[Fic] วิถีรักฉบับคิวปิด (Wmatsui) EP.10 UP.27/9/15 //ทุบไหดองรอบปี

123 posts in this topic

ชอบคำอุทานจูจังง ฮาา อุต๊ะ ~

นั่นไงง เจอรอยยิ้มเฮียเข้า นี่ล่ะเนื้อคู่ตัวจริง กิกิ อย่าซึนนะจูจังง 

Share this post


Link to post
Share on other sites

จูจังไม่เชื่อแต่ถ้าได้จริงก็ฟินช่ะ 555555 แอ๊ค//โดนเด็กทอมปามีดใส่

เรนะนี่เธอเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย

รอลุ้นต่อไป เริ่มกางเต้นปักหลัก 5555

Share this post


Link to post
Share on other sites

ไหงงั้นอะจู

โดนตกติดเบ็ดซะแล้ว ฮ่าๆๆ

Share this post


Link to post
Share on other sites

-3-

 

 

 

"งั้นเรนะจังกลับห้องกันเถอะ" ว่าแล้วจูรินะก้เดินนำหน้าเรนะไป จนมาถึงห้องเรียนของทั้งสอง

 

 

"เรนะจังหาเรื่องอะไรเหรอ เห็นเมื่อกี้นั่งอ่านซะเอาเป็นเอาตายเลย"

เมื่อจูรินะถามจบเรนะก็ยื่นหนังสือเล่มนั้น เธอแอบไปยืมมาจากห้องสมุดมาเมื่อครู่

 

 

"สัตว์โลกล้านปีงั้นหรอ ตัวอะไรล่ะ"จูรินะยังซักถามต่อไป เด็กสาวอีกคนหยิบสมุดขึ้นมาเปิดหน้าที่เธออ่านเมื่อครู่

 

 

"แมมมอธอย่างงั้นหรอ ว่าแต่นะ ขอเสียมารยาทนิดนึง ทำไมเรนะจังไม่ยอมพูดบ้างล่ะ"

เรนะก้มหน้าก้มตาไม่มองหน้าคนถามเธอรู้สึกอายที่จะพูดกับใครเขาในเมื่อเธอเป็นคนพูดน้อยยิ่งกว่าเจ้าหญิงพิกุลทองเสียอีก

 

 

"ไหนๆลองเรียกว่า จูรินะ สิ" จูรินะเดินไปข้างหน้านั่งยองๆมองหน้าอีกคนและสงสัยตาอ้อนวอน

เรนะสะบัดหัวไปมาปฎิเสธคำขอของจูรินะแต่ใครจะยอม จูรินะอมลมในปากทำท่าแอ๊บแบ๊วใส่เรนะ แน่นอนมันได้ผล

 

 

"จะ..." แค่คำๆเดียวออกมาจากปากของสาวหน้าสวย

จูรินะก็ยิ้มปากแทบจะถึงรูหูอยู่แล้ว เป็นคนที่ดูสมบูรณ์แบบจริงๆ

จูรินะได้แต่คิดแค่นี้แล้วพยายามให้อีกคนพูดชื่อเธอต่อไป

 

 

"จู-ริ-นะ ลองเรียกดูจิ น้าๆ เรียกชื่อเค้าน้า~" จูรินะทำเสียงเหมือนเด็กน้อยขออมยิ้ม

ความน่ารักนี้มันเเล่นเข้าไปในสมองของหญิงสาวอีกคนเช่นกันแก้มใสๆค่อยๆเเต่งแต้มสีแดงมากขึ้นไปอีก

 

 

"จะ...จู..ริ..นะ" เสียงหวานๆเอ่ยขึ้นอีกครั้งยิ่งทำให้เด็กน้อยยิ้มกว้างเข้าไปอีก

 

 

 

"หลังจากนี้เรนะจังต้องพูดเยอะๆนะ เดี๋ยวจะกลายเป็นใบ้โดยไม่รู้ตัว ถ้าไม่พูดเลยอะนะ"

เรนะพยักหน้าให้น้อยๆกับคำบอกของจูรินะ เล่นเอาเด็กอีกคนยิ้มปากแทบฉีกอีกแล้ว

 

 

"เอาล่ะๆ เดี๋ยวทุกคนสรุปใจความเรื่องที่อ่านแล้วให้หัวหน้าห้อง ฟุรุคาว่าซังเก็บนะจ๊ะ..."

การเรียนการสอนก็เริ่มต้นสอนต่อไปจนจบคาบวิชาและถึงเวลาพักกลางวัน

 

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

จูรินะมักจะมานั่งพักกลางวันอยู่ใต้ต้นซากุระบริเวณต้นซากุระแห่งนี้เสมอและมักจะนั่งพิงกับต้นซากุระไปอ่านหนังสือไป

ในยามที่ว่างและไม่มีอะไรทำ บริเวณต้นซากุระมีใบหญ้าสีเขียวสง่าและบรรยากาศที่เงียบสงบ

แถวนี้เด็กนักเรียนคนอื่นไม่ค่อยมายุ่งนักเพราะมันเป็นพื้นที่หลังโรงเรียนและไม่ค่อยมีคนเห็น

 

 

"นะ...นั่งด้วยคนได้ไหม" เสียงหวานๆดังขึ้น  จูรินะละสายตาจากหนังสือเงยหน้ามองผู้มาใหม่ก่อนจะฉีกยิ้มบางๆออกมา

 

 

"เชิญสิ" จูรินะพูดพลางผายมือให้อีกคนมานั่งบริเวณพื้นหญ้าสีเขียวข้างๆตัวเองก่อนจะเริ่มหยิบหนังสือมาอ่านที่ค้างต่อไป

เพราะบรรยากาศที่เงียบสงบการอ่านหนังสือและการงีบหลับเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

ซึ่งเด็กผู้หญิงผู้มาใหม่ก็เลือกที่จะเอาในอย่างที่สองสาวน้อยเผลอจมเข้าสวู่ห้วงนิทราไป

จนทำให้เด็กสาวอีกคนที่เลือกอย่างแรกละสายตาออกจากมัน หันมามองหน้าเด้กสาวที่เลือกอย่างที่สองอย่างเอ็นดู

 

 

"ขี้เซาจังเลยน้า~"จูรินะพูดแนวเอ็นดูออกมาเล็กน้อยก่อนจะจัดท่านอนของอีกคนให้หันมาพิงกับใหล่ของเธอเอง

 

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

เวลาผ่านไปได้สักครู่หญิงสาวอีกคนก็เพิ่งหลุดออกมาจากห้วงนิทรา

เด็กสาวเมื่อได้สติมาครบแล้วก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าเธอนั้นพิงใครคนใดคนหนึ่งอยู่ และดูเหมือนคนคนนั้นก็นอนพิงเธอกลับเช่นกัน

เมื่อหญิงสาวหนึ่งคนรู้สึกตัวหญิงสาวอีกคนก็เพิ่งรู้สึกตัวตาม จูรินะเมื่อหลุดออกจากห้วงนิทราเธอก็หันหน้าไปมองผู้ที่เพิ่งตื่นใหม่เช่นกัน

 

 

 

"อรุณสบ่าย" จูรินะเอ่ยทักทายอีกคนด้วยคำที่ไม่มีความหมาย เล่นอีกคนหลุดหัวเราะขึ้นมาทันทีทันใด

 

 

"อรุณสบ่ายมันมีที่ไหนกันเล่า จูรินะนี่ก็แปลกเหมือนกันนะ ฮิฮิ"

จูรินะฉีกยิ้มกว้างอีกครั้งเด็กสาวคนนี้พูดประโยคยาวกับเธอได้แล้ว

เเถมยังหัวเราะน่ารักๆอีกยิ่งทำให้อีกคนใจละลายไปชั่วขณะเลยทีเดียว

 

 

"ยิ้มแบบนี้ หัวเราะแบบนี้ พูดแบบนี้บ่อยๆนะเรนะจัง รู้ไหมมันทำให้เธอดูมีชีวิตชีวากว่าอยู่เงียบๆเสียอีกนะ"

หญิงสาวอีกคนค่อยๆหยุดเสียงหััวเราะและกลับกลายมาเป็นรอยยิ้ม รอยยิ้มบางๆที่ยิ้มให้อีกคน

 

 

 

"อย่างงั้นหรอ...อื้มฉันจะทำมันบ่อยๆนะ" เรนะตอบรับคำขอของเด็กสาวอีกคนพร้อมรอยยิ้มที่มีแต่ความสุข

มันยิ่งทำให้เด็กสาวอีกคน ใจละลายกลายเป็นนํ้าหวานไปเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC.

 

...........................................

 

Talk Talk

 

 

เอาน่าจูยังไม่ได้รักหรือชอบเรนะนะค่ะ แต่แค่ว่าตกหลุมกับรอยยิ้มเฉยๆ เป็นเรนะจังต่างหากที่ตกหลุมรักจู

 

เเต่เดี๋ยวๆพี่ฟุก็จะมาหาเรนะแล้วละค่ะ มิต้องกลัว พี่ฟุต้องเป็นตัวร้ายสำหรับจูอยู่แล้วอุฮุ// ร้ายกาจ รอน วิสรี่ย์ได้กล่าวไว้

 

เอาล่ะๆ สรุปตอนหน้าพี่ฟุจะมาเด่นๆแล้วนะค่ะ แต่อีกนวนึงก๊ากๆๆ โปรดติดตามตอนต่อไป

 

Talk.จบ.

Share this post


Link to post
Share on other sites

ไหนจูบอกไม่เชื่ออออออคะ

 

แหม๋ๆๆๆ

 

ป.ล. อยากดูดวงกับหมอแน่นนี่หละค่ะ ขอที่อยู่ที 55555555555

 

ไม่เชื่อจริงๆน้าาาาาาาาาาา//หราาาาาาาา

 

ปล.เดี๋ยวจัดให้แม่หมอดูค่ะ แม่หมอฝากบอก เร็วๆนี้คุณจะได้เจอเนื้อคู่ //เนื้อคู่แบบอื่นน่ะนะค่ะ555

Share this post


Link to post
Share on other sites

เอ่อ  น้องจูจ๋า  ไหงน้องกลับลำเร็วนักล่ะจ๊ะ?  - -"

ไหนว่าไม่เชื่อ  ไหนว่าไร้สาระ

แค่เจอเรนะเข้าไปวันเดียวแทบละลาย  แหม่ๆๆ

 

จูบอกเปล่าน้า หนูแค่เห็นเขาน่ารักดี แค่เห็นน่ารักน้าค่ะ ยังๆจูยังแต่เฮียนี่ไม่รู้555

 

อันนี้ต้องไปถามเจ้าตัวเองนะค่ะ ปรางค์ไม่เกี่ยว//ซะงั้น

 

รอยยิ้มมมมมมมมม~

 

ฮ่าๆๆๆ อะไรหว่า เฮียมีพลังพิเศษด้วยเว้ยเฮ้ย

จูจะหยุดเย็นชาเมื่อไหร่กันน้อ แล้วทำไมเรนะจังไม่ม้อยมอยส์เลยอะ เงียบเกินไปนะจ้ะ

 

พลังพิเศษก็ไม่เชิงนะค่ะ แต่ว่าพิเศษกว่าคนธรรมดานั่นละค่ะ

 

จูจะหายเย็นชาไหม ปกติจูก็ไม่เย็นชานะค่ะ แต่แค่ว่า ซึน! ถ้าเฮียจะพุดเมื่อใหร่ก็...โปรดติดตามคะ55

 

 

รอยยิ้มนั่น เฮือกกก คนอ่านละลาย :3

 

อย่าเพิ่งละลาย ไรท์เตอร์ไปงานไม่ทัน//เข้าใจตรงกันนะ!//คนละเรื่องเบย

 

จูรุกเลย คำบรรยายบ่งบอกว่าเปงเรนะอยุ่แล้ว
จัดไปอย่าให้เสีย 5555
คนดูแลนี่ ... รวมถึงดูแลหัวใจด้วยรึป่าว ???

 

เคะ มเะอย่างงั้นหรอค่ะ อืมมมมมม ถ้าจะเปนฝ่ายปกป้องก็ต้องจูแต่ว่า ฝ่ายเคะ เมะ ไรท์เตอร์ยังไม่จัดค่ะ555

 

ถ้าหัวใจด้วยหรือเปล่าก็ต้องถามเจ้าตัวเองนะค่ะ555//โยนให้กันซะงั้น

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

'เฮือก~ ระ รอยยิ้มมันแอร้ยย!ละลายยย...เพิ่มไปอีกหนึ่งข้อแล้ววววว

 

 

 

ชอบ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

จูซึนนนนนนน

 

 

เอิ๊กกกกกกกก จุดพลุๆ พี่อะตอมมาอ่านฟิคแล้ววุ้ยยยยยยยย//เวอร์

 

ขอบคุณคร้าที่ชอบ ชอบให้นานๆนะค่ะ55//เเหม

 

 

ชอบคำอุทานจูจังง ฮาา อุต๊ะ ~

นั่นไงง เจอรอยยิ้มเฮียเข้า นี่ล่ะเนื้อคู่ตัวจริง กิกิ อย่าซึนนะจูจังง 

 

อุต๊ะ~ น่าร๊ากออก

 

แค่รอยยิ้มยังไม่คนามือจูรินะหหร๊อก//หราาาาาาา

 

จูจังไม่เชื่อแต่ถ้าได้จริงก็ฟินช่ะ 555555 แอ๊ค//โดนเด็กทอมปามีดใส่

เรนะนี่เธอเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย

รอลุ้นต่อไป เริ่มกางเต้นปักหลัก 5555

 

ถ้าได้จริงจูก็เช็ดแล้วทิ้งนะค่ะ(ยกเว้น...)//จูวิ่งไปเอามีดคืนแล้วกลับเอามาปาใหม่555

 

บอกคำเดียวค่ะ สัตว์ประหลาด

 

ก่อกองได้วยดีไหมค่ะ!

 

ไหงงั้นอะจู

โดนตกติดเบ็ดซะแล้ว ฮ่าๆๆ

 

ยังไม่ติดน้า ติดแค่รอยยิ้มเฉยๆแต่ความรักไม่รู้ว่าจะเกิดขึ้นเมื่อใด//ไรท์เตอร์มันก็ไม่รู้เลย

 

นี่คือคนไม่เชื่อใช่มั้ยน้องจู..................

 

ไม่เชื่อจริงๆน้าาาาาาา//หราาาาาาาา

 

หนูเจอเนื้อคู่แล้งเหรอ จู 555555555

 

ยังๆ คุณสมบัติยังไม่ตรงนะค่ะ555//ยังขาดอยู่

Share this post


Link to post
Share on other sites

ตอนนี้น่ารักนะคะ  

เรนะจังพูดประโยคยาวๆกับจูได้แสดงว่าเริ่มหายเกร็งแล้วสิ(?)  คงจะเริ่มคุ้นเคยกันแล้วสินะ

ปล. เฮียมีรอยยิ้มเป็นอาวุธจริงๆ  เวลาเห็นเฮียยิ้มทีไรรู้สึก...  -////-

Share this post


Link to post
Share on other sites

ทำไมตอนนึงมันสั้นจังอะ ฟินไม่ถึงขั้นสูงสุด โฮะๆ

สาวกเบิ้ลอิเตรียมพร้อม ทอร์ปีโดนามฟุรุคาว่ากำลังเดินทางเข้ามาแล้ว//ตั้งเกราะบาเรียเตรียมพร้อมเต็มที่ อีกมือหนึ่งโทรเรียกพี่นกมาเก็บสามีตนไป

Share this post


Link to post
Share on other sites
แหม๋ๆๆๆ
มีซบหลงซบไหลนอน
เห็นเขายิ้มก็ละลายยย
ไม่ตกหลุมรักเล้ยยยย 5555555

Share this post


Link to post
Share on other sites

อ่านตอนนี้เเล้วฟินมากๆ เรนะนอนพิงจูจูพิงกลับเรนะ

แอร๊ยยย! น่ารักมากกกก เห็น Talk ไรเตอร์เเล้วเเบบ..

ย๊ากกกก ไรเตอร์จะเอาพี่ฟุมาทำไม T^T ฮ่าๆ

Share this post


Link to post
Share on other sites

รู้สึกเหมือนตอนหน้าได้นั่งซดมาม่าแปลกๆ  :dookdik_bun_7:

พี่นกเด่นแล้ว มี่จังของเค้าล่ะ :dookdik_bun_6:  /ประท้วงก่อม็อบ(ไม้กวาด?)

Share this post


Link to post
Share on other sites

นะ...น้องจูอ้อน  :dookdik_greenTea_3:

แค่กๆๆๆ โรคภูมิแพ้เด็ก(หน้าแก่)กำเริบ

Share this post


Link to post
Share on other sites
มันฟินมากอะไรท์ 555 ุ้งมิ้งดีจัง
ว่าแต่ ... ถ้าพี่ฟุมา ก้จะต้องเตรียมฉีกซองมาม่ารอเลยไหม T_T
เรนะที่ดูไม่ค่อยพูดนี่ก็ดีไปอีกแบบ ... เงียบ ขรึม แต่พอพูดคำนึง >>>โลกนี้มันช่างเบิกบาน~

Share this post


Link to post
Share on other sites

เห็นเรนะตอนเขินๆนึกถึงตัวเองสมัยก่อน

คนขี้อายก็เป็นแบบนั้นแลนะ อย่าว่าเค้าน่ารำคาญเลย//ใครว่าเอ็งกั๊น 555

เห็นความมุ้งมิ้งของสองสาวอยากจะฟินต่ออีกนิด แต่พออ่านที่ไรท์บอกนี่เตรียมทำใจนิดๆ....

ว่าแต่ที่ไรต์บอกให้ก่อกองไฟนี่คือให้เตรียมไฟชงมาม่านั่งรอพี่ฟุมาแย่งเรนะ ซินะ อ๋อ...//โดนจูปามีดใส่อีกรอบ

รอลุ้นพี่นกมาแย่งจู ลุ้นพี่ฟุมาแย่งเรนะ ว่าแล้วก็นั่งปั่นกองไฟจุดรอต้มน้ำร้อนพร้อมใส่มาม่า 555

Share this post


Link to post
Share on other sites
เรนะพูดยาวๆแล้ว เฮือกกกกกก ><
รอยยิ้มของเรนะไม่ใช่แค่จูที่ฟินนะ คนอ่านก็ฟิน555
ปล.ห๊ะอะไรนะตอนหน้ามีดราม่า...

Share this post


Link to post
Share on other sites

-4-

 

 

 

หลังจากวันนั้น จูรินะและเรนะก็ก็มักจะมานั่งพูดคุยกันบ่อยครั้งจนเรนะสามารถพูดคุยกับเพื่อนคนอื่นได้มากขึ้น และสนิทสนมกับเพื่อนหลายๆคนมากขึ้นเช่นกัน แต่คนที่เรนะมักจะติดแจก็คือจูรินะมากกว่า

 

 

 

"เรนะจัง วันนี้ว่างไหม" 'ฟุรุคาว่า ไอริหัวหน้าห้องของชั้นเรียนเดียวกับจูรินะเอ่ยถามเรนะขึ้น

 

 

 

"วันนี้หรอ ว่างนะ ไอรินจังมีอะไรหรือเปล่า" การพูดที่ดูเป็นมิตรตลอดหลายวันมานี้ทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้องก็ต่างเข้ามารุมล้อมเรนะและมักมีรุ่นน้องส่งจดหมายรักมาทุกวัน หรืออาจจะทุกเวลาเลยด้วยซํ้า ไม่ว่าเวลาจะไปเปิดล็อกเกอร์หรือกลับขึ้นมาบนห้อง ก็พบแต่จนหมายรักเต็มไปหมด ถึงเรนะจะไม่ได้บอกว่าปวดหัวอะไร แต่คนที่ปวดหัวแทนคือจูรินะต่างหาก ในเมื่อทั้งล็อกเกอร์ของจูรินะก็มีจดหมายรักมาเพียบอยู่แล้ว ยังจะมีคนส่งจดหมายมาล็อกเกอรืผิดเสียอีก จากล็อกเกอร์เรนะเป็นล็อกเกอร์จูรินะแทน พอเธอถือวิสาสะแอบอ่านมัน ก็ปวดหัวตื้บๆกับคำหวานแสนนํ้าเน่าแทนเรนะจริงๆ

 

 

 

"ไปดูหนังกันนะ"คำชวนนี้เล่นเอาจูรินะเลิกคิ้วแทน แปปๆไอรินก็ชวนเรนะไปดูหนังซะแล้วเหรอ

 

 

 

"ไปสิได้ดูหนังกับเพื่อนสนุกออก"จูรินะทำสีหน้าตะลึง ไม่มีการใตร่ตรองคิดวิเคราะห์อะไรเลยหรือไงผู้หญิงคนนี้น่ะ

 

 

 

"อะแฮ่ม...พอดีว่าฉันก็กำลังว่างๆอยู่ไม่ค่อยมีอะไรทำสักเท่าไหร่..."จูรินะทำเป็นเรียกความสนใจจากคนทั้งสองให้หันมามองตัวเอง ไม่มีเหตุผลว่าทำไมต้องเรียกร้องความสนใจเธอเองก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร

 

 

 

"จูรินะจัง...ก็ลองชวนคนอื่นไปเที่ยวสิ" ทั้งสองหันมามองจูรินะสงสัยอยู่ดีดีก็เข้ามาขัดคนพูดกันเฉยเลย ไอรินจึงเสนอแนะให้จูรินะไปชวนคนอื่นทำกิจกรรรมร่วมกันเหมือนที่ไอรินกำลังชวนอยู่

 

 

 

"กะ...ก็ ก็หลายคนก็ไม่ว่างสักเท่าไหร่ แอบได้ยินว่าจะไปดูหนังกันงั้นฉันขอไปด้วยนะ" ไปเป็นก้างขวางคอของคนทักสองสิไม่ว่า จูรินะได้แต่คิดในใจโทษตัวเองไม่หน้าหาเรื่องใส่ตัวเล้ย ไม่รู้เหตุผลด้วยซํ้าว่าจะไปกับเขาทำไม แถมยังแถไปไม่มีจุดสิ้นสุดอีก

 

 

"อืม~...งั้นก็ไปกันสามคนก็ได้เนาะ" ไอริตอบด้วยสีหน้าท่าทางไม่อยากให้จูรินะไปนัก แต่ก็ต้องยอมเพราะความตื้อของจูรินะมันมีมากกว่านี้ถ้าเธอยังปฎิเสธอีก

 

.

 

.

 

.

 

ทั้งจูรินะ เรนะ และไอริน ทั้งสามคนก็มาพร้อมหน้าพร้อมตา ดูไอรินกับเรนะกระหนุงหระหนิงมองนู่นมองนั่นกันดี ปล่อยให้จูรินะเดินตามต้อยๆอยู่คนเดียวเหมือน ไม่มีตัวตน~

 

 

หนังเริ่มฉายทั้งสามก็นั่งเก้าอี้ติดกันโดยมีเรนะเป็นคนนั่งกลางและอีกสองคนนั่งประกบข้าง หนังที่ไอรินเลือกดูคือหนังสยองขวัญ เมื่อถึงฉากตกใจหรือน่ากลัวดูท่าเรนะกับไอรินจะไม่ค่อยกลัวเลยด้วยซํ้า แต่มีอีกคนหนึ่งที่นั่งเอามือปิดตาตอนช่วงที่รู้ว่าต้องมีฉากตกใจบางทีก็แอบดิ้นจนตกเก้าอี้เรียกความสนใจกับคนที่นั่งข้างๆเรนะและไอริน แต่จูรินะก็กลับขึ้นมานั่งท่าเดิมและเริ่มการรับชมหนังต่อไป จนกระทั่งหนังจบ เรนะกับไอรินเดินลั้นลาออกมาจากข้างในโรงหนัง และตามมาด้วยจูรินะที่ดูหน้าซีดๆและเดินขาสั่นพยายามจับสิ่งที่สามารถทำให้พยุงตัวเองไปได้จนถึงม้านั่ง

 

 

"จูรินะ เป็นอะไรหรือเปล่า" เรนะรีบผละจากไอรินวิ่งมาดูจูรินะที่นั่งทรุดอยู่บนม้านั่งทันที

 

 

 

"เอิ๊กไม่เป็นไรหรอกเรนะจัง แค่รู้สึกมึนๆนิดหน่อยเพราะไอ้หนังผีบ้าเมื่อกี้นี้น่ะ" จูรินะว่าพลางก็ถอนหายใจออกมาเฮีอกใหญ่เพิ่งรู้ว่าตัวเองมีตัวตนก็คราวนี้

 

 

 

"ดูท่าเธอจะไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่นะ กลับบ้านก่อนเถอะ"  เรนะพยายามชักชวนให้จูรินะกลับบ้านเพื่อนไปพักผ่อนแต่ดูเหมือนเด็กสาวอีกคนจะดื้อด้านบอกให้เธอไปสนุกต่อ

 

 

 

"ไม่เป็นไรหรอกจริงๆนะ ฉันแค่ไม่ถูกกับหนังแนวนี้สักเท่าไหร่น่ะ นั่งพักแปปเดียวก็หาย" เรนะไม่ซักถามอะไรจูรินะต่อ เธอเพียงแค่นั่งรอให้อาการกลัวจูรินะดีขึ้น

 

.

 

.

 

.

 

หลังจากนั้น อาการโรคกลัวหนังสยองขวัญของจูรินะก็ดีขึ้ ทั้งสามคนเลยตัดสินใจเที่ยวกันต่อ และก็กลับกลายเป็นจูรินะไม่มีตัวตนอีกแล้ว

 

 

 

"โอะ~ เรนะจัง ไปเกมส์เซนเตอร์กัน" ไอรินเอ่ยปากชวนเรนะซึ่งเรนะก็ยอมตกลงง่ายๆโดยไม่คิดอะไร โดยมีจูินะที่ไม่เคยออกความคิดเห็นใดๆตามไปทุกเมื่อ

 

 

 

"เดี๋ยวแป๊ปนะ เรนะจังไปเล่นเกมส์อื่นพลางก่อนนะ เดี๋ยวฉันขอตัวไปเข้าห้องนํ้าก่อน" เรนะพยักหน้ารับก่อนจะเดินสำรวจเกมส์เซนเตอร์แห่งนี้ จนได้พบกับตุ๊กตาหมาน้อยอยู่ในตู้เครนตู้หนึ่ง

 

 

 

"อยากได้งั้นหรอ" จูรินะที่เห็นเรนะยืนจ้องเจ้าตุ๊กตาหมาน้อยนั้นอยู่จึงเดินเข้าไปถาม

 

 

 

"มันน่ารักดีออก แต่ว่านะ ถ้าฉันจะหยิบมันจริงๆ มีหวังชาติหน้าตอนบ่ายๆคงจะได้มัน" เรนะพูดพลางก็ถอนหายใจหลายๆเฮือกไป การหยิบสิ่งต่างๆออกจากตู้เครนนั้นมันเป็นสิ่งที่ยากสำหรับเธอ

 

 

 

"ฉันจัดให้ หึหึ ไม่รู้ซะแล้ว ฉันกับพี่มี่เป็นแชมป์จับตุ๊กตานะเออ" จูรินะทำเป็นเบ่งโอ้อวด ก่อนจะชักแขนเสื้อทำเป็นเท่แล้วเดินไปหยอดเหรียญใส่ตู้เครน

 

 

 

"แก๊กๆ~ ตืด ตืด ป๋อง" ฝีมือระดับมือหนึ่งของจูรินะหยิบแค่ครั้งเดียวเจ้าตุ๊กตาหมาน้อยก็ตกมาได้อย่างง่ายดาย

 

 

 

"ว้าว~ จูรินะเก่งจริงๆด้วย ขอบคุณนะ" เรนะยิ้มระรื่นออกมาทันที รอยยิ้มที่จริงใจยิ่งทำให้คนที่มองเห็นละลายหายไปได้ ซึ่งจูรินะก็ยิ้มตอบเช่นกัน

 

 

 

"มาแล้วๆ อะเด๊ะ! เรนะจังจับเจ้าตุ๊กตานี้ได้หรอ" ไอรินเพิ่งเดินมาขัดจังหวะคนทั้งสอง ก่อนซักถามเรื่องตุ๊กตาหมาน้อยที่จูรินะเป็นคนหยิบให้

 

 

 

"เปล่าหรอกไอรินจัง จูรินะต่างหากที่จับตุ๊กตาให้"เรนะว่าพลางกระชับตุ๊กตาหมาน้อยแน่นก่อนจะชี้ไปทางจูรินะที่ยืนเกาหัวแก้เขิน

 

 

 

"งั้นเหรอ...ตอนนี้ก็ใกล้คํ่าแล้ว  ฉันว่าเรากลับกันเถอะ" ไอรินเสนอซึ่งเรนะก็ไม่ได้ว่าอะไรตอบรับไอรินแต่โดยดีและพาไอรินไปส่งที่ป้ายรถเมล์

 

 

 

"ไว้เจอกันที่โรงเรียนพรุ่งนี้นะ บ๊ายบาย " ไอรินเอ่ยบอกลาก่อนจะเดินขึ้นรถไป

 

 

 

"แล้วเรนะจังจะกลับยังไงล่ะ" หลังจากที่รถเมล์ออกไปแล้วจูรินะก็เอ่ยถามเรนะขึ้น

 

 

 

"น่าจะเดินกลับนะ บ้านฉันอยู่ไม่ค่อยไกลเท่าไหร่จากตรงนี้น่ะ" เรนะพูดพลางกระชับตุ๊กตาหมาน้อยแน่น

 

 

 

"งั้นฉันไปส่งนะ" เรนะพยักหน้ารับพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสก่อนจะเดเินนำหน้าจูรินะไป

 

 

 

"ว่าแต่นะ ตอนนี้เรนะจังอยู่กับใครเหรอ" จูรินะเอ่ยถามไปเรื่อยเปื่อยเพื่อฆ่าเวลาในการเดินไปส่งเรนะครั้งนี้

 

 

 

"อยู่กับแม่น่ะ แต่ท่านไม่ค่อยอยู่บ้านหรอก ท่านจะชอบไปต่างประเทศอยู่บ่อยๆภายในหนึ่งเดือนถ้านับแล้ว ท่านก็จะกลับมาแค่5-6วันเองน่ะ" เรนะอธิบายด้วยท่าทีที่ดูหมองเศร้าลงแววตาค่อยๆฉายแววเศร้าเพิ่มมากขึ้น

 

 

 

"เรนะจัง..."จูรินะเรียกชื่อเรนะก่อนจะเงียบไปการเดินเท้าหยุดชะงักก่อนที่คนที่ถูกเรียกชื่อจะหันมามองหน้าคนเรียก

 

 

 

"มีเรื่องลำบากใจบอกฉันได้นะ"

 

 

 

..................................

Talk Talk 

 

เอิ่ม...ไรท์เตอร์ตัดจบไปแบบนี้จะโดนฆ่าไหมเนี่ย555

 

อยากจะบอกว่าที่หายไปเป็นจำนวนทั้งสิ้น2วันเนี่ยคือ คิดอะไรไม่ออกนะค่ะ ไม่ใช่อยากดอง555//โดนลีดเดอร์ตบ

 

เอาน่าๆอย่างน้อยดราม่ามันก็ไม่มีนะ หรือต้องการดีไรท์เตอร์จัดให้ได้น้าาาาก๊ากๆๆ //หัวเราะแบบซาตาน

 

เอาล่ะๆ ตอนหน้าจะมีเรื่องอะไรที่เรนะลำบากใจ โปรดติดตาม (-/\-)

 

ขออนุญาตไม่ตอบเม้นนะค่ะเนื่องจากว่าคอมไรท์เตอร์นั้นค้างอย่างกับอะไรดี รอร้างไวรัสก่อนจะตอบนะค่ะ อยากบอกว่าอ่านเม้นทุกคนเน้อค่ะ555 กราบขออภัย(-/\-)

Talk .จบ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
ไอรินรวดเร็วดีนะคะ 5555555
จูต้องรีบทำคะแนนหน่อยซะแล้ว

Share this post


Link to post
Share on other sites

ดูเรนะจังไม่ใจเต้นกับไอริเลยฉะนั้น เซฟฟฟฟฟ

จูรินะชวนเรนะจังมาอยู่ด้วยกันเลยลูก //เชียร์เต็มที่

Share this post


Link to post
Share on other sites

พี่ฟุออกโรงแล้วสินะ  หึหึหึ  

เข้าห้องน้ำแป๊บเดียวโดนจูทำคะแนนแซงเลย  พี่ฟุประเมินเจ้าแม่นักคีบอย่างน้องจูต่ำไปแล้ว  ฮ่าๆๆๆ

และเชื่อว่าเรนะจังคงไม่มองข้ามความสำคัญของน้องจูที่เข้ามาผูกมิตรด้วยเป็นคนแรกหรอก

รอค่ะรอ

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now