Search the Community

Showing results for tags 'mariharu'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Found 2 results

  1. สวัสดีค่ะ ไม่รู้ว่ามาเขียนในเว็บนี้จะยังมีคนอ่านอยู่มั้ย แต่ก็ขอแนะนำตัวนะคะ นามปากกาไรท์คือ PPW BlueLight เรียกไรท์ว่า ไรท์พปว. ไรท์ไฟน้ำเงิน ไรท์พี ไรท์พ. ได้หมดแล้วแต่สะดวกค่ะ ไรท์เป็นสายเรือรองค่ะ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยละกันนะคะ เดี๋ยวเร็วๆ นี้จะเอามาลงให้อ่านนะคะ
  2. เริ่ม !   -1-   เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นฮารุนะที่พึ่งกลับจากการทำงานนึกสงสัยเธอไม่ได้นัดใครให้มาที่ห้องนี่นา ว่าแล้วก็เดินไปดูอินเตอร์คอมที่ติดไว้ก็พบกับสาวร่างสูงใบหน้ากลม คนที่เธอคุ้นเคย คนที่ไม่ได้เจอกันเลยถึงสี่เดือน มาริจัง... นึกอยู่สักพักว่าอีกคนมีเรื่องอะไรทำไมถึงต้องมาหาถึงห้องในเวลาแบบนี้ที่ใกล้เที่ยงคืนเข้าไปทุกทีแถมยังไม่โทรมาหาอีก คิดได้ครู่หนึ่งก็ไม่ได้คำตอบอยู่ดี จิตใต้สำนึกอีกข้างก็คิดว่าเขาคงจะต้องมีเรื่องแน่ๆ ถึงได้มาหาตอนนี้ ร่างบางเดินไปเปิดประตูก็พบว่ามาริโกะยืนพิงกำแพงอยู่ กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปหมด ใบหน้ากลมนั้นแดงซ่านด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์สายตานั้นจ้องมาที่ฮารุนะอย่างหยาดเยิ้ม คนเมายกยิ้มเบาๆก่อนจะเอ่ยทักทาย “เนียโร คิดถึงจังเลย” พูดได้แค่นั้นร่างทั้งร่างก็โผเข้ากอดผู้หญิงหุ่นบอบบางแบบฮารุนะ อุ่นจัง... ฮารุนะคิดแต่มันไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องมาสนใจตอนนี้ !! “มาริจังมีอะไรหรอ” ฮารุนะถามขณะที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของคนที่อยู่สูงกว่า มาริโกะคลายอ้อมกอดแล้วมองหน้าฮารุนะระยะประชิด ก่อนจะเอ่ยถามเสียงตัดพ้อ “ต้องมีอะไรด้วยหรอ” “เอ๋?” ไม่ได้คำตอบเป็นคำพูดแต่คำตอบของมาริโกะคืออ้อมกอดที่ยังคงดึงร่างบางมากอดแน่นราวกับว่าเธอจะหายไป “เข้าไปข้างในก่อนไหม” “อืม...พาไปหน่อยสิ” คนตัวสูงพูดเสียงอ้อนพลางจับมือเจ้าของห้อง “เมาแล้วขี้อ้อนจังนะ” ฮารุนะเอ่ยชมก่อนจะพามาริโกะไปนอนห้องนอนของตัวเอง ร่างสูงทิ้งตัวนอนอย่างว่าง่ายแต่ก็มิวายเอาตุ๊กตาของฮารุนะมากอดเล่นอีก ฮารุนะกลับมาพร้อมกับน้ำอุ่นและผ้าขนหนูวางไว้ข้างเตียงก่อนจะค่อยๆลงมือเช็ดที่มือเรียว ซอกคอ และใบหน้าอย่างเบามือ ถ้าเป็นคนอื่นคงทิ้งไว้บนโซฟาแต่เพราะมาริโกะมีลำตัวที่สูงกว่าใคร ถ้าให้นอนโซฟามีหวังเช้ามาคงได้ไปนอนคุยกับแมวตัวเล็กบนพื้นแน่ “ฮารุนะมีแฟนหรือยัง...” จู่ๆคนนอนอยู่ก็ถามขึ้นมาทำเอาฮารุนะชะงักงัน “ยังไม่มีหรอก จะมีได้ไง” “แล้วยูโกะล่ะ...” เขาถามอีก “เอ๋ มาริจังพูดอะไรน่ะ เลอะเทอะจริงๆเลย” ฮารุนะพูดขำๆ นี่คนตรงหน้าคิดว่าเธอมีแฟนอย่างนั้นหรอ “เราเป็นเพื่อนกันนะ จำไม่ได้หรอ” พูดแก้ตัวเสร็จก็ลงมือเช็ดต่อ “นั่นสินะ ชั้นนี่มันแย่จังเลยนะ หวงฮารุนะด้วยทั้งๆที่รักข้างเดียวแต่เป็นแค่เพื่อนแท้ๆ” คำพูดนั้นทำให้ฮารุนะหยุดอีกครั้งคราวนี้คนสวยทำหน้าเหวอทำอะไรไม่ถูก มือไม้อ่อนไปหมด “มาริจัง พูดว่าไงนะ” ฮารุนะถามอีกครั้งแต่คนตัวสูงก็หลับสนิทไปเสียแล้ว “ไดฟุกุเอ๊ยยย !!” ฮารุนะเดินออกมาอย่างหัวเสีย คนบ้ามารบกวนกันตอนดึกแล้วยังจะทำคิดไปไหนก็ไหนอีก... ที่ผ่านมามันไม่ใช่แค่เพื่อน มันเป็นมากกว่านั้น ฮารุนะเองก็รู้สึกเพียงแค่ไม่พูด แต่พอเขาพูดขึ้นมาเธอก็สับสนว่าจะยังไงต่อดี แต่พอเค้น คนบ้าก็ชิ่งหลับไปเสียนี่ มาริจังบ้าที่สุดเลย... พอกลับเข้ามาในห้องนอนก็พบว่ามาริโกะได้ทำการยึดผ้าห่มผืนโปรดไปเสียแล้ว เดือดร้อนเจ้าของห้องต้องเปิดแล้วซุกตัวเข้าไปนอนข้างๆ เพราะอีกผืนส่งไปซักตั้งแต่เมื่อวานซืนยังไม่มีเวลาไปเอา เลยต้องทนกับกลิ่นเหล้าที่หึ่งออกมาจากคนข้างๆ เลยตัดสินใจขยับตัวให้นอนสูงกว่าอีกคนนิดหน่อยแล้วหลับไปในที่สุด พรุ่งนี้ส่งผ้าซักอีกหนึ่งผืน... เจ้าของร้านคงไม่บ่นหรอกนะ...   เสียงน้ำกระทบพื้นจากห้องข้างๆทำในมาริโกะลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างยากลำบากเนื่องจากแสงจากข้างนอกสาดเข้ามา มือบางกวาดหาโทรศัพท์ที่ชาร์จไว้หัวเตียงเป็นประจำแต่ไม่อยู่... พอตั้งสติได้ก็พบว่าฮารุนะออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเดียวพันกายเอาไว้ คนสวยเห็นมาริโกะตื่นแล้วจึงเอ่ยทัก “ตื่นแล้วหรอ ไปอาบน้ำสิ” มาริโกะยังคงทำหน้ามึนๆใส่ ช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน “ที่นี่?” “อะไร มาหาเองแท้ๆดันจำไม่ได้...” ว่าแล้วก็นึกแกล้งคนตัวสูงขึ้นมาได้จึงเดินเข้าไปทิ้งตัวนอนข้างๆพาดแขนข้างหนึ่งบนลำตัวเขาแล้วกระซิบ “เมื่อคืนน่ะ จำไม่ได้เลยหรอ มาริจังน่ารักมากเลยนะ” กลิ่นหอมอ่อนๆกับมือที่ของฮารุนะที่เลื่อนไปมาบนเรือนร่างคนสูงกว่า ทำให้มาริโกะตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกไหนจะถ้าทีนั้นอีก “อย่าล้อเล่นนะ...” มาริโกะว่าอย่างรู้ทัน แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรกับฮารุนะได้หรอก “มาริจังใจร้ายจัง เมื่อคืนอุส่าสนุกด้วยกันแท้ๆ” ว่าแล้วก็หันไปอย่างแง่งอน แม้จะเล่นไม่ค่อยเนียนแต่คนพึ่งตื่นนอนก็เชื่ออย่างสนิทใจเลยทีเดียวว่าเมื่อคืนคงได้อะไรๆกันไปแล้ว น่าขำชะมัด “นี่... เราสองคน... เอ่อ... จริงๆหรอ...” มาริโกะพูดพลางจับไหล่ของฮารุนะข้างหนึ่ง ถึงแม้ว่าอยากจะระเบิดหัวเราะแค่ไหนแต่ถ้าเฉลยตอนนี้น่ะ ต้องโดนโกรธแน่ๆ เอาไว้ค่อยเฉลยตอนที่อีกคนอาบน้ำเสร็จก็แล้วกัน....   มาริโกะออกจากห้องมาใส่ชุดเดรสสีขาวตัวเดียวกับที่ใส่มาเมื่อคืนนี้ “ไม่เปลี่ยนชุดล่ะ” ฮารุนะถามทันทีตอนนี้เธอกำลังแต่งหน้าอยู่ที่หน้ากระจก “มีอยู่ชุดเดียวนี่นา...” มาริโกะพูดก่อนจะเสมองไปทางอื่น “หรอ ถ้างั้นก็เอาชุดเค้าไปใส่ก่อนสิ” ว่าแล้วฮารุนะก็ลุกขึ้นจากโต๊ะแต่งหน้าแล้วเปิดตู้เสื้อผ้าที่มีชุดอยู่เต็ม ส่วนหนึ่งก็ของมาริโกะที่เคยให้มาด้วย และแล้วมาริโกะก็ได้เดรสที่พอเหมาะกับตัวเองมาหนึ่งตัว “ขอบคุณนะ” มาริโกะยิ้มบางๆพลางมองชุดของตัวเองพอมองไปคุ้นว่าเป็นชุดของตัวเองที่ให้เค้ามานี่นา “ใส่เสร็จแล้วเรามีเรื่องต้องคุยกันนะ” “เอ๋ ? อื้ม...” ฮารุนะเดินออกจาห้องปล่อยให้มาริโกะยืนคิดอยู่คนเดียว   มาริโกะออกจากห้องนอนแล้วก็พบว่าฮารุนะอยู่ในครัวกำลังทำกาแฟสำหรับสองคน เมื่อเห็นมาริโกะฮารุนะก็ส่งยิ้มหวานให้ก่อนจะวางมันลงตรงหน้าของมาริโกะทีนั่งอยู่บนโต๊ะกินข้าวแล้ว แม่บ้านแม่เรือนสุดไรสุด.... “ดื่มสิ จะได้มีแรง” ฮารุนะบอกก่อนจะตั้งลงตรงข้าม “เมื่อคืนชั้นเมามากเลยหรอ” มาริโกะเริ่มคำถามของเช้านี้ ทำให้ฮารุนะไม่ลืมที่จะแกล้งอีกคน “อื้ม แล้วก็น่ารักสุดๆเลยด้วย” “เอ๋? สรุปว่าเมื่อคืนเรามีอะไรกันจริงๆหรอ” มาริโกะถามย้ำอีกครั้งด้วยสีหน้าเครียด “จะเครียดทำไมเราเป็นผู้หญิงด้วยกันนะ ไม่ท้องง่ายๆหรอก” ฮารุนะบอกตอนนี้ชักกลั้นขำไม่อยู่แล้วสิ “แต่ยังไงก็...” ร่างสูงหลบสายตาที่จ้องมาใบหน้าเริ่มแดงซ่าน แล้วตอนนั้นเองฮารุนะก็หลุดขำออกมาเต็มสตรีมทำให้มาริโกะรู้ตัวจนได้ว่าถูกหลอก “นี่หลอกกันหรอ” “แค่ล้อเล่นเฉยๆ น่า” ฮารุนะตอบแต่ก็ยังขำอยู่ เป็นการอำที่สนุกที่สุดเลยล่ะ กว่าจะหยุดแล้วตั้งติได้ก็ทำเอาฮารุนะท้องแข็งจนปวดไปหมด “แต่ว่านะ เมื่อคืนน่ะ มาริจังน่ารักจนเค้าเองก็เกือบอดใจไม่ไหวเลยนะ ไหนจะมาบอกรักเค้าอีก” “บอกรักหรอ?” “ใช่ อยู่ๆมาริจังก็พูดขึ้นมาว่ารักเค้า รู้มั้ยว่าตกใจไปหมดเลย” จบประโยคฮารุนะก็ซดกาแฟเข้าไปทั้งแก้ว “ขอโทษนะ...” “ไม่ต้องขอโทษหรอกเพราะว่าความจริงแล้วน่ะ...” แล้วฮารุนะก็เงียบไป เธอก้มมองแก้วกาแฟรูปหมีแพนด้าที่ซื้อมาคู่กันแล้วกำแน่น “ความจริงคือ?” “ช่างมันเถอะ ชั้นมีงานน่ะ อีกเดี๋ยวรถจะมารับแล้ว ถ้าออกไปแล้วช่วยเปิดไฟห้องโถงไว้ให้ด้วยนะ อ้อ อาหารเคมุชิจังอยู่ในตู้ลอยตรงกลางเทให้ด้วยนะ” ว่าแล้วฮารุนะก็ลุกขึ้นเก็บกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้มาริโกะอยู่ในห้องคนเดียว ความจริงคืออะไร..