Search the Community

Showing results for tags 'sakura'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Found 2 results

  1.         intro           ภาพไฮไลท์คอนเสิร์ตฉลองครบรอบ 15 ปี ของวงไอดอลชายที่ประสบความสำเร็จ โด่งดังไปทั่วทั้งเกาะญี่ปุ่นอย่าง 2Kiss กำลังถูกฉายในช่วงข่าวเช้าของทุกช่องทางทีวี พวกเขาล้วนแล้วแต่ขนเพลงฮิตออกโชว์กันเต็มที่ทั้งร้อง เต้น เล่นตลกกันอย่างสนุกสนาน   ที่ไฮไลท์เด็ดสุดก็คือช่วงโซโล่ของสมาชิกแต่ละคน โดยเฉพาะน้องเล็กของวงอย่าง มัตสึอิ จุน เมื่อเขาแสดงความเซ็กซี่ในแบบผู้ใหญ่อย่างที่ไม่เคยแสดงที่ไหนมาก่อน ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่สูงถึง 177 ซม. อยู่ในกางเกงยีนส์ผ้าสีดำรัดรูปกับเสื้อเชิ้ตสีขาวบางติดกระดุมเม็ดเดียวที่มันไม่ตรงเม็ด เผยให้เห็นกล้ามอกและหน้าท้องแบบวับๆแวมๆ  มีแดนซ์เซอร์ผู้หญิงกำลังเต้นยั่วยวนอย่างใกล้ชิด ทำเอาบรรดาแฟนคลับทุกเพศทุกวัยแทบคลั่ง   เท่านั้นยังไม่พอ เมื่อถึงช่วงที่เขาต้องเต้นเดี่ยวก็มีสายน้ำโปรยลงมาจากด้านบนทำให้เขาเปียกชื้นไปทั้งตัว เสื้อเชิ้ตสีขาวอันแสนบางแนบไปตามลำตัวเผยให้เห็นสัดส่วนอย่างชัดเจน ช็อตเด็ดสุดท้ายที่ทุกช่องล้วนแต่ฉายวนซ้ำ คือชายหนุ่มกระชากเสื้อเชิ้ตออกและโยนมันทิ้ง โชว์ซิกแพคให้บรรดาแฟนคลับได้กรีดร้องกันอย่างบ้าคลั่ง   เด็กน้อยของแฟนคลับ เขาได้เติบโตขึ้นมาเป็นชายหนุ่มเต็มตัวแล้วจริงๆ   และภาพก็ตัดมาที่หัวหน้าวงอย่าง โอชิมะ ยู กำลังหลั่งน้ำตาในยามที่เขากำลังพูดขอบคุณแฟนๆที่คอยสนับสนุนตั้งแต่ยังเป็นเด็กมีแฟนคลับมาดูเพียงแค่ไม่กี่คน จนประสบความสำเร็จในช่วงท้ายคอนเสิร์ต   หญิงสาวกดปิดทีวีอย่างหงุดหงิด ไม่ว่าจะเปลี่ยนไปช่องไหนก็เจอแต่ข่าวของจุนโชว์ซิกแพค เรียกอย่างนี้น่าจะถูกกว่า ขนาดพาดหัวข่าวของหนังสือพิมพ์ยังมีหัวข้อ จุนอวดซิกแพคกลางคอนเสิร์ตครบรอบ 15 ปี   “ไปซุ่มอัดฉีดกล้ามเนื้อตอนไหนไม่เห็นบอกกันมั่งเลย” หญิงสาวบ่นอุบอิบ     . . .           secret 01 secret 02                       อ๊ะ เปิดฟิคใหม่อีกแล้ว 5555 เป็นซีรีส์วันช็อต ที่จบในตอนค่ะ     ฝากติดตามจูซากุด้วยนะคะ
  2. Yume...ฝันของฉันที่มีเธอ                   หลังจากแสดงจบลง ฉันเข้ามาให้ห้องแต่งตัว คนอื่นยังไม่ได้กลับเข้ามาคงกำลังถ่ายรูปกันอยู่หล่ะมั้ง   “เหนื่อยจัง ของีบซักหน่อยแล้วกัน”   ไม่รู้เวลาล่วงเลยไปถึงกี่โมง ฉันตื่นมาด้วยความงัวเงีย ทั้งห้องว่างเปล่านี่ทุกคนทิ้งฉันไว้แล้วกลับไปเหรอ ใจร้ายจัง เอ๊ะ ซายาเน่ซัง   “ยังไม่กลับเหรอคะ”   “อยู่เป็นเพื่อนซากุระตันหน่ะ”   “เอ๊ะ?!”   “ก็ตอนซากุระตันนอนหน่ะ  น่ารักซะจนไม่อยากปลุกหน่ะ” รอยยิ้มที่ส่งมาทำเอาใจเต้นระรัว   “ห๊ะ ซะ…ซายาเน่..ซัง” ฉันต้องตกใจเมื่อซายาเน่ เธอจับคางฉันเชยขึ้น ซายาเน่ซัง จะทำอะไรหน่ะ   ริมฝีปากเราสัมผัสกัน ก่อนจะเริ่มดูดดื่มขึ้นเมื่อซายาเน่ส่งลิ้นร้อนๆเข้ามา   “อืออออ” ฉันได้แต่ครางในลำคอ แต่ก็ปฎิเสธไม่ได้ว่าฉันก็รู้สึกดีไปกับสัมผัสนี้   มือของซายาเน่ค่อยๆเลื่อนต่ำลง… . . . . . . “ซากุระ ซากุระ ตื่นได้แล้ว เราจะไปกันแล้วนะ”  ฮารุปปี้เป็นคนปลุกฉัน เอ๊ะ ฉันฝันไปเหรอเนี่ย เมื่อคิดถึงฝันทีผ่านมาก็ทำเอาใบหน้าร้อนผ่าว   “อ่าว ซากุจัง หน้าแดงเชียวเป็นอะไรรึเปล่า” ซายาเน่ที่เพิ่งเดินเข้ามาก็ถามขึ้น   “ปะ เปล่าค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” ให้ตายสิไม่กล้าสบตากับซายาเน่เลย         ตั้งแต่กลับมาฉันก็ได้แต่คิดวนเวียนถึงความฝันนั้น ให้ตายเถอะ ฉันสลัดมันออกจากหัวไม่ได้จริงรอยยิ้มนั้นของซายาเน่… ฉันคิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย  ฉันพยายามดึงสติกลับมา   อัพลงทวิตดีไหมนะ เผื่อซายาเน่จะผ่านมาเห็นเอ๊ะ นี่ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ย   ไหนๆวันนี้ก็ไม่มีเรื่องอะไรอัพแล้วหน่ะนะ เหตุผลร้อยแปดที่บอกกับตัวเองสุดท้าย อัพเรียบร้อยถึงจะไม่ได้เล่าถึงฝันนั้นก็เถอะนะ ซายาเน่จะคิดยังไงนะ   เพียงไม่นานก็ได้รับข้อความตอบกลับจากซายาเน่ อยากรู้มากกว่านี้อีกสินะ จะใบ้ยังไงดีนะ   เอาเป็นว่าไม่กล้ามองตาซายาเน่ซังเลยหล่ะ   และซายาเน่ตอบกลับมาว่าทะลึ่ง   ซายาเน่คิดไปถึงไหนเนี่ย แต่จะว่าไปในฝันถ้าฮารุปปี้ไม่ปลุกซะก่อน เอ๊ะ นี่ฉันกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย ฉันไม่ได้ทะลึ่งนะ…เชื่อฉันสิคะ…ก่อนนอนฉันไม่เคยคิดอะไรอย่างนี้เล   นะ!!   จะว่าไปพรุ่งนี้ฉันจะไปสู้หน้าซายาเน่ได้ยังไงงงงง!! . . . . . ให้ตายสิไม่กล้าเข้าห้องแต่งตัวเลยแฮะ ระหว่างที่หันหลังจะเดินไปเตรียมใจที่อื่น คนที่ไม่อยากเจอที่สุด ดันเดินยิ้มแฉ่งมาทางนี้   “ไง เด็กทะลึ่ง” ในสายตาซายาเน่ ฉันคงกลายเป็นเด็กจอมทะลึ่งไปแล้วสินะ ถถ   “อะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ ซายากะซัง” ทำตัวไม่ถูก รอยยิ้มซายากะซังเหมือนกับที่เห็นในฝัน ใจเต้นแรงแปลกๆ   “เมื่อวานฝันถึงฉันงั้นเหรอ”   “คะ ค่ะ”   “ เล่าให้ฟังหน่อยสิ”  ไม่ได้! จะเล่าไม่ได้เด็ดขาด!   “เอ่อ คือว่า…”  อายม้วน หน้าแดง   “ซายากะซังค่อยยื่นหน้ามาหาฉัน” กะ..ใกล้เกินไปแล้ว   “เป็นอะไรรึเปล่า”   “เปล่าค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”   “เดี๋ยวสิ มานี่” ฉันเดินตามซายาเน่ที่จับมือฉันให้เดินตามไป   “จะ จะทำอะไรหน่ะซายาเน่ซัง” หน้าซายาเน่ซังที่ห่างจากฉันไม่ถึงคืบ มือที่ดันกำแพงไว้ นี่มันคาเบะด้งชัดๆ   “มองตาฉันสิซากุระตัน” ใจเต้นแรงแปลกๆ ฉันก็ยังไม่มีความกล้าพอที่จะมองหน้าซายาเน่ซังในตอนนี้ ในเมื่อหน้าฉันร้อนผ่าวขนาดนี้ พนันได้เลยว่าแก้มฉันคงแดงไปถึงหู   “…” ซายาเน่จับหน้าฉันหันไปมองที่ตาของเธอ เหมือนต้องมนต์สะกด สายตาคู่นี้ของซายาเน่ทำให้หัวใจฉันเต้นแรงจนหยุดไม่อยู่   “เธอฝันว่ายังไงฉันไม่รู้หรอกนะ แต่ขอให้ฉันทำให้มันเป็นจริงได้ไหม ซากุระตัน ฉันชอบเธอนะ” ซายาเน่ที่ค่อยๆเลื่อนหน้าเข้ามาหาฉัน ฉันไม่ได้ปฏิเสธที่จะรับสัมผัสนั้น ไม่รู้   เพราะฉันยังคงตกใจกับคำบอกรักแสนหวานหรือเพราะฉันไม่อาจปฏิเสธสายตาคู่นี้ของซายาเน่ได้ ฉันได้แต่หลับตาลงตอบรับความรู้สึกนั้นไป จูบที่ลึกซึ้งราวกับกำลังดำดิ่ง   ลงสู่ความมืดมิด   “อือออออออ” ฉันร้องประท้วงเพราะรู้สึกต้องการอากาศหายใจ   “คบกับฉันได้ไหม”   “แค่นี้ยังไม่ได้คำตอบอีกรึไงเล่า” ฉันเบี่ยงหน้าไปทางอื่น เพราะไม่กล้าพอที่มองคนตรงหน้าตรงๆ   “เขินเหรอ น่ารักจริงๆเลยนะ ตอนนี้เธอเป็นแฟนฉันแล้วนะซากุระตัน” ซายากะซังที่ใจดีกับฉันเสมอ กำลังลูบหัวฉันอยู่ ฉันได้แต่หลงเสน่ห์ของคนๆนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ว่า   จะผ่านมานานเท่าไหร่คนที่ทำให้ใจฉันเต้นแรงได้ก็คงมีแค่ซายาเน่ซังคนเดียว   “อื้อ” ฉันได้แต่ตอบกลับไปเบาๆ   “ปะ กลับห้องแต่งตัวกันเถอะทุกคนคงรอกันใหญ่แล้ว”   “อื้ม” ซายาเน่เดินกุมมือฉัน อบอุ่นจังเลยนะ   เรื่องจริงที่ราวกับความฝัน หรือจะเรียกว่าความฝันที่เป็นจริงกันแน่นะ แต่ช่างเถอะ จุดเริ่มต้นทุกอย่างของฉันล้วนเกิดจากความฝัน แต่จบลงด้วยความเป็นจริง…แบบนี้มัน   แฮปปี้สุดๆเลยไม่ใช่รึไง . . . . . ผ่านมาแล้ว 1สัปดาห์หลังจากที่ฉันตกลงคบกับซายาเน่ซัง เมื่อมีงานของเซ็นบัตสึซายาเน่ซังก็มักมาขลุกตัวอยู่กับฉันเสมอ   “ซากุระตันนนนนนน” มานั่นแล้วไง   “ว่ายังไงคะ ซายาเน่ซัง”   “เราไปกินข้าวด้วยกันไหม”   “ไปสิคะ”   “หวานกันจังนะ จะไปไหนกันอะ” ยูกิรินซังที่โผล่มาจากไหนไม่รู้   “ไปกินข้าวกับซากุระตัน”   “ไปด้วยๆ”   “หยุดเลย ยูกิริน ฉันจะไปกับซากุระตันแค่สองคน!”   “มีแฟนลืมเพื่อนนะซายาเน่”   “ก็แฟนฉันอยู่กันคนละวงนี่ ไม่เหมือนคู่เธอหรอกปาท๋องโก๋เรียกพี่แล้วมั้ง”   “อะไร ใครคู่ฉันไม่มี๊~”   “หรา อ่าว มายุมาตั้งแต่เมื่อไหร่”   “ฮือออ กิรินขอโต๊ดดดดดด เค้าพูดเล่นนนนนน” ยูกิรินหลับตาปี๊ แต่สิ่งที่ตอบกลับมาดันเป็นเสียงหัวเราะของซายาเน่แทนซะงั้น   “กลัวหัวหดเลยนะ ฮ่าๆๆ”   “หนอยยย ซายาเน่ หัวใจฉันจะวาย”   “ฮ่าๆๆ”   “หัวเราะอะไรกันเหรอ”   เฮือก!!   “มายูยุ”   “ตกใจอะไรเหรอ ยูกิริน”   “ปะ เปล่า”   “คุยอะไรกันอยู่เหรอ”   “แค่แวะมาแซวคู่ใหม่ปลามันหน่ะ”   “ดูซากุระตัน หน้าแดงหมดแล้ว” มายูยุยื่นมือมาจับแก้มฉัน แต่ก็เดินซายาเน่ดึงตัวฉันไปโอบซะก่อน   “เห็นไหมๆมายุ” ยูกิรินทำท่าล้อเลียน   “เพิ่งเคยเห็นซายาเน่มุมนี้เนอะ ยูกิริน”   “เลิกแซวได้แล้วหน่า ซากุระของฉันอายม้วนแล้วเนี่ย”   “ได้ยินไหมมายูยุ ซายาเน่พูดซากุระของฉันด้วยหล่ะ”   “อย่าไปแซวสิยูกิริน” แต่ดูจากหน้าไม่เหมือนจะพูดอย่างนั้นเลยนะ เหมือนกกำลังสนุกอยู่มากกว่า   “ฉันไปละ ไว้เจอกัน” ซายาเน่ลากฉันออกมาจากคู่หูมายูกิ   “ไปด้วยเซ่!” แต่ยังมิวายโดนยูกิรินตะโกนแซว   “ไปกับแฟนแกเองดิ มาตามแล้วไม่ใช่รึไง ไปละ” ซายาเน่แซวกลับ จนทั้งคู่เขินไปเลย   “เราไปกันเถอะนะ” ซายาเน่หันมาพูดดกับฉัน   “ค่ะ”             “ขอนอนหน่อยนะ เมื่อวานได้นอนแค่สองชั่วโมงเอง” ซายาเน่เอาหัวมาพิงไหล่ฉันแล้วหลับตาลง   “พักผ่อนเยอะๆนะคะ”   “แค่ ได้อยู่ใกล้สซากุระแบบนี้ฉันก็ไม่ต้องการอะไรแล้วหล่ะ”   “ซายาเน่ซัง…”   ใบหน้ายามหลับของซายาเน่ ดูน่าหลงใหล ฉันปัดปรอยผมออก ก่อนจะ ค่อยๆโน้มลงไปใช้ริมฝีปากสัมผัสเข้ากับแก้มใส   “ฝันดีนะคะ” ฉันค่อยๆเอนตัวพิงซายาเน่กลับ ขอหลับอีกซักงีบแล้วกัน   คนที่แกล้งหลับเผยรอยยิ้มที่มุมปาก ‘เด็กน้อยของฉัน น่ารักจริงๆ’             ^_________________________________________^     วันช็อตเรื่องนี้เป็นฟิคชั่ววูบ 555 จะว่าไปคู่นี้ ไม่เคยจิ้นเลยแฮะ จนกระทั่งซากุระตันโพสว่าฝันถึงเน่ ประเด็นคือนางบอกไม่กล้าจ้องตาซายาเน่ เน่ดันบอกทะลึ่งอีก อื้อหือออ ความมโนมาเต็ม แต่แต่งแบบไม่หวือหวา เอาเป็นว่าเป็นฟิคใสๆ!? ละกัน55  เข้าไปฟินกันได้ Twitter : https://twitter.com/39saku_chan/status/772420177715613696