[Fic] วิถีรักฉบับคิวปิด (Wmatsui) EP.10 UP.27/9/15 //ทุบไหดองรอบปี

123 posts in this topic

ฟินเฟ้ยยยยยยยยยยยยยยยยย อร๊ายยยย มุ้งมิ้งงงงงงงง

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

Share this post


Link to post
Share on other sites
พ่อแม่ดูรักจูดีนะ 55555555
รักเขาก็บอกไป555555555อย่ามัวแต่ซึน ทั้งพ่อทั้งลูก

Share this post


Link to post
Share on other sites
ซึนติดเกรียนนิดๆแต่จูก้น่ารักนะ
หนูเรแลดูเรียบร้อยกุลสตรี

Share this post


Link to post
Share on other sites

-7-

 

 

 

ระหว่างที่จูรินะกำลังนอนกลิ้งตัวบนเตียงคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น ทางฝั่งพ่อแม่ก็กำลังคิดแผนเผด็จการลูกสาวตัวดูของตนอยู่อย่างเคร่งเครียด

 

 

"ป๊า ม๊าว่าม๊าจะเผด็จการจูมัน" ผู้เป็นภรรยาเริ่มเปิดประเด็นที่ทั้งสามีและเธอกำลังค้างคาใจอยู่ ณ ตอนนี้

 

 

"ป๊าว่า ป๊าจะหาลูกสะใภ้" สามียื่นข้อเสนอ

 

 

"แต่ม๊าอยากได้ลูกสาวอ่ะ ม๊าไม่อยากได้ลูกสะใภ้" ผู้เป็นภรรยาเริ่มสวมบทเด็กเอาแต่ใจเพราะแผนนี้มันสามารถทำให้สามีของเธอใจอ่อนทุกเมื่อ

 

 

"ป๊ารู้ แต่ว่า ป๊าเห็นว่าได้ลูกสะใภ้มันก็เหมือนได้ลูกสาวไง หาเมียให้จูมัน เมียมันก็ต้องทำหน้าที่เมียแถมม๊าก็ไม่ต้องเหนื่อยเก็บหรือทำสิ่งต่างๆให้ไอ้ลูกจอมขี้เกียจด้วย ไม่ดีกว่าหรอ" ภรรยาพยักหน้ารับความคิดเห็นของสามี แบบที่ว่ามันดีมากๆเลยล่ะ

 

 

"แล้วป๊าจะหาเมียให้มันยังไงล่ะ" ภรรยาของเขายังสักถามเขาต่อไป

 

 

"ป๊าจะแปะป้ายประกาศหน้าบ้าน" ผู้เป็นสามีทำสายตามุ่งมั่นจนภรรยาเห็นความผิดปกติ ไปเอาอะไรไปมั่นใจว่าเขาจะเห็นป้ายนั้น

 

 

"แล้วใครจะไปเห็นป้ายล่ะป๊า"

 

 

"ป๊ารู้ป๊าสัมผัสได้ มันมีพลังงานแห่งความคลั่งไคล้อยู่ทุกครั้งที่จูมันกลับมาถึงบ้าน...สโตกเกอร์ไงม๊า" เมื่อผู้เป็นสามีเฉลยความคิดตัวเองภรรยาก็ร้องอ๋ออย่างเข้าอกเข้าใจ

 

 

"ป๊าจะแปะป้ายประกาศว่า รับสมัครภรรยาให้ลูกสาวหนึ่งตำแหน่ง แล้วก็แปะรูปไอจูที่เท่ที่สุดไปเลย ยื่นใบสมัครได้ที่บ้านเนี่ยแหละ หึหึ พรุ่งนี้ช่วงเย็น ม๊าเชื่อป๊าไหมว่าจะมีเด็กสาวจำนวนประมาณ30-40คนหรืออาจจะมากกว่านั้นมารุมกันอยู่หน้าบ้านยื่นใบสมัคร" ภรรยาสะบัดหัวไปมา เป็นไปไม่ได้หรอกมั้งคนที่คิดอยากจะมาเป็นเมียให้ลูกสาวตัวเองเนี่ย

 

 

"คอยดูล่ะกัน หึหึหึหึ~" แล้วผู้เป็นสามีก็หัวเราะอย่างร้ายกาจจนผู้เป็นภรรยาถึงกับขนลุกสู้ 'ไอ้นี่มันบ้าไปแล้วใช่ไหม!!'

 

.

 

.

 

Jurina's side 

 

"กริ๊งงงงงงงงงง!!" เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังบอกเวลาให้ฉันต้องตื่นขึ้นมาแล้วอาบนํ้าไปโรงเรียน เป็นเสียงที่น่ารำคาญที่สุด เฮ้อเมื่อคืนฉันคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย แต่ก่อนจะนอนแอบได้ยินเสียงหัวเราะแบบนางร้ายในละครนํ้าเน่าด้วยล่ะ น่ากลัวจนนอนคลุมโปงอะคนยิ่งเพิ่งดูหนังผีที่ไม่ถูกกันมาอยู่ด้วย ปรึ่ยคิดแล้วก็ขนลุกฉันยันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยท่าทางเหมือนคนเพิ่งตื่นนอนปกติ วันนี้มันรู้สึกปวดหัวตุบๆนะ แต่ว่าฉันคิดว่ามันก็แค่อาการคนที่นอนดึกแล้วเพิ่งตื่นล่ะมั้ง ฉันยันตัวลุกขึ้นยืนเดินโซเซเข้าห้องนํ้าไป หลังจากอาบนํ้าเสร็จฉันก็เดินลงนั่งประจำโต๊ะอาหาร ปวดหัวจังแห้ะวันนี้เห้อ

 

 

"ม๊า จูไปโรงเรียนก่อนะ วันนี้ ไม่ค่อยหิวสักเท่าไหร่น่ะ ไปแล้วนะ หวัดดีค่ะ" แล้วฉันก็เดินออกมาจากบ้านอย่างง่ายดาย ปกติจังเช้าวันนี้มันปกติกว่าทุกเช้าแหะเดินกินลมชมวิวไม่นานฉันก็เดินเอ้อระเหยมาถึงโรงเรียนมัธยมจนได้

 

 

"โห้ย! อายยยยยยจู!! รอข้าด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย" เสียงที่คุ้นเคยแว่วมาจากข้างหลัง พอหันไปก็รู้เลยว่าเป็นใคร พี่มี่จอมป่วนของทุกวันนี่เอง เห้อ~

 

 

"เป็นไง เมื่อวานเห็นไปเที่ยวกับเรนะจังแล้วก็เด็กใหม่นี่" พี่มี่วิ่งมาเกาะคอฉันแบบทุกๆวันแล้วก็เดินเข้าโรงเรียนไปด้วยกันเหมือนเดิม

 

 

"อืม...ก็ปกติดีไปเที่ยวเล่นกันนิดหน่อย แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่ปกตินะ" ที่ว่าไม่ปกติก็เพราะอาการปวดหัวนี่แหละ

 

 

"เป็นไรอะ ไม่สบายเหรอ"

 

 

"ไม่รู้สิพี่ มัน...มัน รู้สึกว่าาาาาาาา.." แล้วสติฉันก็ค่อยๆจางหายไป

.....

 

จูรินะล้มตัวลงโดยมีมี่จังคอยรับไว้ ก่อนจะมีเด็กสาวหลายสิบคนวิ่งกรูกันมาดูอาการของเขา

 

 

"เห้ย! จู เป็นไรว้ะ ขอโทานะทุกคนถอยออกไปก่อนอย่ามุง" เด็กสาวแฟนคลับทำตามอย่างว่าง่าย มี่จังถอดกระดุมบนสุดและเสื้อสูทของจูรินะออก ก่อนจะใช้หลังมือแตะที่หน้าผากของจูรินะเบาๆ

 

 

"โฮ้ย! ตัวแกร้อนแปล๊บเลยเนี่ยไอจู ใจเย็นนะเว้ยเดี๋ยวพาไปห้องพยาบาล" ตรงกับจังหวะที่เรนะเดินตรงเข้ามาดูคนกำลังยืนมุงอยู่ห่างๆพอดี

 

 

"ขอโทษนะค่ะ ขอทางหน่อยค่ะ" เรนะแหวกว่ายเด็กสาวที่ยืนมุงอยู่ ขอเข้าไปดูว่ามันเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น

 

 

"จูรินะ! เป็นอะไรไป" เรนะรีบวิ่งไปดูอาการของอีกคนทันที

 

 

"เรนะจังมาก็ดีแล้ว ช่วยฉันหามมันไปห้องพยาบาลหน่อยสิ ตัวมันร้อนหนักเลยปะ"เรนะพยักหน้ารับ ก่อนจะเอาแขนข้างขวามาคล้องคอของตัวเองส่วนมี่จังก็เอาแขนข้างซ้ายคล้องคอของตัวเองเช่นกัน ทั้งสองค่อยๆพยุงจูรินะไปที่ห้องพยาบาลโดยมีแฟนคลับหลายๆคนแทบจะกรี้ดออกมาจูรินะของพวกเธอเป็นลมต่อหน้า!!

 

.

 

.

 

.

 

"อื้ม~ มึนจัง~" เสียงร้องโอดโอยของจูรินะดังขึ้น เมื่อเขารู้สึกตัวก็ได้รับรู้ถึงอาการมึนๆในสมองที่เคลื่อนไหวช้าของตัวเอง

 

 

"จูรินะเป็นยังไงบ้าง" เสียงที่คุ้นเคยสำหรับเขาที่สุด จูรินะหันหน้าไปมองผู้ที่ดูแลเธอตั้งแต่เช้ายันเย็น เขายิ้มให้บางๆก่อนจะสะบัดหัวไปมาว่า เขาไม่เป็นอะไร

 

 

"ไปทำอะไรมา หืม~ เมื่อวานยังดูสบายดีอยู่นี่ทำไมมาวันนี้เป็นลมเป็นแล้งไปได้ล่ะ" เรนะที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆก่อนหน้านี้ถามขึ้นอย่างใจเย็น

 

 

"ปะ...ปกติแล้วฉันดูหนังผีไม่ได้น่ะ" จูรินัตอบแบบตะกุกตะกัก เรนะเลิกคิ้วเล็กน้อยดูหนังผีไม่ได้แล้วมันเกี่ยวอะไรกับอาการไม่สบายกัน

 

 

"มันเกี่ยวอะไรกับอาการของเธอล่ะจูรินะ หนังผีกับไม่สบาย?" เรนะเปลี่ยนจากการเลิกคิ้วเป็นขมวดคิ้วแทนเธอกำลังคิดอย่างหนักกับคำตอบของเขาเลยล่ะ

 

"กะ...ก็ ก็ ก็ฉันแพ้หนังจำพวกนี้น่ะ ก็เลยดูแล้วจะเป็นไข้ตัวร้อนขึ้นมาทันทีเลยหมอบอกว่าเป็นโรคเฉพาะตัว แต่ถ้านอนพักเยอะๆ...ก็หายแล้ว" จูรินะตอบทั้งหน้าแดงเป็นลูกตำลึง

 

 

"มีแบบนี้ด้วย? หึหึ แปลกดีจัง โรคกลัวหนังสยองขวัญ ฮ่าๆๆ" จูรินะทำแก้มอมลมใส่เรนะ ก็มันแก้ไม่ได้นี่จะให้เขาทำยังไงเล่า

 

 

"งอนหรอ" เรนะหยุดหัวเราะกลับเป็นยิ้มแทน มองหน้าคนที่ทำเเก้มอมลมหันหน้าออกไปนอกหน้าต่างไม่ยอมสบตากับเธอ

 

 

"เปล่าสักหน่อย" จูรินะตอบพลางก็เชิดหน้าหนี ถึงไม่บอกก็รู้ว่าเขางอนจริงๆ

 

 

"งอนแน่ๆเลย" เรนะเดินไปอีกฝั่งก่อนจะเอียงคอไปทางขวาเหมือนลูกหมาน้อยขี้สงสัยมองสบตาเขาอย่างเจ้าเล่ห์ 'นะ...น่ารักเกินไปแล้วนะ!!...ไม่สิ ไม่ฉันจะไม่มีความรัก ม่ายยยยยยยย~'

 

 

"เปล่างอนใครงอนกัน" จูรินะเริ่มหน้าเปลี่ยนสีเขาหันไปอีกฟังทำแก้มอมลม

 

 

"งอนใช่ไหม~"เรนะว่าพลางเอียงคอไปทางซ้ายมองใบหน้าด้านข้างของเขาก่อนจะขยับใบหน้าให้ใกล้เขามากกว่าเดิม

 

 

"ก็บอกว่า..." จูรินะต้องชะงักคำพูดของตัวเองไปในเมื่อเธอหันมาตั้งใจจะตำหนิอีกคนแต่เพราะใบหน้าที่ใกล้กันมากเกิน ใกล้จนปลายจมูกสัมผัสกันมันทำให้จูรินะหน้าแดงเป็นลูกตำลึงไปอีกครั้ง

 

 

"ใกล้ไปแล้วนะ เรนะจัง" จูรินะหลบสายตาแต่จมูกของทั้งสองก็ยังแตะต้องกันอยู่เรนะหน้าขึ้นสีเล็กน้อยแต่เธอก็ไม่ขยับออกเธออยากแกล้งคนคนนี้อีกนิดเท่านั้นเอง

 

 

"บอกมาก่อนสิว่า จูรินะน่ะ งอนฉันจริงๆ" 

 

 

"งอนก็ได้" ตอบพร้อมกับหันหน้าหนี เรนะถอยใบหน้าของตัวเองออกพลางยิ้มให้กับคนขี้อาย

 

 

"นี่ก็เย็นแล้ว จูรินะกลับบ้านไหวหรือเปล่า" เรนะเปลี่ยนเรื่องทันที กลัวอีกคนงอนแล้วไม่ยอมกลับบ้านมากกว่า

 

 

"อื้ม กลับไหวไม่เป็นไรหรรอกดีขึ้นมากแล้ว ก็เล่นนอนไปทั้งวันเรนะจังจะไม่ให้ฉันดีขึ้นเลยหรอ" จูรินะตอบแบบกวนๆพลางยันตัวลุกขึ้นเพื่อที่จะเดินทางกลับบ้านของตัวเอง

 

 

"อะไรกันคนเขาก็แค่ถามเองนะ ชิส์" เรนะเปลี่ยนโหมดเป็นโหมดงอนแทนก่อนจะทำแก้มอมลมเดินไปหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับคำพูดทิ้งท้ายว่า

 

 

"ตอนแรกก็อยากจะไปส่ง แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว ชิ!" สิ้นประโยคจูรินะรีบวิ่งไปออกจากห้องพยาบาลไปดักหน้าเรนะทันที

 

 

"เดี๋ยวเด่! เรนะจังรอเค้าด้วยยยยยย!" เขารู้อยู่หรอกว่าคนที่กำลังงอนเขาอยู่ตอนนี้ยังไงยังไงก็ต้องไปส่งเขาอยู่ดี เอาอะไรไปมั่นใจ? ก็ในเมื่อทางกลับบ้านเรนะกับจูรินะมันคนละทิศกันเลยแต่เรนะดันไปทิศทางเดียวกับทางไปบ้านจูรินะซ้ะงั้น จูรินะวิ่งตามคนที่กำลังเดินงอนไปยิ้มไป

 

 

'ลองดูสักครั้งไม่เห็นเป็นไรเลย ความรักน่ะ' 

 

 

ขณะที่ทั้งสองเดินข้างกันไปเรนะก็งอนหันหน้าหนี จูรินะก็พยายามง้ออีกคนแต่อีกคนทำท่าไม่สนใจเขา เขาก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่จนกระทั่งเดินมาถึงปากซอยทางเข้าบ้าน

 

 

"หนูสมัครค่ะ! กรี้ด!! สมัครรๆ!"เสียงหญิงสาวจอแจออกมาถึงหน้าปากซอย จูรินะถึงกับตะลึง ก็ในเมื่อหน้าบ้านเธอมีสาวๆนับจำนวนแล้วประมาณ30-50คนมารรุมล้อมกันอยู่หน้าบ้าน

 

 

"ตรงนั้นมีอะไรกันน่ะ จูรินะ" เรนะถามพลางขมวดคิ้วไปพลาง

 

 

"ตรงนั้นมันหน้าบ้านฉันน่ะสิ เรนะจังไม่รู้ป๊ากับม๊าไปทำเรื่องอะไรเอาไว้อีก ไปดูกันเถอะ" จูรินะว่าพลางก็วิ่งนำหน้าเรนะไป ก่อนจะแหวกว่ายฝูงชนเข้าไปข้างใน

 

 

"ป๊าม๊านี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นเนี่ย" เมื่อจูรินะแหวกว่ายฝูงคนเข้ามาได้ก็เริ่มถามพ่อกับแม่ของเขาที่นั่งหยิบแผ่นกระดาษไปทีละใบ

 

 

"มาแล้วก็ดีจู....เอาหล่ะ หนูๆทั้งหลาย ขอวคามกรุณาเงียบเสียงด้วยค่ะ" สาวๆทั้งหลายทำตามอย่างเคร่งครัดจนจูรินะแทบขนลุก 'อยากได้ฉันเป็นปั๋วขนาดนั้นเลยหรอออออออออ!!'

 

 

"วันนี้เจ้าตัวก็มาถึงเรียบร้อยแล้ว ป๊าขอประกาศว่า ให้จูรินะเลือกคนมาดูตัวได้เลยลูก" จบประโยคของพ่อ จูรินะก็แทบจะลมจับแถมสาวๆพวกนั้นยังกรี้ดที่เห็นหน้าเขาไม่หยุด

 

 

"เลือก เดี๋ยว นี้ จู ริ นะ!!" แม่ของจูรินะเน้นทีละคำจนจูรินะเสียวสันหลัง เขาจำเป็นต้องเลือกจริงๆหรอ ในขณะเดียวกัยเรนะก็วิ่งมาถึงพอดี

 

 

"โอ้ย! ปวดหัว ม๊าป๊า พอเหอะ"จูรินะกุมขมับตัวเองเบาๆ มีพ่อแม่จอมเผด็จการเป็นแบบนี้นี่เอง

 

 

"ไม่พอ จู ริ นะ เลือกเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นไมต้องเรียกม๊าว่า ม๊าอีกต่อไป!" 'เห้ย! นี่เน้นตัดแม่ตัดลูกกันจริงดิ' จูรินะกุมขมับตัวเองอีกครั้ง เขาพยายามกวาดสายตาตัวเองหาคนที่พอจะช่วยเขาได้และสายตาก็ไปจับจ้องที่คนคนหนึ่งพอดี

 

 

"คนนั้น คนนั้นอะ" จูรินะชี้ไปที่เรนะ เธอทำตาเบิกโพลงพลางชี้มาที่หน้าของตัวเอง

 

 

"ใช่ เธอนั่นแหละ มานี่หน่อย" เรนะเดินแหวกว่ายฝูงชนแบบว่าง่ายพลางเอียงคอสงสัยไปด้วย

 

 

"มัตสึอิ เรนะจังเนี่ยนะ ที่จูรินะซามะเลือก" สาวคนหนึ่งพูดออกมา

 

 

"ใช่ค่ะ จูรินะเลือกคนนี้แหละ ม๊าป๊า" จูรินะตอบคำถามนั้นก่อนจะหันไปหาพ่อและแม่ของตัวเอง

 

 

"ห้ะ! อะไรนะ จูรินะ เลือกอะไรของเธอมิทราบ!" เรนะพูดเชิงตำหนิ

 

 

"กะ ก็ ก็ ก็ เรนะจัง! ได้โปรด เป็นแฟนกับฉันนะ!!" เรนะเบิกตาโพลงอีกครั้ง พลางขมวดคิ้วเชิงไม่เข้าใจ

 

 

 

"ไม่มีทางที่จูรินะซามะกับเรนะเซมไปจะเป็นแฟนกันได้หรอกค่ะ ในเมื่อคนที่เพอร์เฟ็กซ์สองคนมันไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้/..ใช่!!"ดูท่าสาวๆที่ใจสลายจะประท้วงไม่เบา

 

 

"ทำไมจะเป็นแฟนกันไม่ได้หล่ะค่ะ ถ้าคนเรารักกัน ยังไงถ้าเพอร์เฟ็กซ์หรือไม่เพอร์เฟ็กซ์ ยังไงมันก็รักกันอยู่ดี" คำคมที่พ่อกับแม่ของจูรินะไม่เคยได้ยินจากปากลูกสาวถึงกับอ้าปากค้างไปเลยทีเดียว

 

 

"ถ้ารักกันจริงงั้นพิสูจน์ให้พวกเราดูได้ไหมค่ะ จูรินะซามะ!" สาวๆทั้งหลายพูดพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย 'พิสูจน์งั้นเหรอ?'

 

 

"พรึ่บ! / เฮือกก!!" อึ้งทึ่ง ทั้งพ่อทั้งแม่ทั้งสาวๆที่ยืนกันเต็มหน้าบ้าน และ เรนะ!! จะไม่ให้อึ้งทึ่งได้ไงก็ในเมื่อ อยู่ดีดีจูรินะก็ดึงเรนะเข้าไปจูบกระทันหัน!!

 

 

.....................

 

Talk Talk.

 

ถ้าจะจบแบบนี้...อย่าฆ่าหนูนะT^T

 

ขอโทษค้าาาาา ที่ปล่อยดองฟิคไป เหตุผล..

 

คีย์บอร์ดพังกระทันหันจนลืมซื้อค่ะT^T ขอโทษจริงๆ ทีนี้ก็ลงฟิคอย่างสมํ่าเสมอแล้วละค่ะ

 

ส่วนเรื่องซอมบี้ พี่ชายเขาบอกว่ายังไม่มีอารมณ์แต่งถ้ามีอารมณ์ฟิคมันจะไปได้ดี//คือพูดเป็นคำคมครัช555

 

ขอไม่ตอบเม้นต์นะฮะ ขอโต้ดดดดT^T แต่ไรท์ก็อ่านของทุกท่านจริงๆน้า

 

ทีนี้ก็...โปรดติดตามตอนต่อไป

 

Ohana~~

 

Talk.จบ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
วุ้วๆ เบิ้ลอิ เบิ้ลอิ เบิ้ลอิ เต็มไปหมดเลยยย

Share this post


Link to post
Share on other sites

ทำไมจบแบบเน้--------------------!!!

แล้วทุกคนจะเลิกตื้อได้ยังนะ จูบให้ดูขนาดนี้แล้ว55555555555555

Share this post


Link to post
Share on other sites

แต่งมึนมากเลยลูก ฮ่าๆๆๆ อยากเห็นฟีลเรนะจังงงงง แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยย

Share this post


Link to post
Share on other sites

ขอยื่นใบสมัครด้วยคนค่ะ ป๊าม๊า

เหมือนจะไม่ทันแหะ

ป๊าม๊าอย่างโหด

Share this post


Link to post
Share on other sites
เบิ้ลอิ เบิ้ลอิ เบิ้ลอิ ><
ซื้อตั๋วไปฟินแลนด์

Share this post


Link to post
Share on other sites
นี่สินะ ที่มาของเชื้อบ้าของเด็กจู //บรรลุละ
เด็กจู จากที่ไม่เขื่อในความรัก กลับดึงเรนะฮยอนเข้ามาจูบด้วยตัวเอง //ฮิ้วววววว

Share this post


Link to post
Share on other sites
ดีใจ ซาบซึ้งน้ำตาไหล
ไรท์เตอร์ทุบไหดองแล้ว T^T
ชอบๆ รอติดตามต่อไป//
ให้รางวัลไรท์เตอร์หน่อยดีกว่า
มามะ มาให้เค้าจุ๊บทีนึง

Share this post


Link to post
Share on other sites
มานั่งขำความฮอทของจู
รับรู้ถึงพลังยูกิเรนะเบาๆ//จากคำพูดเรนะ//ยังรู้อีกนะ 555
จูจังรุกสุดๆ คุณเรนะจะช๊อคตายไหมเนี่ยโดนเด็กรุกขนาดนี้ ><~

Share this post


Link to post
Share on other sites
กรี้ดดดดดดดด >< ยื่นใบสมัครไม่ทันค่ะ ถ้ายื่นเร็วกว่านี้จูต้องเลือกฉันแน่ // โดนป๊าม๊าถีบกระเด็นออกจากบ้าน *-*

Share this post


Link to post
Share on other sites

วุ้วๆ เบิ้ลอิ เบิ้ลอิ เบิ้ลอิ เต็มไปหมดเลยยย

 

ลายตาหรอพี่....5555

 

ทำไมจบแบบเน้--------------------!!!

แล้วทุกคนจะเลิกตื้อได้ยังนะ จูบให้ดูขนาดนี้แล้ว55555555555555

 

จบแบบนี้ดีที่สุดค่ะ!!//แกล้งลีดเดอร์มันมันส์อย่างงี้นี่เอง555//โดนตรบ

 

ถ้ามันตื้ออีกคงต้อง....ให้ดูแล้วมั้งคะ5555//อย่าคิดไกลๆ เอาใกล้ๆพอๆ

 

แต่งมึนมากเลยลูก ฮ่าๆๆๆ อยากเห็นฟีลเรนะจังงงงง แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

อารายอ่า~ หนูม่ายมึนนะ แค่สมองยังไม่ครบองค์ประกอบ //แตกต่าง?

 

ฟีลเรนะจังเหมือนเดิมมั้งเน่ตอม คิดไรไม่ออกชางมัน5555

 

ขอยื่นใบสมัครด้วยคนค่ะ ป๊าม๊า

เหมือนจะไม่ทันแหะ

ป๊าม๊าอย่างโหด

 

ไม่ทันแล้วค่ะๆ //เอ๊ะ? หรือทัน?

 

ป๊าม๊ามหาโหดจริงๆค่ะยอมเลย5555

 

เบิ้ลอิ เบิ้ลอิ เบิ้ลอิ ><
ซื้อตั๋วไปฟินแลนด์

 

ไปเที่ยวกันไหม ไหม ไหม ไหม ไหม จาปายก็รีบปาย ปาย ปาย ปาย ปาย //เกี่ยวไหม?

Share this post


Link to post
Share on other sites

ป๊าม๊าจูเพี้ยนจัง มาต่อเร็วๆนะ

 

ลูกมันเพี๊ยนมาจากสายพันธุ์พ่อและแม่นะคะ555

 

นี่สินะ ที่มาของเชื้อบ้าของเด็กจู //บรรลุละ
เด็กจู จากที่ไม่เขื่อในความรัก กลับดึงเรนะฮยอนเข้ามาจูบด้วยตัวเอง //ฮิ้วววววว

 

พ่อแม่ติดยันลูก ถถถถ!!

 

เชื่อบ้างก็ดีไงคะ5555 เปิดใจยอมรับในสิ่งใหมๆ  ฮิ้วๆ><

 

บ้านนี้ แต่ละคนไม่ค่อยเต็มสิ่นะ 5555555

 

สายเลือดเดียวกัน....

 

ดีใจ ซาบซึ้งน้ำตาไหล
ไรท์เตอร์ทุบไหดองแล้ว T^T
ชอบๆ รอติดตามต่อไป//
ให้รางวัลไรท์เตอร์หน่อยดีกว่า
มามะ มาให้เค้าจุ๊บทีนึง

 

เธอไม่ต้องมาซาบซงซาบซึ้งอะไรเลยยะ!! 

 

เห็นเธอก้ชอบทุกเรื่อง?//หรือเปล่า

 

ไม่เอาเว้ย นี่เธอจูบเรากี่ครั้งแล้วเนี่ย555 //วิ่งมาเอาพรุเป็นตัวรับ //หวานปากคนบางคน555

 

มานั่งขำความฮอทของจู
รับรู้ถึงพลังยูกิเรนะเบาๆ//จากคำพูดเรนะ//ยังรู้อีกนะ 555
จูจังรุกสุดๆ คุณเรนะจะช๊อคตายไหมเนี่ยโดนเด็กรุกขนาดนี้ ><~

 

จูบอกหนูฮอทอช่วยไม่ได้~//น่าตบ!!

 

เรนะฮยองช็อตตายคาอ้อมกอดจูแน่เลย ยิ่งแก่ๆอยู่//แซวเมนตัวเองบ้างอะไรบ้าง อุฮุ้~

 

กรี้ดดดดดดดด >< ยื่นใบสมัครไม่ทันค่ะ ถ้ายื่นเร็วกว่านี้จูต้องเลือกฉันแน่ // โดนป๊าม๊าถีบกระเด็นออกจากบ้าน *-*

 

วันหลังวิ่งมารอหน้าบ้างคนแรกให้ได้นะคะ//จะมีไหมเหอะ5555

Share this post


Link to post
Share on other sites

-8-
 

 

 

 

"อื้อๆๆๆๆๆ!!"เสียงเรนะที่พยายามดิ้นใบหน้าและลำตัวให้ออกห่างจากจูรินะ แต่เพราะสายตาดุดันที่พยายามบอกว่าให้ทำตามเขาไปก่อนนั้นมันสามารถทำให้เธอหยุดนิ่งไปได้

 

 

"พอแล้ว พอ พอ พอ!" เป็นแม่ของจูรินะที่เดินเข้ามาแหวกกลางของทั้งสองให้ห่างจากกัน พอหันไปมองแฟนคลับหลายๆคนแล้วดูไม่ค่อยพอใจเรนะนัก พวกเธอทำหน้าบึ้งก่อนจะเดินออกไปพร้อมกันด้วยไมได้นัดหมาย

 

 

"ไอคุณจู เรามีเรืองต้องคุย เข้ามาในบ้านเดี๋ยวนี้" ว่าแล้วแม่ของจูรินะุก็ลากเขาเข้าบ้านอย่างเร็วไว

 

 

"เอ่อ...แม่หนู อาต้องขอโทษกับนิสัยแย่ๆของลูกสาวอาด้วยนะ หนูเข้าไปในบ้านก่อนเถอะ อาว่าแม่ของจูรินะเค้าต้องมีเรื่องคุยกันอีกย๊าววววววว~" เรนะพยักหน้ารับปรอยๆก่อนจะเดินตามพ่อของจูรินะไปอย่างง่ายดาย

 

 

"อะไรเล่าม๊าาาาาาาาา~"

 

 

"ยังจะถามว่าอะไรเล่าอีกเหรอ ไอ้ลูกตัวดี อยู่ดีดีไปลากเขาเข้ามาจูบนี่มันใช้ได้ไหมฮ้ะ!!....." แม่จูรินะเริ่มเทศจูรินะยาวจนคนที่ได้ฟังทำกับปวดหูตะหงิดตะหงิด

 

 

"แกไปทำอย่างงั้นมัน..//หยะ หยุดก่อนม๊า! ให้จูพักหูให้จูพูดอธิบายความบ้างจะได้ไหม!!"

 

 

"หึ้ย!! รีบๆอธิบายให้มันเเจ่มเเจ้งชัดเจนนะ ยํ้านะ ชัด-เจน!!" แม่ของจูรินะกอดอกตัวเองพลางเดินไปนั่งไขว้ห้างบนโซฟาข้างๆผู้เป็นสามีโดยมีเรนะนั่งมองโซฟาตัวเล็กข้างๆอยู่ จูรินะจัดการนั่งลงบนพื้นที่ปูไปด้วยพรมก่อนจะค่อยๆอธิบายอยางของเป็นค่อยไป

 

 

"คือว่า...จูก็เห็นม๊าบนว่าอยากได้ลูกสาวไง จูเลยหาลูกสาวคนที่สองให้ไม่ดีเหรอ" จูรินะเริ่มแสดงสีหน้าอ่อนช้อยขึ้นเพื่อพยายามโน้มน้าวใจผู้เป็นแม่ของตัวเอง

 

 

"จะไปเป็นลูกสาวบุญธรรมม๊าได้ไง ก็ในเมื่อแกไปจูบเขาสักขนาดนั้น" ดูท่าแม่ของจูรินะก็ใจเย็นลงมากแล้วเนื่องจากนห้าตาที่ปั้นเป็นลูกหมาของลูกสาวสุดที่รักนั่นมันทำให้เธอยิ่งใจอ่อนย้วบลงไปเลย

 

 

"ใครว่าจะให้เป็นลูกสาวบุญธรรมกัน...กะ ก็เป็นภรรยาสุดที่รักของจูไง" เรนะหันมามองค้อนจูรินะหลังเขาพูดจบประโยค สายตาของจูรินะขอร้องอ้อนวอนเรนะเหลือเกินเรนะไม่พูดอะไร เธอแค่ปั้นหน้าให้ดูนิ่งแบบปกติจะดีกว่า

 

 

"แล้วก็นะ ม๊าไม่ต้องกลัวด้วย เรนะจังน่ะ เป็นเพื่อนสนิทของจูมาก่อน" จูรินะพูดดักคำถามของผู้เป็นแม่เอาไว้ ก็รู้อยู่ว่าแม่เธอต้องถามต่อว่า ไปเอาใครที่ไหนมาเป็นแฟนก็ไม่รู้

 

 

"เห้อนี่ชื่ออะไรล่ะเราน่ะ" แม่ของจูรินะเลิกสนใจก่อนจะหันไปหาเรนะ

 

 

"ชะ ชื่อ มัตสึอิ เรนะค่ะ"สำหรับเรนะแล้วกับแม่จูรินะนั้นเป็นการพูดที่ดูประมาทมาก

 

 

"มานี่สิ" ว่าแล้วก็ตบพื้รนที่ว่างบนโซฟาข้างๆตัว เรนะทำตามอย่างว่าง่ายเธอค่อยๆเดินย่องอ้อมไปหาแม่ของจูรินะก่อนจะไปนั่งข้างๆเธอ

 

 

"อื้ม~...หน้าตาก็ดีโอเคเลย"ว่าแล้วแม่ของจูรินะก็จับลายคางของเรนะหันซ้ายขวาอย่างพิจารณา

 

 

"ทำอะไรเป็นบ้างล่ะเรา งานบ้านน่ะ" แม่ของจูรินะยังสักถามต่อ

 

 

"ปะ เป็นทุกอย่างค่ะ กวาดบ้าน ถูบ้าน ทำกับข้าว ทำได้หมดค่ะ"

 

 

"อย่าดีแค่ปากพูดละกันนะแม่หนู ม๊าไม่ชอบโอนะ อ้อ เดี๋ยวม๊าขอทดสอบลูกสะใภ้ก่อน พ่อลูกน่ะ ออกไปซ้ะ!! ม๊าต้องการคุยกันสองต่อสองกับหนูเรนะเขาโอเคปะ" ทั้งพ่อจูรินะและจูรินะก็พยักหน้าอย่างว่าง่ายเขาทั้งสองคนแยกกันออกไปข้างนอกโดยจูรินะนั้นเดินออกไปสวนข้างหลังบ้านไปหาเจ้าโคล่่อนสุนัชตัวโปรดของตน

 

 

"ว่าไงโคล่อนคุงงงงง"ว่าแล้วก็เดินไปเปิดกลงให้เจ้าหมาตัวน้อยได้มาวิ่งเล่นอย่างเพลิดเพลิน โคล่อนกระโจนเข้าหาจูรินะทันทีทันใด

 

 

"โอะ! ขอโทษน้าาาาา โคล่อนคุงงงงงช่วงนี้ไม่ค่อยว่างสักเท่าไหร่เลยไม่ได้มาเล่นด้วย วันนี้มาเล่นกันให้มันส์ไปเลยนะ" เหมือนเจ้าหมาน้อยจะฟังรู้เรื่องมันรีบวิ่งเอาจมูกดันลูกฟุตบอลมาก่อนจะกระดิกหางเชิญชวนผู้เป็นเจ้าของ หลังจากนั้นทั้งเจ้าโคล่อนและจูรินะก็เล่นกันเหมือนกับไม่เคยเล่นอะไรรมาก่อน หลังจากนั้นเมือจูรินะคิดว่าถึงเวลาที่ตัวเองต้องเข้าไปสำรวจสภานการณ์แล้วจึงเดินเข้าบ้านไปปล่อยให้เจ้าโคล่อนสนุกไปกับการเล่นฟุตบอลตัวเดียวไปก่อน

 

 

"แอ๊ด~ เอ้าจูมาแล้วเหรอลูก มานี่เร็วๆ มาลองชิมซุปฝีมือหนูเรนะเขาเร็วๆ" จูรินะเลิกคิ้วเบาๆ สงสัยกับคำเชิญของแม่ตัวเอง สงสัยได้ไม่นานก็โดนแม่ของตัวเองลากเข้าไปในห้องครัว

 

 

"เนี่ยม๊าให้หนูเรนะเขาทำซุปให้ดู ทำถูกวิธีแถมอร่อยด้วยนะ ลองชิมดูสิ" จบประโยคของแม่ของจูรินะ เรนะก็ยื่นช้อนที่มีนํ้าซุปร้อนๆหอมๆอยู่ข้างในจ่อปากจูรินะ เขาอิดออดเล็กน้อยแต่พอมองสายตาดุดุของเรนะแล้วจูรินะก็จำเป็นที่จะต้องลองชิมฝีมืออีกคนดู

 

 

"ซู้ด~...อร่อย" ถึงสบถออกมาแค่คำเดียวก็ทำเอาเรนะยิ้มกว้าง พอจูรินะหันไปมองแม่ของตน ก็แอบอมยิ้มไม่ได้ 'ม๊าติดกับเรนะจังเข้าเตมๆล้วหรอนั่น' คิดในใจได้อยู่เล็กน้อย สติแม่ของจูรินะก็เริ่มกลับมา แต่รอยยิ้มกรุ่มกริ่มบนใบหน้านั้นไม่เลอะเลือนหายไปไหน

 

 

"ตาถึงจริงๆจูเอ้ย~ เลือกลูกสะใภ้เสียดิบดีไม่ต้องทำให้ม๊าปวดหัวดีมาก!! เอาล่ะเดี๋ยวม๊าจะออกไปคุยกับป๊าเรื่อง ขนเสื้อผ้าให้หนูเรนะล่ะกัน คุยกันไปก่อนนะจ๊ะเดี๋ยวม๊ามา" ยังไม่ทันให้จูรินะพูดขัดอะไรแมของเขาก็เดินหนีไปเสียแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงเรนะกับจูรินะแค่สองคนเท่านั้น

 

 

"หึหึ ทีนี้เอาไงล่ะ!!! เล่นกันแบบนี้ไม่ถงไม่ถามเรื่องสุขภาพของฉันบ้างเลยหรอ!!" เมื่อจูรินะหันมาเผชิญหน้ากับเรนะก็โดนตำหนิมายกใหญ่

 

 

"หยุ๊ด! หยุด! เงียบพอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" จูรินะรีบวิ่งไปประชิดตัวเรนก่อนจะใช้มือเรียวปิดปากอีกคนทันที

 

 

"อ้ออูอิอ้ะไอ่ออกอั้งแอ่แอกอิ (ก็จูรินะไม่บอกตั้งแต่แรกนิ)" เรนะพูดเสียงอู้อี้พลางมองอีกคนตาเขม็ง

 

 

"ก็ใครจะไปรู้เล่าเรนะจังก็ ณ จุดๆนั้นฉันมีเรนะจังเป็นที่พึ่งคนเดียวด้วยนี่ หรือว่าเรนะจังจะไม่ช่วยฉันจริงๆงั้นหยอ~" จูรินะว่าพลางทำสายตาลูกหมาน้อยน่าสงสารใส่เรนะ จนเรนะใจอ่อนย้วบแล้วค่อยๆเอามือเรียวนั้นออกจากใบหน้าของตัวเองพลางส่งยิ้มบางๆให้กับความน่ารักของอีกคน

 

 

"ได้ งั้นฉันจะยอมช่วยจูรินะ แต่!! ถึงเราจะไม่ได้เป็นแผนกันจริงๆ ฉันก็ขอให้ จูรินะไม่ยุ่งมั่วกับคนอื่น หรือกระโจนเข้าไปกอดใครต่อหน้าฉัน ต้องเคารพสิทธิ์ของการเป็นแฟนกัน เข้าใจไหม!" จูรินะพยักหน้ารัวๆ เพิ่งรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ก็เจ้ากี้เจ้าการเหมือนกัน

 

 

"ดีมากจ้ะ!" เรนะยิ้มร่ากับคนที่เชื่อฟังเธอง่ายๆเสมอๆ

 

 

"จริงจังขนาดนี้ เป็นแฟนกันจริงๆดีไหมเนี่ย?" จูรินะแซวเรนะเล็กน้อยพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ให้

 

 

"พูดแล้วห้ามคืนคำนะ!!"

 

 

"หะ หาาาาาาาาาา!!!!!"

 

 

...............................

 

Talk Talk.

 

โอ้~ รู้สึกห่างหาย~

 

กราบขออภัยสามครั้งงามๆ(_/\_) เนื่องจากไรท์เตอร์เปิดเทอมแล้วจึงติดเรียนหนักๆ ต้องขออภัยอย่างสู้งงงงงง!!ค่ะ

 

ว่างเมื่อไหร่จะมาลงให้จริงๆอย่างวันนี้TT สมองคิดจนจบเรื่องแล้วแต่ไม่มีเวลาที่จะมาเขียนขอโทษสิบๆครั้งคะ

 

เอาเป็นว่าจะใช้เวลาว่างแต่งเจ้าฟิคเรื่องนี้ต่อไปจนจบแล้วนะคะ ใกล้ล่ะ><~

 

ยังไงๆ ก็กราบขออภัยท่านลีดเดอร์ทั้งหลายจริงๆนะค่ะ แล้วจะมาอัพเรื่อยๆรอกันได้น้า><

 

โปรดติดตามตอนต่อไป Ohana~

 

Talk .จบ.

Share this post


Link to post
Share on other sites

เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณแม่ หนูทำอาหารได้เหมือนกัน อร่อยด้วย

อยากกกกกกกกกกกเป็นลูกสะใภ้บ้างงงงงงงงงงง

Share this post


Link to post
Share on other sites
เสน่ห์ปลายจวักมัดใจแม่ผัว(ปลอมๆ?) เฮียเราเทพอยู่แล้ว *-* แค่นี้ชิลๆ แต่ไอ้ประโยคท้ายๆนี่เคลียร์ด่วนเลย ค้างค่ะ Y3Y

Share this post


Link to post
Share on other sites

ม๊าดูท่าจะถูกใจลูกสะใภ้น่าดู

บ้านนี้เมียใหญ่สุดสินะ

ดูท่าจูจังก็ไม่แคล้วตามแบบป๊า

Share this post


Link to post
Share on other sites

เอิ่ม...เค้าก็ทำกับข้าวอร่อยน้า!!! :dookdik_bun_23:

Share this post


Link to post
Share on other sites
หนูก็ทำงานบ้านได้
คุณแม่ไม่สนใจหรอคะ

ไรท์เตอร์กลับมาแล้ว
จุดพลุๆๆๆๆ ***

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now