[Fic] วิถีรักฉบับคิวปิด (Wmatsui) EP.10 UP.27/9/15 //ทุบไหดองรอบปี

123 posts in this topic

แม่จูติดกับเรนะซะแล้ว55555555555
จบแบบนี้อีกแล้ว.......

Share this post


Link to post
Share on other sites

ดูเรนะจังเปลี๊ยนไป๋ ตอนแรกเธอว์ขี้อายไม่ใช่เรอะ หุหุ

สรุปจะเป็นแฟนกันจริงๆ ใช่ป่าว //ฉลองงง

...เรนะจังอย่าบอกว่าแค่ล้อเล่นนะ เดี๋ยวคนอ่านกระอักตาย //ล้อเล่นค่ะ

hamano likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites
พูดแล้วห้ามคืนคำนะ!?
เฮียรุกค่ะ เฮียรุกค่ะ กริ๊ดดด//โดนเฮียตบกลิ้งไป 3 เมตร
แม่จูหลงสเน่ห์ปลายจวักของเฮียซะแล้ว
ส่วนจูท่าทางจะได้แม่อีกคน!? 555

Share this post


Link to post
Share on other sites
ขุ่นแม่ถูกใจเรนะด้วย ><
อ้าวอิจูแกโดนแล้วล่ะ 5555 กะแซวโดนของจริง ตายแน่!!

Share this post


Link to post
Share on other sites
ความสามารถการเป็นแม่บ้านสูงมาก
แม่สามีชอบเลยละสิงานนี้
จูรินะพูดลอยๆไหงเรนะเอาจริงละนั่น
นอนห้องเดียวกันด้วยเลยไหม? เผด็จศึกๆๆ

Share this post


Link to post
Share on other sites

-9-

 

 

 

"ฮ่าๆ เวลาจูรินะทำหน้าเหวอดูน่ารักยังไงไม่รู้" ว่าพลางก็ยิ้มกริ่มอย่างพึ่งพอใจ กับใบหน้าที่ดูเหวอของจูรินะพร้อมกับแก้มที่เติมแต่งไปด้วยสีแดงฝาดๆ

 

 

"เหอะๆ พูดเป็นเล่นน่าเรนะจัง" จูรินะปัดมือบนใบหน้าตัวเองไปมา พัดอากาศให้เข้ามาหาตัวเองเยอะๆเพื่อไม่ให้ใบหน้าของตัวเองร้อนและแดงมากไปกว่าเดิม

 

 

"จูริน้าาาาาาา~" เสียงเรียกของผู้เป็นแม่ ดังมาขัดจังหวะคนทั้งสอง ก่อนจะเดินมากอดลูกชาย(?)แบบอ้อนๆ

 

 

"มีอะไรหรือเปล่าคะ ม๊า" จูรินะก้มลงไปพูดกับมารดาผู้มีความสูงที่น้อยกว่าตนอย่างหน่ายๆ

 

 

"เมื่อกี้ม๊าไปจัดการเรื่องของหรนูเรนะหมดทุกอย่างแล้วนะ" แม่ของจูรินะพูดพลางก็หยิบแก้มมลูกสาวของตัวเองไปพลาง

 

 

"ค่า~ เข้าใจแล้วค่ะ แล้วม๊ามีอะไรต่อเปล่า จูจะไปนอนแล้วปวดหัวตุบตับเลยอะตอนนี้" จูรินะพูดเสียงหน่ายๆ เหมือนพิษไข้ของ โรคกลัวหนังผีนั้นจะกำเริ่บอีกแล้ว

 

 

"อีกเรื่องเมื่อตะกี้ม๊าไปคุยกับป๊ามาว่า ม๊ากับป๊าสองคนจะเดินทางเที่ยวรอบญี่ปุ่นล่ะ!!" พูดไปก็ยิ้มร่าตามประสาคนมีความสุขไป

 

 

"อ้อค่ะ ไปเที่ยวกันสองคน...ห้ะ!!รอบญี่ปุ่นเนี่ยนะม๊า!!" จูรินะทำหน้าเหวอกินอีกครั้ง อะไรกันพอลูกได้คนดูแลใหม่ได้ไม่ถึงวันทั้งพ่อกับแม่ก็จะออกผจญภัยตามประสาสามีภรรยากันเลยหรอ!!

 

 

"ใช่ก็รอบญี่ปุ่นไงจู~ ม๊าคุยกับป๊าไว้ตั้งนานแล้วล่ะ แถมอยากจะไปตั้งนานแล้วเหมือนกัน ติดที่ว่าแกจะอยู่ยังไง แต่พอมีหนูเรนะม๊าว่า จูรอดตลอดชีวิตได้แล้วล่ะ"

 

 

"แล้วม๊าจะไปกี่วันอะ แล้วไปวันไหน" ถึงห้ามไปจูรินะก็รู้อยู่แล้วว่ายังไงแม่ของตนก็ไม่ยอมอยู่ดี

 

 

"ไปประมาณเดือนได้มั้ง หรืออาจมากกว่านั้นตามวันและเวลา แล้วม๊าก็จะเริ่มออกเดินทางวันนี้ด้วยช่วงดึกๆ"

 

 

"ห้ะ!! ขนาดนั้นเชียวเหรอม๊า!! นี่พอลูกมีมคนดูแลใหม่ม๊ากับป๊าก็จะทิ้งกันเลยหรอ ไปเป็นเดือนแบบนี้ไม่ไปรอบโลกเลยล่ะ" จูรินะทำหน้าเหวอกับวันเวลาที่แม่ตัวเองบอก อะไรกันนานขนาดนั้นเชียว?

 

 

"อยากไปอยู่นะ...เอ~ รอบโลกก็ดีนะ ม๊าอยากจะเเวะไปไทยอยู่ด้วย เห็นบอกว่าคนไทยยิ้มสวย แถมประวัติศาสตร์เขามันน่าสนุกด้วย" ว่าพลางก็ทำสายตาแวววาวตื่นเต้นกับสิ่งที่คิดว่าจะไป

 

 

"แป่ว~ ม๊าาา!! จูประชด!!! ชิ ถ้าม๊าะไปก็ไปเลย จูจะไม่โทรไปถามม๊าเลย จูจะไม่ห่วงม๊าเลย!!" จูรินะแทบจะหัวทิ่มดิน แกล้งไม่รู้ว่าประชด หรือ ตั้งใจพูดกันแน่? อารมณ์ไม่ดี+งอลขึ้นมาทันตาเห็น ก่อนจะหันหลังให้ผู้เป็นแม่พร้อมกับความงอนเหมือนเด็ก ซึ่งการกระทำนี้ ของเด็กน้อยครนนี้ก็อยู่ในสายตาเรนะมาเสมอ เห็นแม่ลูกเขางอนกันก็แอบที่จะยิ้มเอ็นดูไม่ได้

 

 

"อ่า~ โอ๋~ จูรินะ ลูกรักของม๊าาา จุ๊ๆ อย่างอนม๊าน้าาาาา หันมาคุยกับม๊าก่อนมามะ" แม่ของจูรินะรีบเดินไปดักหน้าลูกของตัวเอง แต่จูรินะก็ทำแก้มป่องใสพร้อมกับหันหน้าไปทางอื่นแสดงถึงอาการงอนของเด็กน้อยใสๆธรรมดาๆ

 

 

"ม๊าขอโต้ดดดด~ อย่างอนน้าาา~" ว่าพลางก็ใช้มือทั้งสองข้างจับใบหน้าของลูกสาวให้หันมาเผชิญหน้ากับตัวเอง

 

 

"ช้ะ! จูยอมม๊าวันเดียวก็ได้ว้า~" ว่าแล้วก็ใช้ใบหน้าของตังเองที่ผู้เป็นแม่จับอยู่ ถูไปที่มืออุ่นๆของผู้ให้กำเนิด ก่อนจะผละหน้าออกจากมือนั้นเพราะกับเดินเข้าไปกอดแม่ของตัวเองอย่างรักใคร่

 

 

"นี่~ อย่ามาใช้ลูกเล่นแบบนี้กับม๊าน้า ม๊าไม่หายเปลี่ยนใจหรอก...แต่คงย่นเวลาให้น่ะนะ" ยอมใจอ่อนเพราะท่าทีแบบนี้ของลูกสาวจนได้ แม่ของจูรินะได้แต่คิดแบบนั้น เวลาที่มีปัญหาอะไรหรือจูรินะมีสิ่งที่ต้องการอยากได้จรงๆ ก็ใช้ลูกเล่นแบบนี้เสมอๆ จนเธอต้องยอมใจอ่อนจนได้ หลังจากนั้น ช่วงคํ่าๆ แม่และพ่อของจูรินะก็เตรียมออกเดินทางไปในโตเกียวเป็นที่แรก และต่อจังหวัดใกล้ๆไปเร่อยๆ จนมาถึงนาโกย่า

 

 

"งื้อ~ กลับมาไวๆนะคะ" ว่าพลางก็ทำหน้าสลดใส่แม่ของตัวเอง จนผู้เป็นแม่คิดเปลี่ยนใจไม่คิดอยากจะไปไหนแล้ว

 

 

"คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ เดี๋ยวหนูจะช่วยงานบ้านนี้ให้เอง ส่วนเรื่องอาหารต่างๆหนูก็จะจัดการให้ค่ะ" เล่นนะพูดแทรกบทสทนาของสองแม่ลูก ยืนยิ้มกับพฤกติกรรมน่ารักๆของจูรินะเสียนาน นึกได้ตอนจูรินะทำหน้าสลด ก็อยากจะเป็นฝ่ายทำให้บ้าง จึงยื่นมือเข้าไปช่วย

 

 

"ขอบคุณหนูเรนะมากนะจ้ะ งั้นแม่ฝากไอเจ้าเด็กดื้อด้วยนะ ล่ามคอมันไว้ดีดีอย่าให้มันไปไหนได้นะลูกนะ แล้วก็ ฝากดัดนิสัยมันด้วยก็ดี"จบประโยคจูรินะก็ทำหน้ามุ่ยจนได้ จนผู้เป็นแม่ต้องขยี้หัวเพราะความหมั่นไส้

 

 

"นี่แหน่ะ! ม๊าฝากดูหนูเรนะด้วยนะ ดูแลเขาดีๆอย่ารังแก อย่านอกใจเขาล่ะ!" ช่วงท้ายๆเล่นจูรินะถึงกัยสะอึก ให้ตายเถอะซาร่า(?)

 

 

"คะ...ค่ะ รับทราบค่ะ" จูรินะตอบรับเสียงแผ่วๆ จนแม่ของเขาก็แอบยิ้มไม่ได้ แม่ของจูรินะลูบหัวลูกตัวเองเบาๆก่อนจะโบกมือลาและรีบวิ่งขึ้นรถออกไปผจญภัยกันสองสามีภรรยาทันที

 

 

"..." จูรินะนิ่งเงียบไป จนเป็นฝ่ายเล่นนะที่เดินไปเรียกสติ

 

 

"คงเป็นครั้งแรกที่อยู่กับคนอื่นแค่สองคนโดยที่ไม่มีพ่อกับแม่สินะ" เรนะเดินตรงไปข้างๆจูรินะพลางมองหน้าเศร้าๆทีเหมือนจะร้องไห้ของอีกคน

 

 

"อย่าร้องนะ จูรินะ แค่ประมาณเดือนเดียวเอง วันนึงมันมีน้อยเดี๋ยวมันก็ผ่านไปเอง" เรนะพูดทั้งรอยยิ้มให้กำลังใจอีกคนพลางหมุนอีกคนให้หันมาหาตนอีก

 

 

"ก็เดือนนี้มันเป็นเดือนธันวานี่ ฉันก็กลัวว่าพ่อกับแม่จะเป็นยังไงบ้าง ช่วงหน้าหนาวแบบนี้" จูรินะพูดพร้อมกับสีหน้าที่เหมือนจะร้องไห้ตลอดเวลา

 

 

"พวกท่านคงสนุกแน่นอน สนุกจนห่วงหนาวไปเลยแน่ๆเลย ฮ่าๆ จูรินะไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ" เรนะว่างพลางจับใบหน้าอีกคนขึ้นมาก่อนจะฉีกยิ้มให้อีกคนเบาๆ

 

 

"งื้อ~ ก็ได้ งั้น เข้าบ้านกันเถอะ ช่วงคํ่าๆมันจะค่อนข้างหนาวหน่อยนะ" จูรินะว่าพลางก็มองไปรอบๆบ้านข้างนอกก่อนจะลูบแขนตัวเองเบาๆ

 

 

"นั่นสิเนาะ"

 

 

 

...........................

 

ตัดจบไปง่ายๆค่ะ555

มาสั้นก่อน 

ก็จะขอเปลี่ยนจาก SF เป็นFic แทนนะคะ มันไม่พอพื้นที่แน่นอน555

Papahvarin likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites
ไม่เป็นไรหรอกจูจัง เรนะอยู่ด้วยทั้งคน หรือจะเอาเค้าไปอยู่เป็นเพื่อนอีกก็ได้นะ :3

Share this post


Link to post
Share on other sites
จูขี้งอน//น่าร๊าาาาาก -3-
แม่ลูกคู่นี้รักดีนะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ไม่เป็นไรจู เดี๋ยวเรนะจะดูและอย่างดี กิกิ 555

Share this post


Link to post
Share on other sites
ไหดองแตกแล้ว เย้!!!!!!
ไรท์เตอร์กลับมาแล้ว
จุ๊บเหม่งที จุ๊บๆๆๆๆ

Share this post


Link to post
Share on other sites

อ๊ายๆๆ ไปทัวฮันนิมูนกันล่ะ

คุณพ่อคุณแม่เปิดทางแบบนี้เฮียเรนะจัดเลยค่ะ

 

อยู่บ้านท่านอย่างนิ่งดูดาย จับกดลูกท่านเขาเลยค่ะ!

//เหมือนจะผิด!?

 

เฮียสอนความเป็นกุลสตรีให้จูจังเยอะๆนะคะ เฮียจะได้เมะได้!//เอ๊ะ!?

Share this post


Link to post
Share on other sites

ไรท์ เมื่อไหร่จิกลับมาTT0TT~

:dookdik_bun_27:  :dookdik_bun_27:  :dookdik_bun_27: :dookdik_bun_27:  :dookdik_bun_27:  :dookdik_bun_27:  

Share this post


Link to post
Share on other sites

ไรท์ เมื่อไหร่จิกลับมาTT0TT~

:dookdik_bun_27:  :dookdik_bun_27:  :dookdik_bun_27: :dookdik_bun_27:  :dookdik_bun_27:  :dookdik_bun_27:  

ไรท์ขอกราบขอโทษงามๆค่ะ -/\- จริงๆแล้วที่ไม่กลับมาสักที ง่ายๆเลยค่ะ...ตัน!ค่ะ...ลืมเนื้อหาเรื่องนี้ต้องกลับไปทบทวนใหม่อีก555 ขอโทษจริงๆค่ะ ขอไรท์อ่านทบทวนสักแป๊ป แล้วจะลองคิดดูว่าจะแต่งต่อยังไงดีนะคะ แฮะๆ  :dookdik_bun_23:

Share this post


Link to post
Share on other sites

-10-

 

 

 

 

 

“เคยคิดไหม? ว่าเรื่องแบบนี้มันจะเกิดขึ้นในชีวิตของจูรินะ?” การเปิดประเด็นพูดคุยกันหลังจากเข้าบ้านมานั่งกกกันอยู่สองคนในโต๊ะโคทัตสึกลางห้องรับแขกของเรนะนั้น

เรียกความสนใจให้กับคนที่บ่นว่าหนาวมาตั้งแต่เดินเข้าบ้านได้ไม่ใช่น้อย จูรินะเลิกคิ้วเชิงสงสัย

ปกติเรนะไม่ค่อยเปิดประเด็นพูดคุยเสียเท่าไหร่ นานๆทีถึงจะมีด้วยซ้ำไป

 

 

 

“เรื่องไหนล่ะ ที่เรนะจังว่า”

 

 

 

“ก็เรื่องนี้ไง เรื่องที่อยู่ดีๆก็มีผู้หญิงคนหนึ่ง ดราม่ากับชีวิตครอบครัว แล้วมาอาศัยอยู่ร่วมกับเธอ”

 

 

 

“ไม่เคยคิดหรอก ว่าแต่คนที่ชวนมันเป็นฉันไม่ใช่เหรอ?”

 

 

 

“ก็ใช่ แต่มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ? ที่อยู่ดีๆก็ให้ฉันมาอยู่ร่วมกับเธอ...”

 

 

 

“ถ้าแปลกก็คงเป็นเรนะจังตอนนี้แหละที่แปลก นี่เธอกำลังซีเรียสอยู่หรอ? บ้า..เลิกซีเรียสได้แล้ว ถือว่าอย่างน้อยก็มาอยู่เป็นเพื่อนฉันในตอนที่ม๊ากับป๊าไม่อยู่แทนก็แล้วกัน”

มือบางของคนตัวสูงเอื้อมไปขยี้หัวคนที่กำลังคิดมากกับชีวิตเบาๆ เขาไม่ชอบให้เธอเป็นแบบนี้หรอก

แล้วเขาก็ว่าการที่ชวนเธอมาอยู่ด้วยมันไม่ใช่เรื่องแปลกเลย

ก็เหมือนขอให้มาเป็นเพื่อนตอนพ่อแม่ไม่อยู่นั่นแหละ อย่างงั้นก็เป็นค่าตอบแทนได้แล้วนะ

 

 

 

 

“แต่...อือ...ก็ได้” กะว่าจะเถียงกลับแต่ก็จำใจต้องกลืนคำที่จะเถียงเขาลงไป

เพราะสายตาคาดโทษของเขาที่มองมาที่เธอ สุดท้ายก็ยอมแพ้เขาแต่โดยดี...

 

 

 

 

“เอาน่าๆ ว่าแต่ช่วงนี้เรนะจังอยากจะไปเที่ยวไหนมั้ย?”

 

 

 

 

“อืม...คิดว่าอยากไปทะเลนะ” จบประโยคจูรินะนี่แทบหงายหลังเลย คนที่เกลียดอากาศหนาวๆอย่างจูรินะนี่

ถ้าพูดทะเลในช่วงหน้าหนาวก็คงต้องร้องไห้หนักมากแน่ๆ

 

 

 

 

“ทะเลช่วงหน้าหนาว อย่างงี้ไม่หนาวตายหรอเรนะจัง?”

 

 

 

 

“หนาวสิ แต่ไม่ถึงตายนะ” พูดจบก็ยิ้มขำอีกคน เรนะพึ่งรู้ว่าจูรินะเป็นคนเกลียดอากาศหนาวขนาดไหนก็ตอนนี้เนี่ยแหละ

 

 

 

 

“โห่~ เดี๋ยวนี้เป็นคนขี้กวนตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”

 

 

 

 

“ไม่ได้ขี้กวนสักหน่อย เขาเรียกว่าพูดตามความเป็นไปได้ค่ะ!”

 

 

 

 

“ค่ะๆ แพ้แล้วค่ะ กลับเข้าเรื่องนะ แล้วทำไมเรนะจังอยากไปทะเลล่ะ?”

 

 

 

 

“ไม่รู้สิ เห็นเขาบอกทะเลหน้าหนาวมันสงบแล้วก็สวยมากๆเลยไง ก็เลยอยากลองไปดู...”

 

 

 

 

“งั้นพรุ่งนี้ไปกัน!”

 

 

 

 

“หือ...พรุ่งนี้? จูรินะไม่หนาวตายหรอ? พรุ่งนี้ในข่าวบอกว่าอากาศติดลบแล้วนะ”

 

 

 

 

“หนาวสิ แต่ไม่ถึงตายนะ” เรนะยิ้มกริ่มเชิงหมั่นไส้ โดนจูรินะโต้กลับถึงกับไปไม่เป็นเลย

 

 

 

 

“ประโยคมันคุ้นๆเนาะ จูรินะว่าปะ?”

 

 

 

 

“ไม่เห็นคุ้นเลยประโยคนั้นฉันคิดเองล้วนๆ เรนะจังมั่วแล้ววววว~”

 

 

 

 

“อ้อหรอ~”

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

 

“ถึงแล้ววววววว~ จูรินะดูสิทะเลๆๆๆๆ” คนที่อยากมาตั้งแต่แรกก็คงดีใจเป็นเรื่องปกติ

แต่กับไอ้คนที่ไม่อยากมาแต่ก็ดื้อจะพาเขามาอย่างจูรินะนี่แทบจะตัวแตกตาย หนาวยิ่งกว่าสิ่งใด แต่ให้เขาทำไงได้ล่ะ

มาถึงแล้วก็ถอยกลับไม่ได้แล้ว สุดท้ายก็ได้แต่มองอีกคนที่ดูดี๊ด๊าลืมหนาววิ่งเหมือนลิงโล้ดไปตามชายหาด เรนะนี่ก็แปลกคน

ตอนที่พบกันครั้งแรกก็เงียบซะจนจูรินะนึกว่าโดนตัดลิ้นไปแล้ว ไปๆมาๆพอเขาเข้าไปในชีวิตเธอก็ช่วยให้ชีวิตเธอดีขึ้น และดีขึ้น

จนกลายเป็นว่าเธออารมณ์ดีเกินหน้าเกินตาเขาไปเสียแล้ว ถึงเขาจะมีฉายาว่าจอมแฮปปี้ที่เพื่อนๆตั้งให้ก็เถอะ

แต่การมาปะทะกับอากาศหนาวๆที่เขาเกลียดยิ่งกว่าสิ่งใดก็คงจะร่าเริงไม่ออก

 

 

 

“โห~ จูรินะ! หาดสะอาดมากเลยอ่ะ ดูสิๆ” ได้แต่ยืนกอดตัวเองนิ่งๆมองคนที่ดูตื่นเต้นเหมือนกับเด็กพึ่งเจอโลกใบใหม่อย่างยิ้มๆ

จะว่าไปการมาทะเลช่วงหน้าหนาวก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไรเลย ที่แย่ก็ตรงที่มันหนาวเนี่ยแหละ ที่ดีก็ตรงที่ว่า น้ำทะเลใส ไร้ผู้คน หาดสะอาดตา

จริงๆถ้าลมเรื่องหนาวออกไปเขาก็ว่าที่นี่มันก็ไม่ได้แย่อะไรเลย

 

 

 

 

“นี่ เรนะจัง เธอเป็นญาติกับลิงหรอ?” ป้องปากตะโกนหยอกให้อีกคนเบ้ปากใส่ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

พอสนิทกันมากขึ้น เรื่องการแกล้งการหยอกการแซะก็ต้องมีบ้างเป็นระยะๆ จูรินะอยู่ไม่ได้หรอกที่ไม่ได้พูดจากวนหูคนอื่น

แม้จะหนาวแค่ไหนแต่ก็สู้ตายเพื่อที่จะได้แกล้งใครสักคน ยิ่งเรนะน่าแกล้งที่สุดสำหรับเขาอยู่ด้วย

 

 

 

 

“บ้า! ฉันเป็นญาติกับชะนีต่างหาก!!” เดี๋ยวนี้เรนะก็ต่อปากต่อคำกวนเก่งไม่แพ้กันเหมือนกัน อย่างว่าแหละ สนิทกันมากขึ้นอะไรๆก็เปลี่ยนไป

 

 

 

 

“เดี๋ยวนี้กวนเก่งจัง” พูดพลางสองเท้าก็ก้าวเข้าไปหาอีกคนที่ยืนมองกุ้งหอยปูปลาอย่างตื่นเต้น

 

 

 

 

“ก็ติดมาจากใครล่ะ...นี่จูรินะดูนี่สิ มีปูสองตัวกำลังเล่นฟันก้ามกันด้วยอ่ะ”

 

 

 

“ไหน?” จูรินะชะเง้อหน้ามองข้ามอีกคนไป ปูสองตัวกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ไม่รู้ว่ามันต่อสู้กันไปทำไม

แต่อีกคนที่ยืนดูมาตั้งแต่แรกดูลุ้นกับศึกครั้งนี้ของพวกมันไม่ใช่น้อย

 

 

 

 

“มันไม่เจ็บเหรอจูรินะ?”

 

 

 

“เจ็บสิ ก็เปรียบเหมือนนักเลงตีกันนั่นแหละ โดนต่อยเรนะจังคิดว่าไม่เจ็บเหรอ?”

 

 

 

“เจ็บสิ เอ๊ะ นี่ฉันถามดีๆนะ”

 

 

 

“อ่ะ ขอโทษๆ มันก็ต้องเจ็บอยู่แล้วสิ แต่ปูตีกันนี่จะมาดูทำไมเนี่ย?”

 

 

 

“ก็เหมือนดูมวยไง”

 

 

 

“มันใช่ซะที่ไหนล่ะ แล้วนี่จะมาดูมันตีกันทำไมเนี่ย! เรนะจังไม่อยากลองเล่นน้ำทะเลช่วงหน้าหนาวดูหรอ?”

 

 

 

“จูรินะไปเล่นคนเดียวเถอะ อุณหภูมิอากาศติด -2 องศา ถ้าในน้ำนี่ไม่ติด -10องศา ไปเลยเหรอ?”

 

 

 

“ก็เห็นอยากมา ก็นึกว่าอยากเล่นน้ำซะอีก”

 

 

 

 

“จูรินะอยากลองมั้ยล่ะ?” พูดจบประโยคอีกคนก็พุ่งเข้าหาทะเลจูรินะตั้งตัวแทบไม่ทัน

ทำท่าจะกวักน้ำใส่เขาแต่โดนจูรินะห้ามกรานเอาไว้

 

 

 

 

“อย่านะ เรนะจัง ไม่เอานะ นี่ก็หนาวจะตายอยู่แล้วนะ อย่า...”

 

 

 

 

 

ซ่าาาาาาาาาา!!!

 

 

 

 

ก็รู้ว่าห้ามไปก็เท่านั้นตอนนี้หน้าจูรินะเปียกไปด้วยน้ำทะเลเค็มๆที่มีอุณหภูมิไม่ต่ำกว่า5องศาโดยฝีมือคนดื้อเรียบร้อยแล้ว

เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ประหนึ่งว่าถ้าเขาจับเธอได้เขาจะจับเธอถ่วงน้ำทะเลแล้วฆ่าเธอให้ตายอะไรประมาณนั้น

 

 

 

 

“โอเค..เรนะจังเริ่มก่อนนะ” รู้ว่าหนาวแต่จะยอมแพ้ง่ายๆให้เสียศักดิ์ศรีก็คงไม่ดี จูรินะพุ่งตัวเข้าไปหาคนที่ยืนหัวเราะเขาอยู่

แต่แน่นอน ไม่มีใครให้คนอื่นจับง่ายๆหรอก เรนะวิ่งหนีเขาไปพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง มีหันมาสาดน้ำใส่จูรินะเป็นพักๆ

โชคดีโรงแรมที่พักมันอยู่ติดกับทะเลพอดี ไม่งั้นคงหนาวตายก่อนจะเดินไปถึงโรงแรมเป็นแน่

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

หลังจากจบศึกแห่งความหนาวเหน็บไป ทั้งสองคนก็เข้าโรงแรมไปอาบน้ำอาบท่าเรียบร้อย

เรนะโดนคนขี้หนาวบ่นเสียยกใหญ่ว่าเล่นอะไรไม่รู้เรื่อง แต่เธอไม่สนหรอก เพราะเธอก็รู้ว่าจูรินะก็ชอบให้เธอเล่นกับเขา

 

 

 

 

 

“นี่เรนะจัง ไม่เอาแล้วนะ ไม่เล่นอย่างนั้นแล้ว ก็รู้ว่าฉันขี้หนาวยังจะแกล้งกันอีก” จูรินะเริ่มเปิดประเด็นพูดคุยขณะกำลังเดินไปร้านอาหารทะเล

หลังจากที่ทั้งสองคนตกลงกันว่าจะมาหาอาหารทะเลกินแถวๆข้างโรงแรม

 

 

 

“อะไรใครเล่น ฉันแค่สาดน้ำใส่หน้าจูรินะเองนะ ไม่ได้สาดใส่ตัวสักหน่อย จูรินะนั่นแหละที่วิ่งลงน้ำตามฉัน”

 

 

 

“โถ่~ ไม่ทำฉันก็เสียศักดิ์ศรีดิ แพ้เด็กดื้อ”

 

 

 

“ใครดื้อ”

 

 

 

“เขาคนนั้นรู้ตัวแหละ”

 

 

 

“จู-ริ-นะ!” จูรินะหัวเราะชอบใจในลำคอเบาๆ ไม่ได้ตอบโต้อะไรอีกคนไปเพราะมาถึงร้านอาหารทะเลพอดิบพอดี

ระหว่างรออาหารมาเสิร์ฟก็มีเปิดประเด็นพูดคุยกันบ้างเล็กน้อย แต่ก็แค่เล็กน้อย เพราะหลังอาหารมาเสิร์ฟบทสนทนาเหล่านั้นก็เงียบลงไป

ไม่ใช่ว่ามีใครโกรธกันหรืออะไร แต่เพราะว่าท้องว่างมาแทบจะทั้งวัน แถมพึ่งเหนื่อยกับศึกสู้กับคนดื้อมาหมาดๆ ไม่หิวก็คงจะแปลกมาก

 

 

 

หลังจากต่างคนต่างจัดการกับอาหารเสร็จเรียบร้อย เรนะก็บอกกับจูรินะประมาณว่าเธอจะไปนั่งเล่นแถวชายหาดสักหน่อยให้จูรินะกลับขึ้นไปบนห้องพักก่อนได้เลย

แต่คนอย่างจูรินะจะปล่อยให้เรนะนั่งอยู่คนเดียวได้ยังไงล่ะ ถึงจะหนาวจนกรามแทบแตกก็ตามที

 

 

 

 

“จูรินะคิดว่าโลกนี้มันยังมีอะไรที่มนุษย์ไม่รู้อีกหรือเปล่า?” จูรินะมองคนข้างกายด้วยความสนเท่ห์ แปลกใจที่เธอถามแบบนั้น

ปกติก็ไม่ค่อยถามเรื่องแปลกๆเท่าไหร่ แต่พอมาคิดดูดีๆแล้วการที่เธอถามแบบนี้เพราะอยากจะหาเรื่องคุยเสียมากกว่า

 

 

 

“มีสิ มีแน่นอน ถึงมนุษย์จะเป็นสัตว์ประเสิรฐก็ตามทีเถอะ แต่ก็ไม่ได้ประเสิรฐขนาดรู้เท่าทันโลกไปหมดทุกเรื่องหรอก ไม่มีใครรู้หรอกว่าในห้องประชุมจะมีคนตดสักกี่คน ต่อให้เป็นไอน์สไตน์ก็เถอะ ยังไงก็ไม่รู้ถ้าไม่บอก จริงไหม?”

 

 

 

“เปรียบเทียบได้แปลกจัง..แต่มันก็จริงแหละเนาะ เก่งขนาดไหนก็ไม่มีทางรู้ถ้าไม่พิสูจน์”

 

 

 

“ในโลกนี้ไม่ได้มีเพียงของมนุษย์อย่างเดียวนะเรนะจัง เรายังมีเพื่อนร่วมโลกอีกมากมาย เป็นหมื่นล้าน พันล้าน แสนล้านชนิด หรืออาจจะมากกว่านั้น”

 

 

 

“นั่นสินะ”

 

 

 

“ว่าแต่ ทำไมถึงถามอย่างนั้นล่ะ?”

 

 

 

“ก็ถามไม่ได้เหรอ?”

 

 

 

“ถามได้สิ ก็แค่อยากรู้เหตุผลไม่ได้เหรอ?” สายตาออดอ้อนแสนสำออยของเขากำลังทำให้เรนะใจอ่อนแถมยื่นหน้าเข้ามาใกล้เสียขนาดนี้ใครเขาก็ต้องเขินเป็นธรรมดา

จูรินะมักเป็นแบบนี้ตลอดแหละ ขี้อ้อนแล้วก็ขี้กวน มันผสมกันจนมองว่าเขาเป็นคนที่แปลก

เพราะเขาเป็นคนที่แปลกละมั้งผู้คนเลยอยากเข้าหา เพราะอยากค้นหาอะไรบางอย่างในตัวเขา

 

 

 

“ ไปไกลๆเลย เธอไม่หนาวหรือไงมานั่งเฝ้ากันแบบนี้?” เรนะดันหน้าจูรินะให้ออกห่าง คนโดนกระทำเบ้ปากเชิงไม่พอใจ

 

 

 

“หนาวสิ ทำไมจะไม่หนาว แต่ปล่อยให้เรนะจังนั่งคนเดียวก็คงไม่ดี”

 

 

 

“ขอบคุณนะ” กล่าวขอบคุณอีกคน ก่อนจะบีบจมูกโด่งราวกับสันเขื่อนของเขาไปเบาๆ

จูรินะยู่หน้าเหมือนกับเด็กน้อยโดนผู้ใหญ่แกล้ง แต่นั่นก็ไม่ทำให้ฝ่ายแกล้งสำนึกผิดแม้แต่น้อยเลย กลับอยากแกล้งเข้าไปอีกด้วยซ้ำ

 

 

 

“อ่า~ เรนะจังฉันมีอะไรจะให้ด้วยแหละ”

 

 

 

“อะไรเหรอ?”

 

 

 

จูรินะหันไปทิศทางอื่นเหื่อไม่ให้เรนะเห็นของที่เขาจะให้เธอก่อน เขาค่อยๆแกะสร้อยข้อมือจี้คิวปิดออกมาอย่างทะนุถนอม

หลังจากที่นั่งคิดนอนคิดอยู่นานสองนานว่าจะให้เธอดีหรือเปล่า สุดท้ายก็ตัดสินใจที่จะให้เธอ เขารู้ตัวเองอยู่แล้วว่าเขาคิดยังไงกับเรนะ

แต่เขาไม่บอกเธอหรอก ให้ตายยังไงก็ไม่บอก รอให้เธอรู้เองนั่นแหละดีที่สุดแล้ว

 

 

 

“ยื่นข้อมือมาหน่อยสิ”

 

 

 

“ข้างไหน?”

 

 

 

“ข้างไหนก็ได้” เรนะยื่นข้อมือซ้ายให้จูรินะอย่างงวยงง แปลกใจว่าเขาจะให้อะไรกับเธอกันแน่

แอบกังวลว่าจะแกล้งกันหรือเปล่า แต่คิดว่าคนอย่างจูรินะคงไม่ใช่คนจำพวกนั้น ถึงช่วงหลังมานี้จะชอบแกล้งเธอก็เถอะ

 

 

 

จูรินะสวมสร้อยข้อมือให้เรนะอย่างเบามือที่สุด กลัวว่าจะทำให้ข้อมือบางของอีกคนบอบช้ำถ้าเกิดว่าเขาทำอะไรที่มันแรงเกินไป

 

 

 

“นี่มันของจูรินะนี่ เธอใส่ตลอดเวลาเลยไม่ใช่เหรอ?”

 

 

 

“อ่าห๊ะ ตอนนี้มันไม่ใช่ของฉันแล้วมันเป็นของเธอต่างหาก”

 

 

 

“ฉันเห็นเธอใส่มันตลอดเวลาเลยนะ ก็นึกว่าของรักของหวงเสียอีก”

 

 

 

“จะว่าหวงก็หวงแหละ หายที่ก็โดนไอ้พี่มี่ตัวแสบฆ่าตายนะ อ้อ อย่าเข้าใจผิด นี่ไม่ใช่ของพี่มี่มันหรอก”

 

 

 

“ทั้งที่เป็นของเธอ ทำไมถึงให้ฉันล่ะ?”

 

 

 

“ก็ให้ไม่ได้เหรอ?”

 

 

 

“ทำไมประโยคมันคุ้นๆอีกแล้วล่ะ แต่ขอบคุณนะ มันสวยมากเลยล่ะ” ทั้งสายตา ทั้งรอยยิ้ม ทั้งน้ำเสียง จูรินะคิดไม่ผิดจริงๆที่ให้เธอไป

 

 

 

เขาชอบ...ชอบรอยยิ้มของเรนะ

 

 

 

ชอบสายตาของเรนะ

 

 

 

ชอบเสียงของเรนะ

 

 

 

ชอบทุกอย่างที่เป็นเรนะ

 

 

 

ถ้าเขาไม่ชอบทุกๆอย่างที่เป็นเธอจริงๆเขาคงไม่ยอมให้สร้อยข้อมือเส้นนั้นกับเธอหรอกจริงมั้ย?

 

 

 

ไอ้คำพูดของแม่หมอคาน่อนที่ว่า

 

 

 "ให้สร้อยข้อมือเชือกเส้นนี้กับเนื้อคู่ของเธอไว้ คนที่เธอคิดว่าใช่ แล้วเธอสองคนก็จะไม่แยกออกจากกัน ไม่ต้องกลัวว่าเธอจะเจอเนื้อคู่ของเธอตอนไหน คนที่เธออยากจะให้เขานั่นแหละ คนที่เธอมีใจให้"

 

 

 

คำพูดเหล่านี้ของแม่หมอเขายังจำไม่เคยเลย แม้ตอนแรกจะไม่ใส่ใจอะไรมากนัก แต่ในเมื่อคำพูดมันผ่านเข้าหาแล้ว ยังไงก็ลืมไม่ได้อยู่ดี

ตอนนี้เขาอยากจะกลับไปที่สวนสาธารณะ กลับไปหาแม่หมอคาน่อน แล้วบอกเธอว่า “เขาเจอแล้วนะ” ที่สุดเลย...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC.

 

.........................................

Talk Talk

แม่เจ้า!! นี่หายไปนานเท่าไหร่แล้วคะเนี่ย!!!

ตั้งแต่กรกฏาปีที่แล้ว!! โอโห้!!! นานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก(ก.ไก่อีกล้านตัว)

พึ่งมารู้ว่าตัวเองหายไปเป็นปีๆก็ครานี้แหละค่ะ

ไม่ได้ต่อฟิคมาเป็นปีเลย รีดเดอร์หายหมดแล้วหรือเปล่าคะ?555

ตลอดปีที่ผ่านมานี่ไม่ว่างเลยทั้งเรียนและอีกหลายๆอย่าง

แอบร้องไห้หนักมากด้วยเรื่องเฮีย แต่ก็ต้องยอมรับนี่เนาะ มันผ่านมาแล้ว~

ช่วงนี้ติดแทยอนค่ะ555 แต่ไม่ได้นอกใจเฮียกับจูนะ ยังรักเหมือนเดิม

สรุปที่หายไปคือ เรียนกับเรียนค่ะ โตขึ้นเรียนก็หนักขึ้น เป็นธรรมดาอยู่แล้ว

ว่าแต่ รีดเดอร์นี่ยังอยู่ไหมคะ?555

อยู่ไม่อยู่ก็จะลงค่ะ แต่งมาแล้ว5555

เอาเป็นว่ายังไงก็ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ!! 

Share this post


Link to post
Share on other sites
กลับไปอ่านตั้งแต่ตอนแรกเลยทีเดียว
น้องจูหมั้นหมายเรนะแล้ววว

Share this post


Link to post
Share on other sites
เขานี่ตามอ่านเรื่องที่ไรแต่งทุกเรื่องบอกเลยว่าสนุกทุกเรื่อง

Share this post


Link to post
Share on other sites
สงสัยต้องย้อนกลับไปอ่านตั้งแต่ตอนแรกแล้วค่ะ 5555555
อ่านฟิคอกหักของจูเรไป มาเจอคิวปิดก็ชื่นใจละ
หวานนํ้าตาลเรียกพี่ 5555555

Share this post


Link to post
Share on other sites

ไปตามอ่านมาตั้งแต่ตอนแรก สนุกมากเลยค่ะะ

หวานจริงๆ555555555555

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now