่าคงไม่โกหก        "อยากไปเที่ยวไหนล่ะ?"        "ไปที่ไหนก็ได้...ที่สงบกว่านี้น่ะ" พารุตอบแล้วปิดประตูกลับเข้าไปอีกที        "นี่พารุ...ทีหลังไม่ต้องโผล่หน้าออกมาก็ได้นะตะโกนถามเอาฉันก็ไม่ว่าหลอก ถ้าอยู่ต่อหน้าผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ฉันปาดนี้พารุเสียเวอร์จิ้นไปแล้วนะรู้มั๊ย!" ยุยขึ้นเสียงพูดเล็กน้อยเผื่อคนตัวเล็กในห้องน้ำจะไม่ได้ยิน ส่วนคนที่อยู่ในห้องน้ำน่ะเหรอ...ตอนนี้กุมหน้าอกแน่นพร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสีแดงเป็นลูกตำลึงสุกแล้วน่ะสิ     11:36น.          "ยุย ขอแวะหน่อยสิ" หลังจากแล่นรถมาได้ครึ่งทางพารุก็เกิดอาการหิวขึ้นมาจึงบอกคุณชายที่ตอนนี้นั่งอ่านหนังสือเงียบๆอยู่ ยุยพยักหน้าพรางบอกให้พ่อบ้านจอดแวะปั้มก่อน รถBMWสีดำลดความเร็วลงก่อนจะเข้าไปจอด      "อยากกินอะไรเหรอ?" ยุยถามทั้งๆที่ยังไม่เงยหน้าจากหนังสือ      "อะไรก็ได้ที่มันลองท้องได้น่ะ" พารุตอบพรางลงจากรถโดยมีคุณชายลงตามมาติดๆ พอมาถึงร้านค้าพารุก็หยิบโน่นหยิบนี่โดยไม่เกรงใจคนจ่ายสักนิด อ้าวก็อยากเลี้ยงเองนิ=w= แต่คงเพราะไม่ทันมองเลยไปหยิบของพร้อมๆกับใครคนหนึ่งเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอเอ่ยขอโทษก่อนจะมองหน้าเขาคนนั้นชัดๆ เขาเองก็จ้องมาที่เธอเช่นกัน...      "เมรุ?..." เธอหลุดพูดคำบางคำออกมาอย่างอึ่งๆสายตาก็มองหนุ่มร่างสูงที่ติดว่า...หน้าตาหล่อมาก=_= เขาเองก็มองตอบเธออย่างไม่เชื่อสายตาเช่นกัน      "...นึกว่าจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว...พารุ..." หนุ่มร่างสูงเรียกชื่อคนตัวเล็กหวนๆพร้อมกับโผเข้ากอดทันทีคนตรงหน้าก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเธอเองก็อยากทำแบบนี้มาตั้งนานแล้วเช่นกัน ร่างเล็กกอดตอบเด็กหนุ่มตรงหน้าแล้วน้ำใสใสก็เอ่อร้นออกมาอย่างกั้นไม่อยู่ คนที่กอดเธออยู่ก็เช่นกัน      "นี่พวกเธอลืมไปแล้วใช่มั๊ยว่าฉันยังอยู่ตรงนี้-_-" ยุยพึมพำกับตัวเองเบาๆในขณะที่กำลังพิจารณาเด็กหนุ่มตรงหน้า ทั้งคู่ผละออกจากกันก่อนจะมองตากันและยิ้มให้กันอย่างเปลี่ยมสุข      "นี่มันเรื่องอะไรกัน?พารุ" ยุยถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง พารุปลาดน้ำตาออกก่อนจะขยับปากตอบคุณชายเย็นชาตรงหน้า      "เขาชื่อเมรุเป็นน้องชายของเราที่จากกันเมื่อ3ปีก่อนไง" เพียงเท่านั้นแหละยุยก็ร้องอ๋อทันที ก่อนจะเข้าไปทำความรู้จักเมรุที่พารุบอกว่าเป็นน้องชายของเธอ      "ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมชื่อ โยโกยามะ ยุยเรียกยุยก็ได้" ยุยพูดพรางยื่นมาออกไป เมรุเองก็ยื่นมาจับที่มือของยุยเช่นกันก่อนจะยิ้มให้และตอบกลับ      "ครับ...ยินดีที่ได้รู้จัก^^"
  4. 3 คุณน้องสาวกับไอ้เพื่อนบ้า          "พารุจะไปห้องสมุดมั๊ย?" อยู่ๆยุยก็ถามเราขึ้นโดยมีสายตาไอ้เพื่อนสองตัวส่งมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไปห้องสมุด?...ถ้ามันมีอะไรให้อ่านแก้เครียดไปก็ได้ เราพยักหน้าให้เป็นคำตอบก่อนที่โดนพยุงลงจากเตียงเบาๆ     ณ ห้องสมุด          "...พวกนายนี่เหมือนกันจริงๆเลยน้า..."เรนะพูดพรางทำหน้าหงอยๆเหมือนลูกหมา=_=เราไม่ได้ว่าซายาเน่นะแต่มันเหมื๊อนเหมือนจริงๆอ่ะ แต่ว่า...ไอ้ที่ว่าเราเหมือนยุยอ่ะ เป็นไปไม่ด๊ายยยยยยยย เราไม่เหมือนยุยซักนิด...เนอะ [ไม่เนอะอ่ะ...เหมือนกันจริงๆ-_-]...        "แล้ว...วันนี้ยัยจูรินะไม่มาด้วยเหรอ?เห็นปกติจะกระดี๊กระด๊าตามนายไปทุกที่เลยนี่?" เรนะถามอย่างสงสัยในความไม่ปกติแต่ยุยส่ายหัวให้เป็นคำตอบ ส่วนเรนะก็มองหน้ายุยเป็นเชิงเข้าใจก่อนจะถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย        "ทำไม...นายชอบยัยจูรินะเข้าให้แล้วรึไง?" ซายาเน่แซวขึ้นอย่างแทงใจดำกับเรนะสุดๆ แต่เรนะกลับไม่โต้ตอบอะไรเลย...ซ้ำร้ายยังหน้าแดงขึ้นอีกต่างหาก...ไม่ใช่หน้าแดงเพราะเขินรึอายอะไรแต่เพราะกั้นหัวเราะอย่างสุดชีวิตต่างหาก=_=        "อุ๊บ!...ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!^O^" ในที่สุดก็ทนไม่ไหว เรนะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างกั้นไม่อยู่...        "นายจะบ้าเรอะ ฉันไม่มีวันไปชอบยัยเด็กปากจัดนั่นหลอกน่า ฮะฮะ^O^" เรนะพูดติดหัวเราะ        "ว่าแต่ยัยนั่นคงไม่มาแล้วใช่มั๊ยล่ะ?" เรนะถามกลับ ยุยเงยหน้าขึ้นจากหนังสือก่อนจะเอ่ยปากตอบ        "ยัยจูจะมาตอนเย็นน่ะ...มารับฉันกลับพารุกลับ"        "อ๋อ...ห๊ะ!!" รอบที่สองตกใจอะไรของมันนักหนา==...        "...ช่างมันเหอะ"อ้าว...ง่ายไปป๊ะ?=[]=        "ว่าแต่...ฉันสงสัยมาตั้งนานแล้วนะ...สาวน้อยโมเอะคนนี้ชื่อ พารุ เหรอ?" ตูชื่อพารูรุโว้ย=[]= ไอ้ชื่อพารุไอ้ยุยมันใช้เรียกเฉยๆ...เอ็งมองไม่ออกเรอะ!!        "เปล่า...เราชื่อ พารูรุ"        "อ๋อ งั้นเหรอ" เราพยักหน้า[นิ่งๆ]ให้เป็นคำตอบ   18:32น.   ยามเย็นแห่งฤดูหนาวในฮากิบาระ  ผู้คนมักจะอุดอู้อยู่แต่ในบ้านแม้แต่แมวยังขี้เกียจเดินไปไหนมาไหนเลยแล้วมันจะแปลกมั๊ยที่คนอย่างเราจะขี้เกียจบ้างแถมยังเยอะกว่าสัตว์อีก แต่ก็มีบางคนที่กระตือรือร้นกับฤดูหนาวอยู่บ้างไม่น้อยอย่างพวกติดพี่เงี๊ย=[]=        "พี่ยุยยย!!!^O^น้องมารับแล้ว!!" เด็กสาวร่างเล็กผมสีดำนุ่มนิ่มสายตาดุดนางพญาผิวขาวราวหิมะตะโกนมาแต่ไกลเพื่อเรียกร้องความสนใจจากพี่ชาย แต่กระนั่นแล้วมีหรือที่คนอย่างไอ้ยุยมันจะสนเดินผ่านคุณน้องตัวเล็กพร้อมกับพารุไปที่รถเฉย....        "พี่ยุย!เฮ้ย! พี่อย่าเมินฉันดี้!..."        "..."ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก...        "คิก คิก ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!^O^ สมน้ำหน้ายัยเบื๊อก ยุยมันไม่สนเธอหลอก" เสียงที่ไม่มีที่มาที่ไปดังขึ้นพร้อมๆกับร่างสูงๆที่น้องสาวคนนี้เกียจไปถึงชั่วโคตรตระกูลมัน...[เกียจขนาดนั่นเลย?]       "แก มึง นาย เป็นใครวะฉันยังไม่รู้จักเลย= =^^" ร่างเล็กถามอย่างกวนประสาทที่สุด ร่างสูงของเด็กหนุ่มมีเส้นเลือดปูดขึ้นที่หัวนิดๆ แต่เจ้าตัวกับยิ้มแหยๆอย่างกับเก็บกดอารมณ์ไว้อยู่       "นั่นสินะ...เราไม่เคยรู้จักกันเลยเน๊อ^^" เรนะพยายามเน้นคำว่าเน๊อเป็นพิเศษซึ่งนั่นก็เป็นน้ำมันที่โดนราดไปบนกองไฟในตัวของคุณน้องซะแล้ว...ตอนนี้ดูเหมือนว่าคู่นี้คงจะไม่หยุดทะเลาะกันง่ายๆซะแล้ว ซายาเน่เริ่มเห็นท่าไม่ดีแบบนั้นจึงรีบจับทั้งสองแยกทันที ขืนปล่อยไว้มีหวังมหา'ลัยถล่มแหง ส่วนยุยกับพารุที่นั่งอยู่ในรถก่อนแล้วก็ได้แต่มองทั้งสองอย่างเอือมๆ[เฉพาะยุยนะ ส่วนพารุแค่รำคาญเฉยๆ]      "เฮ้ย!เรนะหาเรื่องใช่มั๊ย!" คุณน้องสาวเริ่มวีนแตก      "เออ!แล้วจะทำมัยล่ะห๊ะ!ยัยหยิ่งเอ๊ย!!" เรนะเองก็ไม่ยอมน้อยหน้ากัดอีกฝ่ายกลับอย่างรวดเร็ว      "หา!แกว่าอะไรนะ!!" คุณน้องก็ไม่ยอมแพ้เช่นกันเหมือนอยากจะให้เรนะพูดอีกที แต่เรนะกลับยักไหล่อย่างไม่สนใจ      "เปล่า!ฉันไม่ได้เจาะจง ใครอยากรับก็รับไปสิ!!" แล้วสวนกลับอย่างไม่มีท่าทีจะหยุด จนซายาเน่ต้องเข้ามาห้ามไว้อีกรอบ จนทั้งคู่ยอมหยุดและต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันไป      "นั้นสินะฉันไม่เห็นจำเป็นจะต้องมาทะเลาะเรื่องไร้สาระกับยัยเด็กปากจัดอย่างคุณหนูตระกูลโยโกยามะ จูรินะเลยสักนิด" โดยไม่วายหันกลับมาจิกกัดอีกส่ายด้วยคำพูดอีกรอบ จนคุณน้องต้องหันมามองและทำท่าว่าจะชวนทะเลาะอีกรอบ จนคนเป็นพี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่      "ยัยจู...พี่ว่ากลับกันเถอะเอาไว้คราวหลังค่อยแก้แค้นก็ได้นี่" ในที่สุดยุยก็ทนไม่ไหวจึงกล่อมน้องสาวตัวเองแทนซึ่งคุณน้องเองก็มีความเกรงใจอยู่บ้างเลยยอมเชื่อฟังและขึ้นรถกลับไปง่ายๆ      "เฮ้อ...จบซักทีให้ตายเถอะ" ยุยพึมพำกับตัวเองเบา พรางถอนหายใจโล่งอกไปด้วย==  
  5. อร้ายย>…<จบน่ารักง่ะครับ
  6. ขอบคุณที่ติดตามเรื่องนี้นะครับ 
  7. 2       เพื่อน       ขอบอกว่านับจากตอนนี้ พารุจะพากย์ต่อเองนะเออ=[]=       __________________________________________               หลังจากที่ทานอาหารเสร็จเรากับยุยก็ออกมาจากบ้าน[วัง]เพื่อเดินทางไปมหา'ลัยไอ้สถานที่ ที่ยุยบอกว่าเป็นสถานศึกษานั่นแหละ== แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่เราอยากรู้ คุณป้าแม่บ้านเป็นอะไรอ่ะตอนไปปลุกเรายังดูกระปรี้กระเปร่าอยู่เลยแต่พอเห็นคุณชายยิ้มแล้วอยู่ดีๆป้าแกก็ขอตัวไปพักซะงั้น...ถามจริงเหอะคุณชายยิ้มนี่มันแปลกมากเลยเหลอ=_=[ยังไม่รู้=. =:]เรากับยุยเดินมาถึง ตู้อะไรสักอย่างที่พวกมนุษย์เรียกว่ารถ เราก็ไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับเจ้าพวกนี้หลอก เพราะมาจากอีกโลกหนึ่งที่ไม่มีการพัฒนาอะไรสักอย่างเลย=[]=แต่ดูเหมือนว่าเราจะอายุน้อยกว่ายุยอยู่ซัก...2ปีละมั้ง=O=[อ้าว] จากนั้นผู้ชายที่น่าจะเป็นพ่อบ้านก็มาเปิดประตูรถให้เข้าไปนั่งซึ่งบิวเองก็ให้เราเข้าไปก่อนแล้วตามด้วยคนขับข้างหน้า โอ้...ในนี้เย็นจังเลยแฮะ แล้วยุยก็เข้ามานั่งข้างๆเราแล้วก็เปิดหนังสืออ่านทันที ชอบจริงๆเลยน๊าหนังสือเนี่ย...เราเองระหว่างทางก็ไม่มีอะไรทำเลยนั่งอยู่เงียบๆแล้วเหลือบมองยุยเป็นพักๆ              "พารุอยากลองอ่านดูมั๊ย?"จู่ๆยุยก็เอ่ยถามขึ้นจนเราสะดุ้ง ก่อนจะทบทวนคำถามเมื่อกี๊ อยากอ่านมั๊ยเหลอ...เราพยักหน้าให้เป็นคำตอบ ก่อนที่ยุยจะยื่นหนังสือที่อยู่ในมือนั่นให้เราเองก็รับมาแต่...              "...ตกลงยุยจะให้เราอ่านรึเปล่า?"ยุยส่ายหัวแล้วขยับตัวเข้ามาใกล้เราก่อนจะพูดว่า              "อ่านด้วยกัน...ฉันเอามาเล่มเดียว"เราพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจก่อนจะก้มหน้าอ่านว่ามันเป็นเรื่องยังไง...วรรณกรรม...ประเทศไทยอีตาคนนี้อ่านอย่างอื่นคงไม่เป็น= =                ณ มหา'ลัย               "เชิญครับคุณหนูพารุ"พ่อบ้านคนเดิมเปิดประตูให้เราก่อนที่จะเปิดให้คุณชายลงอีกฝัง...จริงๆลงฝั่งเดียวกันก็ได้นี่==               "พารุ...ข้างหลัง"            พลั่ก!?       อยู่ๆก็มีใครไม่รุมาชนเราซะล้มคว่ำ ยุยรีบเข้ามาช่วยพยุงตัวเราให้ลุกขึ้นช้าๆแต่รู้สึกว่า...              "เป็นอะไรพารุทำไมไม่ลุกขึ้น?"ยุยถาม ก็เพราะว่า...              "...เรา...ขาแพลง"              "เหรอ..."คำเดียวจบ...ใครชนกูวะ!              "ขอโทษครับสาวน้อยเป็นอะไรรึเปล่า?"ไอ้คนที่ชนเราพูดขึ้น มันเพิ่งมาถามว่าเป็นอะไรมั๊ย?ตอนนี้อ่ะนะ-O-พล้อมกับยื่นมือมาให้เราโดยไม่สนใจยุยที่กำลังประคับประครองเราอยู่ ไอ้ยุยก็ไม่สนใจอะไรด้วยบ้าป๊ะตูเจ็บอยู่นะเฟ้ยเฮ้ยจะมาจีบกันอะไรตอนนี้ เราหมายถึงไอ้คนที่ชนเรานะพูดซะ...             "ไม่เป็นไรมากหลอกค่ะ ขอบคุณค่ะ"เราตอบก็จะลุกขึ้นตามแรงดึงของยุย             "เธอเป็นเด็กใหม่เหรอไม่เคยเห็นหน้าเลย"เขาถาม             "เอ่อ..."             "เธอไม่ใช่เด็กใหม่หลอกซายาเน่เธออยู่กับฉัน"ยุยตอบแทนเราพรางบีบข้อมือไอ้คนที่ชื่อซายาเน่แน่นเพราะมันเริ่มทะลึ่งลูบหน้าลูบตาเราเล่น             "ยุย...เราเจ็บขาอ่ะT^T"เราเลยเอ่ยขัดก่อนที่เวทีมวยจะเริ่มขึ้นเพราะตอนนี้เขาทั้งสองจ้องหน้ากันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ สาธุพารุเพิ่งจะตอแหลเป็นครั้งแรกอย่าว่ากันเลยนะเออ ยุยหันหน้ามามองเราก่อนจะสังเกตเห็นว่าที่ข้อเท้าเรานั้นมันช้ำจนเป็นสีม่วงแล้ว            "...ทำไมทำสีหน้าไร้อารมณ์แบบนั้นแล้วแบบนี้ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าพารุเจ็บหรือไม่เจ็บ=="ยุยหันมาทำหน้าดุๆใส่เราก่อนจะชอนตัวเราขึ้นไว้บนอ้อมอก ไม่รู้ว่ารเราตาฝาดรึเปล่านะแต่เราแอบเห็นไอ้ซายาเน่อะไรนั่นอ้าปากค้างจนเห็นลิ้นไก่แล้ว  เป็นไรของมันอีกอย่าบอกนะว่ายุยดุเรามันเป็นเรื่องแปลก[แปลกดิแปลกมากด้วย==]            "อะ...อะ...ไอ้...ไอ้ยุย...แกถูกผีเข้าใช่มั๊ยO[]O!!!"ถ้าจะแปลกมาก เราล่ะไม่เข้าใจเลย...ว่าอยู่ที่นี่ยุยมันทำอะไรมั่งนอกจากอ่านหนังสือกับตั่งใจเรียน[ก็เขาเด็กเรียน=_=]            "ยุย...เขาเป็นอะไรเหรอ=O="            "ช่างมัน!"อ้าวเฮ้ย...ง่ายๆงี้เลย            "เฮ้ย!ดะ...เดี๋ยวดิ! ไอ้ยุยเดี๊ยว!!"ซายาเน่พยายามเรียกยุยแต่เจ้าตัวกลับไม่ได้ยินรึมันทำเป็นไม่ได้ยินก็ไม่รุ== พอมาถึงห้องพยาบาลยุยก็วางเราลงเบาๆที่เตียงพยาบาล ก่อนจะพลิกข้อเท้าเราดูพรางๆแต่...            "พารุหุบขาหน่อยก็ดีนะ..."อารายนะ...พอเราก้มลงไปดูก็พบว่ากระโปลงที่เราใส่นั้นมันสั้นมาก...และตอนนี้สิ่งที่มักจะอยู่ใต้กระโปรงมันก็ออกมาโลดแล่นให้ไอ้ยุยเห็นเต็มประดา ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยO[]Oเรารีบหุบขาโดยเร็วไม่ต้องมีใครพูดซ้ำ       ยุยหัวเราะนิดๆมันทำให้             เพร้ง! เคร้ง! ตุบ!       คนในห้องพยาบาลที่กำลังถือถาดยาหรืออะไรก็แล้วแต่ทำล่วงหลุดมือเป็นแนวพล้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมายท่าทางจะแปลกมากที่ยุยหัวเราะนะ=.=            "...คนที่ชื่อซายากะเรียกซายาเน่ก็ได้นะ..."            "เพื่อนน่ะ"เราพยักหน้าเป็นอันว่าเข้าใจ ยุยพลิกข้อเท้าเราไปมาและนวดๆจนมันเจ็บน้อยลงจากนั้นเขาก็เอาผ้าพันแผลมาพันไว้ที่ข้อเท้าเราและค่อยๆวางมันลงอย่างแผ่วเบา            "...ทำแผล...เป็นด้วยเหรอ..."เราถาม            "เคยเรียนน่ะ แค่นี้คงไม่เป็นไรแล้วล่ะ"เขาตอบ            "ไอ้ยุย!!/ยุย!"จู่ๆก็มีคนสองคนเปิดประตูห้องพยาบาลเขามาพรวดพราดซะจนใจหายใจคว่ำ พวกในห้องพยาบาลหันไปมองที่ประตูเป็นตาเดียวและคิดเหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย!            "..."ยุยหันไปมองด้วยสายตานิ่งๆไม่ได้พูดอะไรตามสไตล์เขา ผู้มาใหม่ทั้งสองรีบเดินมาที่เตียงของเราโดยมีเป้าหมายคือยุยที่อยู่ข้างเตียงต่างหาก           "แกผีเข้าใช่มั๊ย!?"คนทั้งสองถามขึ้นทันที ผีเข้าบ้านเอ็งดิมันไม่เห็นจะมีอะไรแปลกไปตรงไหนเลย==           "(-- )( --)"ยุยส่ายหน้า แล้วเราก็อยากจารุด้วยว่าไอ้สองตัว[?]ที่กระโดดโลดเต้นอยู่นั่นมันเป็นใคร           "...ใครเหรอ?"เราถามในขณะที่ยุยถูกกระชากคอเสื้อเค้นคออยู่           "เพื่อนน่ะ...ไอ้นี่เน่  ไอ้นี่เรนะ"ยุยพูดพรางชี้มือไปที่ไอ้คนที่วิ่งชนเราเมื่อเช้าคนแรกและกำลังกระชากคอเสื้อเขาอยู่ตอนนี้ ส่วนอีกคนมันยืนยิ้มอยู่ข้างๆพรางโบกมือให้เรา ก่อนที่จะโดนไปมากกว่านั้นยุยก็ตบเข้าที่หน้าหล่อๆของซายาเน่ไปหนึ่งฉาดเพื่อเตือนสติว่าเขาไม่ได้เป็นอะไร           "ตบกูทำไมวะเนี่ย!!"ซายาเน่สยบอย่างหัวเสียก่อนจะถามให้แน่ใจอีกครั้งว่ายุยไม่เป็นไรแน่นะ มันยังจะถามอีก==           "ฉันไม่ได้เป็นอะไร-_-"ยุยตอบพรางตบแก้มเพื่อนเบาๆให้ได้สติอีกที           "แล้วแม่นี่เป็นใคร?"ซายาเน่ ถามพลางชี้มาที่เรา           "คู่หมั้น-_-"ตอบหน้าตาเฉย           "อ๋อ..."เพื่อนทั้งสองร้องออกมาพร้อมกันอย่างเข้าใจ[?]           "ห๊ะ!!!"และร้องขึ้นพร้อมกันอีกทีโดยมิได้นัดหมาย-_- มันแปลกมากเหรอห๊ะ!               ........................................................................................................  
  8. 1       คุณหนูพารุ                 ก๊อก ก๊อก               "พี่ยุย จูจังเข้าไปนะ"คนที่เคาะประตูเอ่ยขึ้นทันทีหลังจากเคาะเสร็จ  คนสองคนในห้องไม่ตอบคุณชายหันหลังมามองร่างเล็กให้แน่ใจอีกทีว่าแต่งตัวเรียบร้อยแล้วรึยัง ก่อนจะเปิดประตูให้น้องสาวนามว่าจูรินะ เข้ามา               "เฮ้ย!!"พอก้าวเข้ามาในห้องปุ๊บคุณน้องสาวก็แทบล้มทั้งยืนเมื่อเห็นผู้หญิงในห้องพี่ชายตน แถมคุณเธอยังทำหน้านิ่งไม่รู้ร้อนรู้หนาวอีกต่างหาก!               "นี่มันหมายความว่าไงวะ!ไอ้พี่บ้า!ร้อยวันพันปีไม่เคยพาผู้หญิงเข้าห้องแล้ววันนี้มันเกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมาห๊ะ!หมายฟามว่างายยยยน้องไม่เข้าใจ!!T^T"คุณชายไม่ตอบอะไรเอาแต่เงียบสีหน้าไร้อารมณ์ พารุที่เห็นว่าชักเริ่มไม่เข้าท่าจึงรีบแก้ข่าวด้วยสีหน้าที่เกินบรรยาย[มันนิ่งมาก]               "เดี๋ยวก่อน...เจ้ากำลังเข้าใจเราผิด..."ร่างเล็กพูดพลางยกมือขึ้นมากอดอกตัวเองสีหน้า...นิ่งเช่นเดิม               "หา!หล่อนพูดว่าอะไรนะ!=A=^^"....          เป็นเวลา20นาทีที่ใช้อธิบายให้คุณน้องเข้าใจโดยอ้างว่าเธอคือคู่หมั่น=A=จะอะไรก็ไม่รู้แหละเพราะดันอยู่ในสภาพที่ใสเชิ้ตตัวเดียวแบบนั้นมันก็...มีโอกาศเข้าใจผิดสูงเหมือนกันถ้าแก้คำสาปให้หล่อนได้ค่อยว่ากันทีหลังเพราะตอนนี้ไม่มีอะไรจะอ้างได้แล้ว ตอนนี้ทุกคนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งพ่อ แม่ น้อง คุณป้าแม่บ้านรอฟังคำอธิบายจากคุณชายอยู่              "มันหมายความว่ายังไงกันแน่ ยุยอธิบายมาให้ชัดๆเลยนะ"คุณแม่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นๆ คุณชายไม่ตอบอะไรในเมื่อเขาอธิบายไปหมดแล้ว             "เอาเถอะ เราจะคิดซะว่ามีลูกอีกคนแล้วกัน"คุณพ่อ[อ้าวเฮ้ย!ง่ายจังฟะ]             "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมกลับห้องนะ"คุณชายพูดเรียบๆก่อนจะเดินนำจีเน่กลับห้อง             "เดี๋ยว! เธอชื่ออะไร?"คุณแม่ถาม พารุหันหลังกลับมาตอบหน้าเฉยเมย             "พารุค่ะ...ท่านหญิง"เธอพูดพลางโคงตัวทำความเคารพคุณแม่ก่อนจะเดินตามคุณชายไป             "เธอมีสัมมาคารวะดีนะคะทาคานะมิซัง" คุณแม่หันมาคุยกับคุณพ่อด้วยอาการเบาใจลง             "อืม...นึกว่ามันจะหาผู้หญิงเจ้ากี้เจ้าการมาให้เราหนักใจซะอีก..."             "ค่ะ"คุณแม่ตอบกลับ       .............................................................               หลังจากที่ทั้งสองมาถึงห้องแล้วคุณชายก็ยื่นกุณแจห้องให้จีเน่ซึ่งเธอเองก้รับมาโดยไม่แสดงสีหน้าอะไรเลยทำให้ไม่มีใครรุู้เลยว่าสาวน้อยคนนี้คิดอะไรอยู่ จากนั้นคุณป้าแม่บ้านซึ่งตามหลังมาด้วยจึงพาจีเน่ไปยังห้องใหม่ที่อยู่ตรงข้ามกับห้องที่คุณชายอยู่ซึ่งถ้าจะมาหากันก็ไกล้นิดเดียว คุณป้าแม่บ้านเดินนำเธอไปแล้วขอกุณแจเพื่อที่จะเปิดประตูให้ แต่เธอกลับส่ายหน้าแล้วบอกว่าจะเปิดเองก่อนจะเอ่ยอีกครั้งเมื่อคุณป้าถอยออกมาเพื่อที่จะให้เธอเปิดเอง               "ท่านไปพักเถอะค่ะทางนี้เราจัดการเองได้"เธอเอ่ยพรางมองคุณป้าแม่บ้านด้วยสีหน้าไร้อารมณ์เหมือนทุกครั้ง คุณป้าแม่บ้านอึ่งไปนิดๆก่อนจะพูดด้วยอาการรุกรี้รุกรน               "อุ๊ย!...คุณหนูคะไม่ต้องเรียกป้าว่าท่านก็ได้ค่ะเรียกคุณป้าเฉยๆก็ได้ค่ะ=O= "เธอพูดพรางปัดมือไปมาเพื่อเป็นสัญญาณบอกว่าไม่เป็นไร พารุเอียงคอมองนิดๆก่อนจะพูด               "เหรอ...เราขอโทษด้วยต่อไปนี้เราจะเรียกท่านว่า'คุณป้า'ก็แล้วกันเพื่อความพอใจของท่าน"เธอโค้งตัวให้คุณป้าแม่บ้านทันทีและเดินเข้าห้องตัวเองไปคุณป้ายืนอึ่งอยู่ซักพักก่อนจะเดินออกไปจากหน้าประตู                   เช้าวันต่อมา=O=[ไวเหมือนโกหก]                        "คุณหนูคะ...ตื่นเถอะ"เช้าวันใหม่เริ่มขึ้นพร้อมกับสิ่งใหม่ๆที่กำลังจะเริ่มขึ้นในวันนี้ เหล่าปักษาต่างส่งเสียงกู่ร้องอย่างเพราะพริ้งเมื่อพระสุริยาสาดแสงสะทอนมายังรังที่แสนสงบของมันนั่นเป็นสัญญาณว่าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และเช้าวันนี้ที่คฤหาสน์[หรือวัง=O=//โดนตบ]ของคุณชายน้อยก็สดใส[?]เหมือนเดิม คุณป้าแม่บ้านลุกขึ้นมาทำงานแต่เช้ามืดก่อนอื่นก็เริ่มจากทำความสะอาดบันไดไล่ลงมาและพอถึงเวลาคุณชายก็ลงมาข้างล่างเพื่อหาอะไรรับประทานก่อนไปมหา'ลัยคุณป้าแม่บ้านรีบยกอาหารที่เพิ่งทำเสร็จสดๆร้อนๆมาให้ทันที คุณชายเอ่ยขอบคุณน้อยๆพอเป็นพิธีก่อนจะเอ่ยถาม                "หนูพารุล่ะครับ?"                "ค...คะ?"คุณป้าแม่บ้านเอ่ยรับก่อนจะเอียงคอเป็นเชิงไม่เข้าใจและเริ่มทบทวนคำถามของคุณชายเมื่อกี๊'หนูพารุ...หมายถึงคุณหนูพารุ?'ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามกลับไป ประเทศไทยโลกกำลังจะแตกเรอะเกิดมาเพิ่งเคยพบเคยเห็นคุณชายตั่งนิกเนมให้ผู้หญิง=[]=                "คุณชายหมายถึง...คุณหนูพารุหรือคะ?"เธอถาม พลางมองคุณชายที่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออยู่ คุณชายพยักหน้านิดๆและเอ่ยคำถามเดิม                "เดี๋ยวป้าไปปลุกให้นะคะ^^;"คุณป้าแม่บ้านพูดก่อนจะขึ้นบันไดไปปลุกคุณหนูหน้านิ่งจอมขี้เซา ที่ตอนนี้นอนหลับพริ้มอย่างหน้าเอ็นดู คุณป้าแม่บ้านส่ายหน้านิดๆก่อนจะเอื่อมมือไปเขย่าตัวคุณหนูน้อยเบาๆพรางเรียกชื่อร่างบางตรงหน้า                "คุณหนูคะ...ตื่นเถอะ" เมื่อถูกรบกวนร่างเล็กจึงค่อยๆลืมตาขึ้น[เพิ่งคืนร่างเมื่อกี๊ ตอนคุณป้าแม่บ้านเคาะประตูและกำลังไขกุณแจเปิดประตูหนูพารุในร่างแมวก็รีบคืนร่างทันทีแล้วแสร้งทำเป็นยังไม่ตื่น=[]=]                "คะ?"เธอถามพรางยกมือขึ้นขยี้ตานิดๆและมองคุณป้าแม่บ้านตรงหน้า คุณป้าแม่บ้านยิ้มให้ก่อนจะเอ่ยขึ้น                "คุณหนูพารุไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะค่ะ คุณชายท่านเรียก^^"คุณป้าแม่บ้านพูดเรียบๆก่อนจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อเตรียมเสื้อผ้าตัวใหม่ให้คุณหนูคนนี้ พารุมองคุณป้าแม่บ้านเงียบๆก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัวให้เสร็จ เวลาผ่านไปได้สักพักพารุก็ออกมาจากห้องน้ำพล้อมกับผ้าขนหนูตัวน้อยพารุดูเซ็กซี่ขึ้นเป็นเท่าตัวหน้าตาที่ดูเกลี้ยงเกลาดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจมูกรั้นริมฝีปากบางเรียวเรือนผมสีดำสลวยผิวขาวอมชมพูร่างกายบอบบางราวแก้วที่ถูกหลอมขึ้นมาใหม่ๆพร้อมจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆได้ทุกเมื่อ คุณป้าแม่บ้านมองร่างบางตาค้างก่อนจะยื่นเสื้อเชิ้ตสีดำกับกระโปรงสีตัดกันให้เธอพารุรับมาและใส่อย่างปรานีตก่อนจะเดินลงมาข้างล่างพล้อมกับคุณป้าแม่บ้าน                "...มาแล้วเหรอหนูพารุ"คุณชายพูดพรางยิ้มไปด้วยนั่นยิ่งทำให้คุณป้าแม่บ้านอยากจะได้ยาดมซักโหลสองโหลคุณชายยิ้มโอ้ป้าจะบ้าตายเกิดมาเพิ่งเห็นคุณชายยิ้ม วันนี้ต้องเกิดสุริยุปราคาแหงๆ คุณป้าคิด                "มีธุระอะไรกับเราหรือยุย" หนูพลุถาม[ขยันเปรี่ยนสรรพนามให้กันจริงๆ=. =]                "ไปมหาลัยกับฉันมั๊ยหนูพารุ"หนูพารุมองหน้าคุณชายนิ่งๆก่อนจะเอ่ยถามว่า                "มหา'ลัยคืออะไร"คุณชายหัวเรอะนิดๆโดยไม่รู้เลยว่าคุณป้าแม่บ้านตอนนี้หมดยาดมไปกี่หลอดแล้ว= =                "แล้วจะไปมั๊ยล่ะมันก็สถานศึกษาธรรมดานั่นแหละ"คุณชายอธิบาย หนูพารุก็พยักหน้าเข้าใจก่อนจะตอบตกลง                "...คุณชายป้าขอไปพักผ่อนสักครู่ได้มั๊ยคะ==;"คุณป้าแม่บ้านถามด้วยอาการวิงเวียนเหมือนคนไม่ค่อยสบายแต่หารู้ไม่ว่าไอ้คนที่เป็นต้นเหตุมันก็นั่งหัวโด่จิบกาแฟอยู่ตรงหน้านั่นแหละ คุณชายพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตก่อนจะเชิญพารุนั่งและหาอะไรให้ทาน       ....................................................................  
  9. บทนำ   หลังเลิกเรียนนักเรียนน้อยใหญ่ต่างเริ่มทยอยกันออกจากโรงเรียน โดยมีจุดมุ่งหมายเดียวกันคือบ้านที่แสนสงบ แต่ทว่าไม่ทันไรเม็ดหยาดฝนก็เริ่มโปรยปรายลงมาเช่นกัน โดยไม่ต้องมีใครตะโกนบอกทุกคนรีบค้นหาร่มในกระเป๋าตัวเองอย่างรวดเร็วคนที่ไม่มีร่มก็วิ่งกันอุตลุดเพื่อหาที่หลบฝน                  "ยุย...วันนี้แกกลับบ้านคนเดียวเหรอวะ" เด็กหนุ่มนักศึกษาเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนท่าทางเพลย์บอยนิดๆตะโกนถามเด็กหนุ่มอีกคนที่เป็นเจ้าของชื่อท่ามกลางสายฝน เด็กหนุ่มผู้เป็นเพื่อนที่เดินไปไกลลิ่วแล้วหันหลังกลับมามองเพื่อนก่อนจะพยักหน้าเป็นคำตอบแล้วเดินต่อไป               ไม่นานนักเด็กหนุ่มเจ้าของร่างสูงที่เดินทางกลับบ้านจนตอนนี้ผ่านมาครึ่งทางแล้วจริงๆแล้วเขาไม่จำเป็นจะต้องเดินกลับคนเดียวก็ได้ในเมื่อที่บ้านก็มีคนมารับมาส่งคนขับรถส่วนตัวก็มี บ้านก็ใหญ่โตอย่างกับวังแต่...เขาอยากจะกลับบ้านช้าๆเพราะถึงไม่รีบกลับก็ไม่มีใครว่าอะไรอยู่แล้วในเมื่อไม่มีใครรู้ ถามว่าพ่อแม่ไม่เป็นห่วงบ้างเหลอ คงไม่หลอกก็ท่านไม่รู้นี่ พวกท่านทำงานไม่มีเวลามาทำอะไรไร้สาระกับเขาหลอก เวลาคุยกันยังไม่มี เรื่องนั้นช่างเถอะเขาไม่อยากนึกถึงมันเท่าไรนัก ให้ตายเถอะเขาเบื่อกับชีวิตคุณหนูจริงๆ เด็กหนุ่มคิดหลังจากเดินเข้าไกลบ้านของตนเอง...แต่แล้ว                     เมี๊ยว...                 เสียงแมว...                เด็กหนุ่มหยุดยืนนิ่งก่อนจะหันหลังกลับไปดูตามเสียงร้องนั้น....ลูกแมวขนฟูนุ่มตัวสีขาวเนื้อตัวเปียกปอนกำลังมองมาที่เขาสายตาดูออดอ้อนน่าสงสาร เด็กหนุ่มหันมองรอบๆตัวเพื่อมองดูว่าใครเป็นเจ้าของแต่ก้ไม่เห็นใครนอกจากเขากับเจ้าลูกแมวน้อยขนปุย เด็กหนุ่มตัดสินใจเดินเข้าไปไกล้เจ้าแมวตัวน้อยก่อนจะอุ้มมันขึ้นมาในอ้อมแขน และเดินเข้าไปในตัวบ้าน                   "ตายแล้ว!!...คุณชายคะ ตัวเปียกหมดเลย!ไปทำอะไรมาคะเนี่ย!!แถมเก็บตัวอะไรมาคะเนี่ย!" คุณป้าแม่บ้านรีบสาวเท้าเดินเข้ามาต้อนรับคุณชายอายุเพียง19พร้อมกับไม่ลืมนำผ้าขนหนูติดมือมาด้วย คุณชายรับผ้ามาก่อนจะเช็ดหน้าเช็ดตาตัวเองให้แลดูสะอาดสะอ้านขึ้นแล้วเปิดปากตอบคุณป้าแม่บ้าน                   "แมวน่ะครับ...เห็นมันร้องอยู่หน้าบ้าน[วัง]ก็เลย..."                   "ก็เลยเก็บมันมาหรือคะ?" คุณป้าแม่บ้านถาม คุณชายไม่ตอบเพียงแต่พยักหน้าให้เท่านั้น                   "คุณชาย...ทีหลังอย่าเดินตากฝนกลับมาแบบนี้อีกนะคะ ถ้าคุณท่านรู้เข้าจะแย่เอานะคะ..."คุณป้าแม่บ้านพูดสายตาเป็นกังวน แต่ก็แอบห่วงคุณชายน้อยคนนี้ไม่ได้[มันเปรี่ยนสรรพนามเรียกชื่อตอนไหนฟะ:เล] หลังจากนั้นไม่นานคุณชายก็เดินขึ้นมาที่ห้องส่วนตัวของเขาก่อนที่จะวางเจ้าเหมียวตัวน้อยลงอย่างแผ่วเบา                      เมี๊ยว...               เจ้าแมวน้อยร้องขึ้นมาอีกครั้ง คุณชายที่กำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้าถึงกับต้องหันมาดูว่ามันร้องทำไม- -                    "..."                    "..."               เงียบไปสักพักหนึ่ง คุณชายเดินเข้าไปไกล้ๆกลับเจ้าเหมียวน้อยแล้วเอื้อมมือไปเกาคางมันเล่นๆ                    "อยากได้อะไรอีกล่ะแก..."คุณชายถามแมวน้อยพรางเกาคางมันเล่นต่อไป ทำเอาเจ้าเหมียวเคริ้มไปเลยทีเดียว แต่แล้ว...                    "เราหิว..." เสียงไม่มีที่มาที่ไปก็ดังขึ้นพร้อมๆกับแมวน้อยตรงหน้าที่บัดนี้มีหมอกควันปกคุมไปทั่วร่าง                    "..."   คุณชายอึ่งไปนิดๆแต่ก็ปรับสีหน้าเป็นเหมือนเดิมเพราะพอจะรู้ว่ามันคืออะไร                    "...เลิกแกล้งฉันได้แล้วน่ะ ยัยจู" คุณชายพูดพรางเปิดตู้เสื้อผ้าของเขาที่มักเป็นที่ซ่อนตัวของน้องสาวของเขาเวลาที่อยากแกล้งเขาเป็นประจำ แต่แล้ว...                ไม่มี...น้องสาวที่มักจะซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้าของเขาไม่มี ไม่มีน้องเขา งั้นเสียงเมื่อกี๊น้องเขาก็ไม่ได้แกล้งน่ะสิ                    "ใคร?..."คุณชายถามออกไปเสียงเรียบ พร้อมกับรอฟังคำตอบ ส่วนคนที่ถูกถามแทนที่กลัวแล้วหนีไปแต่กลับมาปรากฏตัวให้เห็นกันจะๆ เป็นผู้หญิงที่จัดได้ว่าสวยมากเลยทีเดียวแต่ไม่แสดงสีหน้าใดๆเลย ที่แปลกคือ เธอมีหูคับคล้ายคับคาเหมือนหูแมวแถมมีหางงอกออกมาด้วย...และที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ ร่างกายบางๆนั่นไม่มีอาภรณ์ใดๆปกปิดแม้แต่นิด ซึ่งมันสามารถเรียกเลือดจากผู้ชายหลายๆคนได้เลยทีเดียว แต่ไม่ใช่สำหรับคุณชายถ้าไม่ได้อยู่กลับคุณชายปาดนี้ผู้ชายทั้งโลกคงตายเกลื่อนแน่                   "เราขอโทษด้วยที่ทำให้ตกใจ..."เด็กสาวหน้านิ่งเอ่ยขึ้น คุณชายไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรรีบเอาเสื้อเชิ้ตสีขาวคุมตัวให้เธอทันที                   "หมายความว่าไง?" คุณชายถามพรางมองเด็กสาวตรงหน้า เธอไม่พูดอะไรเพียงแต่ยื่นหนังสือที่พกมาตอนไหนไม่รู้ให้คุณชาย คุณชายเปิดอ่านไปสักพักก็เงยหน้าขึ้นก่อนจะเอ่ยถาม                   "สรุปว่า...เธอเป็นแม่มดที่ถูกลงโทษโดยการต้องสาปให้กลายเป็นแมวเพียงเพราะว่าทำผิดกดข้อที่13ที่บอกไว้ว่า ห้ามช่วยเหลือมนุษย์เป็นอันขาด อย่างงั้นเหลอ"เธอพยักหน้าเมื่อคุณชายเอ่ยจบ                   "แล้วทำไมถึงช่วยล่ะ?..."คุณชายถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่งดังเดิม                   "...น้องชายเราเป็นมนุษย์...แล้วกำลังจะถูกฆ่า..."                   "เธอจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะช่วยสินะ..."เธอพยักหน้า                   "เธอเชื่อเราอย่างนั้นเหลอ?"เด็กสาวถาม คุณชายพยักหน้า                   "เพราะอะไรล่ะ?"           "มนุษย์ดีๆที่ไหนเขาจะลงทุนแกล้งคนที่ไม่รู้จักกันเลยขนาดนี้ล่ะ"เด็กสาวพยักหน้าเข้าใจแล้วเอ่ยถามอีกครั้ง"ขอฉันอยู่ที่นี่ได้มั๊ย?..."คุณชายมองเธอด้วยแววตาสงสารแล้วตัดสินใจตอบกลับไปว่าอนุญาตให้เธออยู่ที่นี่ได้                   "เธอจะคืนร่างได้เมื่อไหร่"                   "จะคืนเมื่อไรก็ได้หากเราประสงค์...แต่อยู่ได้เพียง2ชั่วโมงเท่านั้น"คุณชายพยักหน้าก่อนจะเอ่ยถามอีกรอบ               "ฉันชื่อยุย เธอล่ะ"           "เราชื่อพารุ ชิมาซากิ ฮารุกะ " เด็กสาวตอบพรางเอามือทาบไปที่หน้าอก           "งั้นเหรอ...ยินดีที่ได้รู้จัก"คุณชายพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉยก่อนจะยื่นมือไปตรงหน้าเด็กสาว เด็กสาวสีหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงความรู้สึกแต่ก็ยื่นมือออกไปจับมือเด็กหนุ่มตรงหน้า ราวกับอยากบอกว่า ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน...      
  10. ขอบคุณมากที่รออ่านครับ
  11. อุ้ยต๊ะ! เรื่องนี้ปรี้ยุยได้ตกเป็นทาสน้องพลุแน่ๆค่ะ
  12. ตอนพิเศษตอนจบ(2)จบจริงๆ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฟิคนี้แต่อย่างใด       ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ด     เสียงนกหวีดเรียกรวมกันที่ลานกว้างด้านหน้ารีสอร์ท   "เราต้องไปเข้าแถวใช่มั้ย" "อืม พี่มิ้ลกี้บอกว่าต้องไปเอากุญแจน่ะ ห้องนึงพักสองคนนะ หลังนึงมีประมาณสิบห้อง แต่แน่นอนค่ะพี่รหัสนอนกับน้องรหัส"เน่อธิบาย ซึ่งฉันพยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินตามมันมารวมกับคนอื่นๆ   "เมื่อกี้แกคุยกับพี่เรนะยัง ดีกันแล้วใช่มั้ย"เน่ถาม"ก็คุยกันแล้ว แต่ไม่มาก"   "ก็คุยกันแล้วแต่ไม่มากนี่หมายความว่ายังไง ทำไมหน้าแกไม่ระริกระรี้เลยว่ะ"ฟังมันถามฉันสิ หน้าเอาลูกมะพร้ามแถวนั้นยัดปากซักสองสามลูก แล้วฉันจะตอบมันยังไงดีล่ะ   "ไม่มีอะไร ช่างมันเหอะน่า แกไปรอรับกุญแจเถอะ"ฉันรีบโบ้ย เน่ทำหน้าเหวอนิดหน่อย แต่ฉันแกล้งทำเป็นไม่เห็น ก่อนจะวางเป้ลง   "หวัดดีจู"แล้วอยู่ๆเพื่อนใหม่ก็เดินมาทักทาย เธอชื่ออะไรนะ นานะใช่มั้ย ที่เป็นน้องรหัสพี่มายุ   "หวัดดี"อย่าเรียกชื่อดีกว่า เดี๋ยวเธอรู้ว่าฉันได้ยิน   "ฉันชื่อนานะ เป็นน้องรหัสพี่มายุ"ฉันรู้แล้วย่ะ   "อืมหวัดดีนานะ"   "ฉันอยากจะถามเธอว่าตกลงพี่เรนะกับพี่ไอริเขาไม่ได้คบกันใช่มั้ย"   "เธอว่าไงนะ"จำได้ว่ายัยนี่ไม่ได้อยู่ในสถานการณ์นี่นา ทำไมถึงรู้ทั้งๆ ที่ฉันจำได้ว่าวันนั้นคนอยู่ในเหตุการณ์มีแต่พวกรุ่นพี่   "ไม่นี่ พี่ไอริคบพี่ชูริต่างหาก"ฉันตอบกลับไปแบบงงๆ แต่ว่าพอพูดจบ พี่เรนะก็เดินเข้ามาพอดี   "นี่ของเธอ"พี่เรนะบอกพร้อมส่งป้ายชื่อมาให้ ฉันจำได้ว่าเราต้องเอามันคล้องคอไว้และที่สำคัญห้ามทำหาย   "ขอบคุณค่ะ"ฉันก้มหน้าก้มตาหลบหน้าพี่เรนะ มองป้ายชื่อตัวเองอย่างเดียว   "พี่เรนะค่ะ"ขอบคุณที่นานะพูดแทรก ยัยไร้มารยาท!   "พี่เรนะพักห้องไหนเหรอค่ะ"ยัยไวไฟ ฉันเป็นน้องรหัสเขาฉันยังไม่ถามเลยนะ   "ออ นอนกับน้องรหัสพี่น่ะค่ะ"   "แล้วไม่นอนกับพี่ไอริหรอค่ะ"ยัย...............   "ไม่หรอกค่ะ พี่ก็ไม่รู้อีกด้วยว่าพี่ไอรินอนห้องไหน"พี่เรนะขยันตอบเนอะ ฉันไปหาไอ้เน่ดีกว่า   "จู"   "จู มาพี่ช่วยถือของ"   "ขอบคุณค่ะพี่มายุ"ฉันขอบคุณพี่มายุที่เดินมาขัดจังหวะได้พอดี ฉันส่งยิ้มให้พี่มายุที่เดินมาช่วยถือกระเป๋า ส่วนพี่เรนะฉันไม่หันไปมองหรอก ปล่อยให้แฟนคลับที่น่ารักของเขาตามจีบไปเถอะ   "พี่มายุค่ะ ห้อวงน้ำอยู่ตรงนั้นคะ ปวดฉี่มาตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้วแน่ะ"ฉันบ่น พยายามกวาดสายตาหาห้องน้ำมาตลอดทาง   "อ้าวทำไมไม่บอกล่ะ ไปๆเดี๋ยวไปเข้าห้องพี่ก่อนก็ได้"   "พี่ว่ายังไงนะคะ"ฉันตกใจนะที่อยู่ๆ เขาก็ดันช่วยฉันเข้าห้อง   "คิดอะไรนะจู ลามกพี่หมายถึงห้องน้ำที่ห้องพี่"   "ค่ะๆ"ฉันยิ้มแห้งๆอายๆแล้วเดินตามพี่มายุไป โอ๊ย ปวดเฉ่!!!!คือเข้าใจอารมณ์คนปวดฉี่มั้ย ตอนทนก็ทนได้นะแต่พอเห็นห้องน้ำเท่านั้นแหละ โอ๊ย มันจะเร็วกว่าปกติ   "เฮ้ย!"ฉันอุทานเบาๆยั้งตัวเบรกจนตัวโก่งแล้วถอยหลังกรูดกลับมาตั้งหลัก   "มีอะไร"   "พี่เรนะ0o0"บ้าจริง ทำไมพี่เรนะถึงเดินมาที่นี้ได้ล่ะ หรือว่าเขาจะตามฉันมา   "ถอยสิ จะเข้าห้องน้ำ"ฉันยกแขนกั้นเขาเอาไว้ทั้งสองข้างแถมยังต้องขยับเท้าโยกซ้ายโยกขวาตามเขาอีกต่างหาก   "จู ถอยไป ฉันปวดฉี่"   "เข้าไม่ได้ค่ะ ห้องน้ำเต็ม"   "ฉันเห็นนะ ว่าเธอยังไม่ได้เข้า"พี่เรนะย้อน เขาจ้องหน้าฉันเหมือนเริ่มสงสัย   "จูหายบปวดฉี่แล้วค่ะ ก็เดินไม่เข้า"   "โกหก!"   "จูไม่ได้โกหกค่ะ"   "งั้นถอยไป ฉันจะไปดูป้ายเอง"พี่เรนะยืนยันและยังจะพยายามเข้าไปเข้าห้องน้ำ   "มองทำไม"พี่เรนะบอกแบบนั้นแล้วจ้องมาที่ตาฉัน   "แล้วคิดว่าจูอยากจะยุ่งนักรึไง"พอกันทีไม่ทนแล้ว   "เธอว่าไงนะ"   "คิดว่าจูอยากยุ่งกับพี่นักหรอ ถ้าไม่เป็นห่วง"แล้วฉันก็หมดคำพูดเพียงเท่านั้นเมื่อพี่เรนะขยับเข้ามาใกล้แถมยังจับไหล่ฉันทั้งสองข้างกดไว้กับผนังทางเดิน   "เธอเป็นน้องรหัสไม่ดีจริงๆ"พี่เรนะย้ำคำนั้นออกมาก่อนจะเริ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้ทำเอาฉันรีบหลับตาปี๋ ได้ยินเเค่เพียงลมหายใจกับกลิ่นลูกอมที่ฉันคุ้นเคย ลูกอมรสสตอเบอร์รี่อันหอมหวาน   "คิดว่าฉันจะจูบเธอเหรอ"สองตาของฉันเบิกโพลงเมื่อได้ยินประโยคเสียงแทงหัวใจ รอยยิ้มของพี่เรนะทำให้ฉันตัดสินใจผลักเขาออกสุดแรง   "พี่มันทุเรศที่สุดเลย!!"ฉันตะโกนใส่หน้าเขาเสียงดังทั้งน้ำตา ก่อนจะวิ่งหายไป                                                                                                                ช่วงเย็นของงานกิจกรรมรับน้อง   "เอาล่ะ คืนนี้สนุกกันเต็มที่ แล้วเราจะกลับไปตั้งใจเรียนกัน น้องคนไหนมีอะไรสงสัยหรืออยากได้คำแนะนำเรื่องเรียน สอบถามได้จากรุ่นพี่ทุกคนเลยนะครับ"เสียงพี่มาริโกะดังขึ้น"และไม่ให้เป็นการเสียงนาฬิกา เอ๊ยเสียเวลา พี่ขอเปิดกิจกรรมรอบกองไฟของเราด้วยการแสดงดีๆ จากพี่มายุแล้วกันนะค่ะ"เสียงประกาศของพี่มาริโกะจบลงและถูกแทนด้วยเสียงปรบมือของพวกเรา   ...เสียงดนตรีที่ทำให้ฉันเผลอใจสั่น   "รู้ฉันรู้ยังไงก็คงไม่ต่าง รู้ฉันรู้ยังไงเธอก็เลือกเขารู้ถึงฉันขอร้องยังไง.....เธอคงต้องลืมเรื่องของเรา เพราะว่าเขาดีกว่า เพราะเขาสำคัญกว่า"                                                     ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะร้องเองจริงๆ แถมเสียงยังเพราะมากจนทำให้ใครหลายๆคน เกิดอาการเพ้อตามไปกับเสียงเพลง   "รู้เธอมีเหตุผลอะไรสักอย่างที่ทำให้เธอไม่คิดจะอยู่กับฉัน อาจเป็นเพราะเธอแค่เหงาใจในวันที่เราพบกัน เธอแค่มีความสุข  แต่ว่าเธอไม่ได้รักกัน"                                  เสียงของพี่มายุสะกดให้ฉันนั่งมองตาเขาอยู่อย่างนั้น และก็รู้ว่าเขากำลังมองฉันอยู่เหมือนกัน เหมือนจะสื่อความหมายอะไรบางอย่างมากับเนื้อเพลง   "แต่ฉันรัก รักเธอไปแล้วทั้งใจ รู้ฉันรู้ว่าเธอต้องไปแต่อยากจะขอร้องเธออีกครั้ง โปรดรักฉันรักฉันเถอะนะ จะไม่ทำให้เธอเสียใจรู้ฉันสู้เขาไม่ไหว เทียบกับใครที่เธอมี แต่เลือกฉันเลือกฉันได้ไหม ฉันจะดูแลเธอให้ดีโปรดถามใจเธออีกที เพราะทั้งใจฉันมันยังมีแค่เธอ"                 หัวใจฉันเริ่มไม่ส่ำอีกครั้งเมื่อทุกคนเริ่มจองมองมาที่ฉันและทุกคนก็กำลังมองพี่มายุที่กำลังเดินมาหาฉัน แถมพี่มายุยังยิ้มหวานซะขนาดนั้นคนอื่นจะดูไม่ออกได้ยังไง "รู้ว่าระหว่างเรานั้นมีบางอย่างฉันรู้ว่าใจหนึ่งเธอก็ยังมีฉัน รู้ทุกครั้งที่เรามองตายังทำให้ใจของเธอสั่น ทุกอย่างที่ผ่านมานั้นมันคือเรื่องจริงเพราะฉันรัก รักเธอไปแล้วทั้งใจรู้ฉันรู้ว่าเธอต้องไปแต่อยากจะขอร้องเธออีกครั้ง"   "....โปรดรักฉันรักฉันเถอะนะ จะไม่ทำให้เธอเสียใจ รู้ฉันสู้เขาไม่ไหว เทียบกับใครที่เธอมี แต่รักฉันรักฉันเถอะนะ จะไม่ทำให้เธอเสียใจ รู้ฉันสู้เขาไม่ไหว เทียบกับใครที่เธอมี แต่เลือกฉัน เลือกฉันได้ไหม ฉันจะดูแลเธอให้ดี โปรดถามใจเธออีกที เพราะทั้งใจฉันมันยังมีแค่เธอ เพราะทั้งใจฉันมีแค่เธอ"   พลีส (Please) - อะตอม ชนกันต์ รัตนอุดม     "น้องจูค่ะ" ไม่นะ ทำไมพี่มายุเรียกฉันยังงั้นล่ะ ตอนนี้ทุกคคนหันมามองฉันหมดแล้ว     "จู" "เอ่อ"แล้วฉันจะพูดยังไงดีล่ะเนี่ย เพราะถึงเเม้พี่เรนะจะเดินมาถึงตัวฉันก่อน ทำไมกดดันอย่างนี้นะ   "ว่าไงล่ะจูรอนะ หรือต้งจูบก่อนถึงจะตอบได้"   "ไม่ต้องค่ะ"ฉันรีบตอบออกไปแล้วถอยกรูดมาจนติดเน่ที่ยืนหัวเราะคิกคักของมันอยู่   "ขอโทษที่ฉันเป็นพี่รหัสที่แย่ แต่ฉันจะไม่บกพร่องในหน้าที่แฟนที่ดีแน่นอน ฉันสัญญา"พี่เรนะคงพูดไปเรื่อยๆในขณะที่พี่มายุจับมือเอาไว้เริ่มชา แต่ว่าฉันไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ   "เลือกไอ้เรนะ นั้นแหละจูถึงมันจะมาช้าสามวันเจ็ดวันยังไงจูก็ไม่เลือกพี่อยู่ดี"   "พี่มายุ"   "พี่รู้ว่าต่อให้พี่ดีเเค่ไหนสุดท้ายจูก็เลือกพี่เรนะ และพี่แค่อยากจะบอกจูว่าเสียใจด้วยนะที่จูเสียคนที่รักจูมากอย่างพี่ไปแล้ว"พี่มายุพูดกับฉันแบบนั้นก่อนจะดึงมือฉันไปหาพี่เรนะ   "ฝากน้องด้วยเรนะ ฉันรู้ว่าแกดูและน้องได้"   "เออ"พี่เรนะตอบห้วนๆ   "จู"   "คะ?"   "ดีใจด้วยนะที่เขารักจู แม้จะรักน้อยกว่าพี่ เอาละทุกคนตอนนี้คงเห็นแล้วใช่มั้ยว่าพี่อกหัก ตอนนี้ใครโสดโปรดทิ้งเบอร์พร้อมที่อยู่ ส่วนตอนนี้พี่ขอมอบเพลงนี้นะค่ะ"พี่มายุประกาศพร้อมเดินกลับมานั่งที่เดิม "ขอให้ความรักมีแต่ความสุขใจ ไม่ว่าสิ่งไหนเข้ากันหมดทุกอย่าง ขอให้ความรักเขาและเธอไม่มีจืดจาง มีเขาเคียงข้างไม่มีความทุกข์ใด..." "....ขอให้ความรักดียิ่งกว่าที่ฝันไม่มีเปลี่ยนผัน รักกันหมดหัวใจขอให้เธอนั้นได้คู่เคียงกันตลอดไป ถึงแม้ฉันยังไม่เปลี่ยนใจและรักได้เพียงแต่เธออยู่เหมือนเดิม"   คำยินดี - KLEAR   พี่มายุเริ่มเล่นกีต้าร์และร้องเพลงอีกครั้ง เสียงของเขายังคงตราตรึงพวกเราไว้ทุกคนไว้ราวกับมนต์สะกด ซึ่งฉันคงพูดได้แค่คำเดียวว่า...ขอบคุณ     ก่อนกลับจากมหาลัย "ฟังเพลงมั้ยจู"พี่เรนะสะกิดถามเบาๆ"ขอบคุณค่ะ"ฉันบอกก่อนจะเสียบหูฟังใส่ในหู   "มีอะไรรึเปล่าค่ะ"   "ลืมกดเพย์"   "เอาน่า รับรองว่าเพลงของฉันเพราะกว่าเธอชัวร์"   "เพลงเพราะนะคะ"   "ยังไม่ได้เพย์"พี่ซีประะชดก่อนจะกดหัวฉันลงที่ไหล่ของเขาเหมือนเดิม   "ฉันรักเธอนะจูรินะของฉัน"   "รักพี่เรนะเหมือนกันค่ะ"   "รักเธอนะจูจัง"   "รู้แล้วค่ะ รักพี่เรนะเหมือนกัน"   "เอ่อ รักพี่เรนะจริงๆนะคะ"   "ฉันก็รักเธอจริงๆเหมือนกัน"พี่เรนะยิ้มให้ก่อนจะก้มลงมาจูบที่หน้าผากฉันเบาๆ วินาทีที่รู้สึกดีสุดๆ ฝันไปรึเปล่าเนี่ยเป็นความฝันที่ฉันอยากจะจับหน้าพี่เรนะมาจูบจริง   "อะไร อยากลวนลามนะ"   "เปล่าซักหน่อย แค่ยากรู้ว่ามันคือเรื่องจริงรึเปล่า"   "ไม่ฝันหรอกจูรินะ"                                                                                                         จุ๊ป   ฉันยังไม่ทันจะถามพี่เรนะเลย อยู่เขาก็โน้มหน้าลงมาจูบที่ริมฝีปากเบาๆ จากทีเเรกถูกจูบที่หน้าผากตอนนี้เปลี่ยนไปเป็นปากแล้ว   "ตาบ้า"ฉันรีบหลบหน้ากลับไปซบที่ไหล่เขาเหมือนนเดิมอย่างเขินๆ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างที่ไม่เคยมีความสุขอย่างนี้มาก่อนเลย                                                    จบแล้วค่ะตอนพิเศษรีบมาต่อให้เลยนะเนี่ย
  13. นาจัง!รอตอนต่อไป