[Two Shot] ก็ฉันนี่แหละ..อาจารย์ของเธอ! (Wmatsui) II /END/ (08/03/2014)

32 posts in this topic

[Two Shot] ก็ฉันนี่แหละ..อาจารย์ของเธอ! (Wmatsui)

 

I

 

"ทานแล้วน่ะค้าาา~"

 

น้ำเสียงเจื้อยแจ้ว ผ่านทางห้องเล็กๆปูเสื่อทาทามิตามห้องเช่าราคาถูก เด็กสาวฉีกตะเกียบคู่ดังเป๊าะ เป็นสัญญาณว่าเริ่มกินอาหารมื้อสุดหรูที่ทำเองนี้ได้แล้ว

กลิ่นมาม่าหอมฉุย ฟุ้งจมูกกระตุ้นต่อมน้ำลาย 'มัตสึอิ จูรินะ' ค่อยบรรจงเส้นหงิกๆงอๆเข้าปาก

 

หวังว่ารสชาติของพื้นๆตามธรรมชาติของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ไม่ต้องทำอะไรมากนอกเสียจากต้มเส้นให้นุ่ม นั้นคงจะ..

 

"อะ อุ้ค! นี่มันเส้นไม่สุกนี่หว่า"

 

..หมาไม่แหลกเลยต่างหากเล่า!

 

อะไรกัน เธอก็ทำตามข้างฉลากนี่น่า แถมจับเวลาสามนาทีเป๊ะๆแบบไม่ขาดไม่เกินเสียด้วย ..คิดได้ดังนั้นก็สาวขาเดินดุ่มๆแบบหัวเสียมายังกาน้ำร้อนที่ตอนนี้เครื่องเพิ่งมีสัญญาณเตือนว่าน้ำเดือดแล้ว สรุป..คือเมื่อกี้ใส่น้ำไม่ร้อนลงไปสิน่ะ เฮงซวยจริงๆเว้ย!

 

จูรินะเกาผมสั้นๆอย่างขัดใจ วันแรกของการใช้ชีวิตเด็กมัธยมปลายที่ต้องแยกมาอยู่คนเดียว แล้วทำอาหารไม่เป็นอะไรมันจะแย่ขนาดนั้น แค่มาม่าทำง่ายจะตาย สุดท้ายรสชาติหมาก็ยังไม่แหลก ใยพระเจ้าถึงไม่เห็นใจเด็กตาดำๆคนนี้

 

"เอาเถอะน่า!"อยู่ดีๆจูรินะก็ลุกฮือขึ้นมาพร้อมกับกำหมัดชูขึ้นฟ้า อ้อนวอนพระเจ้าไปก็ไม่ได้อิ่มท้องขึ้นมา ที่พึ่งสุดท้ายในตอนนี้คงมีเพียงแต่ซุปเปอร์เท่านั้นล่ะ

 

ยันตัวขึ้นมาจากที่นอนกลิ้งไปสักครู่ จูรินะเดินกระดี้กระด้า ผ่านทางชุดนักเรียนที่ต้องใส่ไปพรุ่งในวันเปิดเทอมนี้แล้วรู้สึกใจกระตุกวูบ

กระโปรงมินิสเกิร์ตสั้นเสมอหู เสื้อเข้ารูปที่ดูบางเฉียบ เห็นแล้วรู้สึกอยากใสแบบไกลๆ อ่าห์..ถ้าใส่คงจะดูเปรี้ยวไม่น้อย

 

"ไหนๆพรุ่งนี้ก็ไปเรียนอยู่แล้วนี่เนอะ ใส่ก่อนไปก็คงไม่เป็นไรหรอก~"

 

 

.

 

 

.

 

 

"ชักอยากจะให้ถึงพรุ่งนี้แล้วเน้อ.."

 

จูรินะในชุดนักเรียนสั้นจุดจู๋อย่างกับสก๊อยออกหากิน เดินถือถุงซุปเปอร์ที่เพิ่งไปซื้อมาเสร็จอย่างชื่นบาน มืออีกข้างก็กระดกกระป๋องน้ำนางเอก ให้ไหลลงไปในลำคออย่างช้าๆ.. กะว่าถึงห้องจะกลับไปกินข้าวปั้นที่ซื้อมาหมาดๆแทนข้าวเย็น

 

"เฮ้ย! จับนังนี่ไว้ดิ.. แหม่ สวยด้วยนี่น่าพี่สาว"

 

เสียงจากกลุ่มชายจิ๊กโก๋ ที่อยู่แถวๆซอกตึก ทำให้จูรินะชะงักฝีเท้าค่อยๆใช้ดวงตาเหลือบมอง สาวสก๊อยออกหากิน(?)ย่องเข้าไปหาต้นเสียงอย่างช้าๆ เห็นวัยรุ่นหัวทองห้าคนจับกลุ่มรุมสาวอีกคนที่แต่งกายในชุดนอนสีบานเย็นลายลิงน้อยน่ารักงุงิ(?)

 

แต่งตัวแบบนั้นก็สมควรแล้วล่ะน่ะที่โดนพวกนั้นรุมน่ะ..

 

"ฮ่ะๆ ชุดพี่สาวนี่ตลกดีว่ะ ถ้าจะนอนก็ไปนอนที่บ้านดิว่ะ รู้มั้ยเดินผ่านแถวนี้มันถิ่นพวกเราน่ะเว้ย!"หัวโจกของกลุ่มพูดพาล มือหนาค่อยๆเชิดวงหน้าขาวที่ไม่มีทีท่าขัดขืนของมนุษย์ลิงบานเย็น(?)ขึ้น ก่อนจะค่อยๆเงื้อมือข้างหนึ่งตบไปที่แก้มขาวเต็มแรง"แต่คืนนี้นะน่ะ รับรองว่าได้นอนที่นี่กับพวกเรา แถมไปถึงสวรรค์แบบสุขสุดๆเลย..ฮ่ะฮ่า"

 

จูรินะที่แอบมองอยู่กำหมัดแน่นสั่นเทาด้วยความโกรธกับไอ้หัวโจกหน้าตัวเมียนั่น ง้างมือทุบกำแพงดังปึง ทั้งๆที่สัญญากับม่ามี๊แล้วว่าจะไม่ใช้กำลังชกต่อยคนอื่นอีกเด็ดขาดแท้ๆ แต่นี่มันทนไม่ได้จริงๆ

 

ใช่..แต่ก่อนจูรินะเคยเป็นแยงกี้ในโรงเรียนมัธยมต้นแห่งหนึ่ง แถมเป็นหัวหัวหน้าระดับเทพเสียด้วย หากที่ต้องเลิกราไปเพียงเพราะเธอเผลอเสียท่าให้กับตำรวจแค่ครั้งเดียว! แต่พอเรื่องพวกนี้ไปถึงหูคุณแม่ก็มีอันจบสิ้น

โดนเทศน์ยาวยังไม่พอ ซ้ำยังโดนสั่งให้ตัดผมสั้นเรียบร้อย และก็ส่งจูรินะมาเรียนที่ใหม่ในย่าใจกลางเมือง.. ในตอนนี้ท่าจะให้ว่าง่ายๆคือเรื่องชกต่อยเป็นเรื่องถนัดของเธอนั่น

 

แหละแสยะยิ้มที่มุมปาก มือที่จับกระป๋องอยู่ ง้างแรงแขนปากระป๋องเปล่าเล็งใส่หัวโจกหน้าปลาบู่ดัง ป๊อก! ชายหัวทองหันมามองจูรินะแบบเคืองๆพลางใช้มือข้างหนึ่งลูบศีรษะที่เลือดไหลซิบๆ เขาตวาดเสียงลั่น

 

"แกใช่มั้ยที่ปากระป๋องใส่หัวข้าน่ะ!"

"โอ๊ะโอะ ปาผิดแหะ ฉันกะว่าจะทิ้งลงขยะต่างหาก.."

 

จูรินะยกมือข้างหนึ่งเสยผมเหมือนที่แต่ก่อนเคยทำอย่างหล่อว์แทนคำตอบ คราบเด็กสก๊อยเมื่อกี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงแต่แยงกี๊ผู้ไม่ปราณีใครเมื่อในอดีต"แต่ก็เสียงดังใช้ได้นี่! แปลว่าสมองกลวงสิน่ะ..พี่ชาย"

 

พูดจบ ก็ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ และไม่ลืมที่จะวางถุงข้าวเย็นไว้ให้ห่างตัว ..ขืนเละขึ้นมาล่ะก็ไม่มีข้าวเย็นกินพอดี

 

"หนอย! กล้าหยามพวกเราน่ะ"ลูกน้องหัวโล้นในกลุ่ม ที่ไม่มีบทมาตั้งแริ่มเรื่องมาจนถึงฉากนี้ กระโจนเข้ามาหาจูรินะ หากแต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรลงไป ก็มีมือปริศนาเงื้อจากทางด้านหลังปิดทั้งหน้าและดวงตา ก่อนจะบิดดังกร๊อบง่ายๆ ราวกับจะบิดฝากระป๋อง ร่างชายหนุ่มอกสามศอกล้มลงไปท่ามกลางสายตางุนงงทั้งจูรินะและกลุ่มจิ๊กโก๋ด้วยกันเอง

 

รังสีสังหารแผ่เป็นวงกว้างจนจูรินะเหงื่อกาฬไหลแตกผลั่ก ใบหน้าหวานของมนุษย์ลิงบานเย็นที่โดนรุมล้อมไปเมื่อกี้ ฉายแววน่ากลัว แวบนึงที่จูรินะรู้สึกได้ว่าผู้หญิงคนนี้..ไม่ธรรมดา

 

"อ่าวๆไหนบอกจะไปสวรรค์ด้งยกันไง~ สุขจนถึงสวรรค์เชียวน่า.."หล่อนกระชากเสื้อของหัวโจก และจับกระทุ้งเข่าเข้าเต็มรัก หลังจากนั้นก็ไล่อัดพวกที่เหลือลงไปนอนหมอบจนเกลี้ยง โดยที่จูรินะยังไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง

ชุดลิงบานเย็นเปรอะเลือดเล็กน้อย หล่อนใช้มือเช็ดที่มุมปาก หันมองจูรินะด้วยแววตาที่ต่างจากเล่นโหดหักดิบไปเมื่อกี้ลิบลับ..หญิงสาวค่อยๆเดินมาใกล้จูรินะ

 

"เธออยู่โรงเรียนนี้เหรอ?"ชี้นิ้วไปที่ตราสัญลักษณ์โรงเรียนที่เด่นหราอยู่ทางอกด้านขวาของชุด จูรินะพยักหน้าน้อยๆ

"ใช่ แต่ว่า..เมื่อกี้คุณ-ทำได้ยังไง"

"อ๋อ ช่างมันเถอะเอาเป็นว่า ก็ช่วยลืมๆเรื่องพวกนี้ซ่ะน่ะ ฉันชื่อมัตสึอิ เรนะ น่ะ"

 

มนุษย์ลิงบานเย็น(?)ถามจูรินะ มือบางหยิบซองบุหรี่จากข้างกระเป๋าคาบไว้ที่ริมฝีปาก แต่จูรินะก็คว้ามันออกมาจากปากอีกคน ก่อนจะตวาดใส่เรนะที่ทำหน้าอึ้งปนตกใจนิดๆที่จู่ๆก็มาดึงบุหรี่

 

"ฉันไม่รู้หรอกน่ะว่าคุณเก่งมาจากไหน แต่พี่สาวข้างบ้านของฉันเคยบอกว่าพอสูบบุหรี่ปอดจะดำปิดปี๋..แถมตายไวด้วย!"ส่งสายตาดุๆให้อีกฝ่าย หากคำตอบที่ได้กลับเป็นเสียงหัวเราะร่วนของเรนะ

 

เดี๋ยวน่ะ! หัวเราะเหรอ..หัวเราะเนี่ยน่ะ?

 

"นี่ บุหรี่มันไม่ใช่เรื่องน่าหัวเราะน่ะคุณ"จูรินะขมวดคิ้วกอดกบึ้ง ส่วนเรนะที่หยุดกลั้นขำได้แล้วก็ยกมือมาขยี้ผมสั้นๆของจูรินะ หล่อนยิ้มหยีเห็นเหงือก

 

"รู้แล้วๆ ต่อไปนี้ฉันจะไม่สูบแล้วเอ้า! เป็นค่าตอบแทนที่เธอมาช่วยฉันไง"เรนะโยนกล่องบุหรี่ทิ้งแบบไม่สนใจใยดี ก่อนจะเหยียบซ้ำเพื่อให้อีกคนมั่นใจว่าเธอจะไม่ไปหยิบมาสูบอีกรอบ

 

"ตะ แตว่า ฉันยังไม่ได้ช่วยอะไรคุณเลยน่ะ"คำพูดใสซื่อ บวกกับท่าทางเด็กน้อย ส่งผลให้คนอายุมากกว่าหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังอีกครั้ง

 

อีกแล้วน่ะ..นี่มันน่าหัวเราะมากๆเลยรึไง

 

"หยุดหัวเราะได้แล้วน่าคุณ!"จูรินะกระชากคอเสื้อลิงบานเย็นให้เข้ามาใกล้ หมายรั้งคอขาวให้หายหัวเราะ และมันได้ผลจริงๆ เรนะที่หยุดหัวเราะแล้วจ้องหน้าจูรินะเหมือนจะกลืนกิน กลิ่นน้ำหอมจางๆจากตัวอีกคนส่งผลให้จูรินะเบนหน้าหนี สุดท้ายก็เป็นฝ่ายปล่อยเค้าออกไปเองง่ายๆซ่ะงั้น

 

"ไม่อยากจูบฉันงั้นเหรอ?"เรนะขยิบตากวนๆ ถึงแม้หน้าตาที่สวยมากๆกับผิวสีขาวซีดราวเจ้าหญิงนั่นดูบอบบาง แต่การกระทำนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจร้ายเสียอีก

บ้าไปแล้ว.. จูรินะว่าคนคนนี้ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เมื่อกี้ยังอัดจิ๊กโก๋ล้มไปตั้งหลายคน แล้วไหงกลายมาเป็นคนขี้เล่นแถมกวนประสาทเธออีกเล่า

 

"อย่ามาคิดอะไรลามกๆกับฉันน่ะ!"รีบใช้มือป้องเสื้อนักเรียนตัวบางรัดรูป ที่เรนะเริ่มใช้สายโลมเลียตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วยกยิ้มอะไรแปลกๆอยู่คนเดียว

"ทำไม กลัวฉันจะข่มขืนเธอรึไง ว่าแต่ มืดๆเปลี่ยวๆแบบนี้กฌดีน่ะ"

 

มนุษย์ลิงบานเย็น(?)ที่จูรินะว่ามันเข้าใกล้สิ่งที่เรียกปีศาจมากกว่าลิง ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ จูรินะก็ได้แต่เซถอยหลังไปเรื่อยๆจนติดกำแพง ไม่สามารถขยับไปไหนได้อีก

 

"ยะ แย่แล้ว"หลับตาปี๋ทันทีที่สัมผัสอุ่นเริ่มกอดโอบ ลมหายใจที่ถี่มากกว่าเดิมและเสียงหัวใจที่เต้นระรัว มันแน่ชัดมากดว่าสิ่งไหนๆว่าเธอกำลังกลัว หรือไม่ก็ต้องเขินอายแน่ๆ

ส่วนเรนะก็ไล้จมูกลงมาที่หูใสๆที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงเพราะเลือดที่สูบฉีดตามจังหวะหัวใจ พ่นลมกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่

 

"...ตัวหอมดีน่ะ ฉันเองก็หิวแล้วด้วยสิ ขอกินให้หมดเลยล่ะกัน"พูดจบ ก็อาศัยจังหวะที่เด็กสาวในอ้อมอกเผลอเคลิ้มไปตามสัมผัสของเธอเดินไปข้างหลังจูรินะแทน

 

"อ-อือห์.."

 

จูรินะค่อยปรือตาขึ้นมาหลังจากแรงกดทับที่ตัวเธอหายไปแล้ว รวมทั้งตัวเรนะที่เดินไปหยิบถุงซุปเปอร์ตอนไหนก็ไม่รู้ ปีศาจในคราบหญิงสาวชูถุงซุปเปอร์พร้อมกับหัวเราะหึๆเห็นเหงือกตามสไตล์"เห็นว่าน่าอร่อยดี ฉันขอน่ะ"

 

"ทะ ที่บอกว่าขอกินให้หมดอย่าบอกน่ะว่า..ข้าวเย็นของฉันน่ะ"จูรินะเริ่มหน้าแดงผ่าวๆเมื่ออีกคนเข้าใจสิ่งที่เธอคิดอะไรลามกอยู่เองคนเดียว

 

"ก็ใช่สิ รึนึกว่าฉันอยากกิน.."

"ไม่ต้องพูดเลยน่ะ!"มือบางกำชายกระโปรงแน่นด้วยความเขินอายพลางหลุบสายตาลงหนี ซึ่งสำหรับเรนะเธอมองว่าน่ารักและน่าแกล้งในเวลาเดียวกันเอามากๆ

 

"ถ้าอยากได้ เธอก็มาแย่งเอาสิ ใช้กำลังต่อสู้ไง วิธีของแยงกี้"

"คุณรู้.."

"แน่นอน แววตาเธอมันบอกน่ะเด็กน้อย ไม่สิ..มัตสึอิ จูรินะ บังเอิญที่เรานามสกุลเดียวกันด้วย"หล่อนยิ้มร่าแกว่งถุงซุปเปอร์ไปมาคล้ายจะยั่วโมโห"เอ้า! เข้ามาสิ.."

 

จูรินะทำหน้าลังอยู่สักครู่ ก่อนจะตระตุกยิ้มบางๆ มือข้างหนึ่งเสยผมสั้นๆตามสไตล์"ไม่บอกก็ทำอยู่แล้ว!"พูดจบ ก็วิ่งเข้าประชิดตัวเรนะด้วยความเร็วที่คนมองถึงกับทำหน้าเหยเกเพราะตามไม่ทัน จูรินะง้างมือปล่อยหมัดตรงใส่ใบหน้าสวย ทว่า.. เรนะที่ไวกว่าก็ตั้งรับได้ทัน เธอเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย หมุนเข้าไปล็อคตัวของจูรินะให้แน่นิ่งไร้การตอบโต้

 

มนุษย์ลิงบานเย็น(?)หัวเราะชอบอกชอบใจเมื่อรู้ว่าตัวเองเป็นคนชนะแบบง่ายดาย..

 

"ฮ่ะๆ งั้นข้าวนี่ฉันขอน่ะ"

 

คลายมือที่ล็อคคอให้ต่ำลงมาบริเวณที่เอวบาง เรนะคลึงมันเล็กน้อย แต่ด้วยระยะที่ใกล้มากมันจึงดูเหมือนการโอบกอดกอดซ่ะมากกว่า คนชนะเอาคางแหลมๆเกยบนบ่าจูรินะ แล้วพูดกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า

 

"...จะกินให้หมดทั้งตัวเลย"

"ปะ ปล่อยฉันน้าา!"จูรินะหันไปมองเรนะที่เอาคางวางบนไหล่เธออยู่ แต่ด้วยความโง่เง่าของตัวเองนั่นแหละ กลายเป็นว่าหน้าของจูรินะใกล้กันกับเรนะมากๆราวกับกระดาษกั้น ..นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่จูรินะใจเต้นแรงด้วยสถานการ์เช่นนี้ หากเพราะระยะทางที่ว่านั้นมันใกล้มากกว่าครั้งไหนๆ

 

"เฮ้! ให้ตายสิ ฉันชักจะอยากจูบเธอจริงๆแล้วน่ะ"เรนะใช้มือสางผมกดหัวจูรินะให้เข้ามาประชิด ทาบทับริมฝีปากอุ่นๆอย่างแผ่วเบาและรวดเร็วโดยที่จูรินะไม่ได้ขัดขืนสัมผัสที่เรนะมอบให้

 

"อร่อยจริงๆด้วย.."ผละออกมาเลียริมฝีปากยั่วยวน มนุษย์ลิงบานเย็น(?)ค่อยๆไล่สูดกลิ่นกายจูรินะอยู่สักพักก็ปล่อยตัวให้ผู้ถูกกระทำแทบทรุดลงกับพื้น ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับพร้อมกับถุงซุปเปอร์มื้อเย็นของอีกคนในมือ

 

"อยากกินมากกว่านี้จัง เอ๊ะ! แล้วก็น่ะ..ฉันสงสัยว่าเราน่าจะมีชะตาได้เจอกันอีกแน่นอน ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้น้า~"เรนะยิ้มแย้มแจ่มใสพลางระโดดโหยงๆอย่างฝ่ายเหนือกว่า ทิ้งให้จูรินะกุมริมฝีปากที่เพิ่งโดนช่วงชิงไป ไหนจะอาการร้อนผ่าวๆที่ตัวเวลาโดนเรนะแตะตัว ถะ แถมตอนที่ไล้จมูกลงลำคอเธอก็เกือบจะเผลอครางอีก อะไรกันว่ะเนี่ย! ว้ากกกกกก..!?

 

นี่สรุปว่า โดนแย่งข้าวเย็นยังไม่พอยังจะโดนค้าลวนลามอีกรึไง..บ้าเอ้ย!

 

 

-----------------------------------

 

 

"โคร้กกกกก~"

 

เสียงท้องร้องโคร้กคร้ากดังมาแต่ไกลๆ มัตสึอิ จูรินะ อดีตแยงกี้ที่กลายเป็นนักเรียนม.ปลายธรรมดา กุมท้องที่พากันส่งเสียงร้องระงม ข้าวเย็นก็ไม่ได้กิน ข้าวเช้าก็ยังไม่ได้แตะเพราะตื่นสาย หิว-หิวโว้ยย!

 

อร้ากกก! ทั้งหมดเป็นเพราะฝีมือของยัยมนุษย์ลิงบานเย็นนั่นคนเดียว คอยดูเถอะถ้าได้เจอกันอีกล่ะก็ แม่จะชกหน้าซ่ะให้เข็ดเลย คอยดู๊..

 

"มัตสึอิซังใช่รึเปล่า?"น้ำเสียงทุ้มต่ำ ปลุกให้จูรินะเงยหน้าขึ้นมามองชายแก่ใบหน้าเหี่ยวย่นอายุแก่คร่ำครึ แต่ท่าทีนอบน้อมนั่นดูน่าไว้ใจพิกล เขาเรียกจูรินะพร้อมกับผายมือไปทางสาวในชุดอาจารย์สีเทาที่ยืนแสยะยิ้มยู่ข้างๆ

 

"นี่อาจารย์ประจำชั้นของเธอ..อาจารย์มัตสึอิ เรนะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ก็รู้จักกันไว้ด้วยล่ะ"ชายแก่พูดจบก็เดินหนี เหลือเพียงแค่ทิ้งไว้ให้หนึ่งอาจารย์กับหนึ่งนักเรียนประจันหน้ากันตรงๆ

 

เพียงแค่เห็นหน้าค่าตาเท่านั้นล่ะ อดีตแยงกี้สาวต้องมีอันถอยกรูดสติกระเจอะกระเจิง เหงื่อกาฬที่พร้อมใจกันไหลแตกพลั่ก ภาพที่หล่อนจูบเธอยังคงก้องวนอยู่ในหัว จูรินะกรีดร้องดังๆในใจ

 

ยะ ยัยมนุษย์ลิงบานเย็นทำไมมาอยู่ในโรงเรียนเน้!

 

"สวัสดีค่ะจูรินะซัง ว่าแต่ว่า..เป็นอะไรรึเปล่าค่ะเนี่ย หน้าแดงเชียว รึว่าจะให้พาไป 'กิน' เอ้ย! รักษาที่ห้องพยาบาลดี"เรนะเอานิ้วจิ้มริมฝีปาก เอียงคอน้อยๆ ในสายตาคนอื่นมันคงดูน่ารักไม่หยอก หากแต่ในความคิดของจูรินะแล้ว เธอรู้ว่า..ต่อจากนี้มันต้องมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นแน่นอน

 

"มะ ไม่อ้าวววว! ใครก็ได้ช่วยฉันที!?"

 

....................................................................................................................................................................

 

เย่! บอกไว้ก่อนว่าฟิคนี้เรนะเมะ 5555555555555555555555555  :dookdik_penguin_4: 

 

เรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากมังงะเรื่องนึงที่เราอ่านค่ะ ในเรื่องนางเอกหล่อว์มากกกกก..!

 

มี2ตอนจบน่ะ..แต่พน.เราต้องไปเข้าค่ายแล้ว #ก็จนกว่าเราจะมีอารมณ์ลงนั่นแหล่ะถึงลง //โดนตบ :dookdik_penguin_8: 

 

:dookdik_bun_22:       :dookdik_bun_22:

Share this post


Link to post
Share on other sites
กรี้สๆ ชอบค่าา.. ติดตาม~♡

Share this post


Link to post
Share on other sites

เรนะเมะเรอะ 5555555555555555

ไม่แปลก แต่หื่นมากกกกกกกกกกกกกกกกกก

สงสารจูอ่ะ จะรอดมั้ยยยย

Share this post


Link to post
Share on other sites
ว้ากกกก ชอบเรนะจังเมะจุงเบยย //เลือดกำเดาไหลแล้วค่าาา
อัพเร็วๆ นะค้า อยากเห็นหนูจูโดนแกล้ง หุหุ

Share this post


Link to post
Share on other sites

เฮียหื่นเกรียนจิงอะไรจิง ขอให้จูรินะจงโชคดี

Share this post


Link to post
Share on other sites

เฮียหื่นชะมัดด 555 เเถมยังหายจากการเป็นถั่วงอกอีกด้วย 555

จูจังเอ้ยย โดนเข้าเเล้วว  :dookdik_bun_23:

Share this post


Link to post
Share on other sites

แค่จะบอกว่าฟินจัด เฮียเมะ จูเคะ  :dookdik_bun_23:  :dookdik_bun_23: 

Share this post


Link to post
Share on other sites
กรี้ดยาวๆ เฮียรุกอะ ... เรียนสำนักไหนมาเนี่ย •﹏•
จูแกไม่น่ารอดละน้าาา แยงกี้ก็แยงกี้เถอะ ศึกรักเนี่ย มันวัดที่หัวใจ และริมฝีปาก #เอ๊ะยังไง. Σ( ° △ °|||)︴

Share this post


Link to post
Share on other sites

เรนะซังเมะก็เข้าท่าดีเหมือนกัน  แถมยังเก่งเทพอีกต่างหาก

งานนี้สงสัยน้องจูคงจะโดน 'กิน'   ฮ่าๆๆๆ

รอค่ะ  รอดูน้องจูเคะ

Share this post


Link to post
Share on other sites
มนุษย์ลิงบานเย็นสงสารเด็กเหอะ มันยังไม่ได้กินข้าว ฮืออออ รันทด

Share this post


Link to post
Share on other sites

เอะอะจะกินจะกิน สงสารเด็กมันบ้างเถอะค่ะ คุณเฮีย

Share this post


Link to post
Share on other sites
เดี๋ยวนะ...เป็นแยงกี้ที่เป็นตุ๊ดเด็กอยากโชว์เร๊อะ
แล้วยังเป็นแยงกี้รักสุขภาพอีกต่างหาก
แถมโดนปิศาจมนุษย์ลิงลวนลามอีก
...นี่มันแยงกี้โมเอะชัดๆ...

Share this post


Link to post
Share on other sites

เฮียเมะๆๆๆๆๆ บันซายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites
เฮียรุกกกกกกก!!!! เ ฮี ย รุ ก ก ก ก ก ก ก ก ก ! ! !

ฮี

รุ




!

Share this post


Link to post
Share on other sites

โฮกกกกก เรนะเมะแบบนี้ก็ดีออกนะ ชอบบบบบบ :dookdik_greenTea_11:

จะว่าไปเรนะนี่แอบหื่นนะ ลวนลามเด็กสาวทั้งที่เพิ่งเจอหน้ากันครั้งแรกเลยแบบนี้น่ากลัวนะเธอ

แต่ฮาน้องจูที่เรียกเรนะมากกว่า >> ลิงบานเย็น / คิดได้อะ 5555555555

ชักอยากรู้ว่าน้องจูจะเ็ป็นไงต่อแล้วแหะ แต่คิดว่าไม่น่ารอดอะ เสร็จอาจารย์บานเย็นแหงๆ :dookdik_greenTea_13:

Share this post


Link to post
Share on other sites

อร่อยจัง...#เฮียกล่าว

วันหลังจะมากินอีกบ่อยๆนะ...#เฮียไม่ได้กล่าว แต่มโนจิ้นล้วนๆ  :dookdik_003_mushroom:

Share this post


Link to post
Share on other sites

เฮียเมะ 

เฮัยเมะ

เมื่อเฮียเมะเมื่อไหร่เราก็พร้อมฟินเมื่อนั้น หุหุ

 

ว่าแต่เฮียแอบโหดไปนะ เกคิคาระซังเข้าสิงเหรอไง

 

น้องจูน่าสงสารอะ ข้าวก็ไม่ได้กิน แถมยังจะดดนกินอีก // เอ๊ะ ยังไง

Share this post


Link to post
Share on other sites
เฮียเมะ!!

รู้อยู่แล้วว่าเป็นลูกศิษย์แล้วมาทำอย่างงี้มันจะดีหรอครู

Share this post


Link to post
Share on other sites

II

 

"โคร้กกกกกก~"

 

เสียงท้องร้องเป็นจังหวะพอดีกับที่เรนะที่กำลังเดินนำอดีตแยงกี้สาวให้ไปที่ห้องเรียน จูรินะเบนสายตาหนีเมื่อรู้ว่าเรนะจ้องมองพร้อมยกยิ้มกรุ้มกริ่มใส่เธอ

 

ท้องร้องเสียงดังแบบนี้น่าอายชะมัดเลยอ่ะ! โดนหัวเราะเยาะแน่ๆ..

 

คิดแล้วก็ทำหน้าเหรอหราใส่มนุษย์ลิงบานเย็นที่ปั้นหน้าไม้รู้ไม่ชี้อมยิ้มแก้มตุ่ยๆ..บรรยากาศโดยรวมจึงเป็นหนึ่งอาจารย์สวยขี้หื่นยิ้มเริ่งร่า กับเด็กนักเรียนอดีตแยงกี้หน้าหล่อว์แผ่รังสีมืดมน...

 

"อ่ะนี่! ฉันให้.."หากเดินไปสักพัก ข้าวปั้นก้อนกลมก็ถูกหยิบยื่นใส่คนหิวโดยฝีมือคนข้างๆ เรนะกำลังยื่นข้าวปั้นมาให้เธอ!? อีกครั้ง...ที่จูรินะเผลอหน้าแดงเพราะการกระทำที่ใจดีเกินกว่าจะเชื่อว่าคนคนนี้เคยทำอะไรต่อเธอมาบ้าง

แต่ก็นั่นแหละ..หิวมันก็หิว ยอมรับว่ามันก็ต้องคิดหน่อยนึงที่ว่าเค้าทำไปเพราะสงสารหรืออยากแกล้ง ทั้งๆที่เมื่อวานก็เป็นคนทำให้เธอเป็นแบบนี้แท้ๆ ทำไมวันนี้ถึง..ใจดีแบบนี้ล่ะ!

 

"กินได้รึเปล่าเนี่ยคุณ?"

 

ถึงปากจะบอกไปอย่างนั้น ใจนึงก็คิดไปอย่างนู้น หากแต่ร่างกายนี่สิปาเข้าไปเกินครึ่งก้อนแล้ว จูรินะหลุบสายตาลงต่ำเมื่อเห็นว่าเรนะชะเง้อมองมาทางเธอแถมทำหน้าอย่างกับแมวน้ำอีก

 

อย่าจ้องสิ กะ ก็คนมันหิวอ้ะ!

 

"เลอะแล้วน่ะ กินเป็นเด็กน้อยไปได้"มนุษย์หน้าแมวน้ำ(?)ชื่อใหม่ที่จูรินะตั้งให้ อ้าปากเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง ก่อนที่เค้าจะยื่นนิ้วมาเช็ดเมล็ดข้าวที่เปรอะริมฝีปากจูรินะ ยักคิ้วกวนๆเล็กน้อยแล้วงับเศษข้าวที่ปลายนิ้วให้คนโดนกระทำหน้าแดงร้อนผ่าวๆ

 

"ทะ ทำอะไรน่ะ! มันสกปรก"ยื้อแขนจากสาวเจ้าที่ทำหน้าเหมือนของที่กินไปอร่อยเสียเต็มประดา จูรินะเอามือทุบไหล่ใส่เรนะรัวๆ แต่มนุษย์หน้าแมวน้ำนั้นกลับยืนนิ่งเฉยไม่รู้สึกรู้สากับแรงน้อยๆที่โดนทุบ.. ถ้าจะให้พูดก็มดกัดล่ะน่ะ

 

"ก็กินไง เธอกินเลอะ ฉันก็เลย 'กิน' ต่อให้"เรนะตอบเน้นคำเน้นประโยค"อร่อยดีน่ะ~'"

 

ฉันไม่ได้หมายความว่าให้คุณเข้าใจแบบนั้น!"อดีตแยงกี้สาวลดมือลงเมื่อรู้ว่าที่ทำไปไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นมาเล้ย! กลับกันยิ่งรู้สึกถูกคุกคามมากกว่าเดิมอีก คนบ้าอะไรทำตัวหื่นได้ตลอดเวลา

 

"ฉันอยากจะเข้าใจแบบนี้ ทำไม..รึว่าเธอยากกินจากปากฉันต่อล่ะ"เรนะดึงตัวอีกคนเข้าไปกระซิบที่หูให้ขนลุกซู่ การกระทำจากเมื่อวันวานเป็นเครื่องยืนยันได้ดีว่าตอนนี้จูรินะกำลังใจเต้นเพราะน้ำเสียงแหบๆปนเซ็กซี่ มือขาวๆที่เริ่มไล้ลงมาจากลำคอถึงไห้ปลาร้า ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเกือบจะเผลอคราง และไม่มีแรงขัดขืนสัมผัสนี้..อีกครั้ง

 

 

"กริ๊งงงงงงงงง!?"

 

 

เสียงออดระฆังโรงเรียนดังลั่น เป็นสัญาณว่าเริ่มชั่วโมงโฮมรูมแล้ว เรนะค่อยๆผละจูรินะออกมาอย่างรวดเร็ว ทำหน้าเซ็งๆกับเวลาที่มีน้อยเกินไปเกินกว่าจะมาลวนลาม(?)เด็กน้อยในอุ้งมือของเธอ

 

"ไปกันได้แล้ว ถ้านักเรียนใหม่กับอาจารย์เข้าคาบโฮมรูมช้ามันจะดูไม่ดีน่ะ"ว่าแล้วก็จูงมือจูรินะที่ยืนอึ้งหน้าแดงถึงหูเป็นแถบๆ นักเรียนสาวพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะเดินตามแรงที่จูงแขน

 

สัมผัสแบบนี้..อบอุ่นแหะ...

 

 

.

 

 

.

 

 

"มัตสึอิ จูรินะ! ยะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"ก้มหน้างุดๆแนะนำตัวเองท่ากลางสายตานับสิบที่จ้องมองอยู่ เสียงฮือฮาตามประสาเด็กนักเรียนที่เห่อเด็กใหม่เป็นคำตอบที่ไม่เลวนักสำหรับจูรินะที่ไม่เคยผ่านเรื่องราวอะไรแบบนี้ เธอว่า..มันดูน่าอายน่ะที่ต้องพูดคุยงุ้งงิ้งๆหัวเราะคิกคักกันกับเพื่อนผู้หญิงตลอดเวลา ก็น่ะ ต่างจากเธอที่วันๆเอาแต่ชกต่อยซ่ะจริง

 

"เอาล่ะ..เธอไปนั่งตรงนั้นล่ะกัน หมดคาบโฮมรูมแค่นี้น่ะจ้ะนักเรียน"

 

หลังจากที่ไปนั่งที่เป็นอันเรียบร้อยแล้วจูรินะเหลือบมองเรนะที่ปั้นหน้าเป็นอาจารย์แสนดี แสนดี๊! ขัดกับเวลาตอนอยู่กับเธอราวฟ้ากับเหวต่ำยั้นแกนโลก.. ทั้งเป็นมนุษย์ลิงบานเย็น เป็นมนุษย์หน้าแมวน้ำ แถมล่าสุดยังเป็นปีศาจที่คอยลวนลามเธออีก

 

จูรินะเอามือขยี้ผมสั้นๆอย่างหัวเสีย นึกโกรธตัวเองที่เผลอไผลยอมอะไรไปสักทุกอย่าง ขนาดวันนี้ใส่เสื้อตัวโคร่ง กระโปรงก็สั้นเสมอเข่า ทว่า.. มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยแม้เพียงเสี้ยวนึง

สัมผัสนุ่มๆอุ่นๆจากเมื่อคืนที่ยังคงหมุนวนก้องอยู่ในหัว ..บอกได้เลยว่าเธอแทบจะคลั่ง

 

อร้ากกกก..นี่คุณเล่นอะไรใส่ฉันกันแน่เนี่ย!?

 

 

-----------------------------------

 

 

ซุปเปอร์ปิด!

 

 

อดีตสาวแยงกี้ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จมาหมาดๆ ลงเดินมาจากห้องเช่าราคาถูก หวังฝากท้องกับซุปเปอร์มาร์เก็ตเจ้าประจำ แต่ลมอะไรหอบก็ไม่รู้ให้ป้ายตัวโตๆที่เขียนว่า 'วันนี้ปิดค่ะ' ถูกแขวนหน้าร้านให้คนยืนมองใจหายวาบ

 

"แล้ววันนี้จะกินอะไรดีล่ะเห้ย!"จูรินะทำหน้าหมดอาลัยตายอยาก เดินสะเปะสะปะในชุดนอนลายหมีน้อยสีน้ำตาลอ่อน ที่ดูยังไงก็มุ้งมิ้งชัดๆ พลันสายตาไปสะดุดกับร้านราเมนเล็กๆที่อยู่ไม่ห่าง ..เอาว่ะ! ยังดีกว่าไม่มีอะไรกินล่ะกัน

 

"ยินดีต้อนรับค่า~"

 

ทันทีที่ก้าวเดินเข้ามาภายในร้าน เสียงพนักงานสาวก็แทรกเข้าโสตประสาทเป็นอันดับแรก จูรินะยิ้มตอบกลับตามมารยาท ก่อนจะพาร่างในชุดลายหมีน้อยเข้าไปนั่งหน้าเคาเตอร์เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา

 

"ขอทงคตสึราเ-"

 

"เฮีย เอาเหล้ามาอีก เอิ้ก!!?"

 

ทว่า..ยังไม่ได้สั่ง ก็มีคนข้างๆพูดแทรกขึ้นซ่ะก่อน อดีตแยงกี้สาวหันขวับเมื่อรู้ว่าต้นเสียงนั้นนั่งอยู่ข้างๆเธอ ดวงตาคมเบิกโพลงหลังได้เห็นคนที่ฝุบเมาแอ๋ ไม่ได้เป็นใครอื่นเลย..

จะมนุษย์ลิงบานเย็นอะไรก็ช่างเถอะ แต่ตอนนี้ มัตสึอิ เรนะ นั้นฝุบหน้ากอดขวดเหล้าสองสามขวด เหมือนตาลุงแก่ๆก็มิปาน

 

"นี่ๆคุณ.."จูรินะบรรจงใช้นิ้วจิ้มที่ไหล่บาง หากผลลัพธ์ที่ได้ก็เป็นอาการนิ่งเฉยบวกกับกลิ่นเหล้าหึ่งๆของเรนะ

 

"อะ อื้ออห์ ฉันจากินเหล้าา~"หล่อนเบือนหน้าแดงกล่ำมาทางจูรินะเล็กน้อย ก่อนจะกลับไปที่วงแขนที่เต็มไปด้วยขวดเหล้าดังเดิม ..เมาไม่ได้สติเลยวุ้ย! เอาไงดีว่ะเนี่ย

 

ชายแก่เจ้าของร้านที่สังเกตุจูรินะกับเรนะมานาน เท้าแขนมองทั้งสองด้วยท่าทีเป็นห่วง"นี่คุณหนู รู้จักกับแม่สาวคนนี้ด้วยเหรอ? ลุงน่ะเห็นเธอกินเหล้าไปหลายขวดเชียว ถ้ายังไงก็พากลับบ้านด้วยน่ะ.."

 

"อ่า ค่ะๆ"

 

สุดท้ายก็ต้องแบกกลับไปที่ห้องล่ะน่ะ..

 

 

.

 

 

.

 

 

คนอะไรตัวหนักชะมัด..

 

ได้แต่คิดตลอดทางที่พาร่างในวงแขนข้างตัวถึงห้องเช่าเก่าๆของจูรินะ อดีตแยงกี้สาวโยนร่างไร้สติบนฟูกนุ่มๆ ก่อนจะเอาผ้าชุบน้ำอุ่นมาเช็ดที่ใบหน้าขาว

เพ่งพินิจตั้งแต่ดวงตากลมโต หน้าผากมนๆ เหงื่อกาฬที่ไหลย้อยจากลำคอไล่ไปถึงไหปลาร้า หน้าอกกระเพื่อมตามแรงหอบกระชั้นทำให้จูรินะแทบลืมหายใจกับภาพตรงหน้า

 

สวยจริงๆนั่นแหละ ไม่นึกเลยน่ะว่าจะนิสัยจะตรงข้ามกับหน้าตาน่ะ..

 

 

ฝุบ!? ผลั๊ก!

 

 

"วะ ว้ายยย~"จูรินะร้องเสียงหลงแบบเด็กตุ๊ดมาดหล่อแตก เผลอหลับตาปี๋ตามสัญชาติญาณเมื่อรู้สึกอะไรหนักๆทับกลางหน้าอกและแรงที่ดึงแขนเธอไปสักครู่.. สักพักก็ค่อยๆปรือตาขึ้นมา เห็นคนเมายังนอนหลับปุ๋ยก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง

 

ครั้นจะลุกดังเดิมก็มีอะไรบางอย่างกดไม่ให้ลุกขึ้นได้ จูรินะหมุนตัวสองสามทีผลลัพธ์ก็เหมือนเดิมคือ 'ขยับตัวไม่ได้'

 

"........."

 

กระพริบตาถี่ๆมองหาสาเหตุที่ทำให้เป็นอย่างนี้ ก็เห็นแขนของเรนะสองข้างกอดเธอแน่นและริมฝีปากนุ่มๆจรดที่แก้ม กลิ่นกายของเรนะเริ่มตีฟุ้งปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์ เรียกอาการ้อนผ่าวบนใบหน้าได้ไม่ยาก

 

สาบานได้ว่าคนเมาแอ๋เค้าทำกันอย่างเน้!

 

"จู-จูรินะ~"คนกอดละเมอเรียกชื่อเด็กสาวในอ้อมแขน นั่นยิ่งส่งผลให้เจ้าของชื่อเขินอายแทบม้วนตัว ดวงตาคมเหลือบเห็นริมฝีปากของเรนะที่เมื่อคืนเธอเป็นคนได้สัมผัส

 

 

รู้สึกอยากจูบขึ้นมาจริงๆแล้วน่ะเนี่ย..

 

 

"ฉันยอมให้ครั้งเดียวน่ะ ยัยบ้า!"จูรินะสบถเบาๆพลางใช้แขนข้างที่ว่างโอบแผ่นหลังของเรนะ ก่อนจะดึงเข้ามาหอมแก้มอย่างรวดเร็ว ..พนันได้ว่าที่ทำไปเพราะสถานการณ์มันพาไปเท่านั้นแหละ!

 

พอรู้สึกตัวอีกทีก็หลับคาอ้อมแขนเค้าไปทั้งอย่างนั้นแล้ว

 

 

-----------------------------------

 

 

แสงแดดยามเช้าส่องทะลุรูผ้าม่านในเวลาเช้า จูรินะยันกายขึ้นมาขยี้ขี้ตาที่เกรอะกรังเล็กน้อย ดวงตาคมไล่กวาดสภาพรอบๆห้องของเธอ บนเตียงนอนที่ยับยู่ยี่แต่คนที่คนเมาแอ๋เมื่อคืนไม่อยู่แล้ว

 

ไม่รู้เหมือนกันว่าหายไปไหน..

 

จมูกที่ทำหน้าที่ของมันได้ไวกว่าประสาทสัมผัสอื่นๆ กลิ่นข้าวต้มที่ลอยมาแต่ไกลๆ สักพักคนที่เพิ่งคิดถึงไปก็ยกชามข้าวต้มมาวางตรงหน้าแล้ว เรนะยกยิ้มน้อยเมื่อเห็นจูรินะมองมาคล้ายอยากรู้

 

"เห็นคนแถวนี้ทำท่าเหมือนจะหิวฉันเลยทำข้าวต้มมาให้ เธอน่ะ ทำอาหารไม่เป็นใช่มั้ยล่ะ"เหมือนจะอ่านใจคนขี้สงสัยออก หล่อนบรรจงตักคำข้าวยื่นใส่ปากจูรินะ"อ้ามสิ.. อร่อยแน่นอนฝีมือฉันน่ะ"

 

"นี่คุณตื่นตอนไหนเนี่ย เมื่อคืนยังเมาอยู่แท้ๆ"หรี่ตามองคนตรงหน้าไม่ลดละ คำถามมากมายวนอยู่เต็มหัว"แล้วอยู่ดีๆทำไมคุณถึงมาทำตัวดีกับฉันจัง?"

 

"ถามเยอะจังน่ะ ฮ่ะๆ"

 

"ตอบๆมาเถอะน่า!"

 

"ก็ได้ๆ ข้อแรก ฉันตื่นตอนไหน...ก็ตื่นเร็วพอที่จะเห็นเธอนอนซุกอกฉันแหละ-โอ้ยยย! เจ็บๆ"เรนะลูบแขนปอยๆมองคนที่เพิ่งบอกว่านอนซุกตัวเธอลุกมาตีแขนแล้วอมแก้มป่อง

 

"ไม่ขำน่ะ.."จูรินะตีหน้าดุใส่ อีกคนที่ทำหน้าหงอยลงเหมือนลูกหมาอดนมแม่ รึจะบอกว่าทำหน้าแมวน้ำดีล่ะนั่น

 

"ก็ไม่ได้ให้ขำสักหน่อย"บ่นอุบอิบให้คนตื่นนอนหันขวับ ถึงกระนั้นรอยแดงๆที่แก้มของจูรินะก็เป็นเครื่องยืนยันได้ดีว่าเจ้าตัวนั้นเขินอยู่ เรนะยื่นคำข้าวต้มใส่ปากจูรินะอีกครั้งแทนคคำตอบ"ส่วนอีกข้อ เธอกินนี่ก่อนแล้วฉันถึงจะตอบ"

 

 

ห้ะ หืม..? มีงี้ด้วย!

 

 

"กินได้แน่น่ะ"

 

"อร่อยด้วยแหละ..ลองเลยๆ อ้ามมมม.."

 

งับ!

 

ด้วยความจนใจหรือความหิวก็ไม่ทราบแน่ สุดท้ายจูรินะก็งับข้าวต้มจากมือเรนะอย่างง่ายดาย เคี้ยวๆได้สักพักก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของข้าวต้มชามนี้

 

อะ อร่อยเกินคาดแหะ..

 

"ทำหน้าแบบนี้ อร่อยสิท่า"เรนะเอ่ยอย่างรู้ทัน ดวงตากลมฉายแววกรุ้มกริ่มเล็กๆ

 

"ปะ ปล่าวซักหน่อย รสชาติก็งั้นๆ"

 

"อ้อเหรอ? งั้นฉันกินหมดน่ะ"ยกชามข้าวเข้าใกล้คล้ายจะยั่วเข้าไปอีก ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เมื่อได้ยินเสียงท้องร้องจากแถวๆนี้แว่วๆ

 

"โคร้กกกกก~"

 

".........."

 

"นี่คุณ"

 

".........."

 

"ขอกินข้าวได้มั้ย หิวอ้ะ!"

 

"เอ..ให้กินดีรึปล่าวน้า~"

 

"อะ เอามาน่ะ!"

 

"ไม่-ให้!-นอก-ซ่ะ-จาก-ว่า-เธอ-จะ-ขอ-ฉัน-แบบ-สุ-ภาพๆ"เน้นคำให้ฝ่ายหิวที่ขอร้องทำหน้ามู่ จูรินะเบนหน้าหนีเล็กน้อย อดีตแยงกี้ในชุดลายหมีมุ้งมิ้งกระแอมไอเสียงเบา ดวงตาคมเหลือบมองเรนะชั่วแวบหนึ่ง ก่อนจะหลุบสายตาคนเจ้าเล่ห์ดังเดิม

 

"ฉันขอ..กิน เอ่อ! ขะ-ขอกินได้มั้ย(เรนะน่ะ #ผิด)"ท่าทางน่ารักบวกกับหน้าแดงๆและน้ำตาที่คลอเบ้านั้นส่งดาเมจรุนแรงแก่คนตรงข้ามได้ไม่ยาก จากที่ว่ากะจะแกล้งอยู่ต่ออีกสักหน่อย กลายเป็นว่าเขินเองจนต้องตอบรับไปง่ายๆซ่ะงั้น

 

"ก็ได้น่ะ แต่มีข้อแม้ว่าฉันต้องเป็นคนป้อนเธอเองน่ะ"ว่าแล้วก็ยื่นให้คนหิวงับข้าว

 

"อืม"

 

งั่ม! แจ๊บๆ

 

เออ เรื่องกินนี่ดูว่าง่ายดีเนอะ!

 

"คุณยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยน่ะ นี่.."จูรินะเคี้ยวแก้มตุ่ยๆมองหน้าของเรนะ เธอใช้นิ้วจิ้มแก้มขาวเล็กน้อย เมื่อเรนะหาได้สนใจคำพูดของเธอ เหมือนกับจะเหม่ออะไรสักอย่างอยู่

 

"อะ อื้ม ที่ถามว่าทำไมฉันถึงใจดีกับเธออ่ะน่ะ ..เธอถามตรงๆแบบนี้ใครเค้าจะไปตอบได้ล่ะ"สองมือลดจากช้อนกับชามเซรามิค เรนะเผลอสบเข้ากับดวงตาคมของจูรินะที่กระพริบถี่ๆราวเด็กน้อย แล้วอดที่จะไม่ตอบคำถาาของคนสงสัยไม่ได้ อาจารย์สาวที่ดูไม่เหมือนอาจารย์ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ตามประจำ

 

"โอเคๆ ฉันจะตอบก็ต่อเมื่อ เธอจะยอมให้ฉันกินตัว...เธอ"ใช้ดวงตากลมโลมเลียเด็กสาวให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ สัญชาตญาณสัตว์ดิบที่แผ่ออกมาชวนให้จูรินะขนลุกซู่

 

กิน.. กินเนี่ยน่ะ!?

 

"จะบ้ารึไง ฉันไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้นสักหน่อย!"ว่าแล้วก็ลุกออกตากเตียงนุ่ม ทว่า..ก็โดนแขนของเรนะคว้าเอาไว้ มือบางบีบมืออีกคนแน่น

 

"จะไปไหน หืม? ที่นี่มันห้องเธอไม่ใช่รึไง.."

 

"ตะ แต่ว่า"จูรินะเริ่มเหงื่อตก อดีตแยงกี้สาวกลืนก้อนน้ำลายหนืดๆในลำคอช้าๆ มองหน้าเรนะที่ทำท่าจริงจังจนน่ากลัวอยู่สักครู่ ..สักพักสาวเจ้าก็ผุดยิ้มขึ้นมา จนคนมองตามแทบอ่านเกไม่ออก

 

"ล้อเล่นน่า~ ตอบให้ก็ได้คำถามกล้วยๆของเธอน่ะ"ลุกขึ้นมาเต็มความสูง มือบางไล้ผิวกายเนียนอย่างที่เคยทำ ริมฝีปากยางที่รู้หน้าที่ของมันค่อยๆเคลื่อนไปงับหูหยอกเย้าเล่น กระซิบน้ำเสียงแหบพร่า หากก้องกังวานในตัวผู้ฟัง

 

"ปล่อย.."จูรินะขัดขืนน้ำหนักที่โถมมาอยู่แผ่นอก มือน้อยๆดันแผงหลังของผู้กระทำสุดแรง หากนั่นก็ไม่ได้ช่วยอะไร นอกเสียจากเป็นการยั่วอีกฝ่ายต่างหาก

 

"ไม่!"ทว่ายังคงยืนหยัดเสียงแข็ง"ฟังคำตอบของฉันดีๆก่อนสิจูจัง~"

 

"ใครชื่อจูจังกันแล้วไหงชื่อมันแอ๊บแบ้วงี้อ่ะ"จูรินะเบี่ยงประเด็นหาทางสบโอกาสหนี แต่เรนะก็ยังโอบร่างเธอให้ไร้ทางหนีรอด(?) และแทบไม่ฟังคำทัดทานของจูรินะด้วย

 

"เพราะว่า ฉัน 'ชอบ' เธอไง..เหตุผลมากพอรึเปล่า"ตอบสั้นๆก่อนจะหยุดปลายริมฝีปากใกล้ที่ๆเดียวกัน...ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนถี่ เสียงหัวใจเต้นโครมคราม เสียงเข็มนาฬิกาเดินทุกๆวินาที ไม่มีผลต่อความระอุที่ประทุภายในตัวแม้แต่น้อย เรนะเว้นช่วง สูดลมหายใจอยู่สักพักแล้วพูดต่อ

 

"เมื่อคืนฉันเมา แต่ยังได้สติอยู่ ขอบคุณสำหรับที่พามา และ..ที่แก้มด้วย"

 

คนหื่นก็มีอันหื่นอยู่วันยังค่ำ เรนะยกยิ้มน้อยๆเมื่อจูรินะไม่ได้มีท่าทีหลบสายตา ซ้ำยังจ้องกลับอีกต่างหาก ..เป็นแบบนี้ฉันก็จะยิ่งสนใจเธอเพิ่มอีกน่ะเนี่ย!

 

"แล้วก็น่ะ.."

 

ไม่ทันที่จะพูดจบ จูรินะก็โอบรอบคอเรนะเข้ามาแน่น กดริมฝีปากบนที่เดียวกัน เสียงครางในลำคออื้ออึงเล็กน้อยเป็นการตอบรับที่ดี และหากไม่ได้หูฝาดจนเกินไป น้ำเสียงเจ้าเล่ห์ของเรนะที่ปนมากับรสชาติหวาบหวามนั้นเด่นชัดโสตประสาท

 

 

 

 

 

 

"จูบกันก่อนแบบนี้แปลว่าเธอเองก็อยากชอบฉันใช่มั้ยล่า เด็กน้อย~"

 

"จะ 'กิน' ให้หมดทั้งตัวเลย!"

 

 ...ไม่ต้องบอกก็คงรู้สิน่ะว่าจะเกิดอะไรขึ้น

 

..............................................................................................................................................................................................

 

จบแล้ววว.. แว้ววว...

 

ดูตอนจบมันแปลกๆเนอะ #ตัดจบ 5555555555555555555555.. 

 

เบิ้ลอิไม่ต้องใช้คำพูด วัดกันด้วยการ... ถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ไม่รอดจริงๆด้วยสินะน้องจูเอ๊ยยยยยยย

ยินดีด้วยนะคะเฮียเรน คุณได้ภรรเมีย 1 ea

 

สนุกมากค่ะ น่าจะมีต่อออออออออออออ ;w;

Share this post


Link to post
Share on other sites

หื่นวันยันค่ำจริงจริ๊งงงงง 555555555

น้องจูเคะน่ารักจัง เคะตลอดกาลก้ดีนะ อิอิ >_<

Share this post


Link to post
Share on other sites

และแล้วจูก็ไม่รอด5555

ครูหื่นเสมอต้นเสมอปลายยันจบจริงๆนะคะ5555//ชอบ

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now