Sign in to follow this  
Followers 0

[Short-fic]:Silver Bullet(Atsumina) New Update! 08/05/2558 Ch10 END

95 posts in this topic

Intro

atsumina.jpg

“ปัง”

เสียงไกปืนดังลั่น เพียงพอที่จะให้คนข้างกายหันมาสนใจร่างเล็กที่ถูกยิงแล้วทรุดลงไปกับพื้น สายตาของยูโกะ มองร่างบางตรงหน้าที่มาสายตาเย็นเยียบราวกับคนที่ไม่มีหัวใจ

“เพื่อนทรยศ”

คำตราหน้าที่ยูโกะกัดฟันพูดออกมาอย่างยากลำบาก หญิงสาวประคองมินามิที่ถูกยิง คนตรงหน้านี่เองที่เป็นคนยิงเพื่อนร่างเล็กคนนี้ เพื่อนที่เคยร่วมสาบานเป็นตายมาด้วยกัน แต่ในวันนี้ร่างบางตรงหน้าเธอกลับทรยศพวกเธอได้อย่างเลือดเย็น

“เลวที่สุด”

เสียงของร่างเล็กอีกคนที่เป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกันร้องไห้แล้วก้นด่าร่างบางตรงหน้า ที่ไม่มีแม้กระทั่งท่าทีของคนรู้สึกผิด
ทั้งๆที่อัตสึโกะและมินามิเคยเป็นเพื่อนที่สนิทกันที่สุดในกลุ่ม สายตาของผู้ยิงจ้องมองไปยังร่างเล็กด้วยสายตาเย็นชา
มองตรงไปข้างหน้ารางกับว่าทุกสรรพสิ่งบนโลกใบนี้เป็นเพียงเถ้าธุลีด้อยค่า

“อัตจังอย่าไป”

ร่างบางของทาคามินะที่ถูกยิง แม้จะหายใจรวยรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงขาดห้วง มองร่างบางของหญิงสาวที่ยิงเธอ ด้วยสายตาเจ็บปวด

…คนๆนั้นที่ยิงเธอ ก็คือ

…อัตสึโกะ….

Share this post


Link to post
Share on other sites

แอบมาถูพื้นปูเสื่อรอ..อสก.ยิงแฟนตัวเองทำไมอะ = ="

Share this post


Link to post
Share on other sites

อันนี้ต้องอ่าน 2 รอบเลยค่ะ 

แบบว่า เอ๊ะ!! ใครยิงใคร ใครโดนยิง

แล้วทำไมอัตตอนยิงมินะด้วยล่ะ...

Share this post


Link to post
Share on other sites

ไอ่ย้าาา ~ อัตจังไปทรยศอะไรเค้าล่ะเนี่ยยย ปลูกบ้านรอล่ะกันค่ะ แฮ่ๆ ^^

Share this post


Link to post
Share on other sites

ได้ไง T^T  อัตจังยิงมินามิทำมั้ยยย 

นั่งรอๆ

Share this post


Link to post
Share on other sites

กางเต้นท์รอเลยคะ

อัตจังยิงมินามิทำไมกัน 

Share this post


Link to post
Share on other sites

ตอบความคิดเห็นค่า

 

ปูเสื่อรอ 555

 

ขอบคุณนะคะที่เข้ามาติดตาม ตอนต่อไปไม่เกินคืนนี้แน่ค่ะ

 

จองที่รอเลยท่าน

 

แอบมาถูพื้นปูเสื่อรอ..อสก.ยิงแฟนตัวเองทำไมอะ = ="

 

ขอบคุณนะคะที่เข้ามาติดตาม //แอบช่วยถูพื้น  อันนี้ก็ต้องติดตามกันต่อไปนะคะ

 

มาปลูกบ้านรอไรเตอร์ ^ ^ 

รออ่านนะคะ

 

ขอบคุณนะคะที่เข้ามาติดตาม รออยู่ในบ้านเลยค่ะ แล้วตอนต่อไปจะมาเสริฟถึงบ้าน 55

 

อันนี้ต้องอ่าน 2 รอบเลยค่ะ 

แบบว่า เอ๊ะ!! ใครยิงใคร ใครโดนยิง

แล้วทำไมอัตตอนยิงมินะด้วยล่ะ...

 

ไรต์ก็กลับไปอ่านของตัวเองแล้วรู้สึกงงหน่อยๆ 55 ก็เลยแก้ไขบางส่วนแล้วค่ะ ขอยคุณนะคะที่เข้ามาติดตาม ^^

 

ตอกเสาเข็มรอครับ

 

โอเคค่ะปักหลักรอโลด ตอนต่อไปกำลังจะตามมาค่า ขอยคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

 

ไอ่ย้าาา ~ อัตจังไปทรยศอะไรเค้าล่ะเนี่ยยย ปลูกบ้านรอล่ะกันค่ะ แฮ่ๆ ^^

 

นั่นสินะ ทำไมอัตจังต้องทรยศ อันนี้ต้องติดตามกันต่อไปค่า ให้ไรเตอร์ช่วยปลูกบ้านด้วยมั้ยคะ 555 ขอยคุณที่เข้ามาติดตามค่ะ

 

มาปูเสื่อรอเลย

รออ่านต่อนะคะ ^ ^

 

อิอิ ไม่เกินคืนนี้ จะได้อ่านแน่นอนค่ะ ช่วยเดี๋ยวไรต์จะลากเสื่อมานั่งด้วย 55 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

 

ได้ไง T^T  อัตจังยิงมินามิทำมั้ยยย 

นั่งรอๆ

 

นั่นสิคะ อัตจังยิงมินามิทำไม อันนี้ต้องติดตามกันต่อไปค่ะ อิอิ เดี๋ยวแต่งเสร็จแล้วจะมานั่งเป็นเพื่อนนะขอรับ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ

 

กางเต้นท์รอเลยคะ

อัตจังยิงมินามิทำไมกัน 

 

ลากเต้นมานอนเป็นเพื่อนด้วยคน 555 นั่นสิน๊า อัตจัง แกจะยิง มินามิของฉันทำไม //โดนอัตจังตบ  รอติดตามกันต่อไปนะค๊า รับประกันว่าไม่เกินคืนนี้แน่นอนค่ะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

อัตสึแกยิงมินะชั้นทำไม! มินะทำไรผิด เอ๊ะๆๆ!?? อ้าก อยากอ่านตอนต่อไวๆ ><

Share this post


Link to post
Share on other sites

อัตสึแกยิงมินะชั้นทำไม! มินะทำไรผิด เอ๊ะๆๆ!?? อ้าก อยากอ่านตอนต่อไวๆ ><

 

อันนี้ก็ต้องรอติดตามกันต่อไปนะคะ >< 55 //ไม่ใช่แระ 5555 รออีกนิดนะค๊า ^^ เดี๋ยวจะลงให้แล้วค่า

Share this post


Link to post
Share on other sites

Chapter 1

 

 

 

ความลับ คือสิ่งที่ใครๆก็ต่างมี หากแต่ว่าความลับนั้นเมื่อแตกออกมาจะส่งผลร้ายแรงแค่ไหน มันก็เหมือนกับคนกลุ่มนี้ ที่ดูเหมือนว่าจะมีความลับสำคัญกันทุกคน

เหมือนกับตัวเธอเอง ที่มีความลับสำคัญที่เธอไม่อาจบอกใครได้

 

“อัตจัง ฉันมาแล้ว รอนานหรือยัง”

 

ดวงตาสีดำคู่สวยที่มักเหม่อมองท้องฟ้าด้วยสายตาเรียบเฉย หากแต่เมื่อหันมามองคนที่เรียกเธอ สายตาอันเย็นชา ก็อ่อนแสงลงเล็กน้อย

 

…ยังสดใสเหมือนเดิมสินะ…

 

นึกอิจฉาอีกฝ่ายที่เจิดจ้าดั่งแสงตะวัน ผิดกับตัวเธอที่มีเบื้องหลังดำมืด ดั่งสีขาวที่ตัดกับสีดำ ไม่สมควรที่พวกเธอสองคนจะเป็นเพื่อนกันเสียด้วยซ้ำ

 

…เธอสว่างเกินไปรู้ไหม มินามิ…

 

หากแต่ความสว่างของเธอมันกลับสาดแสงลงมาที่หัวใจอันด้านชาเริ่มที่จะอบอุ่นขึ้นมาที่ละน้อย แสงสว่างของเธอละลายน้ำแข็งในใจฉัน

 

“อ่า ไม่นานหรอก”

 

อัตสึโกะ ก้มมองนาฬิกา ส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมกับเอ่ยปากบอกกับอีกฝ่าย ส่งยิ้มบางๆให้ทาคามินะ มองร่างที่รีบวิ่งเข้ามา ร่างเล็กตรงหน้ามีอาการเหนื่อยหอบ หญิงสาวหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนโปรดของตัวเองแล้วส่งให้มินามิ

 

“อ่า เหนื่อยจัง ขอบใจนะ คิดว่าสายแล้วนะเนี่ย”

 

“แล้วพวกยูโกะละ ยังไม่มาอีกเหรอ”

 

 

 

ทาคามินะยิ้มกว้าง รับผ้ามาเช็ดที่ใบหน้า ก่อนจะเอ่ยถามถึงกลุ่มของเพื่อนๆเธอซึ่งอยู่ในกลุ่มเดียว เนื่องจากพวกเธอได้นัดกันไว้ที่ร้านอาหารแห่งนี้

 

takahasiminami_i21.jpg

 

ทาคามินะ หรือที่คนรู้จักกันดีในนาม ทาคาฮาชิ มินามิ นักร้องสาวที่มีเสียงเป็นดังพรสวรรค์ นอกจากนี้ยังมีความพยายามที่ไม่เป็นรองใคร เธอสามารถก้าวผ่านจากนักร้องเดี่ยวเล็กที่ไม่มีใครสนใจในญี่ปุ่น

 

 

หากแต่ไม่มีใครรู้เลยว่า เพียงระยะเวลาสองปีเท่านั้น กลับทำให้เด็กสาวคนนี้สามารถก้าวขึ้นไปในเวทีระดับโลกด้วยความสามารถของเธอเอง

 

“โทโมจิน มาแล้ว แต่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำน่ะ ส่วนคนอื่นยังไม่มา”

 

tumblr_m2ulr4TZnl1ro5ff5.jpg

 

โทโมะจิน ที่ว่า คือชื่อเล่นของ อิตตาโนะ โทโมมิ นักแสดงสาวที่เป็นที่จับตามองจากคนทั่วโลก ด้วยวัยอันน้อยนิด แต่สามารถก้าวไปถึงระดับโลกได้ ถือว่าไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

 

อัตสึโกะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆเหมือนเคย แต่ถ้าเทียบกับน้ำเสียงที่พูดกับคนอื่นแล้ว เสียงนี้ถือว่าอ่อนโยนที่สุดแล้วจริง หญิงสาวในร่างผมสั้นสะกิดร่างเล็กให้มองไปยังทางเข้าร้าน ร่างสองร่างที่เดินมาคู่กันด้วยท่าทางกระหนุงกระหนิงกันน่าดูทีเดียว

 

“อ้าวยูจัง ดีจ้า มาพร้อมกับฮารุนะเลยเหรอเนี่ย”

 

“ดีจ้า มาถึงนานแล้วเหรอ หวังว่าพวกฉันคงไม่ได้มาเป็นคนสุดท้ายหรอกนะ”

 

Magazine,%20Oshima%20Yuko-376750.jpg

 

โอชิม่า ยูโกะเอ่ยทักทาย โอชิม่า ยูโกะ ลูกสาวที่ตอนนี้ดำรงตำแหน่งว่าที่ผู้นำตระกูลโอชิม่า หรือที่รู้จักกันในนามของ ยากูซ่าที่มีอิทธิพลไปทั่วญี่ปุ่น ไม่สิ หรืออาจจะถึงระดับโลกเสียด้วยซ้ำ

 

936full-haruna-kojima.jpg

 

โคจิมะ ฮารุนะ ดำรงตำแหน่งคู่หมั้นของยากูซ่าสาวข้างตัว นอกจากนี้เธอยังเป็นถึงลูกสาวแสนรักของมาเฟียจากอิตาลี่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมโหด

 

“เอ๋ นี่ฉันมาช้าสุดเหรอเนี่ย ไม่สิ โทโมะจังก็ยังไม่มานี่นา”

 

harunyan16333.jpg

 

มาริโกะเอ่ยอย่างเข้าข้างตัวเอง ซึ่งจริงๆแล้วตนเองนั่นแหละที่มาช้าสุด ชิโนดะ มาริโกะ นางแบบสาวชื่อดัง แน่นอนว่าหากถามว่านึกถึงผู้นำแฟชั่นแล้วจะนึกถึงใคร ทุกคนต้องตอบเป็นเสียงเดียวกันอย่างแน่นอนว่า แบรนด์ของชิโนดะ

 

            “ผิดแล้วละ โทโมะจังมานานแล้วค่ะ”

 

191.jpg

 

ร่างบางของหญิงสาวผมสั้นเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เธอคนนี้คือ มาเอดะ อัตสึโกะ อัจฉริยะด้านคอมพิวเตอร์ ซึ่งกล่าวได้ว่าป่วนโลกไซเบอร์มาแล้วทั้งโลก

หรือหากมีการจัดอันดับแฮกเกอร์แบบเป็นทางการแล้วละก็ ตำแหน่งอันดับหนึ่งคงไม่พ้น อัตสึโกะอย่างแน่นอน แต่นั่นก็ในกรณีที่เธอคิดจะไปลงแข่งกับเขาละก็นะ

แต่เชื่อไหมว่า ทุกคนในกลุ่มนี้ต่างความลับซ่อนอยู่ในตัวเองกันทุกคน

 

“สั่งอาหารกันเถอะค่ะ ฉันพึ่งมาจากอิตาลี่นะคะเนี่ย ยังไม่ได้ทานอะไรรองท้องมาเลย”

 

ฮารุนะ หญิงสาวร่างสูงผู้มีผมยาวสีน้ำตาลอ่อนเอ่ยขึ้น ก่อนจะหยิบเมนูขึ้นมาดู ท่าทางไขว่ขาอวดเรียวขาสวยที่มีเพียงกระโปรงสั้นสีแดงปิดไว้เพียงครึ่งขาเท่านั้น

 

“นี่ฉันหวงนะเนี่ย เนี๊ยง”

 

ยูโกะตาพราวมองเรือนขาสวยที่ดูเหมือนจะจงใจยั่วคนที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างไรอย่างนั้น มือซุกซนของยูโกะลูบไปยังขาขาวๆนั้น จนฮารุนะเป็นฝ่ายทนไม่ได้ ต้องตีมือของคนมือซนเสียหน่อย

 

“อย่าซนน่า ยูจัง ไว้คืนนี้ค่อยต่อกันน่า”

 

ประโยคหลังเอ่ยชิดข้างหูของคนร่างเล็ก กระซิบด้วยประโยคสั้นที่จะให้ได้ยินกันสองคน และดูเหมือนว่าจะไม่มีใครได้ยินประโยคดังกล่าวเสียด้วยสิ

 

อัตสึโกะเหลือบมองคนทั้งคู่ ก่อนจะส่งสายตาเอือมระอาให้ทั้งสองก่อนจะคิดในใจว่า

 

..กระซิบกันเสียงดังขนาดนี้ พูดออกมาเลยก็ได้นะ…

 

หากแต่จริงๆแล้ว มันก็ไม่ใช่ว่า ฮารุนะจะกระซิบเสียงดังอะไรมากมายนัก หากแต่ถ้าจะมีคนผิดคงเป็นอัตสึโกะที่ดันเป็นผู้มีประสาทสัมผัสทั้งห้าที่สูงกว่าคนธรรมดาทั่วไป

 

“ถ้าจะหวานกันขนาดนี้นะ สวีทกันเกินไปแล้วนะ”

 

ทาคาฮาชิ ตั้งท่าจะโวยวายออกมา ก็ต้องถูกสวนกลับด้วยคำพูดของยูโกะ ที่มีร่างบางของฮารุนะอยู่ในอ้อมแขน

 

“อิจฉางั้นเหรอ นู่น ไปอ้อน อัตจังนู่น”

 

“ฉันอ้อนอัตจังไม่เป็นหรอก เชอะ”

 

            ทาคามินะมองยูโกะด้วยท่าทางของคนแสนงอน ก่อนจะหันไปฟ้องอัตสึโกะด้วยท่าทีของคนที่ปากเอ่ยอยู่ว่า อ้อนไม่เป็น

 

“ง่ะ ยูจัง แกล้งเค้าอ่ะ”

 

ทุกคนในกลุ่มต่างหัวเราะกันเป็นเสียงเดียวเมื่อเห็นคนที่ประกาศกร้าวว่าอ้อนใครไม่เป็นอย่างทาคามินะ ทุกคนต่างคิดกันเป็นอย่างเดียว

 

…นี่เหรอ อ้อนไม่เป็นน่ะ…

 

อัตสึโกะ หันไปลูบหัวทาคามินะที่อ้อนตัวเองราวกับแมวตัวน้อย ยิ้มบางๆอย่างเอ็นดู รอยยิ้มที่หาดูได้ยากจาก มาเอดะ อัตสึโกะ กลับแสดงออกมาให้เห็นด้วยคนๆเดียว

 

“แหม มาว่าแต่ฉัน เธอสองคนก็สวีทกันซะ”

 

ยูโกะบ่นพึมพำออกมา อัตสึโกะมองคนที่ต่อว่าตัวเองอย่างงงๆ ไม่เข้าใจว่ามันสวีทตรงไหนกัน ก็แค่ความสัมพันธ์แบบเพื่อนเท่านั้นเองนี่ ก็เธอทำอย่างนี้กับทาคามินะจนเป็นเรื่องปกติ

อนิจจา บางทีคนอัจฉริยะกับคนโง่ จริงๆห่างกันเพียงแค่เส้นๆบางขีดไว้ บางทีคงไม่ได้สังเกตตัวเองว่า ท่าทีที่ตัวเองทำกับ ทาคามินะ กับที่ตัวเองทำกับคนอื่นน่ะ มันต่างกันแค่ไหน อย่างนี้สิ เขาถึงเรียกกันว่าสองมาตรฐานชัดๆ

 

“แหม ไม่ได้เจอกันตั้งนาน อย่ามาเถียงกันด้วยเรื่องไร้สาระเลยดีกว่า ไหนๆก็นัดกันมาเจอทั้งที”

 

เสียงของพี่ใหญ่ของกลุ่มอย่างมาริโกะที่ถือว่ามีวัยสูงที่สุดในกลุ่มก็เอ่ยขึ้นอย่างมีเหตุผลอย่างที่หาได้น้อยจากคนๆนี้

 

“แล้วนี่กลับมาจากฝรั่งเศสนานหรือยังเนี่ย”

 

ร่างของหญิงสาวผู้มีเรือนผมสีบรอนซ์ทองหยักศก ปล่อยสยายยาวลงมา โทโมจินเดินมาจากทิศของห้องน้ำ เธอเอ่ยถามร่างสูงข้างกายที่เอ่ยมาก่อนหน้าเธอเมื่อครู่ เมื่อเห็นว่า เมื่อวานนี้ อีกฝ่ายยังไปเดินแบบให้กับคอลเล็คชั่นรับฤดูร้อนของฝรั่งเศษอยู่เลย

 

“อ่าว โทโมะจัง เธอละ กลับจากมิลานตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อวานยังเห็นเธออยู่เทศกาลงานละครอยู่เลยไม่ใช่เหรอ”

 

“แหม นัดกันทั้งทีจะให้ฉันพลาดได้ยังไงกัน ขืนฉันไม่มาพวกแกได้แห่ไปถล่มฉันที่บ้านกันพอดีสิ”

 

“ไม่จริงหรอก พวกฉันไม่ทำอะไรน่ากลัวอย่างนั้นหรอกเนอะอัตจัง”

 

ทาคามิคะเอ่ยขัดโทโมมิ ก่อนจะหันไปหยักเพยิดกับอัตสึโกะที่นั่งอยู่ข้างๆ ส่วนคนที่นั่งอยู่ข้างก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างเป็นคนที่ไม่ชอบขัดใจร่างเล็กเสียด้วย

 

“แหม อัตจังน่ะ เข้าข้างแต่ทาคามินะ ใจร้ายที่สุด แต่ไอ้ที่ว่าไม่ทำอะไรน่ากลัวน่ะ เชื่อถือได้แค่ไหนกัน แล้วไอ้ที่ไปถล่มมาเฟียครั้งที่แล้วน่ะ ไม่ได้ทำอะไรน่ากลัวเลยใช่มั้ย”

 

“แต่ตอนนั้นเธอก็ร่วมด้วยไม่ใช่เหรอ”

 

ฮารุนะเอ่ยขึ้น เพื่อเตือนความจำของคนบางคนที่อาจจะลืมไปว่าตัวเองนั้นก็มีส่วนไปถล่มแก๊งค์กับเค้าอยู่เหมือนกัน และได้ข่าวว่า เรื่องของเรื่องมันก็เกิดเพราะคนตรงหน้าเสียด้วย

 

“อ่า แหม ตอนนั้นพวกนั้นมันมาหาเรื่องฉันก่อนนี่นา ฉันไม่ผิดน๊า” เจ้าตัวต้นเหตุส่ายหน้าปฏิเสธอย่างใสซื่อ

 

“พอนึกถึงเรื่องนี้ก็นึกถึงตอนที่เราเจอกันครั้งแรกจังเลย คิดถึงจังเลยน๊า ตอนนั้นน่ะ”

 

ยูโกะเอ่ยขึ้น ทำเอาทุกคนในกลุ่มต้องนิ่งเงียบ นึกถึงอดีตตอนที่เจอกัน โดยเรื่องเกิดขึ้นเพราะว่า ทาคาฮาชิ มินามิ ดันไปมีเรื่องกับมาเฟียนับร้อยกลุ่มหนึ่ง ซึ่งสำหรับเด็กสาวมัธยมปลายคนหนึ่งก็ถือเป็นเรื่องหนักหนา และไม่น่ายอมรับที่อีกฝ่ายจะหน้าตัวเมียมาหาเรื่องเด็กผู้หญิงคนเดียว

 

“ฉันไม่ยอมไปกับพวกแกหรอกน่า”

 

แม้จะอยู่ในวงล้อม แต่หญิงสาวร่างเล็กก็ไม่ยอมแพ้ กลับอยู่ในสภาพที่พร้อมสู้ จะให้ยอมแพ้ได้อย่างไร ก็ถ้ายอมแพ้ก็หมายความว่าเธอต้องตกเป็นผู้หญิงของหัวหน้าแก๊งค์นี้น่ะสิ ให้ตายก็ไม่ยอม

 

“เธอเป็นเด็กที่จะเข้าโรงเรียนxx เหรองั้นฉันจะช่วย”

 

โอชิม่า ยูโกะ ในชุดนักเรียนโรงเรียนเดียวกันก็โยนกระเป๋านักเรียนทิ้ง ทาคามินะ หันมองหญิงสาวสองคนผู้มาใหม่ ซึ่งสาวร่างเตี้ยเป็นคนเริ่มพูดก่อน

 

“ถ้ายูจังช่วยฉันก็เอาด้วยคน มีอย่างที่ไหน ผู้ชายเป็นร้อยอาวุธครบมือ มารุมเด็กสาวคนเดียว รู้ไหมคะว่ามันเสียชื่อมาเฟียน่ะ”

 

โคจิมะ ฮารุนะ ร่างสูงที่อยู่เคียงข้างเอ่ยขึ้นอีกคน ทำเอามาเฟียหลายคนเริ่มโมโห ไม่คิดว่าจะถูกเด็กสาวตัวเล็กสองคนที่ดูไม่ม่พิษมีภัยอะไรมองด้วยสายตาดูแคลนเช่นนี้

 

“พวกนายเนี่ย นิสัยไม่ดีเลย รุมผู้หญิงสามคน น่าเกลียดเป็นบ้า”

 

อิตาโนะ โทโทมิ เอ่ยขึ้นด้วยมาดนางพญา เธอผู้ชายด้วยสายตาจิกกัด มองราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงแค่มดปลวกไร้ค่าเสียด้วย

 

“นั่นสินะ ถ้าจะให้มารังแกนักเรียนที่กำลังจะอยู่โรงเรียนเดียวกัน ฉันก็คงยอมไม่ได้เหมือนกันน๊า”

 

หญิงสาวผมสั้นร่างสูงเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีสง่า ชิโนดะ มาริโกะ เอ่ยเสริมคนร่างบางตรงหน้า อีกฝ่ายตระวัดสายตาจิกกัดมาให้

 

“มันแค่ข้ออ้างที่อยากจะเข้ามาร่วมวงสู้ด้วยมากกว่ามั้ง มา-ริ-จัง”

 

ร่างเล็กคนก่อนหน้าหันมากัดคนที่พึ่งมาใหม่เล็กน้อย มาริโกะหันหน้ามามอง ยิ้มแหยๆให้อีกฝ่ายที่ดูเหมือนว่าจะรู้ทันเธอเสียตลอดเวลา

 

“อ่าว มินามิ มาอยู่ตรงนี้เอง ฉันหาตั้งนาน”

 

อัตสึโกะ เดินตรงมาหาคนตรงหน้าด้วยท่าทีเป็นห่วง อย่างไม่รู้สถานการณ์ว่า ทาคามินะ กำลังโดนรุม หรือไม่ก็ อาจจะมองคนพวกนี้เป็นแค่ฝุ่นละอองที่ไร้ค่าก็ได้ละมั้ง

 

“อัตจัง”

 

ทาคามินะร้องเรียกอีกฝ่าย ตามน้ำเสียงคิดถึง เมื่อนี่เป็นครั้งแรกที่จะได้พบอีกฝ่ายในรอบปี แทนที่ครั้งแรกที่พบกันจะเจอกันในที่ๆดีกว่านี้ เพราะไอ้คนพวกนี้จริงๆ มันน่าแค้นนัก ร่างเล็กตวัดสายตามองตัวต้นเหตุนับร้อยที่ทำให้เธอเสียเวลา

 

เด็กสาวทั้งหกคน ในชุดนักเรียนโรงเรียนเดียวกัน ยืนอย่างไม่สนใจเหล่ามาเฟียที่ยืนเป็นหัวหลักหัวตอโดยแท้ มาเฟียคนหนึ่งหยิบปืนขึ้นมาก่อนจะยิงไปที่หญิงสาวร่างเล็กที่ดูเหมือนว่าจะสนใจเพื่อนตัวบางข้างกายมากกว่า

 

“ปัง”

 

เพียงพริบตาเดียวที่กระสุนถูกยิงออกมา อัตสึโกะตวัดสายตาไปมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นเยียบ กระตุกยิ้มที่ริมฝีปากเล็กน้อย ปืนที่ไม่รู้ว่าถูกหยิบมาจากตรงไหน หรือตอนไหน กลับยกขึ้นยิง หากแต่ไม่ใช่ในทิศทางของคนที่ยิง แต่กลับเป็นทิศทางของลูกกระสุน

 

“เคร้ง”

 

เสียงลูกกระสุนกระทบกัน ทำให้ชายคนที่ยิงต้องอ้าปากค้างอย่างตกใจ คนที่เชื่อมั่นในการยิงปืนมากที่สุดในแก๊งค์ เชื่อว่าความเร็วของลูกปืนตัวเองไม่เคยเป็นรองใคร หากแต่กลับต้องพังทลายลงด้วยฝีมือของเด็กสาวผมสั้นปะบ่าตรงหน้า

 

“กระจอกเป็นบ้า”

 

อัตสึโกะที่เป็นผู้ยิงปืนเสร็จแล้วหันมาหามินามิที่ยกดาบมาในสภาพเตรียมพร้อม ซึ่งดูจากท่าทีก็คาดว่าเอาขึ้นมาเพื่อเตรียมที่จะผ่ากระสุน หากแต่ยังไม่ได้ฟันไป กระสุนก็มาไม่ถึงตัวเธอเสียแล้ว

 

“เจ๋งดีนี่ เธอชื่ออะไรอะ ฉันยูโกะนะ โอชิม่า ยูโกะ”

 

ยูโกะเอ่ยแนะนำตัว มองคนตรงหน้าอย่างสนใจ นี่เธอน่าจะเจอเพื่อนร่วมโรงเรียนที่น่าสนใจอีกคนแล้ว พวกคมในฝักชัดๆ

 

แต่บางทียูโกะก็ลืมไปว่า ตนเองยังอยู่ในวงล้อมของมาเฟียอยู่นะ และมาเฟียพวกนั้นก็ยังเข้ามาโจมตีข้างหลังเสียด้วย หากแต่เพียงชั่วพริบตาเธอหลบไม้สามหน้าก่อนจะหันกลับไปใช้สันมือฟันคอชายคนนั้น

 

“มาเอดะ อัตสึโกะค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก”

 

อัตสึโกะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ พลางหลบมีดดาบที่พุ่งเข้ามาหา และดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรระคายผิวเธอได้ทั้งนั้น

 

“ฉัน ทาคาฮาชิ มินามินะ ขอบคุณที่เข้ามาช่วยนะ”

 

ทางด้าน ทาคามินะ ก็ใช้ดาบฟันอีกฝ่ายไปพลาง พร้อมกับหันมาแนะนำตัวด้วยรอยยิ้ม ยังไม่พอยังโค้งอย่างสวยงาม อย่างไม่สนใจคนที่จะเข้ามาจัดการตัวเองด้วยซ้ำ

 

“อ่า ฉันโคจิมะ ฮารุนะ เรียกฉันว่า เนี๊ยงๆ ก็ได้”

 

ทางด้าน ฮารุนะหันมาแนะนำตัว ยิ้มหวานให้ ก็เอาแต่หลบอย่างเดียว ไม่มีท่าทีใส่ใจที่จะโต้ตอบกับ ราวกับว่าคนพวกนี้มันกระจอกเกินกว่าที่มือเธอจะไปต่อสู้ด้วย

 

“อ่าว นี่มันเวลาแนะนำตัวเหรอ งั้นฉันขอเอาด้วยคน ฉัน ชิโนดะ มาริโกะ”

 

ชิโนดะ มาริโกะ หันไปเตะคนแล้วกลับมายิ้มพร้อมกับแนะนำตัวด้วยคนอย่างนึกสนุกด้วย แต่แม้ว่าจะเหมือนเป็นการโจมตีเล่นๆอย่างไม่ได้มอง แต่กลับโจมตีจุดตายไปได้เสียทุกคน

 

“กรี๊ด นี่พวกแกรู้มั้ย ว่ากำลังทำชุดนักเรียนตัวใหม่ของฉันเลอะ รู้มั้ย ว่าพวกแกต้องชดใช้ด้วยอะไร”

 

เสียงปรี๊ดแตกของสาวสวยนามว่า อิตาโนะ โทโมมิ ตะโกนออกมาอยู่โกรธจัด หญิงสาวไล่กระทืบมาเฟียทีละคนอย่างไม่สนโลก ก่อนจะหันมาแนะนำตัวอย่างนึกขึ้นได้

 

“อ่า ขอโทษนะ โมโหมากไปหน่อย ฉันชื่อโทโมะจิน อิตาโนะ โทโมมิ”

 

 

…ใช่ วันนั้นเป็นวันที่พวกเธอทั้งหมดได้พบกันในสถานการณ์ไม่คาดฝัน…

Share this post


Link to post
Share on other sites
กลุ่มนี้มีแต่คนบ้าๆบ้องๆ แต่อุตสาไปถึงระดับโลกอีก
ปริศนายังไม่คลี่คลายสินะ
อัตจังกับทาคามินะออกจะสนิทกัน แต่ทำไมอัตจังต้องไปยิงทาคามินะด้วย

Share this post


Link to post
Share on other sites

เหอๆ แต่ล่ะคนมันเต็มกันไหมเน๊๊ย คนหนึ่งก็โมโหแล้วไล่กระทืบคนไม่สนโลก

คนหนึ่งก็ชิลๆแต่เก่งมากมาย แล้วมันใช้เวลามาแนะนำตัวกันที่ไหนล่ะนั้น!! ถถถ

Share this post


Link to post
Share on other sites

เอ่อ..คือแต่ละคน มันไม่เต็มกันเลยใช่มะเนี่ยย

ไม่มีคนปกติอยู่สินะในกลุ่ม 555

แต่เท่ห์กันไปคนละเเบบเลยอร๊ายยย

Share this post


Link to post
Share on other sites

แต่ละคนเก่งเวอร์

มันใช่เวลาแนะนำตัวไหม โถ่

Share this post


Link to post
Share on other sites

จากที่ดูกลุ่มนี้ไม่เต็มก็ล้นน่ะอ่ะ == ฮาๆ

 

แต่ถึงอย่างนั้นก็ระดับโลกซะทุกคนเลย o[]o

 

ชอบตอนโทโมะจินกรี้ดอ่ะ ไม่รู้ไรแต่หลุดคำออกมาทันที ฮาๆ

 

แต่ปริศนาก็ยังไม่กระจ่าง -3-  รอต่อครับผมมม   (ลงเสาเข็ม)

 

การมารวมกลุ่มของกลุ่มนี้ชั่งมหัศจรรย์ :dookdik_003_mushroom:  :dookdik_003_mushroom:

Share this post


Link to post
Share on other sites

กลุ่มนี้มัน แต่ล่ะคน ="= เราจะไม่ไปมีเรื่องด้วยเด็ดขาด เต็มกันจนเกิน... น่ากลัวมากๆ

 

ยิ่งเนื้อเรื่องมา ยิ่งสงสัยปริศนา อัตสึดูสนิทกับมินามิดี แต่ทำไมถึงต้องยิ่งมินามินะ

 

หรือจะมีใคร บงการ เบื้องหลังอะไรยังไง

 

รอต่อไปนะคะ ^ ^

Share this post


Link to post
Share on other sites

ก่อนอื่นมาชี้แจงสักนิด

 

เรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมากจาก 

 

1.มาจิสุกะ

2.จากพล็อตที่เคยตั้งใจว่าแต่งเป็นนิยาย(แต่เลิกล้มไปนานละ 55)

3.สนองนีทส่วนตัวค่า 555555555555555

 

 

ตอบคอมเม้นค่า

 

กลุ่มนี้มีแต่คนบ้าๆบ้องๆ แต่อุตสาไปถึงระดับโลกอีก
ปริศนายังไม่คลี่คลายสินะ
อัตจังกับทาคามินะออกจะสนิทกัน แต่ทำไมอัตจังต้องไปยิงทาคามินะด้วย

 

คนกลุ่มนี้มันห่างไกลจากคำว่าคนปกติไปนานแล้วค่ะ(เตรียมหลบอาวุธ) แน่นอน ระดับเหนือมนุษย์ก็ต้องไประดับโลกเทา่นั้น//ตระกะบ้านไหนฟะ

อันนี้ก็ต้องติดตามกันต่อไปค่า มันจะค่อยๆมาทีละปม แต่คิดว่าตอนหน้าก็น่าจะคลี่คลายไปหนึ่งปมแล้วค่า

 

เหอๆ แต่ล่ะคนมันเต็มกันไหมเน๊๊ย คนหนึ่งก็โมโหแล้วไล่กระทืบคนไม่สนโลก

คนหนึ่งก็ชิลๆแต่เก่งมากมาย แล้วมันใช้เวลามาแนะนำตัวกันที่ไหนล่ะนั้น!! ถถถ

 

กลุ่มนี้มันมีคาแรคเตอร์ส่วนตัวค่ะ อินดี้สุดยอด  ปล.นั่นสิคะ นั่นมันใช่เวลาแนะนำตัวไหม!!! ดังนั้นอย่าไปตั้งความหวังอะไรมากกมายกับคนกลุ่มนี้ค่ะ 5555

 

เอ่อ..คือแต่ละคน มันไม่เต็มกันเลยใช่มะเนี่ยย

ไม่มีคนปกติอยู่สินะในกลุ่ม 555

แต่เท่ห์กันไปคนละเเบบเลยอร๊ายยย

 

คนกลุ่มนี้มันแบบว่า เต็มจนล้นแล้วค่า ปล.คนปกติหาได้ยากจากกลุ่มนี้ค่า แน่นอนนน กลุ่มนี้มันเท่ห์จนหลุดโลกไปแล้วค่าาา

 

แต่ละคนเก่งเวอร์

มันใช่เวลาแนะนำตัวไหม โถ่

 

แน่นอน ไรต์เขียนมาเพื่อความเมพของกลุ่มนี้โดยเฉพาะ สนองนีทส่วนตัวมาก 55 นั่นสิ พวกคุณค๊า มันใช่เวลาแนะนำตัวกันไหม หันไปบ่น(หลบอาวุธแป๊ป)

 

มาจิ...

 

เอ...มาจิ ไปต่อไม่ถูกเลยค่า แต่ก็นะ ได้แรงบรรดาลใจมากจากมาจิสุกะค่า

Share this post


Link to post
Share on other sites

ตอบคอมเมนท์ รอบสอง

 

จากที่ดูกลุ่มนี้ไม่เต็มก็ล้นน่ะอ่ะ == ฮาๆ

 

แต่ถึงอย่างนั้นก็ระดับโลกซะทุกคนเลย o[]o

 

ชอบตอนโทโมะจินกรี้ดอ่ะ ไม่รู้ไรแต่หลุดคำออกมาทันที ฮาๆ

 

แต่ปริศนาก็ยังไม่กระจ่าง -3-  รอต่อครับผมมม   (ลงเสาเข็ม)

 

การมารวมกลุ่มของกลุ่มนี้ชั่งมหัศจรรย์ :dookdik_003_mushroom:  :dookdik_003_mushroom:

 

ไม่เต็มก็ล้นจริงๆค่ะ อันนี้ไรต์การันตี แน่นอนว่าเรื่องเว่อๆของไรต์นี่ไม่เป็นรองใครแน่นอนค่า 555 โทโมะจินปรี๊ดแตก อย่างไม่ดูสถานการณ์สักนิดว่าจิงๆแล้ว แกน่ะ อยู่ภายใต้วงล้อมของมาเฟียนะเฟ้ย ส่วนปริศนา อันนี้ต้องรอคอยกันต่อไปค่ะ ว่าเรื่องจะเป็นอย่างไร คิดว่าตอนหน้าคงคลี่คลายปมบางส่วนได้แล้วค่ะ มันมหัศจรรย์จริงๆที่กลุ่มคนเพี้ยนพวกนี้มาอยู่รวมกันได้

 

 

กลุ่มนี้มัน แต่ล่ะคน ="= เราจะไม่ไปมีเรื่องด้วยเด็ดขาด เต็มกันจนเกิน... น่ากลัวมากๆ

 

ยิ่งเนื้อเรื่องมา ยิ่งสงสัยปริศนา อัตสึดูสนิทกับมินามิดี แต่ทำไมถึงต้องยิ่งมินามินะ

 

หรือจะมีใคร บงการ เบื้องหลังอะไรยังไง

 

รอต่อไปนะคะ ^ ^

 

อันนี้ไรต์ก็เห็นด้วยค่ะ คนกลุ่มนี้นะ ไม่ควรยุ่งเด็ดขาด คุณเธอเป็นพวกอาร์ตแบบไม่เกรงใจใครเสียด้วย

รีดเดอร์คนนี้แอบรู้ทันไรต์เสมอเลย เรื่องนี้มันมีเบื้องหลังค่า แต่จะเป็นอย่างไงต่อก็ต้องรอติดตามกันไปค่า //เผ่นไปแต่งนิยายต่อ! ><

Share this post


Link to post
Share on other sites

Chapter 2

 

atsumina1-01.jpg

 

 

 

“แล้วพวกเธอจะอยู่ญี่ปุ่นนานไหม”

 

ทาคามินะเอ่ยถาม ก่อนจะหันไปป้อนซูชิหน้าปลาให้กับร่างเล็กที่เอาแต่ก้มหน้าสนใจคอมพิวเตอร์แต่ไม่สนใจเพื่อนที่นั่งอยู่เป็นหัวหลักหัวตอเลยสักนิด หากแต่ยังดีที่คราวนี้คนถามเป็นทาคามินะที่เป็นคนถาม

 

“ก็เกือบเดือนนะคะ กว่าจะกลับไปต่อ MIT ที่ อเมริกาน่ะ”

 

ร่างบางตอบอย่างไม่เงยหน้าออกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ราวกับมันมีค่าอย่างยิ่ง แต่ก็ยังอ้าปากรับซูชิจากอีกฝ่าย ก่อนจะเคาะคีย์บอร์ดรัวๆอย่างมีความสุขในโลกของตัวเอง

 

“ฉันก็เคลียร์งานละครทั้งหมดมาเพื่อเที่ยวกับพวกแกเลยนะ แต่ได้แค่เดือนเดียวอ่ะ”

 

โทโมจิน นั่งไขว่ห้าง ตอบด้วยท่าทางของคุณหนูแสนหยิ่ง ไม่สนโลก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นอย่างมีความสุข

 

“อ่า ฉันก็ว่างนะ แค่ย้ายที่ออกแบบแบรนด์ใหม่ของฉันมาอยู่ที่ญี่ปุ่นเท่านั้นเอง”

 

มาริโกะ ที่ยังคงสนใจกับการถ่ายรูปทั้งเพื่อนและตนเอง และก็วิวทิวทรรศต่างๆ ตอบออกมา

 

“แล้วเธอละ ยูจัง ฮารุนะ”

 

ทาคามินะถามสองร่างที่อยู่ในอ้อมแขนของกันและกันราวกับไม่สนใจโลก คู่หมั้นมาเฟียคู่นี้มันตัวติดกัน ทางที่ดี ปล่อยไว้นี้แหละ อย่าไปหาทางแยกเลย

 

“เอ๋ ฉันเหรอ ก็นานอยู่นะ อุตส่าห์เคลียร์งานมาเที่ยวกับพวกแกเลยนะเนี่ย”

 

“ฉันก็เหมือนกัน เคลียร์งานเสร็จเรียบร้อย”

 

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ โคจิมะ ฮารุนะ โยนงานให้ลูกพี่ลูกน้องสาวอย่างมิเนกิชิ มินามิ ซึ่งป่านนี้คงก่นด่าร่างระหงส์ตรงนี้นี่ไม่เหลือแล้วละ มีอย่างที่ไหน ปกติก็ไม่ค่อยจะทำงานอยู่นี่ นี่ยังคิดจะโยนงานให้อีกแล้วหนีไปเที่ยวกับเพื่อนอย่างสบายใจเฉิบเนี่ยนะ

 

…ยัยฮารุนะบ้า จะไปเที่ยวเพื่อน สวีทกับแฟนก็หัดเคลียร์งานตัวเองบ้างสิย่ะ รู้มั้ยว่าฉันเดือดร้อนน่ะ…

 

 

 

“งั้นพวกเราจะไปเที่ยวไหนดีล่ะ”

 

คราวนี้เป็นยูโกะที่เอ่ยถาม ทุกคนเงยหน้ามองกันอย่างครุ่นคิดก่อนจะตอบด้วย้ำเสียงมั่นใจ หากแต่รู้สึกว่าคำตอบของแต่ละคนนี่มันจะคนละเรื่องคนกันนะ

 

“ฉันไปไหนก็ได้ค่ะ”

 

ฮารุนะตอบปัดอย่างคนไม่ชอบคิดอะไรหนักสมอง ก่อนจะไปนั่งสนใจอาหารจานโปรดตรงหน้าเสียมากกว่า ยูโกะมองคู่หมั้นตัวเอง อย่างคิดผิดที่ไปถามคนข้างกายคนนี้

 

 “ไปที่ฮอลลีวูดมั้ย ฉันอยากไปพักร้อนที่นั่น”

 

คราวนี้เป็นโทโมะจินที่ตอบออกมา ตอบอย่างคนมั่นใจ ประมาณว่าทุกคนต้องเห็นด้วยกับความคิดดีๆของเธอ คราวนี้ทุกคนมองเธอพร้อมกับบอกว่า

 

“อันนี้มันความต้องการส่วนตัวไม่ใช่เรอะ”

 

“ไปชมแบรนด์ชิโนดะ มั้ย ภูมิใจนำเสนอเลยนะเนี่ย”

 

คราวนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร ในเมื่อเจ้าตัวนำเสนอตัวเอง พร้อมพรีเซนต์ผลงานตัวเองเสียขนาดนั้น ยูโกะมองอย่างคิดหนัก เคยคิดว่าการที่อีกฝ่ายมีอายุมากที่สุดในกลุ่มจะมีเหตุผลมากกว่านี้ แต่ชักเริ่มว่าตัวเองคิดผิดอยู่รำไร

 

“ไปเวียนนากันไหม ฉันอยากไปอ่ะ จะไปเดินตามรอยบีโธเฟ่น”

 

คราวนี้เป็นทาคามินะตอบด้วยท่าทีเพ้อฝัน ยูโกะเครียดอีกรอบกับคำตอบของเพื่อนของเธอแต่ละคน นี่ช่วยคิดก่อนตอบกันได้ไหม ที่เธอถามน่ะหมายถึง …พวกเรา… ช่วยเอาความคิดส่วนตัวสุดอาร์ตตัวแม่แบบนั้นไปเก็บได้ไหม

 

คราวนี้ โอชิม่า ยูโกะ หันไปมองเพื่อนรางบางที่ดูจะเป็นคนที่มีเหตุผล เยือกเย็นและน่าเชื่อถือที่สุดในกลุ่ม ดวงตาเธอฉายแววคาดหวังในคำตอบอีกฝ่าย

 

 “ไปหาซื้อคอมพิวเตอร์ใหม่ดีไหมคะ”

 

“โครม..”

 

ยูโกะลงไปปักหลักกองกับพื้นทันที ร่างบางของอัตสึโกะละสายตาจากแลปท๊อปสีขาวที่แลดูว่าจะล้ำค่ายิ่งในสายตาของอัตสึโกะ

 

“ลงไปทำอะไรที่พื้นน่ะคะ ยูจัง”

 

อัตสึโกะเอียงคออย่างสงสัย ไม่ค่อยจะเข้าใจในความผิดของตัวเองเสียเท่าไหร่ ยูโกะกุมขมับในคำตอบของอีกฝ่ายเป็นอย่างยิ่ง บางทีอีกฝ่ายอาจจะไม่ได้ฟังคำถามเธอ  หรืออาจจะฟังคำถามเธอผิดก็ได้นะ งั้นเธอจะลองถามใหม่ดู เน้นย้ำคำถามมันทีละคำ

 

“อ่า สงสัยเธอฟังไม่ชัด ฉันถามว่า หยุดวีคนี้ พวกเราควจจะ ไป เที่ยว ไหน”

 

“ก็ไปซื้อโน๊ตบุ๊คใหม่ไงคะ”

 

ยูโกะเริ่มไม่แน่ใจในตัวอีกฝ่าย นี่ซื่อจริง หรือแกล้งซื่อ หรือหาเรื่องแกล้งเธอเล่นกันแน่ เริ่มคิดผิดที่คนธรรมดาอย่างเธอ มาคบกับกลุ่มคนไม่ธรรมดาอย่างนี้ได้อย่างไร โดยบางทียูโกะอาจจะลืมไปว่า คนสปีชีย์เดียวกันมักจะดึงดูดกันเอง และถ้าตัวเองอยู่นอกสปีชีย์นี้จริงๆคงจะไม่คบกันมาถึง 8 ปี

 

“อ้าว แล้วเธอคิดว่าพวกเราจะไปไหนละ”

 

เมื่อถูกถาม ร่างเล็กอย่างโอชิม่า ยูโกะ ก็ลุกขึ้นมาอย่างมั่นใจว่าทุกๆคนต้องเห็นด้วยกับคำตอบของเธออย่างแน่นอน มาแบบเดียวกับโทโมะจินกันเลยทีเดียว ท่าทางอย่างนี้ทำเอาทุกเงยหน้ามามองเจ้าตัวที่เรียกได้ว่า ถ้าปีนโต๊ะได้คงปีนขึ้นไปพูดแล้วละ

 

“ก็ต้องไปบราซิลไง ไปดูบอลโลกกัน”

 

ปฏิกิริยาของทุกคนออกมาในแบบเดียวกัน คือนิ่งค้าง อารมณ์แบบอึ้งกับความคิดของเจ้าตัวที่มั่นใจว่าดีนักดีหนา หากคนภายนอกมาเห็นคงออกว่าเห็นว่า ไอ้พวกนี้ มันสปีชีย์เดียวกันชัดๆ

 

“ไอ้ – บ้า”

 

ทุกคนด่าออกมาเป็นเสียงเดียวกัน ไม่เว้นแม้แต่คู่หมั้นสุดสวยที่เฉื่อยชาต่อโลก อย่างฮารุนะที่ต้องหันมารวมแสดงความคิดเห็น

 

บางทีคนกลุ่มนี้ ถ้าเกิดให้แสดงความคิดเห็นอะไรขึ้นมาจริงๆคงไม่น่าจะรอด เพราะแต่ละคนอินดี้ตัวพ่อ อาร์ตตัวแม่เสียขนาดนี้ ชักเริ่มไม่แน่ใจว่า คนกลุ่มนี้มันหาจุดไหนมาเจอกันฟะ ไม่มีอะไรเหมือนกันสักนิด อยู่ก็อยู่กันคนละประเทศ

 

“อ่า ไม่ดีเหรอ งั้นเป็นที่ไหนดีละ ฉันไม่มีความคิดอื่นเลยอ่ะ”

 

ยูโกะครางออกมาอย่างเสียดาย เมื่อมติของเธอไม่ผ่าน แหม ทั้งที่เธออุตสาห์มั่นใจถึงขนาดนี้ ทำเธอแอบรู้สึกเสียเซลฟ์นะเนี่ย

 

 

“เอ่อ งั้นถ้าไม่รู้จะไปไหน งั้นเราก็กลับไป โรงเรียนเก่าของเรามั้ย ก็ที่นั่นเป็นที่ๆเราได้เจอกันนี่นา”

 

ความคิดเห็นจากคนที่ไม่น่าเชื่อว่าจะออกความคิดเห็นได้เป็นเหตุผลกับเค้ามากที่สุด โคจิมะ ฮารุนะ หญิงสาวผู้เฉื่อยชา จะมีความคิดดีๆขนาดนี้เลยเหรอ

 

ยูโกะหันมองคู่หมั้นข้างกาย ก่อนจะเอามือแนบแก้ม ทาบหน้าผากของอีกฝ่าย เพื่อดูว่าอีกฝ่ายตัวร้อนไม่สบาย หรือ เป็นไข้หรือเปล่า เอ๊ะ หรือพายุกำลังจะพัดถล่มเกาะญี่ปุ่น

 

“จะมาจับหน้าฉันทำไมคะ ยูจัง ฉันไม่ได้ตัวร้อนนะ”

 

โคจิมะ ฮารุนะ หญิงสาวผู้มีเรือนผมยาวสลวย ที่ถูกปล่อยยาวลงมาหันไปบ่นคนข้างกายที่มีปฏิกิริยาแปลกประหลาด เธอยื่นปากให้อีกฝ่ายอย่างงอนๆ

 

“พายุจะเข้าไหมนะ ฮารุนะจังพูดได้อย่างนี้น่ะ”

 

คราวนี้เป็น ชิโนดะ มาริโกะที่เอ่ยแซวอีกฝ่าย ร่างหญิงสาวผมยาวหันมาทำสีหน้าบูดบึ้งให้นางแบบชื่อดังตรงหน้า ก่อนจะเผื่อแผ่ไปที่เพื่อนในกลุ่มที่หัวเราะเธอ

 

“สงสัยว่าปีนี้ หิมะคงตกในหน้าร้อน”

 

โทโมะจินพึมพำออกมาเบาๆ แบบคนที่ไม่มีเจตนาจะว่ามาเฟียร่างบางตรงหน้าเลยสักนิด

 

“แต่ก็เป็นความคิดที่น่าสนใจนะ”

 

ทาคามินะ เอ่ยขึ้นเพื่อขัดประโยคที่อาจจะเป็นชนวนสงครามเย็น เมื่อมือเรียวของมาเฟียสาวจากอิตาลี่เริ่มหยิบระเบิด โดยเล็งจะปาคู่หมั้นคนสวยของเธอคนแรก

 

“ใช่ไหมละ ฉันก็คิดอะไรดีๆเป็นนะ”

 

มาเฟียสาวร่างโปร่งบางหันหาพวกทันที ยิ้มหวานเมื่อเจอคนเข้าข้างตนเอง มือบางเก็บระเบิดเข้าไปในกระเป๋าเหมือนเดิม ทำเอาคนข้างกายเริ่มปาดเหงื่อ เมื่อไม่คิดว่าตัวเองอาจจะเป็นเหยื่อของระเบิดทดลองของมาเฟียคนนี้

 

ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก ว่าระเบิดทดลอง เมื่ออีกฝ่ายมีงานอดิเรกที่แสนน่ารักน่าเอ็นดูเป็นอย่างยิ่ง ก็คือ การทดลองสร้างระเบิด แน่นอนว่าอนุภาคไม่ร้ายแรงเท่าไหร่หรอก ก็แค่พังคฤหาสถ์ตากอากาศของตระกูลโคจิมะที่อิตาลี่ไปหลายหลัง อ่อ ไม่นับรวมคฤหาสน์ตากอากาศของตระกูล โอชิมะ ที่อยู่ในอิตาลี่ด้วยล่ะนะ

 

 

…โหดเกินไปแล้วนะเนี๊ยง…

 

 

 

นี่คงเป็นเสียงในใจของใครหลายๆคนในกลุ่มนี้ที่คิดกันออกมาเป็นเสียงเดียวกัน

 

“งั้นตกลงว่า พวกเราไปเยี่ยมรุ่นน้องที่ โรงเรียนเก่าเสียหน่อยเนอะ แล้วค่อยไปเที่ยวทีอื่นต่อดีไหมละ”

 

คราวนี้มาริโกะซามะของทุกคนทำหน้าที่สรุปหัวข้อการประชุม อย่างสมกับคุณวุฒิที่เป็นถึงคนที่มีอายุเยอะที่สุดในกลุ่มเด็กสาวพวกนี้    ซึ่งน้อยครั้งนักที่จะทำให้เธอคนนี้ทำตัวให้เหมาะสมกับอายุเธอบ้างล่ะนะ

 

 

..ติ้ดๆ..

 

 

เสียงข้อความเข้าโทรศัพท์ของใครสักคนในกลุ่มนี้ทำเอาทุกคนก้มลงไปดูโทรศัพท์ตัวเอง เผื่อมีธุรกิจอะไรสำคัญจริงๆ

 

อัตสึโกะผู้ซึ่งรับรู้ถึงโทรศัพท์ที่สั่นในกระเป๋าตัวเอง ก็หยิบขึ้นมาเปิดดูข้อความ นัยน์ตาคู่สวยฉายแววเครียดออกมาทันที แต่ก็หายไปในเวลารวดเร็วก่อนจะขอปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำ

 

“เดี๋ยวมานะคะ”

 

ร่างบางเดินตรงไปที่ห้องน้ำ เธอยืนนิ่งอยู่หน้ากระจก มือของหญิงสาวจ้องมองไปยังโทรศัพท์อย่างครุ่นคิด ก่อนจะตัดสินใจเปิดข้อความของอีกฝ่ายขึ้นมา

 

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่สวยฉายแววเย็นยะเยือกราวกับคนไม่มีหัวใจจริงๆ สายตาแบบนี้ราวปีศาจที่พรากซึ่งชีวิตของคนมาหลายคน สายตาที่ราวกับคนๆนี้ไม่ใช่มนุษย์ ซึ่งสายตาเช่นนี้ไม่น่าจะอยู่ในแววตาของมาเอดะ อัตสึโกะ เสียด้วยซ้ำ

 

“ช่วงนี้รับงานหน่อยไหม องค์กรระบุว่างานนี้เป็นของเธอคงปฏิเสธไม่ได้ละ …กระสุนเงิน…”

 

หญิงสาวหรี่ตาลงอย่างสงสัย ว่างานอะไร ที่ต้องระบุเจาะจงอย่างแน่นอนว่าต้องเป็นเธอ ใช่..กระสุนเงิน คือโค้ดเนมของเธอ ทั้งที่ตั้งใจว่าจะถอนตัวออกจากองค์กรนี้ มองงานสุดท้ายในชีวิตเธอย่างตัดสินใจ งั้นถือว่างานนี้เป็นงานสุดท้ายแล้วกัน

 

อัตสึโกะเลื่อนสมาร์ทโฟนเครื่องโปรดของเธอของเธออย่างครุ่นคิด คาดเดาจุดประสงค์ของงานนี้ มองเด็กหญิงที่เธอไม่รู้จัก เมื่อจ้องไปที่คอของเด็กหญิงคนนั้น ก็พบสร้อยคอรูปปีกสีเงินที่แปลกตา หากแต่ดูล้ำค่า เกินกว่าที่จะเป็นสร้อยคอธรรมดา เมื่อเลื่อนลงมาดูข้อความอธิบายข้างล่างก็มีคำอธิบายว่า

 

“เป้าหมายของกระสุนเงินครั้งนี้คือเจ้าของสร้อยเส้นนี้”

 

“เบาะแสคือสร้อยเส้นนี้ รูปนั้นสร้อยคู่กายของ เจ้าหญิงแห่งจักรวรรดิ AKB ที่หายสาปสูญไปนาน”

 

หญิงสาวผมสั้นปะบ่ามองแววตาเย็นชาในกระจก ก่อนจะหันหลังพิงอ่างล้างมือ ก้มหน้าลงอย่างครุ่นคิดอะไรบางอย่าง บอกกับตัวเองว่า

 

…นี่คืองานสุดท้าย เมื่อจบลงแล้วเธอจะไปใช้ชีวิตธรรมดากับคนนี่เธอรัก…

 

“อัตจัง เป็นอะไรหรือเปล่า”

 

เสียงคุ้นเคยของร่างบาง ดวงตาเย็นชาอ่อนแสดงลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเจ้าของเสียงนี้คือคนที่ทำให้เธอผู้ซึ่งเดินอยู่บนทางอันแสนมืดมิด อยากจะเดินออกมาบนถนนที่มีแสงสว่างเคียงคู่กับร่างบางคนนี้ ทาคามินะ ผู้ซึ่งทำให้เธอปรารถนาชีวิตคนธรรมดา

 

“ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ”

 

หญิงสาวในห้องน้ำส่งข้อความกลับไปทันที ก่อนจะลบข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวกับมันทิ้งแล้วเดินออกมาด้วยรอยยิ้มน้อยๆเพื่อไม่ให้ร่างเล็กตรงหน้าเป็นห่วง

และข้อความที่ตอบกลับไปนั้นคือ

 

 …ตกลง..//กระสุนเงิน

 

บางที อัตสึโกะคงไม่รู้ว่า การตัดสินใจรับงานนี้จะทำให้ชีวิตเธอต้องพบกับความสูญเสียที่เธอจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now
Sign in to follow this  
Followers 0