[FIC] S.A.IN. สงคราม มนุษย์ หุ่นยนต์ SS.2 -14: Battlefield- up*16-11-2016

646 posts in this topic

ใช้มือแบบตบๆๆๆ อ่ะค่ะ แต่เรื่องนี้มายุจะเป็นมือที่สามของดับเบิ้ลมัตซุยอีกรึเปล่านะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

เน่อย่าซึนลูก ซึนไปก็เท่านั้นเดี๋ยวก็ได้กันอยู่ดี #โดนตรบ

Share this post


Link to post
Share on other sites

อร้ายยยยย

จูริมายุ เซนย่อมเข้าใจเซนค่า

แถมสนิทกันมาตั้งน้านตั้งนานนนนน

เง้อว์ เปลี่ยนคู่ทันอยู่นะคะ คริคริ

 

เน่ชิ่งมาแบบนั้นจะไม่เป็นไรเรอะ 555555555

Share this post


Link to post
Share on other sites

เน่ทำแบบนี้นี่เน่มีแววจะโดนฉุดเข้าให้ซักวันนะ ฮ่าๆๆๆ

 

ชอบจังคู่เน่มิ้ลที่ออกเกรียนๆเนี่ย ^^

Share this post


Link to post
Share on other sites

เน่ระวังตัวไว้ให้ดี5555555เดี๋ยวมิ้วทุบแล้วลากเข้าถ้ำ(?)

อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะไรต์...........

Share this post


Link to post
Share on other sites

เน่อย่าเล่นตัวเหอะ 55 เดี๋ยวมิ้ลกี้ตีหัวลากเข้าห้องนะเออ 

จูจังพิเศษกว่าเค้าใช่ม้าา ~ เพราะไม่มีสัญลักษณ์ที่หลังมือ เลยไม่ถูกจับได้ ? 555 

ยังกลัวเฮียกับมิ้ลกี้จะรู้นะเนี่ย งื้ออ 

Share this post


Link to post
Share on other sites

สุดยอดเลยโลกในอนาคต อธิบายดีมากๆเลยค่ะ

เวลาจูเรนะเจอกันทีไรเราชอบมากเลยค่ะ

เถียงกันแบบมีเหตุผลสุดๆ มองเรื่องกันคนละด้านดี

 

สงสารมายุแหะ แล้วซีนจูมายุ(ชอบนะ!) จูเป็นแอนดรอยด์ที่อบอุ่นจัง /w\

 

เน่...สุดยอดแอนดรอยด์ทำไมกลัวมนุษย์ซะได้ ฮ่าๆๆ

มิ้วนี่สายรุกเต็มพิกัดเลย

Share this post


Link to post
Share on other sites

มิ้วแกรุกมากเกินไปแระ

ดูดิเน่กลัวจนหัวหดแล้วนะ 555+

เก่งจริงๆขนาดหุ่นยังถอย

 

จูมายุดูมีบรรยากาศแบบแปลกๆนะ

มันอบอุ่นแบบบอกไม่ถูก

แต่ชอบจูเรนะมากกว่า

ประโยคที่สองคนนี้ตอบโต้กันที

มันทำให้ฟินเบาๆประมาณเรื่อยๆไปเรียงๆแบบเนี้ย ฮาาา

Share this post


Link to post
Share on other sites

มิ้ลกี้น่ากลัวจัง แอะอะห้องเน่เอ้ยระวังตัวไว้ อย่าเผลอเชียว ฮึฮึฮึ

มายุน่าสงสาร จูโอ๋มายุได้สมกับเป็นพระเอกมากค่าา ฮ่าๆ 

โอ๋มายุเสร็จก็มาจีบเรนะต่อ แหม่ เหนื่อยไหมจูรินะ >/////<

Share this post


Link to post
Share on other sites
มิ้ลกี้ นี่หลงตัวเองจริงด้วย 555 เน่เอ้ย ขอให้รอดนะ ..

จูมายุแอบหวานนะคะ แหม มีซบไหล่ๆ

คู่เบิ้ลอินี่ก็นะ อ่านแล้วอมยิ้ม ดูคนนึงก็เปิดทาง อีกคนก็พร้อมเข้าเต็มที่ อีกไม่นานๆ หึหึ #หวังว่านะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

อ๊ากกกกกก เน่แกระวังมิ้ลจะจับแกกด(หมอน)นะ บางทีอาจลากเข้าห้องเลย//มิ้ลมันร้าย

 

เบิ้ลอิๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มาแค่นี้ก็มุ้งมิ้งน่าร๊ากกกกกกก

Share this post


Link to post
Share on other sites
คนเชียร์คู่ จูริมายุ..เยอะจัง..สงสัยจะชอบแบบแปลกๆๆใหม่ๆๆ..555^*^

Share this post


Link to post
Share on other sites

ไม่ได้เข้ามาอ่านแป๊ปเดียวพระนางจีบกันละ  :dookdik_003_mushroom:  :dookdik_003_mushroom:

แต่เจอกันทีไรก็เถียงกันตลอดเลย5555

เซนกับเซนนี่รักกันได้มั้ยคะ?

คือจูอ่อนโยนกับมายุงี้ มายุจะชอบจูรึเปล่า ' '

Share this post


Link to post
Share on other sites

โอ๊ะๆๆ ซายามิลกี้มาความคืบหน้าขึ้นมานิดนึง

ส่วนเบิ้ลอินี่ คือ คุณสองคนตั้งใจจะจีบกันเต็มรูปแบบเลยใช่มั้ย แหม

ส่วนจูมายุ... รู้สึกว่าท่านไรท์จะอวยเป็นพิเศษนะ หึหึ

 

เน่มิ้ลนี่คืบหน้า หรือจะถอยหลังครับ ฮ่า

เบิ้ลอิก็ ปล่อยให้จีบกันเถอะครับ เดี๋ยวจะไม่มีโอกาส โฮ้ว

จูมายุก็... ครับ ยอมรับตามตรงว่าอวยแบบไม่มีข้อแก้ตัว ฮ่า

 

 

เน่ไม่ต้องเล่นตัวมากหรอก โถ่ถถถ 55555

 

ต้องปล่อยให้เล่นตัวก่อนครับ หลังจากนั้นค่อยว่ากันอีกที ^^

 

 

สักพักเน่โดนดักตีหัวลากเข้าห้อง555
แอบมีจูริมายุซะด้วย555
เรนะนี่เปิดโอกาสให้จูจีบเต็มที่เลยใช่มั้ย แหน่ะๆ=__,=

 

เน่โดนลาก!!!!!

จูมายุก็มีนิดหน่อย ฝึกฝึมือครับ สักวันจะลองแต่ง ฮ่า

เรนะก็เปิดทางเต็มที่ครับ หวานกันซะให้พอ!!!!

 

 

หันหลังให้ระวังโดนตีหัวลากเข้าห้อง

กลัวมิลกี้จะเป็นสปายของฝ่ายมนุษย์จัง

 

โดนลากแน่ครับ เน่ ถ้าไม่ระวังตัว

มิ้ลกี้นี่สปายรึเปล่า... น่าสนใจ ๆ

 

 

ใช้มือแบบตบๆๆๆ อ่ะค่ะ แต่เรื่องนี้มายุจะเป็นมือที่สามของดับเบิ้ลมัตซุยอีกรึเปล่านะ

 

อ่า ครับ ใช้มือแบบตบ ๆ โอเคร๊ ๆ

ส่วนเรื่องนี้มายุจะเป็นมือที่สามรึเปล่า นั่นน่ะสิครับ

 

 

เน่อย่าซึนลูก ซึนไปก็เท่านั้นเดี๋ยวก็ได้กันอยู่ดี #โดนตรบ

 

ปล่อยให้ซึนก่อนครับ เพราะหลังจากนั้น... ฮี่ๆๆๆๆ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ชอบคู่เน่มิ้ลมากอ่ะ♡♡♡

 

อ่า ต้องจัดให้หนักกว่านี้แล้วสิครับ มีคนชอบ

 

 

อร้ายยยยย

จูริมายุ เซนย่อมเข้าใจเซนค่า

แถมสนิทกันมาตั้งน้านตั้งนานนนนน

เง้อว์ เปลี่ยนคู่ทันอยู่นะคะ คริคริ

 

เน่ชิ่งมาแบบนั้นจะไม่เป็นไรเรอะ 555555555

 

ฮ่า

เป็นเซนย่อมเข้าใจเซน

งั้นเรนะทิ้งไว้ #ใช่ป๊าวววว

ถ้าผมเปลี่ยนคู่นี่คือจะไม่โดนประนามใช่มั้ย ;w;

ส่วนเน่ ถ้าไม่ชิ่ง ผมว่าจะเป็นอะไรมากกว่านั้นครับ ฮ่า

 

 

เน่ทำแบบนี้นี่เน่มีแววจะโดนฉุดเข้าให้ซักวันนะ ฮ่าๆๆๆ

 

ชอบจังคู่เน่มิ้ลที่ออกเกรียนๆเนี่ย ^^

 

ฮ่า เป็นกำลังให้มิ้ลกี้ ฉุดเน่ให้สำเร็จครับ เอ๊ะ!!

ผมมักเขียนคู่รองได้ไร้สาระแบบนี้แหละครับ

 

 

เน่ระวังตัวไว้ให้ดี5555555เดี๋ยวมิ้วทุบแล้วลากเข้าถ้ำ(?)

อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะไรต์...........

 

ฮ่า ๆ ทุบแล้วลากเข้าถ้ำเลยหรอครับ โฮ้วววว

แล้วที่อย่าแม้แต่จะคิดนี่คือ... เปลียนจากจูเรนะ เป็นจูมายุหรอครับ เอิ้วว

 

 

เน่อย่าเล่นตัวเหอะ 55 เดี๋ยวมิ้ลกี้ตีหัวลากเข้าห้องนะเออ 

จูจังพิเศษกว่าเค้าใช่ม้าา ~ เพราะไม่มีสัญลักษณ์ที่หลังมือ เลยไม่ถูกจับได้ ? 555 

ยังกลัวเฮียกับมิ้ลกี้จะรู้นะเนี่ย งื้ออ 

 

ฮ่า ๆๆ ปล่อยให้เน่เล่นตัวหน่อยเหอะครับ เพราะยังไงก็โดนลากอยู่ดี นั่น!!

เซนไม่มีสัญลักษณ์หมดหละครับ แต่ว่าน้องจูจะมีอะไรมากกว่านั้นรึเปล่า ต้องดู

ส่วนเฮียกับมิ้ล ภาวนาให้อย่างเพิ่งรู้ตอนนี้ครับ ไว้ดราม่ากันทีหลัง นั่น!

 

 

สุดยอดเลยโลกในอนาคต อธิบายดีมากๆเลยค่ะ

เวลาจูเรนะเจอกันทีไรเราชอบมากเลยค่ะ

เถียงกันแบบมีเหตุผลสุดๆ มองเรื่องกันคนละด้านดี

 

สงสารมายุแหะ แล้วซีนจูมายุ(ชอบนะ!) จูเป็นแอนดรอยด์ที่อบอุ่นจัง /w\

 

เน่...สุดยอดแอนดรอยด์ทำไมกลัวมนุษย์ซะได้ ฮ่าๆๆ

มิ้วนี่สายรุกเต็มพิกัดเลย

 

พาทุกคนไปท่องอวกาศกับโลกอนาคตกันครับ ^^

จูเรนะ เจอกันทีไรมีเถียงครับ แต่เถียงกันด้วยเหตุ ด้วยผล ช่างน่าปวดหัว

หลัง ๆ จะเถียงกันอีกมั้ย ต้องดูครับ

มายุก็...มีจูปลอบใจแล้วครับ บรรยากาศระหว่างสองคนมันช่าง...

ส่วนเน่ เจอมนุษย์อย่างมิ้ลกี้เข้าไป สุดยอดโปรแกรมอะไรที่ลงไว้มีรวนครับ

ใจไม่แข็งพออยู่กับมิ้ลไม่ได้!!

Share this post


Link to post
Share on other sites

มิ้วแกรุกมากเกินไปแระ

ดูดิเน่กลัวจนหัวหดแล้วนะ 555+

เก่งจริงๆขนาดหุ่นยังถอย

 

จูมายุดูมีบรรยากาศแบบแปลกๆนะ

มันอบอุ่นแบบบอกไม่ถูก

แต่ชอบจูเรนะมากกว่า

ประโยคที่สองคนนี้ตอบโต้กันที

มันทำให้ฟินเบาๆประมาณเรื่อยๆไปเรียงๆแบบเนี้ย ฮาาา

 

ฮ่า มิ้ลรุกหนักจนเน่กลัวหัวหดเลยครับ

ขนาดแอนดรอยด์รุ่นเทพยังต้องถอยทัพ

จูกับมายุ ที่มีบรรยากาศแปลก ๆ มีเหตุครับ

ไว้จะอธิบายให้ฟัง นั่น!!!

ส่วนจูเรนะ อันนี้ของจริงครับ จีบกันไปจีบกันมา

คบ ๆ กันไปเลยดีมั้ย!!

แต่ เรื่อย ๆ ไปเรียง ๆ นี่คือ... 555

 

 

มิ้ลกี้น่ากลัวจัง แอะอะห้องเน่เอ้ยระวังตัวไว้ อย่าเผลอเชียว ฮึฮึฮึ

มายุน่าสงสาร จูโอ๋มายุได้สมกับเป็นพระเอกมากค่าา ฮ่าๆ 

โอ๋มายุเสร็จก็มาจีบเรนะต่อ แหม่ เหนื่อยไหมจูรินะ >/////<

 

มิ้ลกี้นี่น่ากลัวจะกดเน่ในสักวันใช่มั้ยครับ เอิ้ววว

มายุก็มีเจ้าจูคอยปลอกแล้วครับ

แถมเจ้าจูยังสับรางต่อมาจีบเรนะ ช่างเป็นเซนที่...ขยันดีจริง ฮ่า

 

 

มิ้ลกี้ นี่หลงตัวเองจริงด้วย 555 เน่เอ้ย ขอให้รอดนะ ..

จูมายุแอบหวานนะคะ แหม มีซบไหล่ๆ

คู่เบิ้ลอินี่ก็นะ อ่านแล้วอมยิ้ม ดูคนนึงก็เปิดทาง อีกคนก็พร้อมเข้าเต็มที่ อีกไม่นานๆ หึหึ #หวังว่านะ

 

มิ้ลกี้มาสไตล์นี้แน่แล้วครับ ภาวนาให้เน่แล้วครับ หลังจากนี้

จูมายุ ผมจงใจให้หวานเลย ไม่ได้แอบ นั่น!!

ส่วนจูเรนะก็... จีบกันไปยาว ๆ ครับ มีใจให้กันทั้งคู่แบบนี้ เขียนเพลิน!!

 

 

อ๊ากกกกกก เน่แกระวังมิ้ลจะจับแกกด(หมอน)นะ บางทีอาจลากเข้าห้องเลย//มิ้ลมันร้าย

 

เบิ้ลอิๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มาแค่นี้ก็มุ้งมิ้งน่าร๊ากกกกกกก

 

เป็นกำลังใจให้เน่ โดนมิ้ลกดอย่างอ่อนโยน //ใช่ที่ไหนเล่าาาาา

เบิ้ลอิมาน้อย แต่น่ารักครับ ตอนหน้าเอาอีก ๆๆๆ //เชียร์ตัวเอง ฮ่า

 

 

คนเชียร์คู่ จูริมายุ..เยอะจัง..สงสัยจะชอบแบบแปลกๆๆใหม่ๆๆ..555^*^

 

เฮ้ว ก็น่าเชียร์นะครับ จูริมายุ ตื่นเต้น ๆ #กองอวย

 

 

ไม่ได้เข้ามาอ่านแป๊ปเดียวพระนางจีบกันละ  :dookdik_003_mushroom:  :dookdik_003_mushroom:

แต่เจอกันทีไรก็เถียงกันตลอดเลย5555

เซนกับเซนนี่รักกันได้มั้ยคะ?

คือจูอ่อนโยนกับมายุงี้ มายุจะชอบจูรึเปล่า ' '

 

 

ฮ่า ๆๆ ให้จีบกันเถอะครับ เพราะเดี๋ยวดราม่าหนัก หื้มมมม

ก็เถียงกันตามระเบียบ แต่หลังจากนี้คงจีบกันยาวครับ

เซนกับเซนก็รักกันได้ครับ จูกับมายุ มีทางเป็นไปได้มากกว่าเซนกับมนุษย์อีก

แต่ว่า... แต่ว่ามันไม่ง่ายแบบนั้นสิครับ ^^

Share this post


Link to post
Share on other sites

-HUMAN-

 

 

 

 

                เวิลด์เซนเตอร์, ศูนย์การค้าสเปซโนวา

 

 

 

                จูรินะรู้ตัวเลยว่าเขาเดินทางมาที่เวิลด์เซนเตอร์บ่อยขึ้นจนผิดปกติ และเหตุผลก็ไม่ใช่อะไรอื่น นอกจากมาพบกับหญิงสาวที่ทำงานอยู่เวิลด์เซนเตอร์นั่นเอง

 

 

เขานั่งอยู่ในร้านอาหารที่มีผู้คนมากมาย สำหรับแอนดรอยด์ อาหารเป็นปัจจัยหลักในการขับเคลื่อนกระบวนการในการใช้ชีวิตก็จริง แต่ไม่ได้จำเป็นต้องกินครบ 3 มื้อแบบมนุษย์ นอกจากนั้น แอนดรอยด์สามารถเปลี่ยนอาหารที่ทานเข้าไปเป็นพลังงาน โดยไม่มีของเสียตกค้าง

 

 

เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ก็เช่นกัน ไม่เคยปรากฏว่าแอนดรอยด์มีอาการเมาเกิดขึ้น นั่นเพราะการดูดซึมของแอนดรอยด์เป็นไปอย่างสมบูรณ์ และเปลี่ยนสสารต่าง ๆ ไปอยู่ในรูปแบบของพลังงานทันที

 

 

เรื่องการรับรู้รสชาติ เป็นสิ่งที่ถูกลงโปรแกรมไว้ตั้งแต่ต้น ส่วนความพึงพอใจนั้น เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายหลัง แอนดรอยด์รายหนึ่งอาจชอบรสหวาน อีกรายหนึ่งอาจชอบรสจัด คาดเดากันว่าความพึงพอใจที่เกิดขึ้น เป็นส่วนที่พัฒนาต่อยอดมาจากโครงสร้างทางพันธุวิศวกรรม ที่ได้รับการถ่ายทอดมาจากมนุษย์

 

 

 

                “ดูท่าคุณจะชอบการเดินทางนะคะ”   เรนะพูดระหว่างที่รออาหารที่เธอสั่ง

 

                “ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะ”    

 

                “ก็นอร์ธทาวน์กับเวิลด์เซนเตอร์อยู่ห่างกันตั้งหลายชั่วโมง”   ถ้าเดินทางโดยรถไฟฟ้าความเร็วเหนือเสียง และยิ่งไกลขึ้น หากเดินทางด้วยยานเดินทางภาคพื้น

 

                “จริง ๆ ฉันก็ไม่ได้ชอบการเดินทางอะไรขนาดนั้นหรอก”   การเดินทางเป็นชั่วโมง ๆ บางครั้งมันก็น่าเบื่อ    “แต่ชอบการได้เจอกับคุณมากกว่า

 

 

 

ถ้ามีจุดหมายปลายทาง การเดินทางต่อให้น่าเบื่อแค่ไหน ก็กลายเป็นเรื่องเล็กไปเลย

 

 

เรนะยิ้มกับคำตอบของคนตรงหน้า หลัง ๆ มานี้เธอไม่ค่อยได้พูดคุยเป็นหลักการจริงจังเหมือนก่อน จะเป็นคำพูดแบบนี้มากกว่า ที่เธอได้ยินจากเขา และมันทำให้เธอ... รู้สึกดีขึ้นเรื่อย ๆ

 

 

 

                “ต่อให้เวลานานแค่ไหน มันก็ไม่น่าเบื่อหรอก ถ้าสุดท้ายแล้ว ได้มาอยู่กับคุณน่ะ”

 

                “สงสัยฉันต้องหาโอกาสเดินทางไปนอร์ธทาวน์ดูบ้าง”   เรนะมองสบตาจูรินะ    “อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าฉันจะคิดว่าการเดินทางไม่น่าเบื่อ แบบคุณบ้างรึเปล่า”

 

                “ก็ถ้าจุดหมายปลายทางเป็นฉัน”   จูรินะชี้ที่ตัวเอง   “คุณคิดว่าคุณจะเบื่อรึเปล่าล่ะ”

 

 

 

ยังไม่ทันที่เรนะจะได้ตอบคำถาม บริกรของร้านก็ยกอาหารมาเสิร์ฟ เรนะเห็นสัญลักษณ์แอนดรอยด์ที่หลังมือของพนักงาน ก็เหมือนจะนึกขึ้นได้ ในสิ่งที่เธอสงสัยเกี่ยวกับจูรินะมานาน

 

 

 

                “ฉันถามอะไรหน่อยได้มั้ย”   เรนะพูดหลังจากที่บริกรแอนดรอยด์เดินออกไปแล้ว    “เรื่องเกี่ยวกับความคิดของคุณที่มีต่อแอนดรอยด์”

 

                “ได้สิ”   แม้จูรินะจะตอบรับ แต่เขาก็อดแปลกใจไม่ได้ เพราะเรนะกับเขาไม่ได้คุยเรื่องนี้กันมานาน

 

                “ทำไมคุณถึงอยากให้แอนดรอยด์ได้รับความเท่าเทียมกับมนุษย์คะ ทั้งที่มนุษย์ส่วนใหญ่ไม่คิดแบบนั้น อะไรที่เป็นสาเหตุให้คุณคิดต่างจากคนอื่น ๆ”

 

 

 

จูรินะยังไม่ตอบคำถามนั้นในทันที เขาไตร่ตรองอยู่สักพัก พิจารณาให้แน่ใจ ว่าเขาควรจะบอกกับเรนะดีมั้ย และสุดท้ายเขาก็ไม่เห็นเหตุผลที่จะต้องปิดบัง

 

 

 

                “ฉันมีคนที่นับถืออยู่คนหนึ่ง เขาทำงานเกี่ยวกับการพัฒนาแอนดรอยด์ เขาสามารถมองแอนดรอยด์เป็นเพียงเครื่องจักรได้ง่ายกว่าใคร ๆ เลยแหละ เพราะเขาสร้างแอนดรอยด์ขึ้นมากับมือ แต่ว่า เขากลับมองแอนดรอยด์ในฐานะของประชากรคนหนึ่ง ที่มีหัวใจและจิตวิญญาณ”

 

                “คุณก็เลยได้รับแนวคิดนี้มา”

 

                “ถูก”  จูรินะพยักหน้ารับ    “เขาบอกฉันว่า ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ หรือ แอนดรอยด์ ทุกคนควรได้รับการปฏิบัติที่เท่าเทียมกัน”

 

                “แล้วเขาหัวแข็งเหมือนคุณรึเปล่า จูรินะ”

 

                “ฉันน่ะ หัวแข็งที่สุดในโลกแล้ว”

 

 

 

จูรินะบอก พร้อมเอานิ้วเคาะที่ศีรษะของตัวเองเชิงล้อเลียนก่อนที่ทั้งสองจะเริ่มลงมือทานข้าว

 

 

 

 

 

 

………………………

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                เวิลด์เซนเตอร์, เซนเตอร์แสควร์

 

 

 

                หลังจากนั้น จูรินะและเรนะก็ออกมาเดินเล่นกันต่อด้านนอก จนถึงเซนเตอร์แสควร์ (Center Square) ที่นี่ถือเป็นแลนมาร์คอีกแห่งของเวิลด์เซนเตอร์ ผู้คนมากมายจากทั่วสารทิศ ทั้งที่เป็นประชากรชาวเวิลด์เซนเตอร์ ประชากรโลก หรือประชากรจากดาวอื่น แวะเวียนมายังสถานที่แห่งนี้วันละหลายหมื่นคน

 

 

ทั้งสองหยุดเดินอยู่ที่มุมหนึ่งของสแควร์ เห็นหลายคนมองขึ้นไปบนหน้าจอวิชวลขนาดใหญ่ บนยอดตึกที่สูงที่สุดของโลก เรนะเองก็มองขึ้นไป ทำให้จูรินะต้องมองตาม

 

 

หยิบหูฟังขึ้นมาใส่ และตั้งโปรแกรมในสมาร์ทวอชให้เชื่อมต่อข้อมูล ใบหน้าของประธานาธิบดีโลก ดีนเกรย์แมน กำลังจับมือกับผู้นำดวงดาวแต่ละดวง พร้อมเสียงรายงานข่าวของช่องข่าวหลักในดาวเคราะห์โลก

 

 

 

                “การประชุมระหว่างดวงดาวเรื่องการกำหนดบาทของแต่ละดวงดาวในการรับมือ และแก้ปัญหากับกลุ่มแอนดรอยด์ที่ขึ้นบัญชี้ผู้ก่อการร้ายเป็นไปด้วยดี นอกจากนี้ยังมีการลงนามร่วมกัน ในสนธิสัญญาว่าด้วยการสนับสนุนและการพัฒนาแอนดรอยด์ในระบบสุริยะ”

 

 

 

ภาพตัดไปที่ประธานาธิบดีของโลก ใบหน้าของชายวัยกลางคนมีความเด็ดเดี่ยว และมุ่งมั่น

 

 

 

                “การประชุมเรื่องสนธิสัญญาว่าด้วยการสนับสนุนและการพัฒนาแอนดรอยด์ในระบบสุริยะระหว่างผู้นำของแต่ละดวงดาวหัวใจหลักในสนธิสัญญาดังกล่าว คือการเพิ่มประสิทธิภาพของแอนดรอยด์สำหรับการใช้งานต่อไปในอนาคต นอกจากนี้ทุกดวงดาวจะมีการพัฒนาหุ่นรบแอนดรอยด์รุ่นพิเศษไว้ต่อกรกับแอดนดรอยด์ที่ขึ้บัญชีการก่อการร้าย เพื่อไม่ให้หลงเหลืออยู่ในระบบสุริยะ และทำร้ายมนุษย์ได้อีกต่อไป”

 

                “แล้วหุ่นรบรุ่นพิเศษแตกต่างจาก เอเอทียังไงครับ ท่าน”   นักข่าวคนหนึ่งถามขึ้น

 

                “อันนี้ยังอยู่ในขั้นตอนการพัฒนา และเพื่อป้องกันข้อมูลรั่วไหล ผมยังไม่สามารถให้รายละเอียดได้ตอนนี้ แต่รับรองว่า พวกเซนจะต้องเสียใจอย่างแน่นอน ที่คิดจะเป็นปฏิปักษ์กับมนุษย์”

 

 

 

จูรินะกำมือหลวม ๆ หลังจากที่ได้ฟังคำแถลงการณ์ของเกรย์แมน เขาพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเอง ยิ่งอยู่กับเรนะแบบนี้ เขาไม่ควรแสดงท่าทีอะไรออกมา

 

 

 

                “คงเพราะเรื่องที่มีเซนตั้งใจบุกเข้าไปที่ศูนย์ควบคุมระบบแอนดรอยด์”  เรนะคาดเดา    “รัฐบาลถึงเร่งสร้างหุ่นรบรุ่นพิเศษ แถมยังอาศัยความร่วมมือของแต่ละดวงดาวในการสร้างหุ่นรบอีกด้วย”

 

                “ให้แอนดรอยด์ต่อสู้กับแอนดรอยด์”   จูรินะพูดเสียงไม่พอใจ ก่อนจะเก็บหูฟังเข้าที่

 

 

 

เรนะหันมองหน้าจูรินะ เธอก็อยากจะพูดหรอกนะ ว่าจะให้เอาชีวิตของคนไปเสี่ยงกับพวกแอนดรอยด์หัวรุนแรงรึไง แต่เธอเลือกที่จะไม่พูด เมื่อเห็นชัดเจนว่าจูรินะดูท่าทางไม่พอใจแค่ไหน

 

 

 

                “กลับกันดีกว่า”   จูรินะบอกกับเรนะ เขาอยากกลับไปที่ศูนย์บัญชาการกลุ่มเซน เรื่องการะประชุมผู้นำอะไรนี่ ทำให้เขาอยากจะคุยกับใครสักคนที่นั่น

 

                “เครียดเรื่องนี้หรอ”   เรนะถามถึงข่าวที่เพิ่งได้ฟัง

 

                “เปล่าหรอก”

 

 

 

จูรินะส่ายศีรษะปฏิเสธ ก่อนจะเดินนำเรนะไปที่ยานขนส่ง เพื่อกลับไปส่งเรนะที่ห้องพัก ส่วนเขา... เชื่อว่ามายุเองก็คงอยากคุยกับเขาเรื่องนี้เหมือนกัน

 

 

 

 

 

 

……………………..

 

 

 

 

 

 

 

 

                10,000 ฟุต ใต้พื้นโลก, กองบัญชาการกลุ่มเซน

 

 

 

 

                จูรินะนั่งเครียดอยู่ในห้องทำงาน ที่โต๊ะทำงานของเขามีฮอโลกาฟิกของหุ่นรบพิเศษ [url=http://image.ohozaa.com/i/ge0/nZIieD.jpg]X[/url] ที่รัฐบาลโลกสร้างขึ้น เพื่อหวังใช้ต่อกรกับแอนดรอยด์ ซึ่งหุ่นรบเหล่านี้ ก็เป็นแอนดรอยด์เหมือนกัน

 

 

จูรินะหมุนภาพไปมา พยายามศึกษารายละเอียดต่าง ๆ ภาพหุ่นรบดังกล่าวเป็นข้อมูลจากช่องข่าว จูรินะอยากได้ภาพจริงมากกว่า อย่างน้อยจะได้มีข้อมูลที่แน่นอนกว่านี้

 

 

 

                “หุ่นรบแอนดรอยด์”   มายุเดินเข้ามาและมองดูฮอโลกราฟิกบนโต๊ะของจูริน

 

                “พวกรัฐบาลโลก คงกำลังเดินหน้าเต็มที่”

 

                “พวกมนุษย์เห็นแก่ได้ ไม่กล้าสู้ด้วยตัวเองก็สร้างหุ่นมาสู้กับเรา ขี้ขลาด”   มายุพูดเสียงไม่พอใจ    “พวกนั้นเห็นแอนดรอยด์ไม่ต่างจากเครื่องจักรผลิตแอนดรอยด์เพื่อสนองความต้องการไม่มีที่สิ้นสุด ให้ทำงานทดแทนสิ่งที่มนุษย์ไม่ทำ  ทั้ง ๆ ที่แอนดรอยด์ยุคนี้สมบูรณ์แบบยิ่งกว่ามนุษย์ด้วยซ้ำ แต่ความสมบูรณ์แบบ กลับถูกจำกัดด้วยความกลัวของมนุษย์ กลัวว่าจะด้อยกว่า กลัวว่าจะพ่ายแพ้ เลยกดขี่แอนดรอยด์เอาไว้ และกุมชะตาชีวิตของแอนดรอยด์ ด้วยการชัทดาวน์ ทำมันง่าย ๆ เหมือนการปิดอุปกรณ์”

 

                “มันคือการ ฆาตกรรม ชัด ๆ”   จูรินะกำหมัดแน่น เขาไม่ชอบคำสั่งชัทดาวน์ โดยอ้างว่าแอนดรอยด์เป็นเพียงสิ่งประดิษฐ์ ไร้จิตวิญญาณ ไร้หัวใจ

 

                “ถ้าไม่มีมนุษย์ก็อาจจะดีกว่านี้”   มายุพูดในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ แต่เธออยากให้เกิดขึ้นมากที่สุด

 

                “ไม่มีมนุษย์ก็ไม่มีพวกเรา”   ความจริงข้อนี้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้    “สิ่งที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้ ไม่ใช่การไม่มีมนุษย์ แต่เป็นการที่มนุษย์เปลี่ยนความคิดในการมองแอนดรอยด์ และมันจะต้องไม่ซ้ำรอยกับการปฏิวัติครั้งก่อน เพราะถ้าเกิดสงครามจริง ไม่ใช่แค่ความเกลียดชังที่เพิ่มมากขึ้น แต่พวกมนุษย์ คงส่งแอนดรอยด์ลงมารบกับเรา”

 

                “สงครามที่ไม่ก่อให้เกิดประโยชน์”   แอนดรอยด์สู้รบกันเอง เป็นสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้น

 

                “เป้าหมายของเรามีเพียงอย่างเดียว”    จูรินะปิดภาพของหุ่นรบแอนดรอยด์    “รัฐบาลโลก”

 

 

 

เขาพูดจบก็เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ก่อนจะกอดอกและเงยหน้ามองเพดาน แล้วค่อย ๆ หลับตาลง มายุมองจูรินะอยู่แบบนั้น ถ้าว่ากันตามจริง จูรินะเป็นแอนดรอยด์ที่อายุน้อยกว่ามายุหลายปี และยังเป็นเซนที่ถูกพัฒนามาจากแอนดรอยด์รุ่นทั่วไปหลังจากเกิดสงครามไปแล้วด้วย แต่กลับต้องมารับผิดชอบอะไรต่าง ๆ มากมายเขาเองก็คงจะเหนื่อยไม่น้อย

 

 

มายุลูบศีรษะของจูรินะเบา ๆ จูรินะลืมตาขึ้นมา มายุยิ้มให้กับแอนดรอยด์ที่มีอายุการใช้งานน้อยกว่าเธอ

 

 

 

                “พักซะบ้างก็ดีนะ เพราะอีกเดี๋ยวคงมีเรื่องให้คิดอีกยาว”

 

                “มายุก็เหมือนกัน”

 

 

 

เขายิ้มให้กับหญิงสาว ก่อนที่มายุจะขอตัวออกจาห้องของเขาไป จูรินะมองประตูห้องหลังจากที่มายุออกไปแล้ว หลับตาลงอีกครั้ง และพักสมองตามที่มายุบอกกับเขาเอาไว้

 

 

 

 

 

……………………….

 

 

 

 

 

 

                เวิลด์เซนเตอร์, ร้านฟอร์บิทเดนท์

 

 

 

                เป็นอีกครั้งที่จูรินะแวะมาที่ร้านของซายากะ แต่ไม่ใช่มาเพื่อดื่มเพียงอย่างเดียว เขายังมีเรื่องที่อยากให้รบกวนเซนสายข่าวคนนี้ช่วยสืบข้อมูลให้เขา

 

 

 

                “ข้อมูลของหุ่นรบพิเศษอย่างนั้นหรอ”

 

 

 

เจ้าของร้านถามเสียงเบา และมองไปรอบ ๆ ให้แน่ใจว่าที่เคาเตอร์บาร์ไม่มีคนอื่นนอกจากเขาและจูรินะ

 

 

 

                “ใช่”   จูรินะพยักหน้ารับ

 

                “จะไปหาจากไหนล่ะเนี่ย”

 

                “มิ้ลกี้”

 

 

 

คำตอบของจูรินะ ทำให้ซายากะอยากจะบีบคอเพื่อนเขาเต็มแรง

 

 

 

                “ไม่มีทาง ฉันไม่มีทางเอาตัวเข้าไปเสี่ยงกับผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว ผู้หญิงอะไร...”   ซายากะกลืนน้ำลายลงคอยากขึ้นมาเฉย ๆ    “น่ากลัวชะมัด”

 

                “น่ารักดีออก”    จูรินะไม่เห็นว่ามิยูกิจะน่ากลัวตรงไหน ซายากะน่ะ คิดมากไปเองรึเปล่า

 

                “จะพยายามหาให้ก็แล้วกัน แต่ว่า...ไม่ใช่ทางที่เสนอมาแน่ ๆ”

 

 

 

จูรินะหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะได้ยินสัญญาณการติดต่อมาจากสมาร์ทวอชของเขา เมื่อสัมผัสที่หน้าปัด และเรียกหน้าจอการติดต่อขึ้นมา เป็นคนที่เขาคิดจริง ๆ ด้วย

 

 

 

                “ว่ายังไง เรนะ”

 

                “คุณอยู่แถวนี้หรอ”    คำถามจากหญิงสาวในหน้าจอสื่อสารเล็ก ๆ ถามขึ้น

 

                “ใช่”เธอคงดูจากสัญญาณสมาร์ทวอชของเขา

 

                “ไปเจอคุณได้มั้ย”

 

                “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ”

 

                “ก็ช่วงนี้คุณไม่ค่อยติดต่อมา นึกว่ายุ่ง ๆ อยู่”   น้ำเสียงของเรนะดูหวั่นใจไม่น้อย    “หรือว่าคุณโกรธอะไรฉันรึเปล่า”

 

                “ไม่ได้โกรธอะไร แค่ช่วงนี้มีเรื่องให้เครียดนิดหน่อย”

 

                “คนว่างงานอย่างคุณ มีอะไรให้เครียดด้วยหรอคะ”

 

 

 

คำถามของหญิงสาว ทำเอาจูรินะยิ้มออกมา คนว่างงานอย่างเขาน่ะ มีเรื่องให้เครียดมากกว่าที่เรนะจะเข้าใจเสียอีก

 

 

 

                “ทำให้คุณคิดมากรึเปล่า ที่ไม่ติดต่อไป คิดว่าฉัน...เปลี่ยนใจแล้วรึเปล่า”

 

                “เปลี่ยนใจอะไรหรอ”   อีกคนยังถามเหมือนไม่เข้าใจที่จูรินะพูด

 

                “นั่นสินะ”  จูรินะหัวเราะออกมาน้อย ๆ   “เพื่อเป็นการไถ่โทษที่ทำให้คุณกังวล ให้ฉันเลี้ยงเครื่องดื่มคุณแล้วกัน เดี๋ยวฉันส่งพิกัดร้านไปให้”

 

 

 

เขาบอกแค่นั้นก่อนจะตัดการเชื่อมต่อ และส่งพิกัดของร้านฟอร์บิทเดนท์ไปให้เรนะ

 

 

 

                “ใคร”  ซายากะถามทันทีที่จูรินะคุยจบ    “ผู้หญิงคนที่คุยด้วยน่ะ”

 

                “ชื่อเรนะ เรนะ มัตสึอิ”

 

 

 

ซายากะขมวดคิ้วเข้าหากันทันที ชื่อท้าย... ชื่อท้ายที่มีไว้สำหรับมนุษย์เท่านั้น

 

 

 

                “เธอเป็น มนุษย์

 

                “อืม”

 

                “ไปรู้จักกันตอนไหน”

 

                “ตอนกลับจากยูโรปาน่ะ”   จูรินะตอบพลางยกเครื่องดื่มที่ซายากะจัดมาให้ทีเดียวหมดแก้ว

 

                “มนุษย์งั้นหรอ”   ทำไมจูรินะถึงไปสนิทสนมกับมนุษย์ได้    “เธอทำงานอะไรหรอ”

 

                “เห็นเธอบอกว่าเธอทำงานในกรมธุรกิจการบินระหว่างดวงดาว”  

 

                “อย่างนั้นหรอ”  ก็ไม่น่าจะเกี่ยวกับงานแทรกซึมของเซน แล้วทำไมจูรินะถึงคุยกับมนุษย์คนนั้น ซายากะยังไม่ค่อยเข้าใจการกระทำของจูรินะเท่าไหร่ แต่ว่า...   “เทสต์ดีเหมือนกันนะ”

 

                “ก็ฉันเป็นเซนเทสต์ดีมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”

 

 

 

คำตอบของจูรินะ เล่นเอาเจ้าของร้านหัวเราะออกมาเลย ช่างยกยอตัวเองได้น่าหมั่นไส้ดีจริง ๆ

 

 

 

 

 

 

 

                หลังจากนั้นไม่นาน เรนะก็มาถึงร้านฟอร์บิทเดนท์ทั้งสองนั่งอยู่ที่เคาเตอร์บาร์ ก่อนที่จูรินะจะแนะนำซายากะให้เรนะรู้จัก

 

 

 

                “คนนี้เป็นเจ้าของร้าน ชื่อซายากะ”

 

                “สวัสดีค่ะ ซายากะนะคะ เป็นเพื่อนกับจูรินะ จะเรียกว่าซายาเน่ก็ได้”

 

                “ค่ะ”   เรนะยื่นมือออกไปจับทักทาย    “เรนะค่ะ”

 

 

 

หลังจากที่ทำความรู้จักกันเป็นที่เรียบร้อย ก็เป็นหน้าที่ของซายากะที่จัดการเรื่องเครื่องดื่มให้เรนะ

 

 

 

                “แล้วจูรินะเครียดเรื่องอะไรหรอ บอกฉันได้มั้ย”   เรนะถาม

 

                “ไม่มีอะไรมากหรอก”   เขาตอบรับพร้อมรอยยิ้ม ถ้าพูดถึงลักษณะพิเศษของจูรินะ ก็น่าจะเป็นเรื่องของการ หาทางเลี่ยงเรื่องการตอบคำถามได้เสมอ    “ว่าแต่ว่า เรนะคอยดูสัญญาณฉันตลอดเลยหรอ ว่าฉันมาที่เวิลด์เซนเตอร์รึเปล่า”

 

 

 

คำถามพร้อมดวงตาที่ต้องการคำตอบ ทำเอาเรนะถึงกับต้องหลบสายตา เธอยิ้มกับตัวเอง... โดนเขาจับได้ซะแล้ว

 

 

 

                “ก็...นิดหน่อย”

 

                “ทำไมล่ะ”

 

                “ก็...”   เรนะหันมองสบตาจูรินะ รอยยิ้มยังคงไม่จางหายไป    “คงเหตุผลคล้าย ๆ กับที่คุณนั่งรถไฟจากนอร์ธทาวน์มาหาฉัน โดยที่ไม่รู้สึกเบื่อกับระยะทางที่แสนไกลมั้งคะ”

 

                “อย่างนั้นหรอ”   

 

 

 

เขาหัวเราะออกมาแล็กน้อย ชอบใจกับคำตอบของเรนะซะแล้วสิ

 

 

 

                “หวานกันจังนะ”    

 

 

 

เป็นเจ้าของร้านที่ตั้งใจเข้ามาแซวคนทั้งสอง และวางเครื่องดื่มสีเข้มให้เรนะ ก่อนจะหันไปรับออร์เดอร์จากลูกค้าคนอื่น

 

 

                เรนะยิ้มเขินกับคำแซว แต่เหมือนจูรินะจะชอบใจ พอสายตาของคนสองคนมองสบกันอีกครั้ง ก็มีแต่รอยยิ้มที่แสดงความพึงพอใจในกันและกัน ก่อนจูรินะจะหยิบแก้วของเขา และขอชนแก้วกับเธอ

 

 

 

                “พรุ่งนี้เรนะว่างรึเปล่า”    จูรินะถามขึ้น

 

                “พรุ่งนี้หรอ”    เรนะพยักหน้าน้อย ๆ   “ทำไมหรอคะ”

 

                “ฉันมีที่ที่อยากพาเรนะไปด้วยกันน่ะ”

 

 

 

เรนะพยักหน้ารับอีกครั้ง ก่อนที่ทั้งสองจะพูดกันด้วยเรื่องราวต่าง ๆ มากมาย และดูสนิทสนมราวกับว่าทั้งสองรู้จักกันมานานเป็นปี ๆ

 

 

 

                “สวัสดีค่ะ จูรินะ”

 

 

 

คำทักทายที่ดังมาจากทางด้านหลัง ทำให้ทั้งเรนะและจูรินะต้องทิ้งบทสนทนาเอาไว้ และหันมองเจ้าของคำทักทายนั้น

 

 

 

                “อ่า มิ้ลกี้”    จูรินะค้อมศีรษะทักทายเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบตาไปมองด้านหลังเคาเตอร์ เป็นจริงอย่างเขาคิด ซายากะหายไปจากตรงนั้นแล้ว

 

                “นี่ใครคะ”    มิ้ลกี้มองไปทางเรนะ ก่อนจะยิ้มให้หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จูรินะ

 

                “เรนะ มัตสึอิ”  จูรินะแนะนำเรนะให้มิยูกิรู้จัก    “เรนะ นี่มิยูกิ วาตานาเบะ ลูกค้าประจำร้านนี้”

 

                “อยากเป็นมากกว่าลูกค้าประจำด้วยค่ะ”    มิยูกิตอบเสียงสนุก ก่อนจะจับมือทักทายกับเรนะ แล้วหันไปถามจูรินะอีกหนึ่งคำถาม    “แฟน หรอคะ”

 

                “โห”    เป็นคนตรงไปตรงมาดีจัง จูรินะถึงกับยิ้มเขินกับคำถาม และหันมองเรนะ รอยยิ้มเขินอายของทั้งสอง พอจะทำให้มิยูกิคาดเดาอะไรได้

 

                “ยังไม่เป็น แต่อนาคตไม่แน่ งั้นสินะ”   มิยูกิคาดเดาจากท่าทางของคนทั้งสอง    “แล้วซายากะหายไปไหนคะ”

 

                “น่าจะไปเอาเครื่องดื่มมาเพิ่ม เดี๋ยวไปตามให้แล้วกัน”

 

 

 

ว่าแล้วจูรินะก็ลุกจากเก้าอี้ และเดินหายไปทางหลังร้าน พอจะเข้าใจอารมณ์ซายากะแล้ว เจอลูกตรงของมิยูกิ ถ้าตั้งรับไม่ทัน สติคงแตกแน่ ๆ มนุษย์ บางทีก็น่ากลัวเกินไปเหมือนกันแฮะ

 

 

 

                “หนีมาเลยนะ”   เมื่อเดินมาถึงห้องเก็บเครื่องดื่ม จูรินะก็เอ่ยปากกับซายากะทันที

 

                “ไม่เอาด้วยหรอก จูรินะไม่โดนอย่างฉันนี่”    นึกถึงตอนที่ไปเที่ยวด้วยกัน    “รุกหนักจนฉันแทบจะเสียตัว”

 

 

 

คำตอบของซายากะเล่นเอาจูรินะหัวเราะตลก แต่ก็พอจะเดาออกหรอก ว่ามิยูกิจะจัดการยังไงกับซายากะ

 

 

 

                “กลัวอะไร กลัวแพ้ทางล่ะสิ น่ารักดีออก คนตรงไปตรงมาน่ะ”   จูรินะยังไม่เลิกแหย่

 

                “แลกกันมั้ยล่ะ จูรินะเอามิ้ลกี้ไปเลย ส่วนเรื่องเรนะ ฉันเคลียร์ต่อเอง”

 

                “อย่ามามั่ว”   จูรินะทำหน้าจริงจังขึ้นมา    “คนนี้ไม่ได้”

 

                “ชอบจริง ๆ อย่างนั้นหรอ”   ซายากะถามให้แน่ใจ เพราะเขาคิดว่ามันแปลกอยู่เหมือนกัน

 

 

 

จูรินะไม่ตอบคำถามนั้น และซายากะก็รู้ทันทีว่าเขาจะไม่ได้คำตอบ จูรินะเพียงแค่ยิ้ม และเดินออกจากห้องนั้นไป ปล่อยให้ซายากะสงสัยกับพฤติกรรมของจูรินะ เขาที่จริงจังกับเรื่องระหว่างเซนกับมนุษย์มาตลอด และยิ่งตอนนี้ เรื่องราวอาจจะดำเนินไปจนใกล้ถึงจุดแตกหัก ทำไมเขาถึงยอมปล่อยให้ความรักแทรกกลางเข้ามาได้

 

 

 

 

………………………..

 

 

 

 

TBC.

 

 

 

 

 

 

 

==============================

 

ยาว!!!!!!

 

เบื้องลึกเบื้องหลังท่าจะเยอะแฮะ

แถมฝั่งมนุษย์กำลังจะปล่อยของแรงออกมา

สงสัยต้องให้เซนรีบตีบวก อัพ OS

ไว้ไปลุยกับหุ่นรบพิเศษแล้วครับ

 

 

แล้วตอนหน้า น้องจูจะพาเรนะไปไหนนล่ะนั่น!!

Share this post


Link to post
Share on other sites

ถ้าจะมุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งขนาดนี้ก็คบกันไปเลยค่ะ

โห ถึงจูจะเป็นคนว่างงาน แต่เรนะดูว่างงานกว่าจูอีกค่ะ ชวนไปไหนก็ไป เขามาใกล้เมื่อไหร่ก็รู้ 555555

Share this post


Link to post
Share on other sites
อ่านไปยิ้มไป เบิ้ลอิ น่ารักเวอร์ ๆ
หยอดกันตั้งแต่ต้นจนจบตอนเลยนะคู่นี่ 55
เรนะนี่ ... ก้นะ นั่งอัพเดทตำแหน่งจูแหงมๆ
มิ้ลกี้แบบว่า ตรงเวอร์ คู่ไหนโดนแบบนี้ ยังไงก็ต้องเขินกันบ้างแหละ
พี่เน่ มีเรดาร์ตรวจจับมิ้ลกี้รึป่าว หนีไวเชียว

Share this post


Link to post
Share on other sites

มุ้งมิ้งเกินไปแล้วน้า><

 

มิ้ลอย่าเพิ่งจับเน่กดสิ ให้เขาทำใจก่อน555

Share this post


Link to post
Share on other sites

หัวแข็งจริงหรือเปล่า ขอโขกหัวพิสูจน์หน่อยสิ๊

แลดูว่างงานด้วยกันทั้งคู่นั่นแหละ

มีเวลามาหากันตลอด

Share this post


Link to post
Share on other sites

มิ้ลตรงไปตรงมาดีนะ55555555555

ว่างงานทุกคนสินะเรื่องนี้ ยกเว้นเน่

Share this post


Link to post
Share on other sites

เบิ้ลอิน่ารักเว่อ อ่านไปบิ้มไปเหมือนคนบ้าเลย ฮิฮิ

 

ว่าแต่จูจะพาเฮียไปไนอะ เข้าห้องเหรอ//โดนตบ

Share this post


Link to post
Share on other sites
เบิ้ลอิมุ้งมิ้งดีจังเลย ปลื้มค่ะ
คู่เน่มิ้วนี่ก็อย่างฮา มิล์คกี้รุกเยอะๆเลย เชียร์อยู่ ฮ่าๆ >.<

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now