Search the Community

Showing results for tags 'yuki'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Found 1 result

  1. คนใจร้าย… # 00                   "ทำไมวันนี้ถึงไม่มานะ?..."           เด็กสาววัยแรกแย้มในชุดนักเรียนสีขาวสะอาดกำลังนั่งรับลมยามเย็นอยู่เพียงลำพังที่ริมหน้าต่างบานเดิมซึ่งอยู่ติดกับที่นั่งหลังสุดของเธอ ณ ตอนนี้บรรยากาศเงียบสงัดและไร้ซึ่งผู้คน เด็กสาวใช้มือเรียวของเธอยกผมขึ้นทัดหูเบาๆพลางทอดมองออกไปไกลสุดสายตา ราวกับว่าภายในแววตาที่สั่นไหวนั้นกำลังกู่ร้องว่าเธอถวิลหาบางสิ่งอย่างสุดหัวใจ           “มายุคุง~” มือเรียวเล็กหยุดชะงักทันที เมื่อมีคลื่นเสียงความถี่สูงเดินทางมากระทบโสตประสาท เสียงที่แสนคุ้นเคยนั้นส่งผลให้ริมฝีปากอมชมพูคลี่ยิ้มออกมาบางๆ ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะละออกจากทิวทัศน์นอกหน้าต่างเพื่อหันมาตอบกลับเสียงเรียกนั้น                “คุณอาจูรินะ!” เด็กสาวตะเบ็งเสียงเรียกชื่ออีกคนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ร่างสูงเพรียวของหญิงสาวปรากฏตรงหน้าเธอในคราบผู้ใหญ่เต็มตัว สายตาคมเฉี่ยวมีเสน่ห์มองมาที่มายุอย่างเอ็นดู           “รอนานมั๊ย?” จูรินะเลิกคิ้วถามพลางรอคำตอบ           “ไม่เลยค่ะ ก็แค่คนอื่นเขากลับกันไปหมดแล้ว…” น้ำเสียงประชดประชันที่ไม่คาดคิดว่าจะออกมาจากปากมายุดังขึ้น เธอสะบัดหน้าหนีทำเชิงให้อีกคนมาง้องอน ใบหน้าน่ารักที่เบ้ปากแบบแกล้งๆยิ่งดูน่าเอ็นดูเข้าไปใหญ่           “นี่เรางอนอาอยู่หรอเนี่ย?” จูรินะขมวดคิ้วเป็นปมก่อนจะเดินเข้าไปเพื่อชะเง้อดูหน้าอีกคน           “โตแล้วก็คิดเองสิคะ หึ” มายุยังคงแสร้งทำเป็นไม่สนใจ           “อาไม่เข้าใจความคิดของเด็กหรอกน่า เดี๋ยวก็ดี เดี๋ยวก็ร้าย จะไปตามทันได้ไง” จูรินะเอ่ยพลางยักไหล่           “งั้นคุณอาก็ไม่ต้องสนใจเด็กอย่างมายุหรอกค่ะ เสียเวลาเปล่าๆ” มายุเอ่ยตัดพ้อจนอีกคนสะดุด           “เห้อ…มายุเอ้ยมายุ การดูแลเด็กน้อยอย่างเรามันก็เป็นหน้าที่ของอาอยู่แล้วไม่ใช่รึไง^^” จูรินะพูดพลางสวมกอดมายุจากด้านหลัง โดยไม่ให้อีกคนได้ทันตั้งตัว ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกก่อนจะพยายามสะบัดอ้อมกอดอุ่นของอีกคนออกด้วยแรงอันน้อยนิดที่มี           “คุณอาคะ!!! ปล่อยมายุนะ นี่มันที่โรงเรียนนะรู้มั๊ย!” มายุกึ่งพูดกึ่งกระซิบขณะดิ้นเพื่อให้หลุดจากอ้อมกอดของร่างสูง           “ทำไมล่ะ ที่โรงเรียนเค้ามีกฏว่าห้ามกอดกันหรอ?” จูรินะเอ่ยพลางกลั้วหัวเราะ           “ฟืดดดดด” เสียงหอมฟอดใหญ่ดังขึ้นขณะริมฝีปากรูปกระจับกระทบแก้มเนียนนุ่มของร่างเล็ก           “คุณอา!!!” มายุพยายามจะโวยวาย แต่ก็นึกคำพูดไม่ทันเนื่องด้วยความเขิน           “อ่ะๆๆ อาปล่อยก็ได้ ฮ่าๆๆๆ” เมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วจูรินะจึงค่อยๆคลายอ้อมกอดออกจากมายุ ก่อนจะส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มให้คนตัวเล็กที่นั่งทำหน้ามุ่ยอยู่           “คราวหลังไม่เล่นแบบนี้แล้วนะคะ” มายุเอ่ยพลางกอดอกแสดงถึงความไม่พอใจ           “…” จูรินะเงียบไม่รับปาก           “นะคะ!” มายุย้ำคำหนักแน่นขึ้นกว่าเดิม           “จะ จ้าๆ อาผิดไปแล้ว แอมซอรี่บัทไอเลิฟยู~”           “ไม่ต้องเลย วันนี้เลี้ยงติมมายุซะดีๆ ไม่งั้นจะไม่คุยด้วยแล้ว”           “ได้เลยค้าบบบโผมมม”           พอสิ้นเสียง ทั้งสองจึงเดินออกจากห้องเรียนซึ่งก็ถึงเวลาปิดตึกพอดิบพอดี ร่างเล็กและร่างสูงเดินจูงมือกันออกจากรั้วโรงเรียนอย่างสุขสันต์ ในขณะมีใครบางคนก็กำลังยืนมองพวกเขาที่เดินไกลออกไป ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแต่ภายในดวงตาสีดำสนิทกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกมากมายที่ไม่อาจคาดเดา ริมฝีปากสวยเผยอออกเล็กน้อยก่อนจะเปล่งเสียงออกมาแผ่วเบาและปลิวไปกับสายลม           “ก็ดีแล้วล่ะ…”   _______________________________________________________________________________   ข้อมูลฟิคเก่าหายหมดเลย ฮรือออออ ขอเริ่มต้นใหม่ที่ฟิคนี้ละกันนะคะ  ทีแรกก็ว่าจะอำลาวงการไปแล้วล่ะ แต่ยังรู้สึกอยากเขียนเรื่องแบบนู้นแบบนี้อยู่เลย555  ไรท์เองก็หายไปนานเพราะวุ่นกับการสอบชิงทุน เลยแอบคิดว่าคงจะไม่มีใครรอฟิคเราแล้วล่ะ5555 แต่ถึงยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะที่อาจจะไม่ได้แต่งฟิคเก่าต่อแล้ว T^T