Sign in to follow this  
Followers 0

[OS] นักจิตวิทยากล่าวว่า....[Jurimayu]

15 posts in this topic

    

 

 

number of word: 1,342

 

 

            “จูริน้าาาาาาาาาาาาาา~

 

 

เสียงเรียกชื่อลากยาวที่มาพร้อมการเปิดประตูแบบไม่สนใจจะเคาะ ทำเอาเจ้าของห้องถึงกับต้องยอมละสายตาออกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อมองดูแขก (ไม่ได้) รับเชิญที่พรวดพราดเข้ามาในห้องของเขา และเธอดูแปลกใจ ที่เห็นเจ้าของชื่อนั่งทำงานอยู่

 

 

 

                “เห ฉันนึกว่าแกนอนตายอยู่บนเตียงเหมือนทุกวันซะอีก”

 

 

 

เจ้าของเสียงเล็ก ๆ เดินเข้ามาแล้วเอาข้าวของของตัวเองวางบนเตียงของเขา

 

 

 

                “เบื่อน่ะ อีกอย่าง ต้องลุยเล่มให้เสร็จ”

 

                “เพิ่งสำนึกได้หรอ ว่าแกยังเป็นนักศึกษาปีสี่ ที่ต้องทำงานวิจัยเตรียมจบ ไม่ใช่นอนจมกับความเศร้าเรื่องโดนสาวหักอก”

 

 

 

ร่ายยาวยิ่งกว่ามหากาพย์รามเกียรติ์ และช่างตอกช่างย้ำจริง ๆ เขาผ่อนลมหายใจ ก็เป็นจริงอย่างที่คนตัวเล็กว่านั่นแหละ เขา...ต้องทำอะไรซะบ้าง นอกจากนอนจมความเศร้าเป็นกองขยะเหมือนหลายเดือนที่ผ่านมา

 

 

แต่การโดนบอกเลิกไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยอมรับ ไม่ง่ายเลยจริง ๆ

 

 

 

                “งั้นแกก็พร้อมจะฟังแล้วใช่มั้ย ว่าฉันไปเจออะไรมา”   

 

                “อะไรของแก มายุ”    เขาถามไม่เข้าใจ มายุเป็นคนเดียวเลยหละมั้ง ที่มาดูดำดูดีเขา ตั้งแต่ที่เขา...โดนทิ้ง

 

                “ฉันเห็นแฟนแก เอ่อ...แฟนเก่าแก เรนะซังน่ะ ไปไหนมาไหนกับผู้ชายคนอื่นหลายทีแล้ว แต่ยังไม่กล้าบอก ตอนนี้เห็นแกดีขึ้น...”    พอมายุเห็นสีหน้าของจูรินะเศร้าลง เขารู้ทันทีว่าเพื่อนของเขาไม่ได้อาการดีขึ้นเลย    “ท่าจะยังไม่ดีขึ้นแฮะ”

 

 

 

และมายุก็เงียบไป ส่วนจูรินะน่ะหรอ ตายไปอีกรอบแล้วมั้ง เรนะ.... เรนะที่คบกับเขามาเกือบสามปี เพิ่งบอกเลิกเขาไปดื้อ ๆ เมื่อไม่กี่เดือนก่อนโดยที่ไม่บอกแม้แต่เหตุผลที่เดินจากไป

 

 

เขาคิดจะรอ แต่เมื่อเรนะไม่กลับมา ก็ถึงเวลาที่ต้องทำใจ แต่มัน...ทำยากกว่าที่หลาย ๆ คนเคยพูด ทุกครั้งที่ลืมตาตื่น ความทรงจำต่าง ๆ ก็สาดเข้าใสแบบเต็ม ๆ จนอยากจะตายไปให้พ้น ๆ

 

 

 เข้าเรียนก็ไม่ค่อยเข้า ไปไหนก็ไม่ค่อยไป จนวันก่อนโดนอาจารย์ที่ภาคเรียกไปเตือน เลยเริ่มรู้ตัวว่า เขาอาจจะได้ตายจริง ๆ ถ้าเรียนไม่จบปีนี้ ...พ่อแม่ฆ่าเขาตายแน่ ฮือออออ

 

 

ก็เลยต้องเริ่มปฏิวัติตัวเองซะใหม่ แต่พอเจอมายุมาบอกอะไรแบบนี้ เหมือนที่พยายามมาทั้งหมดจะสูญเปล่าเอาดื้อ ๆ

 

 

 

                “จะกลับไปนอนเน่าเหมือนเดิมมั้ยเนี่ย”    มายุส่ายศีรษะ ก่อนจะมองหน้าจอคอมพิวเตอร์แล็ปท็อปของจูรินะที่เปิดค้างไว้    “พลาซีโบเอฟเฟค มันคืออะไร”

 

 

 

มายุกะจะถามไปเข้าเรื่องเรียนของคนที่คุยด้วย แต่เหมือนสติสัมปชัญญะของจูรินะจะตายไปพร้อมกับคำบอกเล่าของมายุเมื่อครู่ เธออยากจะเขกหัวตัวเองจริง ๆ ที่ตัดสินใจบอกจูรินะเร็วไปหน่อย นึกว่าจะหายดีแล้ว

 

 

พอไม่มีคำตอบจากคนตรงหน้า มายุก็เลยเลือกหยิบมือถือมาเล่น ก่อนจะสไลด์หน้าจอทัชสกรีนผ่านตาอย่างรวดเร็ว

 

 

 

                “นี่จูรินะ เคยได้ยินอันนี้มั้ย นักจิตวิทยากล่าวว่า ถ้าเรามัวแต่จดจำแต่ความสุข จะทำให้เราลืมความทุกข์ยากขึ้น

 

 

 

จูรินะหันมองมายุ ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน นักจิตวิทยากล่าวว่า... อย่างนั้นหรอ พอได้ยินอะไรเกี่ยวกับที่เรียน... เลิกสมองตายแปบนึงก็ได้

 

 

 

                “เอามาจากไหน”

 

                “ทวิต”   มายุตอบทั้ง ๆ ที่ยังมองจ้องมือถือของตัวเอง ทวิตเตอร์งั้นสิ   “อันนี้เด็ดกว่า เขาบอกว่า ตามหลักจิตวิทยา คนที่เลิกกันแต่ยังเป็นเพื่อนกันได้ แปลว่า ทั้งคู่ ยังรักกัน หรือไม่ก็ ไม่เคยรักกัน เลย”

 

                “หึ”   จูรินะแค่นหัวเราะออกมา ถ้าความคิดคนมันจะไม่ซับซ้อนขนาดแยกประเภทความรู้สึกได้ชัดเจนขนาดนี้ เขาควรเอาตำราจิตวิทยาทั้งหมดไปเผาทิ้งดีกว่ามั้ย

 

                “หรือว่าอันนี้ นักจิตวิทยากล่าวว่า การที่คุณรอ ใครบางคน อาจทำให้คุณเสีย คนดีดี ไปแล้วหลายคน”    มายุอ่านจบและเงยหน้ามองจูรินะ จูรินะมองมายุสีหน้าสงสัยกับไอ้ทวิตสุดท้ายที่มายุพูดให้เขาฟัง    “เออ แกก็เรียนจิตวิทยานี่หว่า”   มายุรีบเปลี่ยนเรื่อง    “มีคำคมดี ๆ ให้ฉันทวีตเรียกรีทวีตมั้ย”

 

                “อะไรของแก”    ต้องการแค่นี้งั้นหรอ สุดท้ายเป็นห่วงเขาบ้างมั้ยเนี่ย ทั้ง ๆ ที่มายุ เพิ่งมาทำให้แผลที่เกือบจะหายดีของเขา ให้ ปวดแสบ ขึ้นมาอีกครั้ง แต่ดันห่วงแค่ยอดรีทวิตเนี่ยนะ    “งั้น...แกเตรียมทวีตเลยนะ”

 

                “ว่ามา ๆ”

 

                “นักจิตวิทยากล่าวว่า พวกกูไม่เคยคิดคำคมมาให้มึงทวิตกันหรอก ไอ้หอกหัก

 

 

 

สิ้นคำของจูรินะ มายุลงไปหัวเราะตัวงอกับเตียงของเจ้าของห้องทันที

 

 

 

                “หอกหักเลยหรอ”    มายุหรี่ตาขึ้นมาจูรินะ พูดทั้ง ๆ ที่ยังขำจนปวดท้อง   

 

 

 

พอจูรินะเห็นมายุหัวเราะขนาดนั้น เขาก็ยิ้มออกมาได้บ้าง ก่อนจะส่ายศีรษะ มีเพื่อนดี ๆ มันเป็นอย่างนี้นี่เอง จะกลับไปเป็นแบบเดิม... เศร้าแบบเดิม เน่าแบบเดิม... ไม่ควรแล้วใช่มั้ย

 

 

 

                “โอย ทวิตไปแบบนั้น โดนด่ายับแน่ ๆ”   มายุตั้งสติได้ก็ลุกขึ้นมานั่ง ก่อนจะเก็บมือถือ และมองสบตากับคนที่ยอมยิ้มในรอบหลายเดือนที่ผ่านมา ก่อนจะตบไหล่เพื่อนของเขาเบา ๆ    “คนเรามันต้องก้าวไปข้างหน้า จูรินะ ไม่มีใครถอยหลังหรืออยู่กับที่แล้วประสบความสำเร็จหรอก”

 

                “ฉันว่ามีนะ คนที่ถอยหลังแล้วประสบความสำเร็จ”  จูรินะแย้ง

 

                “ใคร”

 

                “นักกีฬาชักเย่อ

 

                “ประสาท”   มายุด่าพร้อมกับตบไหล่จูรินะเต็มแรง กวนประสาทแบบนี้ สรุปคือดีขึ้นบ้างแล้วใช่มั้ย จูรินะ     “ไปกินข้าวกันดีกว่า ฉันหิวแล้ว”

 

 

 

มายุลุกขึ้น แล้วรอให้จูรินะลุกขึ้นอีกคน จูรินะพับหน้าจอแล็ปท็อปของตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ และหยิบมือถือตัวเองขึ้นมาเช็คอะไรนิดหน่อย

 

 

                “แกรีทวีตไอ้ข้อความที่แกอ่านให้ฉันฟังด้วยหรอ”  จูรินะถามมายุ เมื่อเข้าไปเช็คทวิตตัวเอง

 

                “เออสิ”

 

 

 

จูรินะมองอยู่อย่างนั้น ก่อนจะกดเฟเวอริททวีตหนึ่งของมายุ

 

 

 

                “นักจิตวิทยากล่าวว่า การที่คุณรอใครบางคน อาจทำให้คุณเสียคนดีดีไปแล้วหลายคน

 

 

               

                “แกจะเฟฟทำไม คำคมพวกนี้นักจิตวิทยาไม่ได้พูดไว้จริง ๆ ไม่ใช่หรอ”    มายุมองหน้าจอมือถือที่เด้งเตือนขึ้นมา

 

                “ไม่มีอะไรหรอก”  จูรินะยิ้มบาง ก่อนจะลูบหัวของมายุ แล้วเดินผ่านไป    “กินข้าว หิวแล้ว”

 

                “ฮึ่ย”  มายุจับหัวตัวเอง คิดว่าสูงกว่าแล้วมาทำเหมือนเธอเป็นเด็ก ๆ ได้รึไง เริ่มหายดีแล้วทำซ่าแล้วนะ

 

 

มายุมองไล่หลังจูรินะ ก่อนจะมองมือถือของตัวเอง และมองข้อความในทวิตนั้น... แล้วยิ้มออกมา ยิ้มกับรายชื่อของใครบางคน ที่เพิ่งมา เฟเวอริท ทวีตที่เธอ... รีทวีตไว้

 

 

……………………….

 

 

 

 

 

 

 

 

 

=========================

 

คู่อวยของผ๊มมมม

 

ลองแต่งจูมายุครั้งแรก

ได้แค่นี้ 555

aidorudaisuki likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites
จูมายุแหละ ^^
น่ารักอ่ะ >< เอามาจากทวิตนั้นสินะคะ 555555
ชอบค่ะชอบ

Share this post


Link to post
Share on other sites

น่ารักดีนะ 

แต่ฮากลิ้งตรงนักกีฬาชักเย่อ

"คนที่เลิกกันแต่ยังเป็นเพื่อนกันได้ แปลว่า ทั้งคู่ ยังรักกันหรือไม่ก็ ไม่เคยรักกัน เลย"

อันนี้โดนง่ะ

Share this post


Link to post
Share on other sites
ชอบตรงนักกีฬาชักเย่ออะ
แต่ไม่ได้หมายความว่าตรงอื่นไม่ชอบนะคะ ชอบทั้งเรื่องนั่นแหละ ชอบตั้งแต่เป็นจูริมายุแล้ว 5555555

Share this post


Link to post
Share on other sites

จูริมายู้ววววววววว

นักจิตวิทยาคะ จะกล่าวหรือไม่ได้กล่าวก็ขอบคุณมากนะคะ ฮ่าๆๆ

สั้นๆแต่ฟรุ้งฟริ้งมุ้งมิ้งดีค่ะ >w<

อยากให้อวยจูริมายุบ่อยๆจัง คู่นี้เค้าช๊อบบชอบ

Share this post


Link to post
Share on other sites

จูมายุน่ารักกกก >_< ปล่อยเเฟนเก่าไป

เเละมาสนคนดีดีที่อยู่ข้าๆงดีกว่านะจูรินะ 5555

Share this post


Link to post
Share on other sites
คู่นี้ก็น่ารักนะ~ จูมายุ~
แฟนเก่าน่ะ let it go~
มองคนข้างๆดีกว่าเนอะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

2-3 วันก่อนยังบ่นกับตัวเองว่าอยากอ่านคู่นี้อยู่เลยเลื่อนๆ มาเจอพอดี -/-

แอบชอบปย.นี้มากค่ะ นักจิตวิทยากล่าวว่า พวกกูไม่เคยคิดคำคมมาให้มึงทวิตกันหรอก ไอ้หอกหัก  

ดูรุนแรงแต่ฮาดีค่ะ กวนได้โล่จริงๆ ฮา

เป็น os จูมายุที่น่ารักดีค่ะ 

Share this post


Link to post
Share on other sites

เป็นจูมายุที่น่ารักมากเลยค่ะ

ปล่อยแฟนเก่าไปนะจู สนคนข้างๆดีกว่า5555555555

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now
Sign in to follow this  
Followers 0