[FIC] S.A.IN. สงคราม มนุษย์ หุ่นยนต์ SS.2 -14: Battlefield- up*16-11-2016

646 posts in this topic

จูหล่อจังค่ะ กริ๊ดดดด

น่ารักอ่ะ เห็นอกเห็นใจผู้อื่น

Share this post


Link to post
Share on other sites

จูจังดูเป็นพวกเรียกร้องสิทธิเพื่อแอนดรอยมากก 55 เเต่ในโลกความเป็นจริงมันก็โหดร้ายแบบนี้เเหละเนอะ 

มีความรู้สึกอยากไปคุยกับจูจัง 555 เเค่มนุษย์ด้วยกันยังถูกข่มขู่เเละเอาเปรียบเลย จะเอาอะไรกับหุ่นยนต์ที่ไม่มีทางสู้ล่ะ T^T

#จริงจังเยอะไปล่ะวันนี้ 555 

Share this post


Link to post
Share on other sites

เราชอบหล่อร้าย ร้ายๆ ยิ่งดีนะจ๊ะน้องจู :dookdik_bun_9:

Share this post


Link to post
Share on other sites

พอคู่ที่ไร้สาระมาเถียงกันด้วยหลักการแล้วนี่แบบ มันใช่เบิ้ลอิแน่เหรอวะ ฮ่าๆๆๆ

จูดูนิ่งมากเลยอะ 

อยากจะไปต่อยไอ้คนที่มาต่อยปากหนูจูจิงๆเลย (หรือว่านั่นจะเป็นไรท์)

ส่วนเรนะซังนี่น่าสงสารเนอะ กว่าจะได้ไปเข้าห้องนำ้ ฮ่าๆๆ

Share this post


Link to post
Share on other sites

เถียงกันแบบวิชาการสุดๆ 555 

เพราะจูเชื่อว่ามีพรหมลิขิตที่จะทำให้ได้เจอกับเรนะอีกรึป่าว
หน้าที่ของจูรินะกับเรนะคืออะไรอ่า? เป็นนักพัฒนาระบบแอนดรอยด์ ?

 

จูแบบว่าใจเธอ พระเอกมากอะ ...  

 

ปล.เหมือนดู bicentennial man เลย  

Share this post


Link to post
Share on other sites

ข้อมูลเเน่นมาก เบิ้ลอิเถียงกันมีสาระจริงๆ (ฮ่า)

เเถมเเมน+มีคุณธรรมมั่กมาก ช่วยแอนด์ดรอยด้วย T^T

จูดูมั่นใจจังนะว่าจะได้เจอเรนะอีก เเต่ก็ขอให้เจอนะ

รอสองคนนี้หวานค่าา \(>w<)/

Share this post


Link to post
Share on other sites

เถียงกันหลักการสุดๆ

 

จูพระเอกมาก หล่อมาก พ่อคนดีของพี่

Share this post


Link to post
Share on other sites
พ่อคนหล่อ!!! พ่อคนมีศีลธรรม!!! พ่อพระเอก!!! >/////<
ดูท่าแล้วจูคงไม่ใช่มนุษย์ มนุษย์ต่างดาว
อาจจะเป็นหุ่นยนต์รุ่นที่ถูกสร้างขึ้นให้โคตรๆๆๆๆๆเหมือนมนุษย์
อ่านฟิคเรื่องนี้แล้วลองคิดเล่นๆ
ในอนาคตโลกเราก็คงจะเป็นแบบนี้
มนุษย์อาจเป็นง่อยกันหมดเพราะใช้แต่หุ่นยนต์กับเครื่องทุ่นแรง
และหุ่นยนต์ก็จะปฏิวัติโลก ยึดโลก แล้วมนุษย์ก็สูญพันธุ์ O[]o!!! 555
ขอชื่นชมในเรื่องของจินตนาการและก็ข้อมูลมากๆค่ะ
อ่านไปเหมือนดูหนังไซไฟฟอร์มยักษ์แห่งปีเลย *ให้นิ้วโป้ง*

Share this post


Link to post
Share on other sites
พูดถึงแอนดรอยด์แล้วนึกถึงมายุทุกที 555
สุดยอด เป็นฟิคที่ดูอลังการมากค่ะ ทั้งข้อมูลทั้งหลักการแน่นปึ้ก
วิทยาศาสตร์มาเต็ม ตอนเถียงกันนี่อ่านแล้วตึ้บไปชั่วขณะเลยทีเดียว แต่ก็น่าสนุกสุดๆ > <
พระเอกเรื่องนี้นี่หล่อทั้งหน้าตาและจิตใจจริงๆ อร๊ายยย
รอเบิ้ลอิหวานกันค่ะ //ท่าจะอีกนาน

Share this post


Link to post
Share on other sites

โอ้ว...วิทย์หนักแน่นมาก5555
จูกับเรนะเถียงกันด้วยหลักการ ตึบเลย5555
ที่จูมั่นใจว่าจะได้เจอเรนะนี่...แอบติดเครื่องติดตามไว้ใช่มั้ย?!!!//โดนตบ

 

วิทย์หนัก ๆ เลยครับ

การเถียงกันด้วยหลักการนี่ มันใช่เรอะ - -

ส่วนเรื่องที่น้องจูมั่นใจที่จะเจอเรนะเพระาอะไรนั้น... มีคำตอบครับ

 

 

จะได้หวานกันไหมเนี่ย

กลัวเจ้าจูจะไปบึ้มโลกให้เรนะตามล่าซะก่อน

ขอเดาว่าจูไม่ใช่มนุษย์ -....-

 

นั่นสิครับ เถียงกันจริงจัง

ส่วนจูจะระเบิดโลกมั้ย นั่นก็น่ากลัวววว

ส่วนจูจะใช่มนุษย์หรือไม่ หุหุ

 

 

มาเจอะ TBC.นี่มัน... whot the hell!!!

 

เอ๊ะ ฉากหวานมันต้องมีสิค๊ะไรท์เตอร์ จะรอให้ถึงที่สุด//ทำสายตามุ่งมั่น

 

ฮ่า แรก ๆ TBC มาเร็วครับ เนื้อหาเยอะ

ส่วนฉากหวาน มีสิครับ มี แต่จะอีกนนแค่ไหน... ก็ไม่รู้เหมือนกัน ฮ่า

 

 

จูหล่อจังค่ะ กริ๊ดดดด

น่ารักอ่ะ เห็นอกเห็นใจผู้อื่น

 

จูพระเอ๊ก พระเอกครับ

เป็นคนดี... แต่ดีถึงที่สุดเปล่า อีกเรื่อง

 

 

จูจังดูเป็นพวกเรียกร้องสิทธิเพื่อแอนดรอยมากก 55 เเต่ในโลกความเป็นจริงมันก็โหดร้ายแบบนี้เเหละเนอะ 

มีความรู้สึกอยากไปคุยกับจูจัง 555 เเค่มนุษย์ด้วยกันยังถูกข่มขู่เเละเอาเปรียบเลย จะเอาอะไรกับหุ่นยนต์ที่ไม่มีทางสู้ล่ะ T^T

#จริงจังเยอะไปล่ะวันนี้ 555 

 

เป็นหัวรณรงค์ครับ แต่เพราะอะไรนั่น เดี๋ยวมีคำตอบไม่ช้าไม่นานนี้ครับ

แต่ถ้าคุยกับจูแล้ว มีแต่หลักการนี่ อาจมีมึนได้นะครับ ความเท่าเทียม ๆ จริงจังละเกินเรื่องนี้ 555

 

 

เราชอบหล่อร้าย ร้ายๆ ยิ่งดีนะจ๊ะน้องจู :dookdik_bun_9:

 

อาจจะไม่ร้ายนะครับ

แค่มีอุดมการณ์เป็นของตัวเอง นั่น!!

 

 

จูอย่างหล่ออ่ะ! =w=

 

เปิดมาก็หล่อเลยครับ

 

 

พอคู่ที่ไร้สาระมาเถียงกันด้วยหลักการแล้วนี่แบบ มันใช่เบิ้ลอิแน่เหรอวะ ฮ่าๆๆๆ

จูดูนิ่งมากเลยอะ 

อยากจะไปต่อยไอ้คนที่มาต่อยปากหนูจูจิงๆเลย (หรือว่านั่นจะเป็นไรท์)

ส่วนเรนะซังนี่น่าสงสารเนอะ กว่าจะได้ไปเข้าห้องนำ้ ฮ่าๆๆ

 

ฮ่าๆๆๆๆๆๆ เบิ้ลอิครับ มาแนวใหม่เลยทีเดียว

จูนิ่ง ๆ นี่มีเหตุผลครับ

แต่ผมไม่ได้ทำร้ายน้องนะ -*-

เรนะก็อดทนไปก่อนนะครับ ห้องน้ำเข้าทีหลังได้ เฮ้ว!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites

จูหลอมากค่ะอร้าย เอาใจเรนะไป55555555555

 

มาแบบหล่อ ๆ บ้าง ปัญญาอ่อนมาเยอะ 5555

 

 

เถียงกันแบบวิชาการสุดๆ 555 

เพราะจูเชื่อว่ามีพรหมลิขิตที่จะทำให้ได้เจอกับเรนะอีกรึป่าว
หน้าที่ของจูรินะกับเรนะคืออะไรอ่า? เป็นนักพัฒนาระบบแอนดรอยด์ ?

 

จูแบบว่าใจเธอ พระเอกมากอะ ...  

 

ปล.เหมือนดู bicentennial man เลย  

 

เถียงกันขนาดนี้ ตั้งโต๊ะดีเบตมั้ย!!!

ส่วนเรื่องพรหมลิขิตนั้น จะใช่รึเปล่า ต้องคอยดูกันไปครับ

ส่วนหน้าที่ของคนสองคน อีกไม่นานก็รู้แล้วครับ

น้องจูก็พระเอกแบบนี้ ไม่รู้มีเบื้องลึกเบื้งหลังอะไรมั้ย

ส่วนหนังเรื่องนั้น... ผมยังไม่เคยดูเลยครับ ;w;

 

 

ตามมาดันจร้า น่าอ่านมั่กๆๆๆ

 

แหะ ๆ ขอบคุณครับผม

 

 

ข้อมูลเเน่นมาก เบิ้ลอิเถียงกันมีสาระจริงๆ (ฮ่า)

เเถมเเมน+มีคุณธรรมมั่กมาก ช่วยแอนด์ดรอยด้วย T^T

จูดูมั่นใจจังนะว่าจะได้เจอเรนะอีก เเต่ก็ขอให้เจอนะ

รอสองคนนี้หวานค่าา \(>w<)/

 

หาข้อมูลก็หัวหมุนแล้วครับ

เหตุผลที่ช่วยแอนดรอยด์นั้น ต้องดูกันไปครับ

แน่นอนว่าสองคนนั้นได้เจอกันแน่ แต่เพราะอะไรต้องดูครับ

สองคนนี้หวานแน่ครับ แต่ตอนไหนดีครับเนี่ย ตอนนี้ยังเถียงกันอยู่

 

 

เถียงกันหลักการสุดๆ

 

จูพระเอกมาก หล่อมาก พ่อคนดีของพี่

 

เถียงกันจนผมปวดหัว.... ข่าวว่าแกเขียนเอง ฮ่า

พระเอกก็แบบนี้แหละครับ อวย!!

 

 

พ่อคนหล่อ!!! พ่อคนมีศีลธรรม!!! พ่อพระเอก!!! >/////<
ดูท่าแล้วจูคงไม่ใช่มนุษย์ มนุษย์ต่างดาว
อาจจะเป็นหุ่นยนต์รุ่นที่ถูกสร้างขึ้นให้โคตรๆๆๆๆๆเหมือนมนุษย์
อ่านฟิคเรื่องนี้แล้วลองคิดเล่นๆ
ในอนาคตโลกเราก็คงจะเป็นแบบนี้
มนุษย์อาจเป็นง่อยกันหมดเพราะใช้แต่หุ่นยนต์กับเครื่องทุ่นแรง
และหุ่นยนต์ก็จะปฏิวัติโลก ยึดโลก แล้วมนุษย์ก็สูญพันธุ์ O[]o!!! 555
ขอชื่นชมในเรื่องของจินตนาการและก็ข้อมูลมากๆค่ะ
อ่านไปเหมือนดูหนังไซไฟฟอร์มยักษ์แห่งปีเลย *ให้นิ้วโป้ง*

 

ฮ่าๆๆๆ ชมซะขนาดนั้น

จูจะเป็นอะไรนั้น เดี๋ยวมีคำตอบครับ

เป็นหุ่นยนต์รึเปล่า อันนี้ก็ไม่แน่นะครับ

ถ้าในอนาคตเป็นแบบนี้จริง มนุษย์คงได้ล่มสลายจริง ๆ แน่ครับ

หุ่นยนต์มันมีดีที่เสถียรกว่า นั่้นแน่นอนอยู่แล้ว อย่าให้วันนั้นมาถึงเลยครับ อ๊อกกก

หุหุ ขอบคุณสำหรับนิ้วโป้งครับ #โค้ง

 

 

พูดถึงแอนดรอยด์แล้วนึกถึงมายุทุกที 555
สุดยอด เป็นฟิคที่ดูอลังการมากค่ะ ทั้งข้อมูลทั้งหลักการแน่นปึ้ก
วิทยาศาสตร์มาเต็ม ตอนเถียงกันนี่อ่านแล้วตึ้บไปชั่วขณะเลยทีเดียว แต่ก็น่าสนุกสุดๆ > <
พระเอกเรื่องนี้นี่หล่อทั้งหน้าตาและจิตใจจริงๆ อร๊ายยย
รอเบิ้ลอิหวานกันค่ะ //ท่าจะอีกนาน

 

ต้องมีครับ มายุ ต้องมี

เรื่องนี้ผมแต่งคู่กับนิยายภาคปกติของผม เนื้อหาก็พยายามปรับลงครับ

ไม่งั้นโหดหินดิ้นตายกันไป

เอาเป็นว่าจะพยายามเพิ่มบทของคู่หลักครับ

หวานแน่ ๆ แต่รอหน่อย ^^

Share this post


Link to post
Share on other sites

-BLUE WORLD-

 

 

 

ต้องการเพิ่มอรรถรสและจินตนาการอีกนิดหน่อย

ก็จิ้ม X ในเนื้อเรื่องได้เลยครับ

 

 

 

                นอร์ธทาวน์, อาคารพักอาศัย หมายเลข XXXIV

 

 

                เหนือขึ้นไปในย่านนอร์ธทาวน์ บนชั้น 85 ของอาคารพักอาศัยที่เรียงรายกันเป็นร้อยอาคาร จูรินะก้าวผ่านประตูอัตโนมัติเข้าไปในห้องนอนที่ประดับตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีขาวแทบทั้งหมด เขาวางกระเป๋าลงที่โซฟา ก่อนจะเดินเข้าไปในครัว หยิบแก้วน้ำจากชั้นและวางลงตรงช่องเล็ก ๆ ริมผนัง กดหน้าจอสัมผัสเหนือขึ้นไปเพียงสองสามครั้งเครื่องดื่มสีสวยก็ไหลออกมาเต็มแก้ว

 

 

ถือแก้วมา พร้อมกับถอดสมาร์ทวอชจากข้อมือวางลงบนโต๊ะที่มีช่องใส่พอดีกับตัวเรือนหน้าจอแบบฮอโลกราฟิกปรากฏขึ้น 3 หน้าจอ พร้อมเสียงสัญญาณการติดต่อที่ดังขึ้นแทบในทันที จูรินะวางแก้วน้ำนั้นลงข้าง ๆ ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ดื่ม เขารีบลากมือผ่านหน้าจอเสมือน เพื่อดึงหน้าจอการติดต่อขึ้นมาเป็นหน้าจอเล็ก ๆ ทางด้านขวามือของเขา

 

 

ภาพใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏขึ้นชัดเจน หญิงสาวผมยาวหน้าตาน่ารัก หากมีรอยยิ้มแต่งแต้มบนใบหน้าอีกสักนิด ทุกอย่างคงสมบูรณ์แบบ

 

 

 

                “ที่ยูโรปาเป็นยังไงบ้าง จูรินะ”

 

                “ทุกอย่างเรียบร้อยดี”   จูรินะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาตั้งใจว่าจะดื่ม   

 

                “แต่ทางนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

 

                “เกิดอะไรขึ้น”

 

 

 

น้ำแก้วเดิม ถูกวางกลับไปที่เดิม และจูรินะก็ยังไม่ทันได้ดื่ม...เช่นเดิม

 

 

                “ลองหาข่าวดูก็แล้วกัน”   หญิงสาวฝั่งตรงข้ามไม่อยากอธิบายอะไรมาก

 

                “อืม”    น่าจะเป็นเรื่องไม่ดีสักเท่าไหร่ เขาพอจะคาดเดาจากสีหน้าของคนที่เขาคุยด้วยออก   “อีกครึ่งชั่วโมงฉันจะเอาของฝากไปให้ยังอยู่ที่นั่นใช่มั้ย มายุ”

 

                “งั้นอีกครึ่งชั่วโมงเจอกัน”

 

 

 

หญิงสาวที่ชื่อมายุตัดการติดต่อไป หน้าจอการสื่อสารเหลือเพียงความว่าเปล่า กับตัวหนังสือ ‘ยืนยันการตัดการเชื่อมต่อ’จูรินะขยับมือเก็บหน้าจอนั้นไป ก่อนจะดึงหน้าจอข้อมูลข่าวขึ้นมา เป็นรายงานข่าวรอบเช้าของสถานีข่าวหลักประจำดาวเคราะห์โลก

 

 

 

                ‘เช้านี้ เวลาสิบนาฬิกาสามสิบนาที รัฐบาลโลกประกาศการจับกุมตัวสมาชิกกลุ่มเซน หรือแอนดรอยด์ที่ขึ้นบัญชีผู้ก่อการร้ายได้จำนวนทั้งสิ้น 3 ราย ตรวจพบวัตถุระเบิด และอาวุธชีวภาพจำนวนมาก คาดการณ์ว่าแอนดรอยด์เหล่านั้นจะทำการวางระเบิดศูนย์ควบคุมระบบแอนดรอยด์กลาง เพื่อบรรลุเป้าหมายการก่อการร้าย

 

                 เวลาเดียวกัน ประธานาธิบดีแห่งดาวเคราะห์โลก ดีน เกรย์แมน ได้ออกมาให้สัมภาษณ์ถึงการจับกุมในครั้งนี้ และประกาศเดินหน้าสร้างหุ่นรบรุ่นพิเศษ เพื่อใช้จัดการกับกลุ่มเซนต่อไป

 

 

 

ภาพข่าวตัดไปที่ใบหน้าของประธานาธิบดีโลก จูรินะปิดหน้าจอข่าวลงไปทันที เขาเอนตัวพิงเก้าอี้ ถอนหายใจออกมาก่อนจะหยิบสมาร์ทวอชขึ้นมาสวม โต๊ะตัวนั้นกลับเป็นโต๊ะสีขาวเช่นเดิม ลุกเดินไปหยิบกระเป๋าที่วางอยู่ที่โซฟา และออกจากห้องพักของเขาไป

 

 

 

 

 

…………………….

 

 

 

 

 

                อะแบนดอนไซด์, ถนนสาย 65

 

 

                จูรินะลงจากยานขนส่งที่ปลายทางของนอร์ธทาวน์ ก่อนจะเดินเข้าไปใน อะแบนดอนไซด์ (Abandon Side)  [url=http://image.ohozaa.com/i/657/lP7z99.jpg]X[/url] ย่านดังกล่าวเคยเป็นศูนย์กลางทางธุรกิจของชาวโลก แต่หลังจากสงครามระหว่างมนุษย์กับแอนดรอยด์เมื่อ 20 ปีก่อน ทุกอย่างที่นี่ก็พังทลาย และไม่ได้รับการเหลียวแล

 

 

หญิงสาวเดินผ่านซากปรักหักพังของเมืองที่เคยรุ่งเรืองเมื่อครั้งอดีต ลัดเลาะไปตามทาง แม้แต่ท้องฟ้าในส่วนนี้ยังมืดมิด เพราะกลุ่มหมอกควันจากสารเคมีบางอย่างที่ยังไม่สลายไป สถานที่แห่งนี้ถูกระบุเป็นสถานที่กักกันพิเศษ ไม่มีมนุษย์คนไหนอยากจะย่างกรายเข้ามา

 

 

เขาเดินมาหยุดที่สถานีรถไฟใต้ดินเก่าแก่ของเมือง เดินลงไปตามทางแคบ ๆ บันไดแต่ละขั้นทรุดโทรมจนแทบใช้การไม่ได้ ก่อนที่เขาจะกระโดดลงมาจากชานชาลา และหยุดยืนอยู่กลางรางรถไฟ

 

 

กดสัญญาณบางอย่างบนหน้าปัดนาฬิกา ไม่นานนักเขาก็ได้ยินเสียงของเครื่องยนต์ที่เขาคุ้นเคย ยานพาหนะรูปร่างคล้ายมอเตอร์ไซด์ขับเคลื่อนแบบไร้คนขับ พุ่งตรงเข้ามาจอดตรงหน้าของจูรินะ ตัวยานเป็นสีดำ แต่มีสัญญาณของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าสีฟ้าสว่างวิ่งอยู่รอบคัน

 

 

อิเล็กทรอมไบค์  [url=http://image.ohozaa.com/i/638/gsiWWs.jpg]X[/url] ยานพาหนะที่ใช้พลังงานของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเป็นตัวขับเคลื่อน จูรินะขึ้นควบคุมยานพาหนะคู่ใจ เพื่อมุ่งหน้าสู่ปลายทาง

 

 

ที่สุดปลายรางของสถานีรถไฟใต้ดิน จูรินะปล่อยยานลอยอยู่กลางอากาศ เพื่อกดปุ่มสัญญาณบนหน้าปัดนาฬิกาอีกครั้ง อะตอมของแกรไฟต์ที่เรียงต่อกันเป็นรูปรังผึ้งปรากฏขึ้นรอบตัวของจูรินะ ก่อนที่มันจะเปลี่ยนรูปทรงเป็นทรงกระบอก พื้นผิวที่เขาและยานของเขาจอดอยู่นั้นกลายเป็นช่องวางขนาดใหญ่ ก่อนที่แคปซูลโปร่งแสงจะพาเขาลงไปสู่อุโมงค์นั้น

 

 

จูรินะมองดูหน่วยวัดความเร็ว และระยะทางที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอในแคปซูลดังกล่าว เขาอยู่ในลิฟท์ขนส่ง ที่ใช้หลักการคล้ายคลึงกับลิฟท์อวกาศ หากแต่การทำงานเกิดขึ้นในทิศทางตรงกันข้าม ลิฟท์ไม่ได้พาเขาออกนอกโลก แต่พาเขาลงไปสู่แกนกลางของโลก

 

 

หนึ่งหมื่นฟุตจากภาคพื้นดิน การเดินทางด้วยความเร็วที่มากกว่าระดับไฮเปอร์โซนิก พาเขามาถึงฐานทัพใต้ดินที่ห่างไกลในเวลาเพียงไม่กี่นาที

 

 

ใยแก้วรอบตัวลิฟท์ค่อย ๆ สลายลง เขาขับอิเล็กทรอมไบค์เข้าไปจอดในห้องเก็บยาน ก่อนจะเดินไปยังประตูทางเข้าที่สูงกว่าสามเมตร ลูกบอล กราฟีน (Grapheme) เส้นผ่านศูนย์กลาง 3 เซนติเมตรลอยออกมาจากกำแพงแล้วแยกตัวออกเป็นสองส่วน บอลครึ่งซีกลอยขนาบข้างลำตัวของจูรินะ ก่อนจะฉายแสงสีแดงผ่านศีรษะของเขาจนถึงปลายเท้า เมื่อการสแกนเสร็จสิ้น ลำแสงที่เคยเป็นสีแดง เปลี่ยนเป็นสีฟ้า

 

 

 

                ‘การยืนยันตัวตนเสร็จสมบูรณ์’

 

 

 

ตัวอักษรปรากฏที่หน้าประตู ลูกบอลทั้งสองลอยกลับไปประกบกัน และกลับเข้าฝังตัวอยู่ในผนังตามเดิม ประตูทางเข้าโปร่งแสงเป็นรูปแปดเหลี่ยมเล็ก ๆ เรียงต่อกันแบบรังผึ้ง ก่อนจะเปิดทางให้กับจูรินะเข้าไปยังสถานที่ที่เขาคุ้นเคย อาคารโล่งกว้างขนาด 4 ชั้นตกแต่งด้วยสีขาวสะอาดตา คงไม่มีมนุษย์โลกคนใดคาดถึง ว่าใต้พื้นดินที่พวกมนุษย์โลกใช้ชีวิตอยู่ด้านบนนั้น จะมีอาคาร และสิ่งประดิษฐ์ที่ล้ำอนาคตอยู่ที่นี่ ที่ที่สัญญาณการตรวจจับใด ๆ ก็ไม่สามารถเข้าถึงได้ ใต้พื้นผิวโลกที่ปกปิดการมีอยู่ของที่แห่งนี้ ได้อย่างแนบเนียน

 

 

จูรินะเดินเข้าไปที่ห้องทำงานของเขา ก่อนจะวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ ไม่นานนัก หญิงสาวคนที่เขาคุยด้วยตั้งแต่ตอนที่เขากลับถึงโลกก็เดินตามเข้ามาในห้อง

 

 

 

                “จูรินะ เห็นข่าวแล้วใช่มั้ย”   หญิงสาวตัวเล็กที่มัดรวบผมของเธอเป็นหางม้าถามขึ้น

 

                “อืม”   เขาพยักหน้ารับ ก่อนจะหยิบหนังสือที่เขาอ่านบนยานเดินทางข้ามอวกาศขึ้นมา กวาดสายตาไปตามขอบกระดาษ และหยุดอยู่ตรงช่องว่างระหว่างหน้าที่มีมากกว่าส่วนอื่น เปิดหน้านั้นขึ้นมา และหยิบวัตถุบางอย่างออกมาจากด้านใน   “ของฝากจากยูโรปา”

 

 

 

จูรินะส่งแผ่นใสขนาด 2*2 เซนติเมตรให้มายุ มันคือ อัตโตชิพ ที่หนาเพียง 0.03 มิลลิเมตร หลุดรอดการตรวจสอบจากด่านตรวจระหว่างดวงดาวได้อย่างหมดจด จูรินะก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม หนังสือกระดาษถึงสามารถปิดบังร่องรองจากเครื่องตรวจจับวัตถุต้องสงสัยได้ สมมติฐานเดียวที่เขาคิดออกคือ กระดาษเป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือการเข้าถึงของเทคโนโลยียุคปัจจุบัน แต่เขาก็ไม่ได้มั่นใจในสมมติฐานนั้นสักเท่าไหร่

 

 

 และแม้อัตโตชิพจะมีขนาดเล็กและดูบอบบาง แต่ก็สามารถเก็บข้อมูลได้มากถึง 500 เซตโตไบก์เลยทีเดียว

 

 

 

                “ถึงจะได้เจ้าสิ่งนี้มาก็เถอะ”   มายุหมุนชิพนั้นไปมาในมือ เหมือนม้วนเศษกระดาษ    “แต่แผนของทางนี้...”

 

 

 

หญิงสาวส่ายศีรษะ จูรินะยืนพิงโต๊ะทำงานของตัวเอง ก่อนจะกอดอกและมองไปที่พื้นอย่างใช้ความคิด

 

 

 

                “ทุกอย่างจะต้องไม่เสียเปล่า”  เขาเชื่ออย่างนั้น   “เดี๋ยวคงจะมีการประชุมเพื่อวางแผนกันใหม่”

 

                “หวังว่าเราจะมีทางออก”   มายุยังไม่เห็นหนทาง ผิดกับคนอีกคน

 

                “ทางออกที่ว่าอาจจะดีกว่าเดิมด้วยซ้ำ”

 

                “เธอกำลังหมายความว่าไง คิดอะไรออกงั้นหรอ”

 

                “อืม...”   จูรินะเงยหน้ามองมายุ ที่มองจ้องเขาเหมือนอยากได้คำตอบ    “รอให้ฉันมั่นใจอะไรก่อน แล้วฉันจะเล่าให้ฟัง”

 

 

 

จูรินะพูดแค่นั้น และมายุรู้ดีว่าจูรินะจะบอกเธอเพียงแค่นั้นจริง ๆ เขาไม่ค่อยเผยความคิดของตัวเองให้ใครรู้ จูรินะคว้ากระเป๋าของตัวเองมา และเตรียมตัวจะกลับออกไป

 

 

 

                “แล้วจะกลับห้องเธอเลยรึเปล่า”    มายุถามอีกคนที่พอยืนเต็มความสูงแล้ว เขาตัวสูงกว่าเธอเป็นคืบ

 

                “ว่าจะแวะไปที่เวิลด์เซนเตอร์”

 

                “งั้นฝากบอกคุณเจ้าของร้านหน่อยนะ ว่าพรุ่งนี้ช่วยมาประชุมด้วย”    มายุบอกเสียงเรียบ จูรินะยิ้มออกมาน้อย ๆ รู้เสียด้วย ว่าทำไมเขาถึงจะไปที่เวิลด์เซนเตอร์

 

                “แล้วจะบอกให้”

 

 

 

จูรินะบอกแค่นั้นแล้วเดินออกจากห้องทำงานของตัวเองไป มายุผ่อนลมหายใจออกมา เธอสงสัยว่าทำไมจูรินะยังดูสบายใจขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่เรื่องทุกอย่างดูจะยากขึ้นซะแล้ว

 

 

 

 

 

………………………

 

 

 

 

 

 

                เวิลด์เซนเตอร์, ร้านฟอร์บิทเดนท์

 

 

                การเดินทางระหว่างซีกโลกทำได้ในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง ด้วยรถไฟความเร็ว 2.45 มัค[url=http://image.ohozaa.com/i/f8e/O52U9y.jpg]X[/url] (เดินทางด้วยความเร็วที่3028.2 กิโลเมตร/ชั่วโมง เร็วกว่าอัตราความเร็วของเสียง) ไม่นานนักจูรินะก็มาถึงส่วนที่เรียกว่า เวิลด์เซนเตอร์ (World Center) [url=http://image.ohozaa.com/i/362/B6yvsB.jpg]X[/url] ความเจริญทุกอย่าง รวมทั้งศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและการปกครอง รวมกันอยู่ในบริเวณแห่งนี้ ซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของประเทศอเมริกา เมื่อหลายร้อยปีก่อน

 

 

และร้านที่เขาแวะเวียนมา เป็นร้านที่อยู่ใจกลางเมือง บริเวณถนนที่ตัดกับย่านธุรกิจและย่านการปกครอง นั่งลงที่เคาเตอร์บาร์ ก่อนจะมองเจ้าของร้านที่กำลังชงเหล้าให้กับลูกค้า

 

 

หญิงสาวผมสั้นใบหน้าคมสวมชุดหนังเหมือนพวกนักดนตรีพังก์ร็อค แม้ความก้าวหน้าของวงการเพลง จะพัฒนาไปถึงขั้นผลิตวงดนตรีในรูปแบบของดิจิตอลได้ทั้งหมด แต่ก็มีมนุษย์บางกลุ่มที่ยังคงเอกลักษณ์การแสดงดนตรีไม่ต่างจากอดีต พวกพังก์ร็อคก็ส่วนหนึ่ง น่าจะเพราะแนวคิดที่ค่อยข้างขบถในที เลยไม่ยอมเปลี่ยนแปลงทุกอย่างไปตามการหมุนของโลก

 

 

 

                “กลับจากยูโรปาแล้วหรอ”   เจ้าของร้านเดินมายืนต่อหน้าจูรินะ

 

                “อือ”    เขาตอบ พร้อมหันมองไปทาง หน้าจอวิชวล (Visual screen) ที่มุมหนึ่งของร้าน

 

 

 

ภาพของชายผมดำแซมเทาในชุดสูท กำลังพูดอะไรบางอย่าง พร้อมกับภาพ ฮอโลแกรมทางด้านหลัง เป็นรูปคนสวมใส่ชุดเกราะสีดำ [url=http://image.ohozaa.com/i/6c4/aHHX9O.png]X[/url]  จูรินะรู้ดีว่านั่นไม่ใช่คน แต่เป็นแอนดรอยด์รุ่นพิเศษ ที่ทางรัฐบาลโลกกำลังจะพัฒนาขึ้น เพื่อใช้ปราบปรามกลุ่มเซน

 

 

 

                “แค่ เอเอที ก็แย่พออยู่แล้ว นี่ยังจะสร้างหุ่นรบแอนดรอยด์เพิ่มอีก”   จูรินะหันหน้าหนีหน้าจอวิชวลนั้น   “ปิด ๆ ไปไม่ได้รึไง ซายาเน่”

 

                “มันเป็นหน้าที่ของฉันที่จะต้องรู้เรื่องพวกนี้ ถึงฉันไม่อยากดู ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้หรอก”

 

 

 

ซายากะ หรือที่จูรินะเรียกว่าซายาเน่ ตอบรับ ก่อนจะส่งเครื่องดื่มสีใสให้กับจูรินะ จูรินะรับไป ก่อนจะกรอกน้ำเมาแก้วนั้นรวดเดียวหมดแก้ว

 

 

                “มายุบอกว่า พรุ่งนี้ให้เข้าประชุมด้วย ห้ามเบี้ยว”   จูรินะบอกกับซายากะ หลังจากที่วางแก้วเหล้าเปล่าลง

 

                “ห้ามเบี้ยวนี่เติมเองรึเปล่า”   ซายากะถามเพื่อนของเขาให้แน่ใจ

 

                “อืม เติมเอง”   

 

 

 

เขาบอกพร้อมหัวเราะออกมาน้อย ๆ ก็เขารู้ดีนี่ ว่าซายากะน่ะ ตัวเบี้ยวเลย ชอบโดดประชุม แล้วอ้างว่าไปหาข่าว ไม่ก็มีสายรายงานข้อมูลเร่งด่วนเข้ามา แถมน้ำเสียงของมายุที่ฝากเขามาบอก มันมีคำพูดนี้แฝงมาด้วยแน่ ๆ เขารู้ดี

 

 

 

                “สวัสดี ซายากะ”

 

 

 

เสียงทักทายที่คุ้นเคยกับทั้งจูรินะ และซายากะดังขึ้น จูรินะยิ้มออกมาทันที ผิดกับเจ้าของร้านที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ

 

 

 

                “สวัสดีค่ะ จูรินะ ไม่เจอกันนานนะคะ”   เธอกล่าวทักทายจูรินะ และนั่งลงข้าง ๆ เขา

 

                “พอดีมีธุระที่ดาวอื่นน่ะ เพิ่งกลับมา”

 

                “อ่อ”   เธอพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะส่งยิ้มหวานให้จูรินะ แล้วหันไปมองซายากะต่อ   “ซายากะไม่เห็นบอกฉันเลย ว่าจูรินะเดินทางไปทำธุระที่ดาวดวงอื่น”

 

                “มันหน้าที่ของฉันต้องบอกมั้ย”

 

 

 

ซายากะทำเป็นเสียงแข็ง แล้วหยิบแก้วของจูรินะไปชงเหล้าให้ใหม่ จริง ๆ ก็อาจจะทำแบบนั้น เพื่อหนีการสนทนากับหญิงสาวคนที่เข้ามาใหม่มากกว่า

 

 

 

                “ใจร้าย”   เธอร้องเรียนกับท่าทางเฉยชาของเขา    “ทั้ง ๆ ที่เราสองคนก็สนิทกันขนาดนี้”

 

                “เดี๋ยวก่อน ฉันไปสนิทกับเธอตอนไหนมิทราบ”   ซายากะหันมามองตาดุ

 

                “ก็ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราสองคนเจอกัน ฉันก็รู้ทันที ว่าเราสองคนเกิดมาเพื่อเป็นของกันและกันเท่านั้น”

 

 

 

จูรินะที่ฟังอยู่จนถึงประโยคนี้ ก็คิดว่า ถ้าเขาดื่มเหล้าอยู่ล่ะก็ เขาต้องสำลักมันออกมาแน่ ๆ จูรินะเหล่มองไปทางเพื่อนของเขา ที่ทำหน้าอยากจะตายให้ได้

 

 

 

                “คุณอย่ามามั่ว”   ซายาเน่กระแทกแก้วเหล้าวางตรงหน้าจูรินะ แต่สายตากลับมองหญิงสาวคนนั้นแบบจะกินเลือดกินเนื้อ   “แล้วจะสั่งอะไรมั้ย ถ้าไม่สั่งอะไรก็กลับไปได้แล้ว”

 

                “งั้นฉันของสั่ง...”    หญิงสาวปรายตามองยั่วยวน    “เป็นเธอได้มั้ย”

 

 

 

เหมือนความอดทนของซายากะจะขาดผึ่ง จูรินะรีบแทรกก่อนที่จะกลายเป็นเรื่องใหญ่

 

 

 

                “เออ ซายาเน่ ฉันว่าฉันจะกลับแล้ว”

 

                “งั้นหรอ”   ซายากะหันมามองเพื่อนของเขา ก่อนจะเช็ดมือ และเดินออกจากเคาเตอร์บาร์    “เดี๋ยวฉันเดินไปส่ง”

 

 

 

อย่างน้อยก็ทำให้เขาอยู่ห่างยัยวายร้ายตัวอันตรายนี่ได้ เขารีบเดินออกไปพร้อมกับจูรินะที่หน้าร้าน

 

 

 

                “น่ารักดีออก มิ้ลกี้น่ะ”   จูรินะพูดถึงหญิงสาวที่ชื่อมิ้ลกี้ วาตานาเบะ มิยูกิ คนที่ตามจีบซายากะมาได้สักพัก

 

                “น่ารักกะผีอะไรล่ะ น่ากลัวจะตาย”    ยังขนลุกกับสายตาของเจ้าหล่อนที่ใช้มองเขาไม่หาย

 

                “ทำไมไม่ทำความสนิทสนมไว้ล่ะ อย่างน้อย เธอก็ทำงานอยู่ในศูนย์ควบคุมระบบแอนดรอย์กลาง”

 

                “ทำแบบนั้นก็เท่ากับหลอกใช้เธอน่ะสิ”

 

                “ไม่อยากหลอกใช้ หรือไม่อยากยอมรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นตามมา ถ้าเกิดว่าหลงรักเธอคนนั้นไปจริง ๆ”   จูรินะถามพร้อมรอยยิ้ม   “ความรักที่มันไม่มีทางเป็นไปได้ ถ้าว่ามิ้ลกี้เกิดรู้เข้าว่าคนที่เธอชอบนั้น แตกต่าง จากเธอโดยสิ้นเชิง”

 

 

 

คำถามนี้ซายากะเองก็ตอบไม่ถูกเหมือนกัน จูรินะตบไหล่เพื่อนเบา ๆ ก่อนจะเดินหายไปกับผู้คน บนท้องถนนยามค่ำคืนของเขตเมือง

 

 

 

 

 

..........................

 

 

 

 

 

 

 

 

                เวิลด์เซนเตอร์, เซนทรัลปาร์ค

 

 

 

                จูรินะเดินผ่านท้องถนน ที่ยานพาหนะทุกชนิด เคลื่อนที่ด้วยแรงแม่เหล็กไฟฟ้า ท้องถนนสำหรับการเดินทางภาคพื้นใช้ ระบบอิเล็กโทรแมกเนติกซัสเพนชั่น (Electromagnetic Suspension System) โดยความร่วมมือของบริษัทผลิตยานยนต์ทั่วโลก และยังมีระบบยานยนต์ประเภทอากาศยาน แต่ราคาแพงกว่าหลายเท่าตัวและมีการควบคุมใบอนุญาตอย่างเคร่งครัด แต่สำหรับเมืองที่เป็นศูนย์กลางของโลก ทุกอย่างดูวุ่นวายไปหมด ไม่ว่าจะบนถนน ท้องฟ้า หรือว่าตรงไหน เวลาไหนก็ตาม

 

 

จะเหลืออยู่ที่เดียว ที่ยังคงความสงบเงียบเอาไว้ได้ จูรินะเดินเข้าไปในสวนสาธารณะใจกลางเมืองใหญ่ แม้จะขึ้นชื่อว่าสวน และเต็มไปด้วยความเขียวขจีของพืชพรรณต่าง ๆ แต่ทุกอย่างนั้น เป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่

 

 

พืชพรรณประดิษฐ์ เข้ามาแทนที่ต้นไม้จริง ๆ หลายร้อยปีมาแล้ว พร้อม ๆ การจากไปของต้นไม้ต้นสุดท้ายในโลก เมื่อประมาณ 600 ปีก่อน เมื่อมนุษย์สามารถสร้างเทคโนโลยีได้ดีกว่าที่ธรรมชาติเคยสร้างไว้ และใช้ทรัพยากรอื่น ๆ ทดแทนได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด ความคิดที่จะอนุรักษ์ก็หมดไปพร้อมกัน

 

 

ต้นไม้จริงที่ต้องอาศัยระยะเวลาในการเติบโต และต้องใช้การดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดีนั้น ไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป แต่อาจเพราะทัศนียภาพยังเป็นสิ่งที่มนุษย์โหยหาย มนุษย์ที่ทั้งชีวิตต้องการเพียงแค่ความมั่นคง ความสะดวกสบาย และความบันเทิงใจ ต้นไม้ประดิษฐ์เหล่านี้จึงถูกสร้างขึ้น

 

 

นอกจากความสวยงาม มันยังมีหน้าที่ดึงเอาแร่ธาตุในอากาศแปรเปลี่ยนเป็นพลังงานรูปแบบต่าง ๆ เพื่อหล่อเลี้ยงโลกเบี้ยว ๆ ใบนี้ ให้ยังคงโคจรต่อไป

 

 

เขามองต้นไม้ต้นใหญ่ที่สุด ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางสวน แสงไฟจากรอบทิศทาง ทำให้ใบของต้นไม้ส่องแสงประกายระยิบระยับเหมือนภาพฝัน เขาเดินเข้าไป และสัมผัสมือเบา ๆ ที่ต้นไม้นั้น

 

 

ต้นไม้ประดิษฐ์ ที่ถูกสร้างขึ้นด้วยฝีมือของมนุษย์.... ไม่แตกต่างจากเขา

 

 

 

                เขายิ้มกับตัวเอง ก่อนจะถอยออกมา พลันหางตาไปสะดุดกับอะไรบางอย่าง ที่ทำให้เขาต้องหันมอง ที่เขาเห็น... หญิงสาวอีกคนกำลังเงยหน้ามองต้นไม้ต้นเดียวกับเขา

 

 

สายลมเย็น ๆ พัดมาวูบหนึ่ง เธอคนนั้นจับผมสีน้ำตาลอ่อนของตัวเองเอาไว้ไม่ให้ปลิวตามแรงลม ใบหน้าด้านข้างหญิงสาว ทำให้เขารู้สึกหวั่นไหว จนเผลอยิ้มออกมามากกว่าเดิม

 

 

และการจ้องมอง ก็ทำให้เธอรู้สึกตัวจนได้ เธอหันมองไปทางด้านข้าง ก่อนจะแปลกใจกับคนที่เธอได้เห็น

 

 

เขายิ้ม เธอยิ้ม และหลังจากนั้น ความเงียบก็กล่าวทักทายคนทั้งสอง ...เป็นความเงียบ ที่เต็มไปด้วย ความยินดี

 

 

 

……………………….

 

 

 

TBC.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

==========================================

 

เปิดตัวเน่มิ้ลแล้ว ฮูเร่!!!!!

 

TBC มาอย่างโหดเช่นเดิม

ตอนหน้าเบิ้ลอิจะเถียงกันต่อหรือไม่

หรือจะเริ่มหวานกันแล้ว

รอดูครับ

 

ส่วนเจ้าจู เป็นมนุษย์ มนุษย์ต่างดาว หรือแอนดรอยด์

เดากันได้รึยังครับ ^^

Share this post


Link to post
Share on other sites

อร้ายยยยยยยยย

จูรินะเป็นเซนนี่เอง มิน่าทำไมเข้าใจเรื่องหุ่นยนต์ดีจัง
อุ้ย มายุก็เป็นซายาเน่ก็ด้วย อย่างงี้ขอเชียร์ฝั่งเซนเลยค่ะ ยึดโลกเลย 5555555555

 

ท้ายตอนอย่าบอกนะว่านั่นเรนะ

กริ๊ดดด บุพเพ >___<

 

ป.ล.มิ้ลกรี้ดูว่างจังค่ะ 55555555

Share this post


Link to post
Share on other sites
คนคนนั้นเรนะรึป่าวนะ ... มียิ้มให้กันด้วย
เหมือนจูจะชอบดื่มนะ แหะๆ
มายุดูจะเป็นคนบ้างานมาก มีเวลาไปหาแฟนไหมนั่น?

มิ้ลกีีปากหวานซะ ถ้าพี่เน่ไม่ยอมก็ รวบหัวรวบขาเลย (*>.<*)
อ่านเรื่องนี้แล้วเหมือนหลุดไปในอีกโลกนึงเลย ล้ำๆ

Share this post


Link to post
Share on other sites

คนคนนั้นก็ต้องเรนะสินะ//ใช่เปล่าหว่า

 

จูเป็นแอนดรอยว๊ากกกกกก เป็นมนุษย์ธรรมดาไม่ได้เลยจูเนี่ย555

Share this post


Link to post
Share on other sites
จูเจอกับเรนะแบบนี้มันพรมลิขิตชัดๆ ><
มิ้ลรุกเน่หนักๆเข้าไว้เดี๋ยวเน่ก็กลัว เอ้ย ก็ยอมเอง5555
ย้วย เน่ จู บุคคลลึกลับ(?)ทั้งสามกำลังคิดจะทำอะไรกันอยู่นะ?!*^*?

Share this post


Link to post
Share on other sites

มิ้วนี้ไม่ค่อยจะรุกเลยนะ

เน่ก็คนดีไม่อยากหลอกใช้ ไม่งั้นคงจะชอบไปแล้วสินะ..

Share this post


Link to post
Share on other sites

พรหมลิขิตบรรดาลพัดพา //อย่างเก่า555555555555

อาจะยิ้มให้กันตอนแรกแล้วกัดกันภายหลังก็เป็นได้(?)

 

เน่มิ้วอร้ายยยยยย มิ้วไม่มีงานทำรึ555555555555

Share this post


Link to post
Share on other sites

ว่าแล้วว่าจูมันแหม่งๆ ไม่ใช่มนุษย์สินะ...ได้กลิ่นอภิมหาโรงงานมาม่ามาแต่ไกลเชียว..

Share this post


Link to post
Share on other sites

แอนดรอยด์ กะ มนุษย์ .. ความรักจะเป็นยังไงนะ ..

Share this post


Link to post
Share on other sites

เน่มิ้ว เฮ!! *จุดพลุ*

เป็นคู่ยังคงคอนเซ็ปไม่เปลี่ยน มิ้วรุกเน่ซึน

อรั้ยย..น้องจูแอนดรอยด์(?)สุดหล่อ //กอด

tbc นั้นช่างทำร้ายเหลือเกิน

Share this post


Link to post
Share on other sites

เน่มิ้ววววว เน่ซึน (ฮ่า) เน่กับจูเป็นแอนดรอยสินะ

คนที่จูยิ้มให้นี่เรนะหรือป่าวหว่า บรรยากาศที่เจอกันนี่

โรเเมนติกมากนะ เพราะฉะนั้นอย่าเถียงกันเลยยย

มาหวานกันดีกว่านะ หุหุหุ รอมาต่อนะไรเตอร์ =ิw=ิ)b

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now