Search the Community

Showing results for tags 'etc'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Found 2 results

  1. สวัสดีค่ะ ไม่รู้ว่ามาเขียนในเว็บนี้จะยังมีคนอ่านอยู่มั้ย แต่ก็ขอแนะนำตัวนะคะ นามปากกาไรท์คือ PPW BlueLight เรียกไรท์ว่า ไรท์พปว. ไรท์ไฟน้ำเงิน ไรท์พี ไรท์พ. ได้หมดแล้วแต่สะดวกค่ะ ไรท์เป็นสายเรือรองค่ะ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยละกันนะคะ เดี๋ยวเร็วๆ นี้จะเอามาลงให้อ่านนะคะ
  2. คำเตือน   เรื่องนี้มีพล็อตหลักมาจากเรื่องที่ทุกท่านรู้จักกันดี คือ Battle Royal มีฉากที่คาดว่าจะสะเทือนใจมากมาย มีการใช้ถ้อยคำรุนแรงและมีการสูญเสียแน่นอน   อนึ่ง คู่ต่างๆมีตามที่ Tag จะได้ไม่ต้องลุ้นกัน   โปรดทำใจยอมรับก่อนอ่าน   -----------------   Till the last of us   -Prologue- | 01 | 02 | 03 | 04 | 05 | 06 |  | 07 | 08 | 09 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |  | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | .. | | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |   -----------------   -Prologue-   ----------------- "...ถ้าฉันยอมเสียตัวให้คุณ คุณจะยอมทำตามแผนของฉันรึเปล่าล่ะ"   หญิงสาวกัดฟันแน่น ข่มคำพูดกรอดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผงความเกลียดแค้นคนตรงหน้าจับใจ นัยน์ตาคลอน้ำตาใสจ้องเขม็ง เฝ้ารอคำตอบที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิต และสถานการณ์เป็นตายทั้งหมดนี่ "แน่นอน วาตานาเบะ มายุ"   หญิงสาวอีกคนผู้กุมอำนาจตัดสินชีวิตคนอื่นด้วยปืนมัจจุราชสีดำที่คร่าชีวิตใครมานักต่อนัก บัดนี้มัจจุราชนั้นกำลังชี้ตรงมาที่เธอ คาชิวากิ ยูกิ เหยียดยิ้มชั่วร้าย ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ฉันจะเล่นตามแผนของเธอ ถ้าเธอยอมเป็นของเล่นให้ฉันตลอดไป..." ----------------- "ขอโทษ... พี่ขอโทษนะ ...พี่ไม่น่าพาเธอมาในที่แบบนี้เลย" หญิงสาวผู้ที่ใบหน้ากลมขาว เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินโคลนของผืนป่า พูดด้วยเสียงสั่นเครือ นัยน์ตาใสนั้นมีน้ำตาคลอเพราะความรู้สึกผิดเต็มหัวใจ "มะ... ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่เรนะ แค่กิ่งไม้เอง" เด็กสาวที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกันตอบกลับ เธอหอบหายใจ เรียกอากาศที่สูญเสียไปจากการวิ่งที่ยาวนาน ที่ขานั้นมีเลือดไหลออกมาจากแผลถลอกที่โดนกิ่งไม้บาด เรนะเอื้อมมือไปคว้าเอาดาบยาวคาตานะที่ร่วงหล่นอยู่ด้านข้างตัวจากการล้มกลิ้งตกเนินเมื่อครู่นี้ขึ้นมา เธอกำมันไว้ด้วยสายตาทีเจ็บปวด แต่ก็แน่วแน่ "พี่จะปกป้องน้องเอง ...น้องจะต้องได้กลับไป" -----------------   "อย่าเข้ามา!!" "เดี๋ยว ใจเย็นๆก่อน ชิมาซากิ" "ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่!" หญิงสาวกวัดแกว่งมีทำครัวในมือไปมาอย่างสะเปะสะปะ พยายามป้องกันตัวเองจากผู้หญิงผมดำอีกคนที่ตั้งใจเดินเข้ามา "นี่ฉันเอง โยโกยาม่า ไง... ที่เราเคยเล่นด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ จำได้มั้ย" "ไม่จริง! เธอมันไม่ใช่ ยุย ที่ฉันรู้จัก! อย่าเข้ามานะ!" ยุยค่อยๆก้าวเดินเข้าไปหาอีกคนที่มีท่าทางตื่นกลัว ก้าวแต่ล่ะก้าว ทำให้คนตรงหน้ายื่นมีดตรงมาด้วยมือที่สั่นเทา "พารุ... นี่ฉันเอง วางมีดลงเถอะนะ" ยุยยกมือซ้ายขึ้นตรงไป ทำท่าห้ามปราม พยายามสงบสติอารมณ์อีกคน "ไม่จริง... ไม่ใช่... เลิกโกหกกันสักที!!" "ถ้าเธอเป็นยุยจริงๆ แล้วในมือนั่นมันอะไร!" พารุตะโกนก้อง ความเงียบสงบยามราตรี ทำให้เสียงสะท้อนดังไปทั่วป่า สายตาที่หวาดกลัว จับจ้องไปยังมือขวาของหญิงสาวผมดำที่อ้างชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทเธอ ยุยมองสิ่งของที่อยู่ในมือตัวเอง หน้าไม้ขึ้นคันศรพร้อม กับของเหลวสีแดงที่เปรอะเปื้อนมันทำให้ดูน่ากลัว รอยเหยียดยิ้มพร้อมขมวดคิ้วถูกเผยออกมาจากคนที่พยายามสงบสถาณการณ์ เจ้าของหน้าไม้ ยกมือขึ้นมา ตั้งศูยน์เล็งไปยังผู้ที่ยืนสั่นอยู่ตรงหน้า "...ถ้างั้นก็ช่วยไม่ได้" "...แล้วเจอกันใหม่นะ พารุ ..."     -----------------   "ซายาเน่ รอด้วยสิ ลืมฉันไปแล้วรึยังเนี่ย" น้ำเสียงงอนๆ วิ่งตามมาด้วยท่าทีเหนื่อยล้า บนเนินชันตรงหน้าเธอนั้นมีผู้หญิงผมสั้น ท่าทางทะมัดทะแมง สายตาคมนั่นหันกลับมามองจ้องตามเสียงเรียก   "เราต้องรีบหาที่ปลอดภัยนะ มิยูกิ" ซายากะหยุดเดิน ย้อนกลับมาหิ้วปีกพยุงหญิงสาวผมยาวร่างบางที่ทำหน้าตาง้องอน   "จะหาที่ปลอดภัยทำไม ใครก็เข้ามาทำอันตรายเราไม่ได้หรอก..." "ซายาเน่มีไอ้นั่นอยู่นี่นา" มิยูกิเพยิดหน้าไปยังกระเป๋าข้างเอว ที่มีวัตถุโลหะดำแขวนอยู่ ปืนกลเบาขนาดเล็ก ที่บรรจุกระสุนพร้อมลั่นไกได้ทุกเมื่อ   "มันไม่ใช่สิ่งที่จะปกป้องเราได้ตลอดไปนะมิ้ลกี้" ซายากะพูดเสียงดุ พยายามเดินต่อพร้อมสอดส่องหาที่ที่พอจะสามารถหลบภัยให้พ้นคืนนี้ไปได้ "และฉันก็ตั้งใจไว้ว่าจะไม่ฆ่าใครโดยไม่จำเป็น" "ทำมาพูด ทีเมื่อกี้ยังฆ่าไปแล้วเลย... ตั้งสามคน" มิยูกิพึมพำ แต่คำพูดเบาๆเพียงแค่นั้น ก็ทำให้สีหน้าของซายากะเปลี่ยนไป น้ำเสียงเศร้าสลดถูกข่มผ่านไรฟันออกมา   "...เรื่องนั้น ...ฉันไม่ได้ตั้งใจ" "มันแค่การป้องกันตัวเอง..." -----------------