[Fic] วิถีรักฉบับคิวปิด (Wmatsui) EP.10 UP.27/9/15 //ทุบไหดองรอบปี

123 posts in this topic

รู้สึกสงสารจูรินะหน่อยๆ

จูจังกลัวเรนะเหงาก็ชวนไปค้างที่บ้านสิ  :dookdik_003_mushroom:

Share this post


Link to post
Share on other sites

มาขำคอมเม้นบนๆแปป ดูห่วงเรนะใจเต้นกับไอริมาก 5555

จูจังกลัวผีด้วยล่ะน่าร๊ากกก ><

เราไม่ฆ่าไรทืเจอร์หรอกค่ะ แค่ข่มขู่ เอ้ยล้อเล่นนะ

รู้สึกว่าจะมีไม่มีมาม่า เซฟฟฟ เยส!

Share this post


Link to post
Share on other sites
เรนะเออออไปซะหมดแบบนี้ ไอรินจะคิดเข้าข้างตัวเองไหมนิ
จูจูจังมีเวลาก็รีบๆทำแ้ต้มนะ
ตัดจบแบบนีี ... ฆ่ารีดกลายๆ นะ ไรท์555
จูไหนๆก็มาส่งเรนะถึงบ้านละ บุกห้องสักหน่อยไหม ???

Share this post


Link to post
Share on other sites

ถึงจะโดนทิ้งให้เหมือนอยู่คนเดียว เเต่ตุ๊กตาหมาตัวเดียว

นี่คะเเนนนำโด่งนะเออ (เชียร์) \(>w<)/

เเล้วเรนะลำบากใจอะร๊ายย ลำบากใจที่ไม่กล้าชวนจูไปค้าง

เป็นเพื่อนใช่ม้า 55555

Share this post


Link to post
Share on other sites
ไอรินเธอแอบน่าสงสารนะเนี่ย5555
จูน่ารักแฮะ ชวนเรนะมานอนค้างด้วยเลย*w*

Share this post


Link to post
Share on other sites

-5-

 

 

"พูดอะไรน่ะจูรินะ"

 

 

"เรนะจังน่ะ ลำบากใจอยู่สินะ" จูรินะถามด้วยสีหน้าที่ดูมุ่งมั่นและจริงจัง เธอจับเรนะให้หันหน้ามาหาเธอก่อนจะตั้งมือทั้งสองข้างไว้ที่ไหล่ของเธอ

 

 

"ละ..ลำบากใจอะ.."ยังไม่ทันที่เรนะพูดจบ จูรินะก็ดึงตัวเธอเข้ามากอดเสียแล้ว

 

 

"ฝืนพูดไปก็เปล่าประโยชน์นะเรนะจัง นํ้าตาเธอน่ะมันไหลออกมาแล้วนะ" จูรินะพูดปลอบเรนะอย่างนุ่มนวล มือก็ลูบผมของเรนะบางเบา ความเงียบเข้ามาปกคลุมคนทั้งสอง จูรินะค่อยๆพาเรนะเข้าไปนั่งม้านั่งข้างๆตัวเอง ถึงจะมีแสงไฟสลัวๆ แต่ก็สามารถทำให้เห็นใบหน้าที่มีนํ้าตาไหลออกมาเป็นสายธารของเรนะได้ดี จูรินะค่อยๆใช้มือเรียวๆปาดนํ้าตาที่ไหลมันเป็นสาย จูรินะค่อยๆหันใบหน้าของเรนะขึ้นมาสบตากับตน และยิ้มอ่อนโยนให้อย่างเข้าใจดี

 

 

"อุ้บ!" เสียงอุทานของจูรินะดังขึ้นเมื่อเรนะกระโจนเข้ามากอดตัวเองโดยไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อสติกลับมาครบจูรินะก็ค่อยๆใช้มือประโลมผมของเรนะเบาๆและตอบรับกอดนั้นอย่างอ่อนโยน เธอรอเวลาให้เรนะหยุดร้องไห้ถึงแม้ว่ามันจะดึกดื่นแค่ไหนก็ตาม

 

 

"ฮึก! น่าอายจัง ร้องไห้ต่อหน้าจูรินะแบบนี้ฉันมันน่าสมเพชจริงๆ ขอโทษนะ"

 

 

"ไม่หรอก มันไม่ได้น่าสมเพชอย่างที่เรนะจังว่าหรอก การที่เธอปล่อยความรู้สึกมาทั้งหมดน่ะมันเป็นเรื่องที่ดีเลยรู้ไหม" จูรินะพูดแย้งเรนะ เมื่อจบประโยคเรนะถึงกับนํ้าตาคลอเบ้าอีกครั้ง แต่ครั้งนี้จูรินะไม่ยอมให้มันออกมาเขาค่อยๆใช้นิ้วเกลี่ยนํ้าตาของอีกคนและยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

 

 

"จูรินะ เธอเป็นคนเดียวที่ดีกับฉัน เป็นคนแรกที่ดีกับฉันขนาดนี้" เรนะดึงจูรินะเข้าไปกอดอีกครั้งเพื่อนคนแรกของเธอ

 

 

"ทำไมถึงคิดว่าฉันดีกับเธอคนเดียวล่ะ เรื่องลำบากใจของเรนะจังน่ะมันคืออะไรช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหม"

 

 

"เมื่อก่อน ฉันก็เป็นเด็กที่ได้รับความรักจากครอบครัวมาโดยตลอด แต่พอมาช่วงหลังๆ พ่อของฉันท่านได้จากฉันไปด้วยอุบัติเหตุชนแล้วหนี ตอนนั้นฉันโมโหมากจริงๆนะสาปแช่งคนที่ชนก็แล้วตามหาคนที่ชนก็แล้ว มีวันหนึ่ง เขามามอบตัวเห็นแกทางตำรวจ อารมณ์ที่โกรธเคลืองของฉันพุ่งพล่านออกมาเพราะความเคือง...สิ่งที่ฉันเล่าหลังจากนี้จูรินะคงไม่เชื่อ แต่ว่า ขณะที่กำลังสอบปากคำอยู่น่ะอยู่ดีดีทั้งสถานนีตำรวจก็ถล่มลงมาทับทุกคนในที่นั่นเสียชีวิตแต่มีเพียงฉันคนเดียวที่เหลือรอดโดยไม่มีแผลใดๆ...แม่ของฉันท่านก็อยู่รวมกับพวกเขาด้วย"เรนะเล่าเหตุการณ์ของเธอให้จูรินะฟังนํ้าตาก็คลอเบ้าและไหลออกมาเรื่อยๆ จนจูรินะต้องดึงเธอเข้าไปกอดอย่างอ่อนโยน

 

 

"ฮึก! ทำไมกันจูรินะ ทำไมไม่ให้ฉันตายตามพวกท่านไปด้วย ทำไมพระเจ้าถึงปล่อยให้ฉันโดดเดี่ยวขนาดนี้" เรนะยังเล่าต่อในอ้อมกอดของจูรินะ เธอพยายามหาคำตอบมาโดยตลอดแต่ก็ไม่เคยเลย ไม่เคยมีใครให้คำตอบกับเธอเลย

 

 

"ไม่เรนะจัง ตอนนี้เรนะจังไม่ได้อยู่คนเดียว เรนะจังมีฉันอยู่ด้วยไง ฉันอยู่ตรงนี้ไง ฉันอยู่กับเรนะจังไง" จูรินะกระชับกอดเรนะแน่นึข้นไปอีก เข้าใจถึงหัวอกเธอโดยแท้จริงแล้วล่ะ

 

 

"ขอบคุณนะจูรินะที่อยู่ข้างฉันมาโดยตลอด"เรนะผละกอดออกก่อนจะมองจ้องใบหน้าเรียวสวยของจูรินะด้วยความรู้สึกที่จริงจัง

 

 

"อื้ม...นี่ก็ดึกมากแล้วล่ะเรากลับกันเถอะ ว่าแต่...เรนะจังอยู่กับใครเหรอ"

 

 

"ตั้งแต่ที่พ่อกับแม่เสีย ฉันก็อยู่คนเดียวมาโดยตลอด ญาติก็ไม่มีหรอก อาศัยในอพาร์ทเม้นต์แถวๆนาโกย่าน่ะ" ทั้งสองคนยืนคุยกันขณะที่กำลังรอรถบัสเพื่อไปส่งจูรินะ

 

 

"เอ๊ะ! เรนะจังอยู่คนเดียวงั้นเหรอ"จูรินะดูสีหน้าค่อนข้างตกใจ นึกว่าจะมีญาติด้วยซะอีก

 

 

"อื้ม อยู่คนเดียวตั้งแต่อายุ12แล้วล่ะ ถ้าถามว่าแล้วเรื่องอาหารทุกๆวันล่ะก็หลังเลิกเรียนทุกวันฉันก็ไปทำงานพาร์ทไทม์น่ะ พยายามดันตัวเองให้ได้ ทั้งค่าเทอม ค่าอพาร์ทเม้นต์ ค่าอาหาร ค่ายา ก็ค่อนข้างเยอะอยู่เลยจำเป็นต้องหางานทำสลับกันไปมาน่ะ" เรนะอธิบายด้วยรอยยิ้มที่ดูฝืดๆ

 

 

"อยู่ตัวคนเดียวสินะ...ไปอยู่กับฉันเถอะเรนะจัง" เรนะดูท่าจะตกใจมากไม่คิดว่าคนคนนี้จะชวนเธอไปอยู่ด้วยเลย

 

 

"มะ...ไม่ดีกว่า รบกวนเปล่าๆ คุณพ่อคุณแม่ของจูรินะอีก พวกท่านจะยุ่งยากเอานะ"

 

 

"ไม่เลยๆ พวกท่านยังบ่นเลยว่าอยากได้ลูกสาว" จูรินะรีบปฎิเสธเรนะทันที

 

 

"เอ๊ะ! จูรินะก็เป็นลูกสาวไม่ใช่เหรอ" เรนะเลิกคิ้วเล็กน้อย แปลกจังนะคำพูดของคนคนนี้น่ะ

 

 

"ก็ใช่นั่นแหละ แต่นิสัยมันไม่อะ" จูรินะตอบด้วยสีหน้าที่ดูงุนงงเป็นไก่ตาแตก

 

 

"หึหึ จูรินะน่ารักจังเลย" จูรินะถึงกับตาโต คำชมของเรนะเล่นเอาเธอแทบช็อก เพิ่งเคยได้รับก็ครั้งนี้

 

 

"อะ อะไรกันฉันแค่ทำหน้าไก่ตาแตกเองนะ"

 

 

"น่ารักจะตายไป" เรนะเถียงกลับพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูมีความสุขมากว่าก่อนหน้านี้ รอยยิ้มที่ทำให้มีเสน่ห์มากกว่าที่เธอเคยเห็น

 

 

'ตึก! ตึ่ก!"เสียงหัวใจที่เริ่มต้นแรงขึ้นจนจูรินะต้องเอามือไปจับเอาไว้กลัวว่ามันจะออกมาเต้นข้างนอกมากกว่า

 

 

"เป็นอะไรหรือเปล่าจูรินะ" เรนะใช้มือโบกที่หน้าจูรินะสองถึงสามครั้งเพื่อเรียกสติของอีกคน

 

 

"เอาะ!เปล่าๆแหะๆ ว่าแต่นะเรื่องเมื่อกี้ พรุ่งนี้ไปอยู่บ้านฉันนะบ๊ายบาย เรนะจางงงงงงง~" ยังไม่ทันที่จะให้เรนะตอบหรือปฎิเสธอะไรรถบัสก็มาโอกาสเหมาะทันที จูรินะรีบวิ่งขึ้นรถบัสและโบกมือบ๊ายบายคนที่ยืนส่งเธอด้วยรอยยิ้ม

 

 

'เอาแต่ใจเหมือนกันนะเนี่ย...เพื่อนคนสำคัญของฉัน'

 

.

 

.

 

.

 

"หวัดดีค้า~ ป๊า ม๊า" จูรินะเมื่อถึงบ้านก็สวัสดีผู้เป็นพ่อและเป็นแม่ที่นั่งดูรายการทีวีโปรดอยู่หน้าจอทีวีจอใหญ่ ก่อนจะถอดถุงเท้าวางไว้เรี่ยราดและรีบวิ่งขึ้นไปอาบนํ้าทันที

 

 

"ดู๊ ไอ้ลุกคนนี้ นี่มันใช่ผู้หญิงหรือเปล่าเนี่ยคุณ" พ่อของจูรินะหันไปมองลูกที่พึ่งวิ่งขึ้นบรรใดไปแอบบ่นขึ้น

 

 

"ไม่ต้องไปสนมันหรอก ฉันจะหาลุกใหม่แล้วรู้งี้เอามันไปทิ้งถังขยะตอนเกิดก็ดีสิ เห้อ~" ทั้งพ่อและแม่ของจูรินะถอนหายใจออกมาหน่ายๆ ได้ลูกสาวเหมือนกับได้ลูกชาย

 

 

"ว้า~ ชื่นใจจังอาบนํ้าอากาศร้อนๆ ม๊า มีไรกินมั่งอะ" จูรินะที่ลงมาจากห้องเอ่ยถามแม่ของตนขึ้น

 

 

"มาช้าเองไม่ทันข้าวเย็น กินขนมปังแทนข้าวเลยวันนี้" แม่ของจูรินะตามโดยไม่หันมามองลุกตัวเองที่อยู่ในห้องครัวข้างๆ

 

 

"โด่~ กินหนมปังก็ได้ว้า" จูรินะหน้างอเล็กน้อยก่อนจะหยิบขนมปังทาแยมสตรอเบอรี่อย่างสบายอารมณ์

 

 

"เห้อ~ แกเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายกันแน่เนี่ย"

 

 

"ผู้หญิง!" จูรินะรีบสวนพ่อตัวเองกลับทันที

 

 

"อ้อหราาาาาา~"

 

.......................

Talk Talk.

 

มาแว๊บๆแล้วจากไป5555

Share this post


Link to post
Share on other sites

น่าสงสาร เรนะ ชีวิตนะชวิต

ถ้าพาเรนะมาอยู่ด้วย

พ่อแม่จูคงรักเรนะมากกว่าแน่ หุ หุ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ผู้หญิงสินะ อื้มมม ผู้หญิงจ่ะ

ป๊าม๊าจะได้ลูกใหม่แล้ววววว~

Share this post


Link to post
Share on other sites

พ่อกับแม่จะได้ลูกสะใภ้แล้วค่ะ เย้ๆ จะได้ลูกผู้หญิงจริงๆสักที 555555555

Share this post


Link to post
Share on other sites

เมื่อเรนะจังมาอยู่กับบ้านจูรินะนะ เด็กจูกลายเป็นหมาหัวเน่าเนี่ย ป๊ากับม๊าไปรักลูกสาวหมด 555555

ปล. ยินดีต้อนรับกลับมาน้าไรท่านไรท์ หายไปนานนน

Share this post


Link to post
Share on other sites
ผู้หญิงจริงดิ #เข้าใจอารมณ์จูเลย 55 เราเองก็โดนว่าแบบนี้บ่อยๆ #^_^#

มาอยู่ด้วยกันแล้วสินะ ดีจัง

Share this post


Link to post
Share on other sites

ใครๆก็ไม่เข้าใจจูรินะ น่าสงสาร555555555555 

 

"ผู้หญิง" นะจ๊ะจำไว้

Share this post


Link to post
Share on other sites

เข้าใจนะ "ผู้หญิง" ~! !! 5555

 

ใช่!ผู้หญิง~//มั้ง

 

น่าสงสาร เรนะ ชีวิตนะชวิต

ถ้าพาเรนะมาอยู่ด้วย

พ่อแม่จูคงรักเรนะมากกว่าแน่ หุ หุ

 

ชีวิตที่แสนน่าลำบาก เรนะจังต้องทนมาตลอด ฮึกๆ เศร้า//ทิชชู่ไหม?

 

สั้นๆได้ใจความ " ผู้หญิง " จูเอ้ยจู

 

ผู้หญิงสิค่ะ จะไปเป็นผู้ชาย ม้ายด้าย!!//หรือได้หว่า

 

ผู้หญิงสินะ อื้มมม ผู้หญิงจ่ะ

ป๊าม๊าจะได้ลูกใหม่แล้ววววว~

 

ใช่ค่ะผู้หญิง~

 

ป๊าม๊าจะได้ลูกสะใภ้ต่างหาก!!//ผิดครัช

Share this post


Link to post
Share on other sites

พ่อกับแม่จะได้ลูกสะใภ้แล้วค่ะ เย้ๆ จะได้ลูกผู้หญิงจริงๆสักที 555555555

 

ที่มีอยู่มันใช่ชายหรือหญิงอะค่ะ//ผู้หญิงสิ(แถ)

 

เมื่อเรนะจังมาอยู่กับบ้านจูรินะนะ เด็กจูกลายเป็นหมาหัวเน่าเนี่ย ป๊ากับม๊าไปรักลูกสาวหมด 555555

ปล. ยินดีต้อนรับกลับมาน้าไรท่านไรท์ หายไปนานนน

 

คิดได้แม่นตรงคอนเซปมาค่ะ555 จูเป็หมาหัวเน่า นั่งหงอยอยู่คนเดียว ป๊าม๊าไม่รัก ไปรักเรนะจังแทนT^T //เรื่องมันเศร้า

 

นี่รอยคอ เอ้ย รอคอยไรท์เตอรกลับมาเหรอคร้ะเนี่ย โอ้~ ทราบซึ้งT^T

 

มาต่อเร็วๆนะคะไรท์ :dookdik_005_mushroom:

 

มาต่อให้เรียบร้อยคร้า ฮิ้วๆ><

 

ผู้หญิงจริงดิ #เข้าใจอารมณ์จูเลย 55 เราเองก็โดนว่าแบบนี้บ่อยๆ #^_^#

มาอยู่ด้วยกันแล้วสินะ ดีจัง

 

ก็เพราะแบบนี้ไง ไรท์เตอร์จึงแต่ขึ้นมา ไอ้ผู้หญิงจริงๆเหรอเนี่ยแหละค่ะ โดนตลอดT^T//เรื่องมันเศร้าอีกครั้ง

 

อันนี้ต้องคอยดูนะค่ะ><

 

ที่จริงแล้วเป็นผู้ชายต่างหาก//โดนตบ

 

จริงๆแล้วเป็นผู้ชายในร่างผู้หญิงต่างหากค่ะ//โดนถีบ

 

ใครๆก็ไม่เข้าใจจูรินะ น่าสงสาร555555555555 

 

"ผู้หญิง" นะจ๊ะจำไว้

 

ไรท์เตอร์เข้าใจเพราะไรท์เตอร์ก็โดนT^T

 

ช่ายๆ ผู้ชายในร่างผู้หญิงนะจ๊ะ//ผิดๆ

 

สงสารชีวิตเรนะ 

 

มาต่อเร็วๆนะไรท์กำลังหนุกๆ อิอิ

 

น่าอนาถสินะค่ะพี่อะตอม555

 

นี่พี่อะตอมกำลังรอฉากสนุกหรือ NC เนี่ย/โดนตรบ

Share this post


Link to post
Share on other sites
-6-
 
 
 
"อ้อหราาาา~" ทั้งแม่และพ่อของจูรินะแขวะลูกออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
 
 
"ค่ะ^_^" จูรินะตอบด้วบนํ้าเสียงและใบหน้าที่ดูกวนประสาท ก่อนจะเดินพร้อมกัดขนมปังมานั่งแทรกกลางพ่อและแม่บนโซฟา
 
 
"เซ็งจริง! ป๊าว่า แกอย่ามีปั๋วเหอะ มีก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้" พ่อของจูรินะแขวะลูกตัวเองไปก็ถอนหายใจไปกับนิสัยที่ไม่เป็นผู้หญิงของลูกตัวดี
 
 
"ได้ป๊า จูจะไปหาเมีย!" จูรินะพูดประชดพ่อตัวเอง ก็จริงเนื้อคู่ของเธอเป็นผู้หญิงนี่
 
 
"มันจะมีไหมเหอะ ทั้งเมียทั้งปั๋วเนี่ย" แม่จูรินะพูดแทรกขึ้น
 
 
"มีสิ ม๊าอย่าลืมสิว่าลูกสาวม๊าฮ็อตแค่ไหน ขนาดมีซองจดหมายกับช็อกโกแลตมาถล่มบ้านเลยนะ" จูรินะทำสีหน้าอวดเบ่งก่อนจะโยนขนมปังเข้าปากจนหมด
 
 
"เออ ว่าเลนไทน์ม๊าไม่เอาเหมือนวันนั้นอีกแล้วนะ ช็อกโกแลตเพียบ ม๊ากินจนเอือนแล้วเนี่ย" เมื่อแม่ของจูรินะนึกถึงวาเลนไทน์ปีที่แล้วท่านก็เริ่มแสดงสีหน้าสะอิดสะเอียนทันที
 
 
"ช่วยไม่ได้อะม๊า ก็จูมันหล่อ" จูรินะทำสีหน้าอวดเบ่งอีกครั้ง ทั้งพ่อและแม่หันมามองหน้ากันก่อนจะสะบัดหัวไปมา ไม่หวเล้ย ไอ้เด็กบ้า
 
 
"เออ ม๊า อยากได้ลูกสาวเดี๋ยวจูหาให้เอาป้ะ" จูรินะเริ่มประเด็นเรื่องที่พูดไว้กับเรนะเข้ามาทันที
 
 
"จริงดิ๊...ม๊าไม่เอาแบบแกนะ" ท่าทางแม่ของจูรินะจะดูตกใจไม่น้อย แต่ถ้านิสัยเหมือนลูกชาย(?) ตัวดีคนนี้เธอก็รับไม่ไหวเหมือนกัน
 
 
"ไม่แน่นอนร้อยเปอร์เซนต์ม๊า เธอชื่อ เรนะ มัตสึอิ เรนะ" ว่าแล้วจูรินะก็รีบหยิบโทรศัพท์มาให้แม่และพ่อดูรูปที่แอบถ่ายเรนะเอาไว้(ไม่รู้ปถ่ายตอนไหน)
 
 
"ทำไมดูไม่มีชีวิตชีวาเลยล่ะ หน้าตาก็สวยแท้ๆ แล้วงานบ้าน ความสามารถล่ะ" แม่ของจูรินะยังสักถามไปเรื่อย เพราะเสียดายในใบหน้าที่ไม่ยิ้มแย้มทั้งๆที่หน้าตาดีแท้ๆ
 
 
"ตอนนี้เรนะจังไม่บึ้งแล้วม๊า ม๊ารอเรนะจังยิ้มสิ ม๊าใจละลายเลยคอยดู ส่วนความสามารถน่ะ จูก็ไม่รู้จูรู้อย่างเดียวคือ ผู้หญิงสุดๆ" จูรินะอธิบายด้วยท่าทางที่ดูจริงจัง พยายามให้แม่ของเธอยอมรับเรนะ
 
 
"อืมมม~....แสดงว่าแกใจละลายไปแล้วล่ะสิ หรือว่า...แกตกหลุมรักแม่หนูคนนี้หรือเปล่าน่ะ" พ่อของจูรินะพูดแทรกขึ้น เล่นเอาจูรินะหน้าขึ้นสีแดงฝาดๆ หลบหน้าหลบตาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
 
 
"ปะ เปล่าหรอกป๊า จูไม่เคยมี และไม่อยากมีด้วย ตกลงพรุ่งนี้จูจะพามาหาป๋านะ แล้วก็จูจะพามาอยู่ด้วย อยู่ห้องจู ป๊าม๊าไม่ต้องเป็นห่วง ง่วงจูไปนอนก่อนนะ" ไม่ทันที่พ่อและแม่จะพูดอะไรจบ จูรินะก็ีบพุ่งขึ้นบรรใดเข้าห้องของตัวเองโดยอ้างเหตุผลไร้สาระและคุ้นเคยเพื่อกลบความเขิน
 
 
"เห้อ~ อาการคนแอบรักนี่หว่า ความรู้สึกคงเหมือนป๊าล่ะมั้ง ตอนแอบชอบม๊าใหม่ๆน่ะ ซึนจะตาย" เมื่อจูรินะหนีไปแม่ก็เลิกสนใจหันมาแขวะผู้เป็นพ่อบ้าง
 
 
"ใครซึ้น~ ไม่มี้~" พ่อทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะหันไปสนใจละครโทรทัศน์ต่อ
 
 
"ทั้งพ่อทั้งลูกเห้อ~"
 
.
 
.
 
.
 
เมื่อขึ้นมาหมกตัวบนห้องเสร็จจูรินะก็รีบหยิบมือถือขึ้นมาส่งไลน์หาเรนะทันที
 
 
JUJU: นี่ เรนะจัง พรุ่งนี้มาให้แม่ฉันดูหน้าหน่อยได้ไหม
 
RERE: ท่านจะรับงั้นเหรอ
 
JUJU: ถ้าทุกอย่างตรงที่ม๊าต้องการน่ะนะ
 
RERE: เช่น?
 
JUJU: หน้าตาสวย อันนี้ฉันว่าได้ไป1 ความสามารถ นี่ฉันก็ไม่รู้ว่าเรนะจังมีความสามารถอะไรที่ต้องตาม๊าได้บ้าง แล้วก็ มีความเป็นผู้หญิง ฉันว่าอันนี้ก็ได้ไปอีก สุดท้าย ทำทุกอย่างเป็น
 
RERE: ดูเข้มงวดดีจังเลยนะ
 
JUJU: แต่ฟังป๊าเขาไม่อยากได้ลูกสาวคนใหม่ เขาอยากได้ลูกสะใภ้อะเหอะๆ
 
RERE: แม่อยากได้ลูกสาว พ่ออยากได้ลูกสะใภ้ เข้ากันได้ดีจังเลยนะ^^
 
JUJU: คงงั้นเหอะๆ ว่าแต่เรนะจัง ทำอะไรอยู่หรอ
 
RERE:กำลังจะนอนน่ะ แต่ดันคุยกับจูรินะเพลิน
 
JUJU: งั้นฉันไม่รบกวนแล้วดีกว่า
 
RERE: ไม่เลยจูรินะไม่ได้รบกวนเลย คุยกันต่อก็ได้นะ รู้สึกว่าคุยกับจูรินะแล้วฉันรู้สึกดีขึ้นมาทันทีเลย
 
JUJU: งั้นเหรอดีใจจังเลย^^ ถามไรหน่อยสิ...เรนะจังเคยมีคนที่ชอบหรือเปล่า
 
RERE: ถามทำไมเหรอ?
 
JUJU: อยากรู้
 
RERE: มีสิ เขาทั้งน่ารัก ทั้งอ่อนโยน ทั้งปากแข็งสุดๆเลยล่ะ
 
JUJU: งั้นเหรอ งั้นฉันขอตัวไปนอนก่อนนะ
 
RERE: จูรินะหึงฉันงั้นเหรอ
 
JUJU: เปล่า ใครหึง ไม่มี๊~ ง่วงแบ้ว เรนะจังก็นอนได้แล้วนะ ฝันดีอย่าลืมฝีนถึงกันมั่งนะ
 
RERE: เช่นกันจ่ะ
 
 
หลังจากนั้นบทสนทนาทางไลน์ก็จบลง จูรินะตั้งมือถือไว้ข้างเตียง ก่อนจะพลิกตัวนอนแผ่กลางเตียงและแอบคิดไปเรื่อยเปื่อย
 
 
'โอ้ย! ทำไมถึงกระวนกระวายใจขนาดนี้ว้ะ หรือว่าอาการคนมีความรักวะเนี่ย โอ้ย~'
 
 
..............................
 
Talk Talk
 
แอบอู้ไม่ลงซอมบี้555 มาลงเรื่องนี้แทน อย่าว่ากันนะครัช555
 
พูดแค่นี้ก่อนจะปายยยยย~ ตอนนี้สั้นไปนิดต้องขอโทษนะค่ะแฮะๆ
 
Ohana~
 
Talk.จบ.

Share this post


Link to post
Share on other sites

เวลาจูจังแทนตัวเองว่าจูดูน่ารักดีจัง ชอบ

คนที่เรนะชอบใช่จูจังหรือเปล่าน๊า~

Share this post


Link to post
Share on other sites
อร้ายยยย ฟินนนน จูไหนแกบอกว่าไม่อยากมีไงคามรักอ่ะ 5555

Share this post


Link to post
Share on other sites

เคยเจอแต่คนอื่นเรียกจูบ้าง เด็กจูบ้าง บักจูยังมี เพิ่งเคยเจอจูเรียกตัวเองว่าจู 5555 //น่ารักดีค่ะ

เรนะจังผ่านแน่นอนร้อยเปอร์เซน ไม่แน่มีหวังป๊าม๊ารีบอัญเชิญเข้าบ้ายเลยทีเดียว ก๊ากกกก

Share this post


Link to post
Share on other sites
อร้าย~ จูซึนอ่า น่ารักมากอ่ะ ^///^

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now