[Fic Atsumina] my princess เจ้าหญิงสุดที่รัก UP (Sp.3) End

608 posts in this topic

                                                                                     บทนำ

เมื่อนานมาแล้ว มีอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่แห่งหนึ่งนามว่าอาณาจักรอากิฮาบาระ ซึ่งปกครองไปด้วยราชวงศ์ โฟร์ตี้เอท หรือ ราชวงศ์ 48

มีพระมหาจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่พระนามว่า อากิโมโตะ ยาสุชิ เป็นผู้ปกครองอาณาจักรแห่งนี้

พระมหาจักรพรรดิอากิโมโตะ ทรงมีพระราชธิดาด้วยกัน อยู่สองพระองค์ ได้แก่

องค์โต ทรงมีพระนามว่าเจ้าหญิงยูโกะ ซึ่งเป็นพระราชธิดาที่เกิดจากพระสนมเอกของพระมหาจักรพรรดิ  เจ้าหญิงยูโกะเป็นเจ้าหญิงที่มีความสามารถครบทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็นการเมือง การเรียน หรือแม้แต่ความเป็นผู้นำ

พระจักรพรรดิจึงคิดจะแต่งตั้งให้เจ้าหญิงยูโกะเป็นรัชทายาทสืบทอดราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ แต่ติดที่ว่าพระมเหสีหรือพระราชมารดาของเจ้าหญิงองค์ที่สองคอยคัดค้านอยู่ร่ำไป

 

ต่อมา พระราชธิดาองค์ที่สองของพระมหาจักรพรรดิ  ทรงมีพระนามว่า เจ้าหญิงอัตสึโกะ เจ้าหญิงที่เกิดจากพระมเหสีของพระมหาจักรพรรดิ

พระมเหสีทรงจะให้เจ้าหญิงอัตสึโกะอภิเษกสมรสกับเจ้าชายต่างเมืองที่มาพักอาศัยอยู่ในอาณาจักรอากิฮาบาระ และคิดจะให้เจ้าหญิงอัตสึโกะสืบทอดพระราชบัลลังค์ต่อจากพระราชบิดา

เจ้าหญิงอัตสึโกะในบรรดาเจ้าหญิงทั้งหมดนั้น ถือว่าเป็นเจ้าหญิงที่สวยและเอาแต่ใจมากที่สุด เจ้าหญิงอัตสึโกะมักจะปากไม่ตรงกับใจเสมอ จนทำให้เกิดเรื่องราวต่างๆตามมา

 

และเรื่องราวทั้งหมดก็จะเริ่มขึ้นจากเจ้าหญิงอัตสึโกะ.................

 

…………………………………………………………………………………………………………………………………

 

ฝากด้วยนะคะ เอามาลงให้ตามสัญญาแล้วค่ะ ^ ^

Share this post


Link to post
Share on other sites
มาแล้วนิยายที่รอคอย
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ขอยคุณค่ะ
จะติดตามอ่านต่อไปค่ะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

โอ้!! เอาองค์รักพิทักเจ้าหญิงมาลงแล้ว อ่านกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ เอามาลงไว้ๆนะ :dookdik_001_mushroom:

Share this post


Link to post
Share on other sites

อร๊ายยยยยยยยยยยยย เรื่องนี้อยากอ่านมานานแล้ว นึกว่าจะอดอ่านต่อวะแล้ว ดีใจมากเลยค่ะที่เอามาลงที่นี่

Share this post


Link to post
Share on other sites

มาแระ มันมาจนได้ฟิคเรื่องนี้

โถ่อ่านกี่ครั้งๆก้ยังสงสารโซจังเหมือนเดิม

Share this post


Link to post
Share on other sites

....... ..  >A<  แสดงว่า ตอน 3.1 เค้าไม่มีแล้ว

ไม่เป็นไร รอเรื่องใหม่ได้ !  =,A,= 55555555

Share this post


Link to post
Share on other sites

....... ..  >A<  แสดงว่า ตอน 3.1 เค้าไม่มีแล้ว

ไม่เป็นไร รอเรื่องใหม่ได้ !  =,A,= 55555555

มีค่ะมี เดี๋ยวจะแต่งให้นะคะ แต่คงจะนานหน่อย 555
 

โอ้!! เรื่องนี้......ที่รอคอย ^^

ขอบคุณนะคะที่รออ่าน กลัวมันจะไม่สนุกซิค่ะ = =
 

มาแระ มันมาจนได้ฟิคเรื่องนี้

โถ่อ่านกี่ครั้งๆก้ยังสงสารโซจังเหมือนเดิม

นั้นซิค่ะ น่าสงสารทั้งเรื่อง (รึเปล่านะ)
 

อร๊ายยยยยยยยยยยยย เรื่องนี้อยากอ่านมานานแล้ว นึกว่าจะอดอ่านต่อวะแล้ว ดีใจมากเลยค่ะที่เอามาลงที่นี่

เราก็คิดอยู่นานเลยค่ะ ว่าจะลงดีไหม แหะๆ
 

โอ้!! เอาองค์รักพิทักเจ้าหญิงมาลงแล้ว อ่านกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ เอามาลงไว้ๆนะ :dookdik_001_mushroom:

ขอบคุณนะคะ ^ ^
 

ฮิยะๆ รอค่ะรอออ ~

แล้วจะรีบเอาลงนะคะ

มาแล้วนิยายที่รอคอย
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ขอยคุณค่ะ
จะติดตามอ่านต่อไปค่ะ


555 ลงให้ตามสัญญาแล้วค่ะ อิ อิ

Share this post


Link to post
Share on other sites
รอคอยมานานนนน ปูเสื่อรอล่ะน้าา(^ν^)

Share this post


Link to post
Share on other sites

ch.บทเริ่มต้น

ราชวังโบราณแห่งหนึ่งมิเคยจะเงียบสงบไม่ว่าเพลาใดก็มักมีเรื่องช้ำใจเกิดขึ้นเสมอ

เที่ยงนี้แลเป็นอีกวันที่เกิดปากเสียงกันระหว่างเจ้าหญิงกับองครักษ์
 

“ไส้หัวไปเดี๋ยวนี้!!” น้ำเสียงแห่งโทสะก้องกังวานพยายามขับไล้คนตามตื้อให้ออกห่างจากพระองค์
ไม่เคยชอบนางเลยแม้แต่น้อย อยากผลักไสออกจากชีวิตเหลือเกิน 
เห็นแล้วขว้างลูกหูลูกตาเสียทุกที

 
ยังนั่งนิ่งเงียบอีกอยู่หรือ มิคิดจะสนใจคำสบถออกไปบ้างหรือ
หากความจริงแล้วล้วนถูกคมคำเฉือดเฉือนหัวใจออกเป็นริ้วก็ตาม
ไม่ได้อยากทำตัวน่ารำคาญให้ถูกเกลียด ไม่ได้อยากพบเจอคำถากถาง หากจะทำเช่นไรเมื่อหน้าที่กำหนดให้เป็น

“หูหนวกหรือนังนี้!!” ดวงตาคมกริบจ้องจะเอาเรื่องไม่พอฝ่ามือยังเข้าปะทะใบหน้าขาวด้วยความรุนแรง

“เพี๊ยะ~”  
องครักษฺหันหน้ากลับมาเห็นรอยแดงของนิ่วมืออย่างชัดเจน

เล่นเอาทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ
นางกำนัลยืนตัวเกร็งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากมองไปทางคนพึ่งถูกตบไปเมื่อครู่

 

...อา เจ็บน่าดูเลย...

“หึ! ! เจ้ามันบังอาจขัดคำสั่งข้าดีนัก!!” เจ้าหญิงยิ้มอำมหิตสมนำหน้าคนคิดขัดคำสั่งเสนอหน้ามิยอมหนีให้พ้นสายพระเนตร

 

คนแบบนางมันต้องเจออย่างนี้ถึงจะรู้ว่ามิควรมายุ่งกับชีวิตข้า

 

“ข้าจะไปหาเสด็จพี่มัตสึยะ รู้ไว้ด้วยว่าคนอย่างเจ้ามันน่ารำคาญ!!” 

ร่างเล็กที่ถูกสบประมาทเม้มปากเล็กน้อย ก่อนรู้ตัวอีกทีเมื่อเจ้าหญืงเดินเข้ามาเหยียบฝ่าเท้าและกระแทกตัวให้ล้มลงไปบนพื้น

 

"จำไว้ว่าอย่ามายุ่งกับข้า!"

 

' เพียงแต่ข้าผู้นี้ ไม่รู้สึกเจ็บที่โดนตบ.. หากเจ็บเหลือเกินเมื่อชื่อใครคนนั้นออกมาจากปากของพระองค์ ' 

ท่านชั่งห่างไกลกับข้าเหลือเกิน

ทั้งที่ข้ากับท่านอยู่ใกล้กันเพียงแค่ข้าเอื่อมมือออกไป
 

...แต่ทำไม...

...ทำไมกันนะ...



เส้นทางที่ข้าปรารถนาถึงได้เลือนลาง

 

 

นางกำนัลหลังหลุดออกจากภวังค์รีบวิ่งมาช่วยพยุงองครักษ์ให้ลุกยืน

นึกขยาดกับความเจ้าอารมณ์ของเจ้าหญิงนัก

สวยเสียเปล่าแต่นิสัยแย่ เขาว่าสิ พระราชมารดาเป็นยังไงราชธิดาเป็นอย่างนั้น

“ท่านองครักษ์เป็นอะไรหรือไม่เจ้าค่ะ พวกข้าจะรีบไปนำยามาให้”

ดูจากสภาพจะพูดว่าไม่เป็นไรมันก็.. รอยแดงขนาดนี้พรุ่งขึ้นแก้มต้องช้ำพอดู 

“ข้าไม่ได้เป็นไรดอก" เขาฝืนยิ้มบอกออกไปเยี่ยงนั้นทั้งที่พ่วงแก้มชาจนไร้ความรู้สึก
"แต่หน้าของท่าน.. ”

"ไม่เป็นไรจริงๆ" ไม่ชอบบอกใครว่าตนเป็นอันใดทั้งที่ใจก็มิได้เข้มแข็งอะไร "ข้าต้องตามเจ้าหญิงไปแล้ว ข้าละเลยหน้าที่ตัวมิได้ดอก"

กรี๊ดด ถ้าข้าเป็นเจ้าหญิงน่ะหรือ อย่าหวังว่า ข้าจะปล่อยให้คนแบบท่านหลุดมือ 
“ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าหญิงถึงได้จงเกลียดจงชังท่านองครักษ์นักทั้งที่นางดีกับพระองค์ ” อย่างมากเลยเจ้าค่ะ นางยังแอบคิดลึกว่าท่านองครักษ์แอบชอบเจ้าหญิงอยู่หรือเปล่า?

“ ถ้าข้าเป็นเจ้าหญิงนะ ข้าจะไม่ยอมปล่อยให้ท่านมินามิชายตามองผู้ใดเป็นอันขาด” 

“อย่าว่าแต่เจ้าเถอะ ข้าก็ไม่ยอม"
ใครจะยอมยกคนดีๆแบบนี้ให้คนอื่นเล่า

 

 

ถัดมาทางตำหนักฝั่งตะวันตกซึ่งทางเดินเป็นหินกรวดโรยยาวถึงเรือนไม้โบราณข้างในมีต้นท้อใหญ่บดบังแสงแดดมิทำให้ที่ตำหนักนี้ร้อนจนเกินไป สระน้ำเล็กๆหน้าเรือนไม้เลี้ยงปลาสีสวยหลากหลายพันธ์ เจ้าของตำหนักชอบดูมันเป็นพิเศษ รอบๆเป็นสวนหย่อมสีเขียวอ่อน ตลอดทางมีเสาตะเกียงญี่ปุ่นโบราณประดับ

เจ้าหญิงอัตสึโกะหยุดเดินตัวพลิกกลับมามองด้านหลัง และ....

“ตามมาทำไม!!” แผดเสียงไล่จอมน่ารำคาญออกจากสายพระเนตรเสียตอนนี้

 

องครักษ์ไม่มีสิทธิ์แม้จะอ้าปากก้มหน้าลงรอรับชตากรรมเงียบๆ

 

“เจ้าเป็นใบ้รึไง! ทำไมข้าถามแล้วไม่ตอบ!!” ทรงยกมือจะตบหน้าอีกฝ่ายที่บังอาจไม่ตอบคำถาม
หาก...

“น้องหญิงกำลังทำอะไรอยู่รึ”

มือของเจ้าหญิงหยุดชะงักลงทันที ทรงรีบหมุนตัวกลับไปยิ้มหวานตอนรับคนที่มาพบ

“เปล่านิเพคะเสด็จพี่  ว่าแต่เสด็จพี่มัตสึยะกำลังจะเสด็จไปที่ไหนรึเพคะ ถึงได้แต่งตัวในชุดราชการ?”

“พี่กำลังจะไปที่หอสมุดหลวง น้องหญิงจะไปกับพี่หรือเปล่า?”  เขายกมือลูุบผมของนางแววตาบอกว่าเอ็นดูและหลงใหลกับรูปโฉมของนางมิต่างจากใครอื่น
หากเขาคงภูมิใจเพราะอีกไม่นานก็ได้นางมานอนกอดเป็นภรรยา

“เพคะเสด็จพี่” นางกระโดดกอดแขนเมัตสึยะ หาเรื่องหนีองครักษ์ส่วนพระองค์ได้สำเร็จก็นึกเยาะอยู่ในใจ

"น้องหญิง โตแล้วยังอ้อนพี่เป็นเด็ก"

"โธ่ ไม่เห็นเป็นอะไรนิเพคะ"  

นางหัวเราะชอบใจลากแขนเจ้าชายมัตสึยะเดินผ่านหน้าองครักษ์ไปอย่างไม่สนใจใยดี

 

“ข้าคงบังอาจเกินไปซินะ ที่หลงรักท่าน เจ้าหญิงอัตสึโกะ”

มินามิยกมือทาบหน้าอก หายใจไม่สะดวกเลยเหมือนมันกำลังถูกแทงให้ทะลุช้าๆ

สายตาดันทรยศข้าให้มองตาเจ้านายแลสร้างความรวดร้าวในใจเกินทน

ต่อให้พระองค์เกลียดหม่อมฉัน ทำให้หม่อมฉันเจ็บปวด ก็ไม่เป็นไร

หม่อมฉันขอเพียง..
ได้ปกป้องพระองค์
...ก็พอ...

เจ้าหญิงของหม่อมฉัน

 

 

 

“เจ้ารออยู่นี้เถิดหอสมุดหลวงมิอนุญาตให้คนนอกเข้า” หมายถึงใครก็ตามที่ไม่ใช่เชื้อพระวงศ์ ซึ่งตรงนี้ก็มีเพียงหนึ่งคนที่นั่งไม่ยอมขยับ

“เพคะ”
ความต่างกันขนาดนี้ เชื่อชาติ ฐานะ หน้าตาหรือ ไม่มีอะไรเลยที่เท่าเทียม แล้วจักสู้ได้อย่างไร แพ้ตั้งแต่มิทันเริ่ม

“เสด็จพี่อย่าสนใจคนแบบนี้เลยเพคะ!” เจ้าหญิงเล่ห์สายพระเนตรมององครักษ์ 

“น้องหญิงทำไมรับสั่งเช่นนั้นเล่า” 

“หม่อมฉันแค่ไม่ชอบนางเพคะ!” น้ำเสียงเฉียบขาดแอบทำให้มินามิใจหายแล้วยังถูกหินก้อนเล็กปาใส่หัวจนมีรอยเลือดแดงซิบ

มัตสึยะตกใจกำลังจะต่อว่าน้องน้อยก็โดนอัตสึโกะกลับดึงเข้าข้างใน ไม่สนใจฟังคำใดอีก

 

“อย่าสนใจนางเลยเพคะ แค่นี้นางไม่ตายหรอก!!” 

 

“เจ็บจังเลยแหะ”  มันเจ็บจริงๆนะตรงหัวใจต่อให้ร่างกายบอบช้ำมากเท่าไหร่มันก็ไม่เจ็บเท่าหัวใจอยู่ดี

แม้ข้าจะมองท่านด้วยสายตาเปี่ยมล้นมากเท่าใดสุดท้ายก็ได้เพียงความไร้ค่ากลับมา 

และคงเป็นแบบนี้ตราบชั่วชีวิตข้า 

ข้าจะหาทางออกให้มันอย่างไร การรักใครสักคน มันทรมานปางตายเลยหรือ

ทำไมไม่เห็นมีใครบอกข้าเลย... 

 

 

นางเดินคอตกไปนั่งในศาลาใกล้ๆกับหอสมุดเพื่อรอให้เจ้าหญิงอัตสึโกะกลับออกมา
หากนางทำได้คงปล่อยน้ำตารินลงจากดวงหน้าโศกา ทุกข์ใจเหลือเกินกับความเย็นชา
ขอเพียงสักครั้งที่ดวงตาคู่สวยทอดดูคนด้อยต่ำอย่างนาง ก็มีความปรีดาตราบนิรันดร์

มืออ่อนแรงถูกยกลูบแก้มที่มีร่องรอยฝ่าช้ำ เจ็บแล้วไม่จำ
น่าสมเพชตัวสิ้นดี

“เฮ้อ~” นางถอนหายใจอย่างท้อแท้ที่ต้องสู้เจอเรื่องแบบนี้ซ้ำๆ

นี่ก็เป็นอีกวันที่ใจของนางรับภาระหนักเหลือเกิน

 

“มินามิ ทำไมถึงมาอยู่แถวนี้”  เสียงเล็กๆที่มาก่อนตัวเล่นเอาของในศาลาตัวสะดุ้ง
รีบก้มลงหลบอีกฝ่าย 
ไม่อยากให้เห็นอาการบาดเจ็บที่อาจกลายเป็นเรื่องใหญ่

“เอ่อ... ถวายพระพรเพคะ”

“อย่ามากพิธีน่า ลุกขึ้นเถิด” ทรงเอี้ยวตัวจับไหล่ทั้งสองข้าง 

“เอ...เอ่อ เจ้าหญิงหม่อมฉันอยู่แบบนี้ดีกว่าเพคะ” 

“เจ้านิแปลกคน เราสั่งให้ลุกขึ้นก็ลุกเถิด” 

“ให้หม่อมฉันอยู่แบบนี้เถิดเพคะ ”  พระองค์คาดว่าต้องเกิดเรื่องอะไรกับนาง มิเช่นนั้นคงไม่ยอมขัดคำสั่ง

“ ลุกขึ้นมาซะ ก่อนเราจะบอกเรื่องนั้นกับ........”  

ยังพูดไม่ทันจบคนตรงหน้าก็ลุกพรวดขึ้นมาพร้อมทำหน้าตาเหรอหราใส่พระองค์ให้หัวเราะท้องคับท้องแข็งก่อนใจหายวาบกับรอยช้ำบนแก้มซ้าย 

“ไปโดนอะไรมา ห้ามปดเด็ดขาด!”   

คิดว่ามีคนเดียวที่กล้าทำ.. แล้วยังอยู่เฉยลอยนวลไม่กลัวความผิด

คนกำลังถูกเอาความหาทางเบื่อนหน้าหนีแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เรื่องที่พึ่งเกิด

“ดี.. ดีมาก เจ้าไม่ตอบเราใช่มั้ย อัตสึโกะสินะ! เจ้าถึงได้เงียบแบบนี้!” 

“เรื่องนี้ไม่.."

“เราบอกว่าห้ามปด!  อัตสึโกะทำใช่มั้ย!” 

“อย่านะเพคะ ถือว่าหม่อมฉันขอร้อง พระองค์อย่าลงโทษเจ้าหญิงอัตสึโกะเลย เรื่องนี้หม่อมฉันผิดเอง ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้าหญิงอัตสึโกะ” 

“แสดงว่าอัตสึโกะเป็นคนทำ!?” ทรงถามย้ำอีกครั้งโกรธจนขึ้นสีเลือดซ่าน ไม่คิดว่าน้องจะกล้าทำกับมินามิอย่างนี้ รอยตบหรือ รอยถลอกบนศีรษะหรือ
 ไม่ให้เกียรติพระสหายของพระองค์เลย

“เจ้าหญิง ได้โปรดเถอะเพคะ” 

"มินามิ!"  
"หม่อมฉันขอ.."

"ไม่ได้ ยังไงอัตสึโกะก็ต้องถูกลงโทษ!"

ทรงไม่รอฟังอีกฝ่ายพูดก้าวเท้าจะไปลากคนใจทรามมาลงทันฑ์ให้หายโกรธตอนนี้ หากมินามิรีบคว้าข้อเท้าไว้ก้มหัวลงไปขออภัยโทษแทนคนต้องรับผิด

"ขอร้องละเพคะ ได้โปรด.. เห็นแกหม่อมฉัน" 

หากทรงคิดจะลงโทษพระขนิฐาต่อ สหายของพระองค์จักไม่ยอมหยุดเพียงตรงนี้แน่

"มินามิ!"

"หม่อมฉัยขอร้องเจ้าหญิง อย่าทำอะไรเจ้าหญิงอัตสึโกะเลย หม่อมฉันยินดีรับโทษแทน"

พอฟังนางพูดยิ่งนึกโกรธน้อง ดูสิ ใครกันที่เขาปกป้องเจ้าขนาดยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม

ยังมีหน้ามันทำร้ายได้ลงคอ

“มินามิ  เราขอละ เจ้าเลิกดีกับนางเถิด" สายพระเนตรนั้นบอกว่าพระองค์เอาจริง ทรงไม่เคยชอบใจกับการกระทำของมินามิ ปกป้องคนผิดมิรู้เพลา

เจ้ามันทั้งโง่และบ้ามาก มินามิ 

เอาแต่ให้นางทั้งที่นางไม่เคยต้องการรับอันใดจากเจ้าเลย

“ฝ่าบาท ขอร้อง" นางไม่ยอมสบตาพระองค์ กับนิสับแบบนี้พระองค์ยอมแพ้นางเลย

ทรงถอนหายใจช้าๆระบายอารมณ์ที่เหมือนกำลังถูกไฟเผาในอก 

ครั้งนี้พระองค์จะเห็นแก่นาง ผ่อนพันโทษให้น้องเสียสักครา

“เอาเถอะ งั้นเจ้ารอเราอยู่นี่ก่อน เดี๋ยวเราไปเอายาจากพระชายามาให้”  ทรงส่ายศีรษะให้มินามิแล้วจึงรีบวิ่งไปทางพระตำหนักแอบต่อว่านางอยู่ในใจ 

 

 

ภายในห้องสมุด  เจ้าหญิงอัตสึโกหัวเราะอย่างมีความสุขกับมุกตลกของเจ้าชายมัตสึยะ
ไม่สนใจคนที่นั่งรอข้างนอกเลยว่า จะเป็นตายร้ายดีอย่างไร

“น้องหญิง เจ้าเป็นอะไรหรือ ทำไมเจ้าถึงดูไม่สบายใจเลย แม้เจ้าหัวเราะแต่ดูไม่ร่าเริง” มัตสึยะตัดสินใจทักท้วง ปกติไม่เห็นอัตสึโกะเป็นอย่างนี้ หรือจะโกรธที่ถูกเขาตักเตือนไปก่อนหน้า เรื่องที่น้องทำตัวร้ายกับองครักษ์ 

"หรือเจ้ายังมิหายโกรธพี่ ที่พี่ทำไปก็ตามเห็นสมควรแล เจ้า..."

“อย่าคิดมากเลยเพคะ หม่อมฉันมิได้โกรธพระองค์  เพียงแค่รู้สึกปวดเศียร” 

 “น้องหญิง ถ้าน้องหญิงเหนื่อยมาก ก็ลองออกไปพักก่อนข้างนอกเถิด ” มัตสึยะปิดหนังสือก่อนดันหัวของอัตสึโกะให้พิงลงมาบนไหล่

เจ้าหญิงหลับตาสูดลมหายใจ

“หม่อมฉันอยู่กับเสด็จพี่ดีกว่าเพคะ” 

“ตามใจเจ้าแล” พระองค์คลี่ยิ้มช้าๆ ตั้งแต่พระองค์มาอยู่ที่นี่ไม่เคยมีวันใดที่พระองค์จะหยุดรักนาง มีแต่เพิ่มพูนทุกหนทุกคราว แม้นางจะเอาแต่ใจมากเพียงไร ก็มิเคยดื่อกับพระองค์ พระองค์ชอบเห็นท่าทางออดอ้อนของน้องน้อยที่แสนจะน่ารัก

ชอบรอยยิ้มที่เจิสจ้าดั่งแสงตะวัน อัตสึโกะเป็นทั้งฤดูหนาว ฤดูร้อน หรือฤดูใบไม้ผลิสำหรับพระองค์ นางมีค่ายิ่งกว่าผู้หญิงทั่วไปที่พระองค์เคยพบมา
เป็นดั่งสมบัติล้ำค่าหนึ่งเดียวในวังแห่งที่ใครหาจะได้จับต้องนางอีกนอกจากพระองค์

 

 

 

 

“เรากลับมาแล้ว” ยูโกะรีบวิ่งหน้ายุ่งเข้ามาหาสหายรักนำจากตำหนักของพระชายาที่ว่ากันว่านำมาจากแผ่นดินใหญมีความพิเศษมากมายหายากแลราคาสูง

“ขอบพระทัยเพคะ ”  

“ไม่ต้องขอบใจเราหรอก เราเองต้องขอโทษเจ้าแทนอัตสึโกะด้วย นางเป็นน้องสาวที่ไม่ได้เรื่องเลย ” ยูโกะตรัสอย่างรู้สึกผิด รู้งี้พระองค์ไม่ปล่อยมินามิอยู่กับน้องสาวของพระองค์เด็ดขาด

“หม่อมฉันมิบังอาจเพคะ เพียงเท่านี้บุญคถณของพระองค์ก้เหลือเกล้าแล้ว” มินามิก้มหัวลงกับพื้นเพื่อขอให้อีกฝ่ายถอนคำพูด

“ลุกขึ้นมาเถิดมินามิ เจ้าต้องแก้ไขคำใหม่เสีย ใครบุญคุณใครกัน”  แม้พระองค์กับมินามิจะต่างกันที่ยศฐา พระองค์ก็ไม่เคยมองเหยียดคุณค่าในตัวของนาง นางต่างหากผู้มีคุณ

“มานั่งนี้เถิด เราจะทายาให้” ทรงตบลงที่นั่งข้างๆพระองค์

“หม่อมฉันมิบังอาจเพคะ เดี๋ยวหม่อมฉันจัดการเองเจ้าหญิง” มินามิตกใจกับคำเชิญชวนหาทางปฏิเสธที่จะให้อีกฝ่ายลดตัวมาดูแลองครักษ์อย่างตนเอง

“เอาน่า เจ้านั่งลงมาเถิด ให้เราได้ทำอะไรไถ่โทษเจ้าแทนพระขนิษฐาเราบ้าง” ยูโกะบอกคล้ายเป็นคำสั่ง แต่คนตรงหน้าพระองค์ก็ยังคงยืนนิ่งเช่นเดิม

“มินามิถ้าเจ้ายังมิยอมนั่งลงมา เราจะลงโทษอัต..”  มันต้องยกเรื่องอัตสึโกะมาขู่เจ้าสินะ ถึงยอมทำตามคำสั่ง

ดูสิ ยอมนั่งลงมาแบบไม่พูดไม่จา ชิ น่าหมั่นไส้เจ้าจริง

“ทำไมหรือ ชอบนักให้เรายกชื่อนางมาขู่” ยูโกะบ่นอย่างเหนื่อยใจกับสหายพลางใช้นิ้วแต้มยาขึ้นมาป้ายที่แก้ม แก้มนุ่มๆช้ำหมด เจ้าน้องสาวไม่ได้เรื่อง

“เสด็จพี่!! ทำอะไร!” คล้ายเป็นเสียงของคนที่พึ่งนินทาไป
ยูโกะยังไม่ทันหันมองก็มีหญิงสาวเดินมากระชากมินามิออกไปจนแซไปชนเสาด้านหลัง
ยัยน้องบ้านิ!!! มินามิจะเจ็บมากไหมนั้น

“พี่ทำอะไร พี่แค่จะทายาให้นาง เจ้าเองเถิดอะไรเข้าสิงห์ถึงได้มาโวยวาย หามารยาทผู้ดีมิได้แบบนี้” ยูโกะตรัสอย่างไม่พอใจกับกิริยาอาการของน้องสาวที่นับวันยิ่งจะก้าวกร้าวขึ้นทุกที

“นั้นมันเรื่องของน้อง! หึ เสด็จพี่แน่ใจรึเพคะ ว่าแค่ทายา มิได้กำลังจะหอมแก้มนังนี้! ในเมื่อน้องเห็นเต็มสองตา!!” อัตสึโกบีบข้อมือของมินามิแน่นอย่างมีน้ำโห

“อัตสึโกะเจ้าเรียกมินามิดีๆนะ! แล้วพี่ก็ไม่ได้ทำอย่างเจ้ากล่าวหา! ถึงพี่จะหอมแก้มนางแล้วเกี่ยวอะไรกับเจ้ามิทราบ”  เจ้าหญิงองค์โตทำหน้าไม่ยีระคนที่ทำตัวดั่งสุนัขห่วงกาง  

“หม่อมฉันจะเรียกนังนี่ว่าอะไรมันก็เรื่องของหม่อมฉัน! มันไม่เกี่ยวกับเสด็จพี่! แต่ที่แน่ๆเรื่องที่เสด็จพี่จะหอมแก้มนังนี้มันเกี่ยว! ในเมื่อเสด็จพี่คิดจะนอกใจ พี่หญิงฮารุนะ!” 

“มันจะมากเกินไปแล้วนะ! อัตสึโกะ!” ยูโกะตวาดลั่นด้วยความโมโหกระชากมือขึ้นตบหน้าอีกฝ่าย....

“เพี๊ยะ~”

"มินามิ!!!" หากฝ่ามือกลับเข้าปะทะใบหน้าขององครักษ์แทน ก็เล่นกระโจนเข้ามารับจับร่างของน้องสาวพระองค์ถอยไปอยู่ด้านหลัง

“เจ้าเป็นอะไรรึเปล่ามินามิ เราขอโทษ” ยูโกะเข้ามาดูมินามิใช้นิ่วแตะลงข้างแก้มเบาๆ  แ

“หึ สมน้ำหน้าใครให้เจ้าเข้ามาช่วยข้ากัน! โดนสะบ้างก็ดี อยากเป็นชู้กับคนอื่นดีนัก” อัตสึโกะพูดจบก็ดินหนี ไม่มีแววว่าจะสนใจมินามิที่นั่งเจ็บ

“อัตสึโกะ!!!” พระองค์ต้องหยุดพูดเพียงเท่านี้เพราะองครักษ์ตรงหน้าก้มหัวขอร้องพระองค์ไม่ให้มีเรื่องกับพระขนิษฐา 

เอาอีกแล้ว ข้าไม่ชอบที่เจ้าปกป้องนาง! เจ้ากำลังทำให้ข้ากลายเป็นคนผิดและไร้เหตุผล

เจ้ามันโง่ที่สุด!!! ขนาดนี้แล้วทำไมถึงยังไม่รู้ตัวอีก อัตสึโกะ เจ้าจะรอให้มินามิหายไปก่อนจริงๆใช่มั้ย ถึงจะรู้ตัว!!

 

 

อัตสึโกะเดินหน้าตาเคร่งเครียดกับเข้าไปในหอสนุกจนคนข้างในแปลกใจ ว่าออกไปพักอย่างไรถึงได้กลับเข้ามามีสีหน้าที่เครียดหนักกว่าเดิม

“หืม~ทำไมพระพักตร์ถึงเป็นเช่นนี้เล่า” ทรงตั้งใจจะลุกไปหาน้องน้อยแต่กลับถูกห้าม

“หม่อมฉันแค่มีเรื่องกับเสด็จพี่ยูโกะนิดหน่อยเพคะ” อัตสึโกะทิ้งตัวนั่งลงไปที่เดิม ไม่ได้บอกถึงสิ่งที่ทำให้เกิดเรื่อง

“น้องหญิงยูโกะเสด็จมาแถวนี้รึ แล้วเจ้าไปมีเรื่องอะไรกับนาง” 

“ก็เรื่องไม่เป็นเรื่องเพคะ อย่ามาใส่พระทัยเลย” พระองค์พิงลงไปบนไหล่แข็งแรงนั้น หัวใจของพระองค์ทำไมหาความสงบไม่ได้อย่างนี้ มันเจ็บปวด เจ็บกว่าตอนแรก

“เสด็จพี่เพคะ เสด็จพี่ทรงรักน้องไหม” 

เจ้าชายหนุ่มชะงักมือที่กำลังลูบหัวอีกฝ่ายก่อนค่อยหันมองหน้า

“รักซิน้องหญิง พี่รักเจ้ามากที่สุดเลยรู้รึไม่” 

มันควรจะเป็นแบบนี้ซินะ  ความรู้สึกเองก็เช่นกัน มันควรจะเป็นอย่างนี้ สงบลงสิ ไอ้หัวใจบ้า 

“หม่อมฉันก็รักเสด็จพี่เหมือนกันเพคะ”  จบคำพูดของหญิงสาวหน้าผากของพระองค์ก็ถูกจมูกใหญ่กว่าฝังจุมพิตลงมาให้

ใช่ มันควรจะเป็นอย่างนี้ ความรักของพระองค์

 

 

 

“เอาละเสร็จแล้ว เราขอโทษเจ้าจริงๆนะที่ตบหน้าเจ้า” ยูโกะยิ้มแหะๆขอโทษมินามิยกใหญ่จนคนถูกขอโทษทำตัวไม่ถูก

“หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ แต่ว่าพระองค์ทรงอย่ากริ้วจนทำร้ายเจ้าหญิงอัตสึโกะอีกเลยนะเพคะ” 

“เราไม่สัญญาหรอกนะมินามิ  แต่เราจะพยายามทำตามที่เจ้าขอเรา" ข้าชักจะอิจฉาอัตสึโกะขึ้นมานิดๆก็ตรงที่เจ้าเป็นอย่างนี้ละ

“มินามิข้ารู้ว่าเจ้าคิดยังไงกับนางนะ แต่เจ้าไม่ควรปกป้องนางอย่างนี้ นางเป็นถึงพระราชธิดาแต่กลับแยกแยะไม่ออกเสียนิว่าอะไรถูก อะไรผิด” 

ข้ากำลังสงสัยว่าตัวเองคุยกับอากาศรึไงนะ ให้มันได้ยังงี้สิ มินามิ เบทจะเงียบก็เงียบได้รู้เพลาจริง

 

“เฮ้อ~ ถ้าข้าเป็นอัตสึโกะ ข้าคงดีใจสุดๆเลยล่ะ เจ้าทำให้ข้าอิจฉานางนิดๆแหะ” 

นี่ ข้าพูดจริงนะ  ถ้าข้าเป็นนางอย่าว่าแต่ดีใจเลยถึงขั้นรักมันยังไม่พอเลยละ แต่นางดันเป็นคนอย่างนั้น
ข้าเองก็หนักใจกับนางเหมือนกัน ข้ารู้สึกผิดมหันต์ที่ส่งเจ้าให้นาง

“ถ้าเจ้าหญิงอัตสึโกะคิดเป็นแบบนั้น หม่อมฉันคงจะดีใจมากๆเหมือนกันเพคะ” มินามิพึมพำ ถึงจะคิดไปอย่างนั้นเจ้าหญิงคนนั้นก็ไม่มีทางมาเหลียวมองตนอยู่ดี ก็ทรงเกลียดนางเข้ากระดูกดำ

 

 

 

 เวลาผ่านไปจนใกล้พบค่ำ อัตสึโกะกับมัตสึยะก็เดินออกมาจากหอสมุด

พบมินามิที่นั่งหนาวสั่นรอพระองค์อยู่ที่เดิมก่อนจะรีบวิ่งเข้ามา

อัตสึโกะยิ้มเหยียดส่งสายตาดูถูกอีกกฝ่าย

พอเสร็จพี่กลับไปหาตัวจริง ก็ไม่มีคนจะให้เจ้าทำมารยาใส่ได้แล้วละสิ!

“หึ ยังอยู่ด้วยรึ ข้าคิดว่าเจ้าจะไปกับพี่หญิงยูโกะซะแล้ว เห็นนั่งคุยกันสนิทสนมขนาดนั้น คงอยากจะเป็นพระชายาคนที่สองของเสด็จพี่จนตัวสั่น มารยาเยอะจริงนะ พอคิดว่าตัวเองได้เป็นพระชายา ก็มาเสนอหน้าเลยนะ!” ทรงเอือมมือไปผลักไหลของร่างเล็กจนเกือบจะล้มลงกับพื้น
“น้องหญิงไปกล่าวหานางทำไมกัน ดูสภาพนางสิ..” 

“หม่อมฉันไม่ชอบนางเพคะ!  แค่เห็นหน้าหม่อมฉันก็อารมณ์เสียแล้ว เราไปกันเถอะเพคะ” อัตสึโกะจิกหางตาใส่มินามิ รีบควงแขนมัตสึยะหนีหน้าองครักษ์ส่วนพระองค์
ข้าจะจงเกลียดคงชังเจ้าค่อยดู

 

 

 

ในตำหนักใหญ่ท้ายวังยูโกะทอดกายนอนลงกับพื้นทิ้งศีรษะลงบนตักนุ่มของชายารำพึงออกมาถึงเรื่องกลุ้มใจที่พบเจอ ไม่พ้นเรื่องการกระทำร้ายๆของน้องสาวต่างมารดาที่มิรู้ว่าจะเกลียดชังอะไรคนของตนเองป่านนั้น

"ทำไมพระพักตร์เป็นแบบนี้ละเพคะ" ฮารุนะเอ่ยถามพระสวามีและใช้มือลูบใบหน้าเรียวที่ดูไม่สบายใจมาตั้งแต่ช่วงค่ำ

"เราแค่เหนื่อยใจกับมินามิน่ะ" ยูโกะมุดตัวลงไปกับหน้าท้องแบนราบของตักที่นอนหนุน

"เรื่องมินามิ กับ อัตสึโกะหรือเพคะ" 

"มินามิปากแข็ง  อัตสึโกะเองก็น่ะ เจ้าก็รฤู้นิสัยนาง สักวันหนึ่งเถอะถ้ามินามิไม่ทนอยู่ด้วย ข้าละ จะสมน้ำหน้าให้"  คราวนี้ต่อให้มาร้องไห้อ้อนวอนข้าก็จะไม่ช่วยเจ้าเด็ดขาดอัตสึโกะ มนุษย์ทุกคนย่อมมีขีดจำกัดของตัวเองจะช้าหรือเร็วขึ้นอยู่กับเพลา

"ดูพระองค์ตรัสเข้า ไม่คิดจะช่วยน้องหญิงเลยหรือ" 

"ถ้าเราเข้าไปพูดกับอัตสึโกะนะ เราได้กริ้วจนทำร้ายอัตสึโกะก่อนแน่นอน" เด็กอะไรทำตัวไม่น่ารักเลยสักนิด 
แค่วันนี้ก็เกือยจะเอาน้องตายแล้วเหมือนกัน ถ้ามินามิไม่ห้าม
ดูเถิดนิสัยอย่างนั้น สุดท้ายเจ้าจักมิเหลือใคร

 

…………………………………………………………………………………………………………………

Share this post


Link to post
Share on other sites

รอคอยมานานนนน ปูเสื่อรอล่ะน้าา(^ν^)

มาแล้วนะคะ ^ ^

Share this post


Link to post
Share on other sites

อัตสึ!! อย่าใจร้ายกับโซจังเลย ทำไรให้ตรงกับใจตัวเองหน่อยสิ

โถ่โซจังผู้น่าสงสาร ถูกว่ายังไงก้ยังรักเค้ายุ โถ่ๆๆๆๆๆๆๆ

นี้ไม่ติดว่าลุงมีเนี๊ยงแล้วจะเชียร์ทาคายูแล้วนะ 555

Share this post


Link to post
Share on other sites
สนุกค่ะ อัตจังปากไม่ตรงกับใจ มินามิอุสาดีขนาดนี้แล้ว ก็ยังไปตบหน้าอีก

Share this post


Link to post
Share on other sites

โอ๊ยยยยยยยยยย อ่านกี่รอบก็สงสารท่านเตี้ย 

 

มาค่ะ เค้าปลอบเอง#โดนอัตจังเตะ 555555

Share this post


Link to post
Share on other sites
เย้ๆ สิ่งที่รอคอย ขอบคุณไรเตอร์ ปลูกบ้านรอจะได้มั่นคง ><

Share this post


Link to post
Share on other sites
สงสัยชาติที่แล้วทากามินะข่มขืนอันสึเปล่านะ อัตสึถึงกับเกลียดขนาดนี้ 555
Flamela Phelamine likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

อยากจะกระโดดรับตบของอัตแทนองค์รักษ์เตี๊ยมากเบย !

หึย !! ทำกับเตี๊ยยังงี้ได้ไง !! #แกนั้นหละที่จะโดนโซจังเตะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

มาแล้ว ฟิคที่รอค่อย 

 แอบรู้สึกกดดันพอเห็นคนรออ่านเยอะ = =; 555

 

อยากจะกระโดดรับตบของอัตแทนองค์รักษ์เตี๊ยมากเบย !

หึย !! ทำกับเตี๊ยยังงี้ได้ไง !! #แกนั้นหละที่จะโดนโซจังเตะ

อัตสึเรื่องนี้ โหดร้ายทำกับโซจังได้( T^T ) 

 

ง่าาาา ท่านเตี้ยน่าสงสาร TT

เดี๋ยวก็หายหน้าสงสาร (มั้ง) ร้องไห้ตาม

 

สงสัยชาติที่แล้วทากามินะข่มขืนอันสึเปล่านะ อัตสึถึงกับเกลียดขนาดนี้ 555

ต้องใช้แน่ๆเลยค่ะ อัตสึอาจจะระลึกชาติได้ว่า เคยโดนโซจังทำมิดีมิร้ายเลยเข้าคืน! 555 // ผิดล่ะ
 

เย้ๆ สิ่งที่รอคอย ขอบคุณไรเตอร์ ปลูกบ้านรอจะได้มั่นคง ><

>< มีคนมาปลูกบ้านซะแล้ว 

 

เรากลัวมันจะไม่สนุกอยู่ค่ะ ฮ่าๆ

 

โอ๊ยยยยยยยยยย อ่านกี่รอบก็สงสารท่านเตี้ย 

 

มาค่ะ เค้าปลอบเอง#โดนอัตจังเตะ 555555

ระวังรังสีอันตรายนะคะ รายนี้เจ้าของเขาหึงโหดค่ะ 555
 

สนุกค่ะ อัตจังปากไม่ตรงกับใจ มินามิอุสาดีขนาดนี้แล้ว ก็ยังไปตบหน้าอีก

T^T ใช่ไหมค่ะ มินามิน่าสงสาร ทั้งๆที่ดีขนาดนี่อ่าา
 

อัตสึ!! อย่าใจร้ายกับโซจังเลย ทำไรให้ตรงกับใจตัวเองหน่อยสิ

โถ่โซจังผู้น่าสงสาร ถูกว่ายังไงก้ยังรักเค้ายุ โถ่ๆๆๆๆๆๆๆ

นี้ไม่ติดว่าลุงมีเนี๊ยงแล้วจะเชียร์ทาคายูแล้วนะ 555

 

รายนี้ปล่อยเขาไปก่อนค่ะ เดี๋ยวก็เลิกซึนเอง

โซจังมาแบบพระเอกค่ะ เขาทำอะไรใส่ก็ทนได้ 555

 

แล้วก็... ไม่ดีมั่งค่ะเชียร์โซจังให้รักกับยูโกะ เดี๋ยวเจ้าหญิงจอมซึนได้อาละวาดบ้านแตกแน่ค่ะ ถ้าเราทำขึ้นมาจริงๆ 555

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

                                                                                    ch.2  แอบซ้อน(ความรู้สึก)

 
ในอรุณแห่งวันใหม่ ดวงตะวันสดใสขึ้นพ้นขอบฟ้า เสียงของนกน้อยปลุกหญิงสาวให้ออกจากห่วงนิทรารับกับแสงสว่างอ่อนๆที่ลอดผ่านทางช่องประตูกระดาษโบราณยาวมาถึงฟูปูนอนสายลมอ่อนที่เริ่มโบกพัดบอกถึงฤดูกาลที่เปลี่ยนแปลง

 “เช้าแล้วรีเนี่ย” เจ้าหญิงอัตสึโกะตรัสออกมาเบาๆในสภาพงัวเงียแล้วยันกายลุกขึ้นขยี้ตาปรับให้เข้ากับแสงอรุณใหม่

ยามเจ็ดที่ฟ้าเริ่มสาง ถือว่าสายไปถึงสองเพลาสำหรับการตื่นนอนในวันนี้
อาจเพราะเมื่อคืนวานครุ่นคิดเรื่องบางอย่างจนมิอาจหลับนอนลง

อีกแล้วกับความรู้สึกที่แปลกไป ไม่เข้าใจและไม่อยากหาคำตอบ
ราวกับเป็นเรื่องซับซ้อนยิ่งกว่าพีชคณิตศาสตร์

'เฮ้อ..คิดไปก็ปวดหัวเปล่าๆ' 

 

“ขออภัยเพคะ” นางกำนัลในชุดสีชมพู่อ่อนสวมกระโปรงขาวลื่นบานประตูเข้ามาพร้อมเหน็บกะละมังและผ้าขนหนู เตรียมสำหรับจัดการกิจยามเช้าของเจ้าหญิง ที่อากิฮาบาระเจ้าหญิงทุกองค์จะถูกปรนนิบัติเรื่องส่วนตัวดีเป็นพิเศษ เช่น การอาบน้ำ การทานอาหาร ทุกขั้นตอนนางกำนัลจะเข้ามาดูแลจัดการเอำนวยความสะดวกให้เจ้าหญิงสบายตัวมากที่สุด 
อย่างว่าคนในตระกูลราชวงศ์ มีสิทธิ์พิเศษมากกว่าชนชั้นอื่น


อีกฝ่ายพยักหน้ารับรู้การมาปรนนิบัติดูแลยามเช้าของนางกำนัลก่อนหันหลังถอดฉลองพระองค์แสนสง่าออกเผยให้เห็นแผ่นหลังขาวเนียนสวยสะอาดตา

ใครเห็นเป็นต้องหน้าแดงกับรูปร่างที่สมองค์ประกอบราวกับนางฟ้า หากเป็นผู้หญิงก็นึกอิจฉาอยากมีรูปร่างดึงดูดสายตาให้ได้ดังเจ้าหญิงแสนสง่าองค์นี้
นางกำนัลถวายพระพรและปิดประตูเลื่อนเข้าหมาเดินนำผ้าชุบน้ำแตะลงบนแผ่นหลังด้วยความชื่นชม
จะเรียกเจ้าหญิงว่าเป็นร่างจำแลงของนางฟ้าคงไม่เกินจริงไป ทรงสวยแบบนี้เช่นไรพวกลูกขุนนางจึงหลงไหลไม่เว้นวัน ชายใดก็อยากได้ไปครอบครอง มุ่งถนอนเรือนกายไว้เชยชม 
หากตัดนิสัยร้ายๆออกได้ก็จะกลายเป็นคนที่น่าคยหาด้วยไท่น้อย

"ข้ามีเรื่องจะถาม" ทรงคล้ายคนหมดความั่นใจในทีกับประโยคที่ถูกเรียบเรียงออกมาจากริมฝีปากคู่นี้ ทรงคิดกังวลสิ่งใดนะ?

"เพคะ"

“เอ..เอ่อ..นางเป็นยังไงบ้าง” ตรัสแล้วแทบอยากกัดลิ้นตัวเองตายนึกกระด้างอายที่ต้องถามถึงใครคนนั้น
ห่วงหรือ??
หึ!! อย่ามาพูดให้ขำ คนอย่างข้าจะห่วงนังนั้นได้อย่างไร ที่ถามไปก็แค่อยากรู้ความเคลื่อนไหวของคนที่เกลียดเท่านั้น

 

“พระองค์ทรงหมายถึงใครรึเพคะ??” 

“องครักษ์!!” 3พยางค์เรียบๆสั้นๆอย่างไม่สบอารมณ์ ทำให้นางคงตกใจ
ไม่คิดว่าเจ้าหญิงจะถามถึงคนที่ทำร้าย

จะมาเห็นใจ มาห่วง มานึกถึงในเพลานี้นะหรือ?

"ข้าถามไม่ได้ยินรึไง!"

“หม่อมฉันขอประทานอภัยในความเขลาเพคะ หม่อมฉันไม่ทราบ” นางกำนัลรีบก้มหัวขอโทษเจ้าหญิงแม้ใจจะแอบหมั่นไส้อยู่เป็นนิน

 

“จงรีบไปดูนาง! อย่าให้นางรู้ว่าข้าสั่ง!”  จบประโยคคำสั่งเจ้าหญิงก็ได้ยินเพียงเสียงบานเลื่อนที่ปิดลง ทรงถอนหายใจแรง หงุดหงิดตัวเองขึ้นมาเสียดื้อๆ

"ข้าเกลียดเจ้านัก มินามิ!"

 

 

ในทางด้านห้องพักขององครักษ์ใช่ว่าจะอยู่ไกลเสียเมื่อไหร่ เพียงเจ้าหญิงยอมเดินมาดู ไม่กี่สิบก้าวก็ถึงแล้วนี้ หากทรงใจยักษ์ใจมารไปถึงเมื่อไหร่ มิคิดจะลงมาดูมาเหลี่ยวแล คนที่อยู่ภายในเลยรึอย่างไร

'เป็นห่วง'  แล้วทำไมถึงยังนิ่งดูดาย ข้ามิเข้าใจความคิดของเจ้าหญิงเลย

“ท่านองครักษ์เจ้าค่ะ ท่านองครักษ์ อยู่ไหมเจ้าค่ะ” 

โธ่ ข้าสงสารท่านจริงๆ ต้องทนอยู่กับคนใจร้ายอย่างนี้

“มีเรื่องอะไรรึ” มินามิเปิดประตูมาเพียงแค่แวบแรกก็ทำให้นางกำนัลตกใจกับรอยช้ำสีม่วงเด่นบนแก้มที่แม้จะถูกผ้าพันแผลแปะไว้แต่ก็ยังเห็นได้ชัด ไหนจะรอยช้ำบนหน้าผากที่คล้ายถูกของแข็งขว้างปาใส่

 

"ท่านมินามิข้าจะรีบไปนำยาให้!" นางร้อนรนลืมจุดประสงค์หลักในการมาครั้งนี้เสียสนิท นึกห่วงจิตใจของคนที่โผล่หน้ามาให้เห็น ห่วงเหลือเกินว่าจะเจ็บมากเท่าไหร่

"ไม่ต้องๆ เรามีแล้ว เจ้าหญิงยูโกะพึ่งให้เราไว้เมื่อวาน" 

นางฟ้า เจ้าหญิงยูโกะเป็นนางฟ้าชัดๆ ต่างจากใครบางคนลิบลับ

"ท่านมินามิแน่ใจหรือเจ้าค่ะ ว่าไม่เป็นไร" นางขมวดคิ้วอย่างเคร่งเครียด

“เราไม่เป็นไรหรอก ตอนเราฝึกดาบยิ่งกว่านี้อีก” 

 

แต่ดูจากอาการของท่านข้าว่าอย่างน้อยๆก็เป็นแน่ๆ ยังมายิ้มหวานหัวเราะอีกนะท่านมินามิ ท่านจะทำให้ข้าหลงเสน่ห์ท่านรึอย่างไร ไม่มีทางหรอก เพราะข้าหลงท่านไปแล้ว!?

"สรุปเจ้ามาหาข้าด้วยเรื่องใดรึ" เรื่องของท่านนั้นแหละท่านมินามิ ชิ นึกแล้วพาลอารมณ์เสีย ดูสิ ทรงใจร้ายเข้าไป มาดูผลงานตัวเองสิแล้วทรงจะมีความสุขอยู่รึ ท่านมินามิต้องเจ็บตัวขนาดนี้เนี่ย

"ข้าแค่แวะมาถามไถ่อาการท่านเจ้าคะ" 

“หรือ…เอ่อ..แล้วนี้ เพลานี้เจ้าหญิงทรงตื่นรึยัง” มินามิถามนางกำนัลในสิ่งที่อยากรู้ แอบมองไปที่ห้องบรรทมของเจ้าของชีวิตหวังว่าจะได้เห็นเงาของใครคนนั้นบาง


นางกำนัลขมุบขมิบปากบ่น อิจฉาเจ้าหญิงอยู่ลึกๆที่จะร้ายขนาดไหนก็ยังอยู่ในห่วงความคิดขององครักษ์

 

“ทรงตื่นแล้วเจ้าค่ะ แต่ว่าท่าน....”  

 

"หรือ.. ข้าควรต้องไป" 
"ท่านกำลังจะไปไหนเจ้าค่ะ" นางค้วาแขนเล็กไว้โดยไว อย่าหาว่านางฉวยโอกาสเลย ท่านมินามิตัวเล็กน่ารัก น่ากอดขนาดนั้นแม้แขนที่จับยังนุ่มนิ่มน่าทะนุถนอน
"หาเจ้าหญิง"
"แต่.."
มินามิส่งยิ้มที่ไม่รู้ว่ามันแอบไปละลายใจนางกำนัลจนแทบหมดแรงยืนเผลอปล่อยแขนออกอย่างงงๆ แล้วดูคำตอบสิ ... เจ้าหญิงอัตสึโกะโชคดีเกินไปแล้ว
"มันเป็นหน้าที่ของข้าน่ะ"  
ข้าอยากบอกท่านเหลือเกินว่า อย่าไปสนใจคนที่เขาไม่เห็นคุณค่าในตัวท่านเลย

ว่าแล้วก็ต้องไปรายงานเรื่องของท่านให้เขาทราบอีก 

ทรงกำชับข้านักข้าหนาว่าอย่าให้ท่านรู้ ความจริงก็ห่วงท่านอยู่แท้ๆ

"โปรดรอข้าด้วยท่านมินามิ" นางกำนัลวิ่งตามมินามิแทบไม่ทัน คนถูกเรียกหันกลับมาเลิกคิ้วคล้ายมีคำถาม

"ข้าขอตัวเข้าไปรายงานเรื่องสำคัญแด่เจ้าหญิงก่อนเจ้าค่ะ เป็นไปได้ ท่านรอใต้ต้นไม้นั้นเถิด" เมื่อเห้นว่าไม่มีเหตุผลใดให้ต้องขัดขืนมินามิก็ตกปากรับคำเดินไปยืนรอนางกำนัลที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้ห้องบรรบม
นางวิ่งอย่างลุกลี้ลุกลนขึ้นไปบนตำหนัก 

“เจ้าหญิงเพคะ หม่อมฉันเข้าไปนะเพคะ”  

"เข้ามา" มีเพียงเสียงนิ่งเรียบที่รอดผ่านบานประตู นางกำนัลไม่อาจรู้ว่าเจ้าหญิงคิดอะไร

“ครื่น~” 

“ว่ามา"

"หน้าของนาง.. ช้ำ ช้ำมากเพคะ ขนาดได้รับยาแล้วอาการยังมิดีขึ้น" นางรายงานตามความจริง " องครักษ์รอพระองค์อยู่ข้างนอกเพคะ"

 

“อยู่ข้างนอกรึ” อัตสึโกะทวนคำเสียงต่ำทรงตีสีหน้าเรียบจนคนมองรู้สึกเกรง ไม่รู้ว่าเจ้าหญิงจะทำอะไรกับองครักษ์อีกรึเปล่า

 

“พะ..เพคะ” 

 

“ออกไป” 

 

“เพคะ”  

 

“ครื่น~~” มินามิหันมองบานประตูที่เปิดอีกครั้ง ทีแรกเป็นนางกำนัลเดินหน้าซีดออกมาก่อนจะตามด้วยร่างสง่าดังนางพญาให้เขาผู้มียศต่ำกว่าต้องรีบนั่งคุกเข้าก้มหน้าลงพื้น ไม่อาจมองหน้า ไม่อาจสบตา คนอย่างเขาไม่เคยมีสิทธิ์อะไร แค่เฝ่ามองจากที่ไกลๆคือสิ่งที่สามารถทำได้ตอนนี้

 

“ถวายพระพรเพคะ” 

 

“หึ ยังมีหน้าโผล่มาอีกรึ!”  พอเห็นหน้าก็พูกจาเหน็บแหนบ ไม่รู้แค้นกันแต่ฃาติปางไหน "สงสัยเจ้ามันจะฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง!"

มินามิไม่กล้าพูดสิ่งได้โต้ตอบออกมา รู้ตัวอีกทีก็ถูกเจ้าหญิงจิ๊กผมขึ้นอย่างรุนแรงให้เงยหน้าไปจ้องตา

"ทีอยู่กับข้าใบ้นัก! ต้องเป็นท่านพี่รึไงถึงอยากอี้อ๋อด้วย!" อัตสึโกะย่อตัวลงมาอยู่ในระดับเดียวกับคนที่นิ่งเป็นตุ๊กตา ไม่ร้องวอนขอชีวิต ไม่แสดงความเจ็บปวดให้เห็นก่อนเอามือบีบลงที่รอยช้ำบนแก้มของอีกฝ่ายอย่างมีโทสะ มินามิเผลอชักสีหน้าแววตาสั่นระริกด้วยความเจ็บเม้มปากแน่นจนรู้สึกปวดกล้ามหากไม่แม้แต่จะต่อสู้

"รอยช้ำพวกนี้มันก็สมควรแล้วกับคนอย่างเจ้า!! ชอบเป็นชู้กับชาวบ้านดีนัก!" มินามิพยายามหลบตาเจ้าหญิงอัตสึโกะ รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองต้องเจออย่างนี้แต่ก็ไม่อาจห้ามความปวดหนึบที่ใจได้

เจ้าหญิงสะบัดร่างเล็กทิ้งอย่างไม่ใยดีก่อนเดินจากไปไม่เหนฝุ่น

 

 

อีกครั้งที่มินามิต้องลุกปัดฝุ่นจากตัวท่ามกลางสายตาของนางกำนัลที่แอบเอามือจิกผ้ามองเจ้าหญิงตาวาว
ถ้าอีกฝ่ายไม่ใช่เจ้าหญิงคาดว่า ต้องมีสงครามเล็กๆในวังเกิดขึ้นชัวร์ๆ
องครักษ์ยกมือลูบแก้ม ตอนนี้ร่างกายหรือหัวใจตัวกันนะที่เจ็บมากกว่ากัน ข้าเริ่มไม่แน่ใจมันแล้ว
มินามิจำใจต้องเดินตามเจ้าหญิงไปห่างๆ(อย่างห่วงๆ) ตลอดทางที่เขาเฝ้ามองแผ่นหลังสง่าก็เกิดเป็นคำถามมากมายกับตัวเอง

เขาคู่ควรอยู่ตรงนี้ใช่รึเปล่า มองแผ่นหลังที่เลือนล่างเหลือเกิน

ทว่าห้วงความคิดของต้องหยุดลง

 

“มินามิ วันนี้เจ้าเป็นคู่ซ้อมดาบให้เราหน่อยซิ” ยูโกะวิ่งเมาจับมือมินามิที่เดินตามอัตสึโกะต่อยๆหวังให้มากับตนหากต้องตกใจจนต้องยืนตาค้างกับความช้ำบนหน้าที่เพิ่มมากขึ้น

"ไหวรึเปล่ามินามิ ทำไมมันถึงได้ช้ำกว่าเมื่อวาน" สายตาของยูโกะรีบมองหาตัวตนเหตุให้นึกแค้นใจ
น้องสาวพระองค์ชักจะเอาใหญ่เพราะมินามิไม่ยอมโต้ตอบใช่มั้ย ต้องจับมาโบยให้เข็ดอย่างนี้

 

"ฝ่าบาท สบายพระทัยเถิด เท่านี้ถือเป็นเรื่องสบายมาก" มินามิของร้องพระองค์ทางสายตาอย่างรู้ทันว่าทรงจะทำอะไร 

เอาเข้าไป ปกป้องนางเข้าไป ถ้าวันใดเจ้าไม่อยู่นะ ข้าจะจับนางมาโบยให้ตายไปข้างหนึ่งเลยค่อยดู 

"เช่นนั้นมากับเราหน่อย" ยูโกะที่เตรียมลากมินามิไปกับพระองค์ จู่ๆต้องตกใจเมื่อมีแรงมหาศาลจากข้างหลังกระชากเอาตัวมินามไปจนถึงขั้นทำให้พระองค์เกือบเซล้ม

คนมาใหม่โกรธหน้าดำหน้าแดงจ้องยูโกะสายตาเรียบนิ่ง

"จะเอานังนี้ไปไหน หรือทรงอยากได้นางเป็นสนมจนตัวสั่น จะเอาไปกก ไปกอดสิท่า"

 ยูโกะแทบจะประเค้นฝ่ามือตบลงบนหน้างามๆถ้าไม่ติดว่ามินามิยังยืนก้านจะปกป้องนาง ถ้าทรงลงมือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ไม่ได้ต่างจาดเมื่อคืนมากนัก ทรงกลั้นอารมณ์ทำใจนิ่งเฉยและยกยิ้มขึ้นอย่างดูถูกขนิษฐา 

"คงพานางไปทำตามอย่างเจ้าว่า ดีกว่าปล่อยนางไว้กับคนอย่างเจ้า จะว่าไป มินามิก็น่าสนใจนะ น่ารักออกอย่างนี้ด้วย" เหมือนราดน้ำมันลงในกองไฟ เจ้าหญิงอัตสึโกะกัดริมฝีปากเผลอกำข้อมือของคนที่จับไว้แน่น 

"พี่หญิง! .. อยากได้ก็เอามันไป! ข้าจะได้บอกพี่หญิงฮารุนะว่าคนที่บอกเคยหนักแน่นในรักกับมีใจใฝ่หาหญิงชนชั้นต่ำ!"

เป็นบุญของอัตสึโกะที่อย่างน้อยยูโกะยังไม่ฝิวขาดกระชากตัวออกมาจัดการให้ปากดีๆนี้พูดไม่ออก

"เชิญตามสบายน้องหญิง ฮารุนะคงยินดีกับข้า ที่ได้คนดีๆๆมาดูแลเพิ่ม"

"มันจะมากไปแล้วพี่หญิงยูโกะ!!"

อัตสึโกะจะเข้ามาเอาเรื่องกับยูโกะที่ตั้งท่าพร้อมจะมีเรื่องอยู่แล้ว มินามิทีเห็นสถานการณ์มันแย่ลงจึงหาทางห้ามเจ้าหญิงทั้งสอง 

"เจ้าหญิงยูโกะ จะให้หม่อมฉันฝึกดาบด้วยใช่มั้ยเพคะ ถ้า..."

“ไม่ได้!!” อัตสึโกะหันกลับมามองมินามิตาแข็ง 

"ไปกับข้า!! อยากเป็นคู้ซ้อมดาบมากใช่มั้ย ได้! " มินามิถูกเจ้าหญิงอารมณ์ร้ายลากไปกับพระองค์จนตัวปลิวตามไปกับมือที่จับ คนไม่รู้จะเกิดอะไรต้องรีบตามไปดู แม้จะแอบสถบน้องสาวด้วยคำหยาบ

 

สักวันเจ้าจะเสียใจอัตสึโกะ ข้าจะไม่สงสารหากเจ้าต้องเสียนาง คนอย่างเจ้าไม่คู่ควรกับความรักของมินามิสักนิด ข้าคิดผิดที่มอบนางให้เจ้า ข้าน่าจะให้นางไปเจอคนที่ดีกว่านี้

 

 

 

 ที่ตำหนักของมัตสึยะเจ้าหญิงองค์เล็กสะบัดแขนขององครักษ์ออกด้วยความโกรธ สายตาจ้องมาเย็นเยือกจนผู้คนที่เดินผ่านต่างขนลุก ไม่มีคำพูดใดออกมาจากริมฝีปากนอกจากความกดดันทางแววตาที่ไม่รู้ จู่ๆจะโกรธองครักษ์ของตนด้วยเรื่องอันใด

 

 “น้องหญิงยูโกะ ทำไมเจ้าเสด็จมาพร้อมน้องหญิงอัตสึโกะได้” เจ้าของตำหนักออกมาตอนรับแปลกใจอกับสองเจ้าหญิงที่มาอยู่ด้วยกัน และสิ่งที่ทำให้พระองค์แปลกใจกว่านั้น คือ อัตสึโกะลากองครักษ์ที่บอกว่าเกลียดนักเกลียดหนามาก้มลงมาต่อหน้าพระองค์ สภาพขององครักษ์ดูไม่จืดเท่าไหร่ให้พระองค์นึกสงสารอยากบอกน้องน้อยว่าพานางกลับไปพักไม่ดีกว่าหรือ

 

“ถวายพระพรเพคะ” มินามิพร้อมด้วยเจ้าหญิงทั้งสองพูดกับมัตสึยะ 

 

"นาง" อัตสึโกะชี้คนที่นั่งก้มหน้า "จะมาเป็นคู่ซ้อมดาบให้พระองค์ในวันนี้"

ยูโกะหันขวับมองน้องสาว ไม่เข้าใจว่าอัตสึโกะคิดบ้าอะไร นี้เคืองพระองค์ถึงต้องประชดโดยใช้มินามิเป็นเครื่องมือเลยรึ งี้เง้าชะมัด ไม่ใช่เพราะองค์ดูถูกฝีมือของมินามิแต่ดูสภาพมินามิตอนนี้จะให้สู้กับคนอื่นงั้นรึ ยัยน้องบ้า เกิดมินามิเป็นอะไรขึ้นมา พระองค์ไม่เอาไว้อน่

"ก็น่าสนใจดีนิ อัตสึโกะ หรือเจ้าอยากวัดฝีมือขององครักษ์ตัวเองกัน" ยูโกะจงใจประชดพระขนิษฐาคืน ยังมีหน้ามาบอกให้คนของตัวเองไปสู้กับคนอื่น จะหาเรื่องให้มินามิเจ็บตัวอีกมากแค่ไหน 

"หรือทรงกลัวนางแพ้ อ่อนแออย่างนี้รึ จะมาเอาชนะเสร็จพี่มัตสึยะ จริงสินะ สภาพนางตอนนี้คงสู้ใครมิได้หรอก แม้แต่สุนัขข้างทาง ไม่รู้ว่ามาเป็นองครักษ์ได้อย่างไร เส้นสายเยอะรึ หรือไปทอดกายให้ใครเชยชม ถึงใจจนได้ตำแหน่งมาละ"

"อัตสึโกะ!!" ยูโกะทุบกำปั้นลงพื้นด้วยความโกรธลุกขึ้นจ้องตาน้องหมายจะเข้าไปตบปากสั่งสอนให้มัตสึยะที่ตกใจรีบแทรกตัวมาขว้าง หายใจไม่ทั่วท้องกับกระแสไฟฟ้าที่ผู้หญิงสองคนนี้ส่งมาปะทะกัน นึกอยู่ลึกๆว่าตัวเองมาอยู่ผิดที่รึเปล่า

"น้องหญิงทั้งสองเราเข้าไปข้างในกันก่อนดีกว่า เจ้าด้วยนะ"  ทรงตระหนักรู้สำนึกว่า ผู้หญิงเพลาโกรธเกี้ยวกร้าวน่ากลัวเพียงไร เล่นเอาเกือบลืมหายใจเสียสนิท

"เพคะ" สามเสียงขานรับพร้อมๆกัน อัตสึโกะเบือนหน้าออกจากพี่สาวเข้าไปกระโดดกอดแขนมัตสึยะ สร้างความไม่พอใจเล็กๆให้ยูโกะที่น้องสาวทำอย่างนี้ต่อหน้ามินามิ พยายามนิ่งที่สุดเท่าที่ทำได้ แล้วเราจะเห็นดีกันยัยน้องไม่ได้เรื่อง!

 

 

 

ผ่านไปเพียงสิบห้านาทีในการเตรียมสนาม ทุกอย่างถูกจัดเรียบร้อย ทหารที่ค่อยคุ้มกันเรื่องความปลอดภัยเรียงกันที่สี่มุมของขอบสนาม แน่นอน นั้นสำหรับเจ้าชายที่อาจได้รับบาดเจ็บในการต่อสู้ ไม่ใช่สำหรับองครักษ์ผู้ต้อยต่ำอย่าง ทาคาฮาชิ มินามิคนนี้
แน่นอนว่าหากมินามิทำให้เจ้าชายต่างแดนได้รับบาดเจ็บ เป็นฝ่ายตนที่ต้องโทษทัณฆ์ ข้อหาทำร้ายเจ้าชาย ชั่งเป็นการประลองที่มิได้ยุติธรรมเลย

 

“เจ้าไหวนะ หน้าของเจ้าเองก็ยังไม่หายดีเลยนิ” มัตสึยะถามอาการขององครักษ์ถึงรอยแผลบนหน้า

ก็พอจะรู้หรอกนะว่าไอ้รอยนั้นมันเกิดจากอะไร แต่ก็ไม่อยากถามไถ่ให้มันมากความ 

เพราะตนเองก็ไม่ชอบจะมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับน้องหญิงที่หลงรักเสียเท่าไหร่
ถูกบังคับลงสนามอย่างนี้ทั้งที่อาการยังน่าห่วง เขาก็สุภาพบุรุษพอจะไม่รังแกคนอ่อนแอกว่า

 

“เพคะเจ้าชาย” มินามิก้มหัวลงอย่างเคารพแอบมองคนบางคนที่ตั้งท่าเชียร์เจ้าชายตรงหน้าก็รู้สึกหดหู่ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

ต้องแกล้งแพ้รึเปล่า?
ถ้าหม่อมฉันแพ้พระองค์คงดีใจสินะ

 

“พร้อมนะ '1.. 2..  เริ่ม' ” ยูโกะนั่งอยู่ที่ชานตำหนักสั่งเสียงดัง ให้ทั้งสองพุ่งตัวเข้าหาด้วยความรวดเร็ว

มัตสึยะเหวี่ยงดาบเข้ากลางลำตัวของมินามิที่ยกดาบขึ้นกัน ก่อนมัตสึยะจะเหวี่ยงดาบอีกครั้งขึ้นไปบนหัว

นางรีบหมอบลงหลบและโต้กลับด้วยการฟันเข้าที่ขาของมัตสึยะ

อีกฝ่ายเหวี่ยงดาบลงมากันได้อย่างเฉียดชิวและแทงดาบคืนมาเข้าสีข้างของคนตัวเล็กกว่า 

มินามิเหวี่ยงตัวหลบออกด้านข้าง โต้กลับด้วยการฟันเข้าใส่ตัวมัตสึยะจากด้านบน
มัตสึยะรีบนำดาบกลับมาป้องกัน เฉียดเส้นผมไปเพียงนิด
เขาหายใจอย่างรลุ้นระทึก 

 

การต่อสู้ของทั้งสองเป็นไปอย่างดุเดือด มินามิถึงจะตัวเล็กกว่าฝีมือก็ไม่ใช่เล่นๆทำให้ไม่เสียเปรียบคนตรงหน้ามากนักแม้กำลังจะถดถ้อยไปบ้างจากอาการบาดเจ็บก่อนหน้า

 

 

"เฉ้ง" เสียงดาบของทั้งสองกระทบกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ทั้งผลัดกันรับ ทั้งผลัดกันรุก ตามโอกาสที่ได้เปรียบฝ่ายตรงข้าม

 

“หย้า..เฉ้ง~” มัตสึยะตะโกนเสียงดัง พร้อมฟันดาบลงบ่ามินามิหากนางหมุนดาบกับเข้าหาตัวเองมาป้องกันและสะท้อนดาบกลับคืนมาให้พระองค์

 

'เจ้าชายพอๆกับเจ้าหญิงยูโกะเลยแหะ' มินามิวิเคราะห์คู่ต่อสู้พลางเบี่ยงตัวหลบดาบที่ถูกวาดเข้ามาอย่างรุนแรงและตอบโต้ด้วยการฟันเข้าทีเดิมซ้ำๆ

'องครักษ์คนนี้.... ไม่ใช่เล่นๆแล้ว' มัตสึยะเริ่มโจมตีหนักขึ้นเพราะรู้ว่า ถ้าตนยังออมแรงอยู่ ตนอาจมีสิทธิแพ้ได้

"ฟุบ" ดาบที่ตั้งใจจะทำให้โดนมินามิกลับต้องพลาดไปโดนลม ฝ่ายนั้นยิ้มเล็กๆที่มุมปากก่อนเพิ่มความเร็วในการโต้ตอบ

"รุกฆาต" ยูโกะยิ้มกว้าง เกมนี้รู้ผลแล้ว เมื่อบุคคลที่ชื่อ ทาคาฮาชิ มินามิ เอาจริง

ถ้าไม่เกร่งพอท่านเอาชนะมินามิไม่ได้หรอกเสด็จพี่

 

“เสด็จพี่มัตสึยะ อย่าแพ้นะเพคะ” อัตสึโกะเห็นรอยยยิ้มของพี่สาวก็นึกไม่ชอบใจอย่างแรงจึงตะโกนเชียร์มัตสียะเสียงดังกอง มันจะไม่มีผลหรอก หากคนที่ต่อสู้กับมัตสึยะไม่ใช่คนเดียวกับที่หลงรักเจ้าของเสียงตะโกน

มินามิถึงกับชะงักดาบที่กำลังจพตรงเข้าไปทำร้ายมัตสึยะ ซึ่งผลของมัน...

“ฉึก~” ดาบของมัตสึยะกลับเป็นฝ่ายพุ่งเข้าเฉียดเอวของมินามิแทน เศษเสื้อผ้าขาดติดปลายของดาบพร้อมเลือดที่กระเซ็นผ่านหน้าของเจ้าหญิงทั้งสอง ยูโกะตกใจอย่างเห็นได้ชัด มินามิทรุดตัวลงกับพื้นยกมือขึ้นมากุมบาดแผลที่มีคาบสีแดงไหลออกมาราวกับสายน้ำเปรอะเปื้อนเสื้อและมือทั้งสองข้าง
 

“ มินามิ!!” เจ้าหญิงองค์โตกระโดดลงจากชานเข้ามาประคองตัวสหายรัก นางถึงกับทรุดหนักทิ้งตัวลงบนแขน

 

“มินามิ”  อีกหนึ่งองค์อุทานชื่อองครักษ์ ดวงใจราวกับถูกงูรัก ทำอะไรไม่ถูกนอกจากยืนแข็งเป็นหินอยู่อย่างนั้น

“เจ้าไม่เป็นไรนะ! เราไม่ได้ตั้งใจ เราขอโทษด้วย!” มัตสึยะช่วยน้องน้อยดูอาการคนเจ็บพยายามห้ามให้เลือดหยุดไหลออก ใบหน้าเคยช้ำเลือดของนางบัดนี้ซีดลงจนขาว

“ทหารไปตามหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้!” 

“พะยะคะ"

“เสจ็ดพี่ช่วยหม่อมฉันประคองนางขึ้นไปบนตำหนักก่อนเพคะ”

"ได้ๆน้องหญิง" ร่างของมินามิถูกช้อนขึ้นอย่างเบามือ อัตสึโกะหอบหายใจแรงวิ่งเข้าไปหาฟูกหมอนเอามาลองร่างบาง ขยับตัวอย่างราวกับต้องคำสาป ไม่มีกะจิตกะใจคิดถึงเรื่องใดเฝ้ามองร่างที่หอบหายใจด้วยสายตาแห่งความปวดราว

 

ไม่นานหมอหลวงก็วิ่งมากันที่ตำหนักพร้อมอุปกรณ์ช่วยปฐมพยาบาล

 

 

 “ฝ่าบาท กระหม่อมต้องเย็บแผลให้องครักษ์มินามิ ต้องพาองครักษ์กลับตำหนักก่อนพะยะคะ”หลังจากดูบาดแผลแล้วเป็นอันต้องรักษาเร่งด่วน แผลลึกมากตามรอยยาวของดาบ มีเลือดไหลออกมาตามบาดแผลไม่หยุด หากไม่รีบเกรงว่าองครักษ์มินามิจะเลือดหมดตัวตเสียก่อน 

“ทำไมถึงเย็บอยู่นี้ไม่ได้!” อัตสึโกะถามด้วยสีหน้าไม่พอใจ เมื่อเห็นบาดแผลของมินามิยังไม่ถูกรักษาเสียที

“คือว่า....” หมอหลวงตอบอ้ำอึ่ง ยูโกะเลยพูดแทรกขึ้นมา ไม่งั้นวันนี้คงไม่ได้รักษามินามิกันพอดี

 

“อัตสึโกะอย่าพึ่งถาม เจ้ารีบกลับตำหนักไปบอกให้นางกำนัลเตรียมห้องให้มินามิซะ เดี๋ยวข้ากับเสด็จพี่มัตสึยะจะพานางตามไป” 

 

“เพคะ!” อัตสึโกะกระแทกเสียงอย่างไม่เต็มพระทัย ก่อนจะรีบออกไปจากตำหนักของมัตสึยะ

 

“เสด็จพี่มัตสึยะเพคะ ทรงสั่งทหารนำเปลมาหามมินามิหน่อยเพคะ” 

 

 

 

ห้องของมินามิทุกอย่างถูกจัดไว้ตามเจ้าหญิงอัตสึโกะรับสั่ง ทหารที่ห่ามแปลช่วยกันประคองร่างคนเจ้็บวางลงบนที่นอน ซึ่งถูกจัดไว้ป็นอย่างดีพร้อมด้วยอุปกรณ์รักษา

 

 

“ท่านราชองครักษ์ ทนหน่อยนะขอรับ” หมอหลวงใช้นางกำนัลปิดประตู ก่อนนำเหล้าขาวราดลงไปที่แผลสดเพื่อฆ่าเชื้อ

 

“อ๊าก~” มินามิร้องลั่นดิ่นพลากกำผ้าปู กัดฟันจนรู้สึกปวดกร้าม หน้าตาของเขาอ่อนแรงจากพิษบาดแผลที่ถูกแทง


แสบ แสบเหลือเกิน


องครักษ์ค่อยๆหลับตาลงช้าๆ ลงหายใจของเขาแผ่วเบา หมอหลวงเห็นว่าอาการของมินามิเริ่มแย่ จึงต้องรีบเรียกนางกำนัลเข้ามาช่วยกันฝังเข็มตามจุดนั้นจุดนี้เพื่อกระตุ้นให้ชีพจรเต้น

 

กว่าจะได้เย็บแผลเล่นเอาเหงือตก หัวใจเขาจะหยุดเต้นให้ได้ เพราะขนาดที่เย็บแผลไป ท่านมินามิก็มีอาการเหมือนมีไข้ หัวใจเต้นผิดจังหวะบางละ

เลือดไม่พอก็ต้องวิ่งหาเพิ่ม เข้าออกนอกห้องกันจนคนรอจิตวิตก ไม่รู้คนด้านในจะเป็นอย่างไรบ้าง

 

 

 

 

 

'มินามิ' อัตสึโกะกระวนกระวายอยู่หน้าห้องของมินามิ ยิ่งได้ยินเสียงร้องของคนในห้องดังมาเป็นระยะ ยิ่งทำให้ใจหัวใจเจ็บนักคล้ายใจขาดลงให้ได้

 

“น้องหญิงกังวลหรือ” มัตสึยะโอบไหล่ของน้องน้อยโยกตัวเจ้าหญิงคนรักหหวังจะให้นางคล้ายเครียดบ้าง มิใช่เอาแต่นั่งหน้าซีดไม่ยอมขยับสายตาจากห้องขององครักษ์

 

“เปล่าหรอกเพคะ น้องแค่ไม่อยากรับผิดชอบถ้านางเป็นอะไรขึ้นมา” 

คำพูดที่หามีความใส่ใจในตัวมินามิทำให้ใครคนหนึ่งที่อยู่ด้วยไม่พอใจถึงขึ้นระเบิดอารมณ์

 

“อัตสึโกะ! เจ้ายังมีหน้ากล่าวอย่างนี้อีกรึ!” 

 

“ทำไมเพคะ หม่อมฉันไม่เหมือนเสด็จพี่นิเพคะ ที่ห่วงนางนี่จนไม่ยอมกลับตำหนัก!”

 

“อัตสึโกะ!” 

 

“น้องหญิงยูโกะ น้องหญิงอัตสึโกะหยุดทะเลาะกันนะ!” มัตสึยะรีบห้ามเจ้าหญิงทั้งสองและเอาตัวมาบังอัตสึโกะอีกครั้ง ไม่เข้าใจทำไมพี่น้องจึงต้องทะเลาะกัน

 

“หึ ข้าจะถือว่าเสด็จพี่มัตสึยะขอไว้นะอัตสึโกะ เสด็จพี่มัตสึยะ ช่วยสั่งสอนอัตสึโกะด้วย! ไม่ใช่ปล่อยนางทำกิริยาตามใจ หาความเป็นผู้ดีมิได้!” ยูโกะประชดด้วยความโกรธและเดินกระแทกเท้าออกจากตำหนักของอัตสึโกะ ถ้าพระองค์ยังอยู่ตรงนี้ต่อไป พระองค์ได้โกรธจนฆ่าคนแน่!

 

“น้องหญิง ที่น้องหญิงยูโกะตรัสมันก็ถูกนะ เจ้าไม่ควรตรัสออกมาเช่นนี้” มัตสึยะเตือนอัตสึโกะด้วยความใจเย็นเพราะรู้ถึงอารมณ์โทสะที่ร้อนรุ่มในอก

 

“หม่อมฉันขอประทานโทษเพคะเสด็จพี่มัตสึยะ” 

 

“เจ้าไม่ต้องขอโทษพี่หรอกน้องหญิง เจ้าควรไปขอโทษน้องหญิงยูโกะนะ”  ฝ่ามือใหญ่ลูบหัวของอัตสึโกะที่ทำหน้าซึม 

“เพคะ เสด็จพี่มัตสึยะน้องขออยู่คนเดียวได้ไหมเพคะ” 

 “ งั้นพี่กลับตำหนักก่อนละ นี้ก็ใกล้จะค่ำแล้วด้วย” เจ้าหญิงยิ้มบางเดินไปส่งเจ้าชายคู่หมั่นที่หน้าตำหนักก่อนวกกลับมาสนใจที่อยู่ในห้องรักษา

ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจ ความรู้สึกกระวนกระวายแบบนี้ กลัวว่าหากประตูนี้เปิดออกจะไม่ได้พบหน้าองครักษ์ที่ตนตราหน้าว่า แสนเกลียดอีก

 
มินามิ ขอร้องละ เจ้าอย่าเป็นอะไรไปเลย

ข้ายังอยากเจอเจ้า

 


เวลาผ่านไปราวชั่วโมงกว่า เจ้าหญิงอัตสึโกะไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่จนน้ำค้างบนท้องฟ้าเริ่มหยดใส่ หนาวจับใจจนค่อยๆใช้วงแขนทั้งสองข้างโอบกอดตัวเอง ภวนาเหลือเกินว่า นางจะปรากฏกายอยู่เบื่องหน้าอีกครา

“เจ้าหญิงพะยะคะ เจ้าหญิง” 

 

“หืม~” เจ้าหญิงอัตสึโกะลืมตาขึ้นมากึ่งหลับกึ่งตื่นมองคนที่กล้ามาปลุกพระองค์ตอนหลับนอน

 

“เจ้าหญิงพะยะคะ” 

 

“หืม~ท่านหมอหลวงเองหรือ” อัตสึโกะถามแบบเบลอๆ ก่อนจะตื่นเต็มตาแล้วรีบถามออกไปทันที

 

“ท่านหมอหลวง นางเป็นอย่างไรบ้าง” 

 

“บาดแผลของนางลึกพอดูเลยพะยะคะ นางเลยมีไข้เพราะพิษจากบาดแผล” 

“เราเข้าไปหานางได้รึไม่” อัตสึโกะถามเสียงอ่อย แววตาของพระองค์แสดงความเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด ดีใจจนบอกไม่ถูกที่รู้ว่าองครักษ์ของตนไม่ตาย

 

“พะยะคะ แต่ว่านางหลับอยู่นะพะยะคะ”หมอหลวงขอตัวทูลลาให้อัตสึโกะพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการรับรู้ ก่อนจะเปิดประตูเข้ามาในห้องของมินามิเบาๆ ทรงลงนำหนักเท้าอย่างระวังตัวเข้าไปหาคนนอนหลับ ครั้งแรกของพระองค์ที่ได้เข้ามาภายในห้องนอนแห่งนี้ นึกอายเหลือเกินหากนางตื่นมาเจอหน้า

 

 

 

“เราขอโทษมินามิ” ทรงนั่งลงข้สงคนหลับ กล่าวเสียงค่อยบอกไปทรมานหัวใจตัวเองกับการเห็นนางนอนหลับไหล
 

"เจ็บมากรึเปล่ามินามิ" ฝ่ามือทรงอังอยู่บนแก้มเนียบ เพลานี้หัวใจราวกับถูกกระชากไปเสียอย่างนั้น

 

“เราขอโทษ ถ้าเราไม่ให้เจ้าสู้กับเสด็จพี่มัตสึยะ เจ้าคงไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้”  อัตสึโกะกล่าวด้วยสีหน้าสำนึกผิด พร้อมมือเคลื่อนไปลูบไล้ใบหน้าของมินามิอย่างเหม่อลอย ภายในใจเรียกร้องบางอย่าง บางอย่างที่ทรงยอมรับมันไม่ได้

ในเวลานี้อัตสึโกะได้แต่ทำตามความรู้สึกตัวเอง

ริมฝีปากบางแตะลงบนแก้มใสที่มีรอยช้ำอย่างหวงใย เนิบนาน..ราวกับว่ามันจะบุบสลายได้หากแตะต้องมันแรงกว่านี้

อย่าหยุดเวลานี้เอาไว้ สัมผัสที่ตรึงใจของพระองค์

 

กระทั้ง! 

 

"อ๊ะ" ผละออกเมื่อได้สติคืนมา อัตสึโกะเบิกตากว้าง

ยกมือทาบอกที่เต้นเร็วราวกับสายฟ้าก่อนสองเท้าก็รีบวิ่งหนีออกมาจากห้องของคนที่แอบประทับจุมพิตไปก่อนหน้า

“เจ้าหญิง~”  มินามิละเมอเรียกอัตสึโกะออกมาแผ่วเบา เบามากจริงๆ โดยที่ไม่รู้ถึงการมาเยือนของเจ้าของชื่อแม้เพียงนิด

 

อัตสึโกะวิ่งหนี วิ่งออกมาให้ไกลที่สุด วิ่งออกมาจนหยุดอยู่ที่หนึ่ง แล้วหาน้ำมาลูบพระโอษฐ์ ถูมันแรงมากจนกลายเป็นสีแดง ในใจพลางสั่นรั่วให้เจ้าของมันได้ตะโกนสั่งห้ามมันย่างมิอาจจำยอม

"หยุดเดียวนี้นะ! ข้าบอกว่าให้หยุดยังไงเล่า!!"

......................................................................................................................................................

Share this post


Link to post
Share on other sites
เขาบอกว่าผู้หญิงตบแปลว่าผู้หญิงรัก เกี่ยวมั้ย ฮาๆ ถ้างั้นตบแรงขนาดนี้แสดงว่ารักกมากกกก เอิกๆ
ทำใจหน่อยน้ามินามิกก็องค์หญิงของเจ้าดูท่าจะรักเจีามากกกนะ // ถ้างั้นมินามิทนได้ แต่บ่อยๆก็ไม่ไหวนะพะยะค่ะ
โดนดาบฟันครั้งนี้ได้จูบจากองค์หญิงด้วย ดีใจมั้ย (รีดเดอร์)
เอิ่ม..ได้จุบก็ดีใจนะ แต่ว่าคราวหลังขอเจ็บตัวน้อยกว่านี้หน่อยนะขอรับ (ทากามินะ)
แห่มๆ อย่ามาซึนหน่า จริงๆเจ้าก็ชอบแบบเจ็บตัวๆอยู่นะเราว่า ก็เจ้าเป็นเอ็มอยู่ไม่ใช่หรอ (รีดเดอร์)
จะบ้าหรอ!! ใครเป็นเอ็มกัน (ทากามินะ)
ก็เจ้าไง ส่วนอัตสึโกะก็เป็นเอสไง เราฟันธง ชึบๆ อ่ะ อะไรเย็นๆ เหวออ!! อัตจัง O.o" (รีดเดอร์)
เจ้ากำลังพูดถึงเราใช่มั้ย ใครเป็นเอสมิทราบ อีกทีสิ (อัตสึโกะ)
ชะวิ้ง เราจะไม่ยอมให้ใครมาหมิ่นท่านหญิงของเราได้ เจ้าเตรียมตัวรับโทษได้แล้ว ( มินามิ)
อะ อะ เอออ... ท่านหญิงยูโกะช่วยเราหน่อยสิ นั้นแน่ๆมีของรงของเรา จะไม่รอดแล้วยังเล่นอีก(รีดเดอร์)
เรื่องนี้เราไม่ขอยุ่ง ไปกระตุกหนวดมินามิเองนิ เอาชีวิตให้รอดกลับมาอ่านตอนต่อด้วยหล่ะ เราไปหาเนี้ยงๆดีกว่า (ยูโกะ)
อะ อะ งั้นเราขอตัวก่อนละจร้ารอตอนต่ออยู่น้าา.........พ่อจร้าแม่จร้า ลูกหลงรักไอดอลฮาๆ
ไม่ต้องห่วงไรเตอร์อย่ากังวลไปเราฟันธงสนุกมาก ^^

Share this post


Link to post
Share on other sites

อ่านแล้วแอบหมั่นไส้อัตจังเล็กน้อย

 

ซึนปากแข็งขนาดนี้ ยุให้โซจังไปรักคนอื่นดีไหมเนี่ย#รอบที่แล้วอัตจังแค่เตะรอบนี้รีดเดอร์คงโดนฆ่าเลย 5555555555

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now