[Fic] InuMina : Atsumina / Kojiyu / Wmatsui / Sayamilky Chapter6 Complete 151014

75 posts in this topic

44untitled-1.jpg

 

 

InnuMina

 

            Takahashi Minami x Maeda Atsuko

 

 

Oshima Yuko x Kojima Haruna

 

 

                                                     Matsui Jurina x Matsui Rena

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“แงงงงงงงงงงงงงงงงงงง”เสียงเด็กหญิงผมสีน้ำตาลยาวแผดเสียงร้องไห้ออกมาอย่างอดกลั้น ร่างเล็กลงไปนั่งกับพื้นยกมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเองเอาไว้

 

 

 

“ไอพวกหมาหมู่อย่าหนีนะเว้ย!”เสียงกร้าวของเด็กผู้หญิงอีกคนดังขึ้น เด็กน้อยวิ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่เด็กตัวเล็กๆที่สวมชุดยูกาตะพะรุงพะรังคนนึงจะทำได้พร้อมกับไม้กวาดในมือที่พร้อมจะเข้ามาลงโทษไอเด็กผู้ชายหน้าไม่อายที่รุมแกล้งเด็กผู้หญิงคนเดียวพวกนี้

“เฮ้ยๆๆ ซวยแล้วรีบไปกันเถอะ”เด็กผู้ชายวัยเดียวกันสามถึงสี่คนรีบวิ่งหนีไปทันทีก่อนที่ตัวเองจะโดนเด็กผู้หญิงที่ห้าวเกินตัวเอาไม้กวาดไล่ตีหัวอย่างที่เป็นมาทุกครั้ง

 

 

 

“ว๊ายยย”สิ่งที่ตามมาจากเสียงกรี๊ดคือเสียงหัวเราะของกลุ่มเด็กผู้ชายที่เธอเพิ่งไล่ไปเมื่อครู่

“ล้มหัวคะมำเลยยัยมาเอดะเฉิ่มโบ๊ะ” เด็กผู้ชายคนหนึ่งหัวเราะพร้อมกับเต้นส่ายก้นไปมายียวนอารมณ์ของเด็กหญิงที่ล้มคะมำลงกับพื้น ใบหน้าหวานสวยเกินเด็กนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยดินจนมอมแมมไปหมด เพราะชุดยูกาตะนี่แท้ๆทำให้เธอขยับร่างกายได้ไม่สะดวกเอาซะเลย

 

 

 

“โอ๊ย ยัยมาเอดะฉันจะไปฟ้องแม่ ฮืออออ”เพราะความกวนเบื้องล่างที่สร้างเอาไว้ เด็กหญิงมาเอดะ อัตสึโกะจึงได้ขว้างไม้กวาดในมือใส่หัวเด็กที่ร่อนก้นไปมาเหมือนชินจังดังโป๊ก เด็กชายทุกคนต่างก็ตกใจกลัวว่าเหยื่อรายต่อไปของยัยมาเอดะบ้าเลือดจะเป็นตัวเองเลยรีบวิ่งหนีกลับบ้านของตัวเองก่อนที่อัตสึโกะจะลุกขึ้นมาจัดการพวกเขาไปมากกว่านี้

 

 

 

“อัตจัง ฮึก... เจ็บมากไหม...”เด็กหญิงที่นั่งร้องไห้รีบคลานเข้ามาหาฮีโร่ที่เข้ามาช่วยเธอเอาไว้ มือเล็กๆนั้นรีบเช็ดน้ำตาของตัวเองกับชุดยูกาตะสีทึบของตัวเองก่อนจะยกขึ้นปัดดินที่ใบหน้าของอีกคน

 

 

 

“ไม่เจ็บเลยซักนิด ขอโทษนะฉันมาช่วยเธอไม่ทันอีกแล้ว”อัตสึโกะส่ายหน้าแล้วฉีกยิ้มกว้าง “อ๊ะ เธอมีแผลนี่นา พวกนั้นแกล้งเธอแรงขนาดนี้เลยหรอ” อัตสึโกะจับมือที่มีเลือดซึมอยู่ที่ฝ่ามือขึ้นมาดู “หน็อยแหน่ะ ฉันจะไปเอาเรื่องเจ้าพวกนั้น” ไม่พูดเปล่ายังรีบลุกขึ้นจะออกไปหาเรื่องจริงๆอย่างที่ปากว่าด้วย เด็กอะไรตัวเล็กนิดเดียวแต่ใจกลับใหญ่อย่างกับนักเลงหัวไม้

 

 

 

“ไม่เอานะอัตจัง อย่าไปเลยนะ ฮึก”มือเล็กนั้นรั้งชายกูกาตะของอัตสึโกะเอาไว้ พอรู้ว่าคนตรงหน้าจะไม่ไปไหนเธอก็ร้องไห้ด้วยความเสียขวัญอีกครั้ง

“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะ ฉันไม่ไปไหนแล้ว เจ็บแผลมากไหมจ๊ะ”อัตสึโกะจำใจต้องนั่งลงปลอบเพื่อนที่ตัวเล็กกว่าอีกครั้ง เธอจับมือที่เปื้อนเลือดนั้นขึ้นมามองด้วยความเป็นห่วง “ฉันจะรักษาให้นะ” อัตสึโกะพูดด้วยรอยยิ้มเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้จึงผุดรอยยิ้มขึ้นมาได้ แล้วยื่นมือของตัวเองไปข้างหน้ารอรับการรักษาจากอีกคน

 

 

 

“โอม ความเจ็บปวดจงหายไป”อัตสึโกะวางมือของตัวเองลงบนฝ่ามือที่บาดเจ็บ เธอกำมือเอาไว้ราวกำว่าหยิบจับก้อนอะไรได้ซักอย่าง จากนั้นก็เหวี่ยงแขนออกไปข้างๆพร้อมกับแบฝ่ามือออกอีกครั้ง สิ้นเสียงพูดแสงสีขาวก็สว่างวาบขึ้นที่ฝ่ามือของคนบาดเจ็บ คล้ายกับเส้นด้ายสีขาวบริสุทธ์วิ่งผ่านไปมาราวกับจะผสานแผลที่บาดเจ็บนั้นแล้วเมื่อแสงสีขาวนวลดับลง แผลที่ฝ่ามือนั้นก็หายไป

 

 

 

“ขอบใจมากนะอัตจัง”

“ไม่เป็นไรจ้ะ มิ...”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เฮือก.....เฮ้อ...... ฝันไปอีกแล้วสินะ...”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.......................................................................................................................................

 

 

ช่างกล้าหนีมาเปิดเรื่องใหม่นะ เรื่องเก่ายังดองอยู่เลย ><

เรื่องนี้เป็นฟิคที่แปลงมาจากบอร์ดเก่าอีกเช่นเคย แต่ใส่ความเป็นญี่ปุ่นเข้าไปอีกเยอะมาก

ขอออตัวแรงๆไว้ก่อนเลยนะคะว่าเรื่องนี้มีแรกบัลดาลใจมาจากเรื่อง Inuyasha

ดังนั้นถ้ามีอะไรคล้ายคลึงกันบ้างก็เพราะเอาเค้าโครงบางส่วนมาจากเรื่องนั้นนะคะ

ยังไงก็ฝากติดตามผลงานเรื่องนี้ด้วยนะคะ ขอบคุณค้าบบบ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ลงหลักปรักฐานอยู่ที่นี้แปป น่าติดตามมาก รู้สึกชื่อมันฮาแปลกๆ

inumina 5555 หมามินะ... มันเป็นอะไรที่ฮามาก กร๊ากกกกกกกก

Share this post


Link to post
Share on other sites

สะดุดตรงหัวข้อฟิค เลยเข้ามาอ่าน คิกๆ มินะเป็นน้องหมาละน๊าา

มารอติดตามและให้กำลังใจนะคะ อิอิ ขอไปสร้างบ้านยนต้นไม้เพื่อรออ่านเลยค่า คิกๆ

 

ความฝัน อัตจังฝันสินะ

Share this post


Link to post
Share on other sites
มินามิเป็นน้องหมาเฉยเลย
เราจองบ้านรอเลย

Share this post


Link to post
Share on other sites

เย่ๆๆๆ ไรเตอร์มาเปิดเรื่องใหม่แล้ว

 

กางเตนท์รอติดตามเลยเรื่องนี้ (จริงๆก็ตามทุกเรื่องอยู่แล้ว)

 

มาต่อไวๆนะคะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

อ่านชื่อเรื่องครั้งแรก 'InuMina=อิหนูมินา/นะ' ห้ะ!

พอดูคู่ชิปเท่านั้น คลิกอ่านทันใด!

มารอต่อคะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ลงหลักปรักฐานอยู่ที่นี้แปป น่าติดตามมาก รู้สึกชื่อมันฮาแปลกๆ

inumina 5555 หมามินะ... มันเป็นอะไรที่ฮามาก กร๊ากกกกกกกก

ใช่แล้วค่ะ ชื่อเรื่องถ้าอ่านเป็นภาษาไทยก็ "อินุมินะ"

อ่านแค่ชื่อมันก็แอบสปอยนิดๆแล้วเนอะว่ามินามิจะเป็นอะไร

แต่ก็ต้องรอติดตามนะคะ อาจจะไม่ใช่หมาธรรมดาๆก็ได้นะ ><

จริงๆตอนแรกกะว่าชื่อนี้เป็นแค่ชื่อเล่นๆเท่านั้นไม่ได้กะเอามาใช้จริงๆหรอกค่ะ

แต่เพราะว่ามันฟังแล้วดูคุ้นหูดีเลยตกลงปลงใจกับอินุมินะไปซะเลย

 

สะดุดตรงหัวข้อฟิค เลยเข้ามาอ่าน คิกๆ มินะเป็นน้องหมาละน๊าา

มารอติดตามและให้กำลังใจนะคะ อิอิ ขอไปสร้างบ้านยนต้นไม้เพื่อรออ่านเลยค่า คิกๆ

 

ความฝัน อัตจังฝันสินะ

ชื่อฟิคมันดึงดูให้หลงเข้ามาใช่ไหมคะ 555

มินามิจะเป็นหมาหรือเปล่าคงต้องคอยติดตามแล้วล่ะเนอะ

ถ้าลงตอนที่หนึ่งแล้วรีบลงจากต้นไม้มาติดตามเค้าด้วยนะคะ <3

 

มินามิเป็นน้องหมาเฉยเลย
เราจองบ้านรอเลย

ขอบคุณที่เข้ามาติดตามนะคะ

ขอคิดค่าจองบ้านรอมาเป็นการอ่านฟิคทุกตอนได้ไหมนะ >w<

 

ว้าว!!! คิดถึงอัตจังที่ซู้ด!!!^0^

ได้เจอกับอัตจังแบบเต็มอิ่มแน่นอนค่ะเรื่องนี้ คิดถึงอัตจังเหมือนกันเลย ><

 

 

เย่ๆๆๆ ไรเตอร์มาเปิดเรื่องใหม่แล้ว

 

กางเตนท์รอติดตามเลยเรื่องนี้ (จริงๆก็ตามทุกเรื่องอยู่แล้ว)

 

มาต่อไวๆนะคะ

 

ขอบคุณมากนะคะที่ติดตามทุกเรื่องเลย

สัญญาว่าจะไม่ดองนานจนเกินไปเหมือนเรื่องอื่นๆโนะ :P

 

รอตามฮะ ><

ขอบคุณมากนะฮะ ><

 

อ่านชื่อเรื่องครั้งแรก 'InuMina=อิหนูมินา/นะ' ห้ะ!

พอดูคู่ชิปเท่านั้น คลิกอ่านทันใด!

มารอต่อคะ

ดูท่าว่าจะมีหลายคนเลยนะที่หลงเข้ามาเพราะชื่อเรื่องนี้

คราวหลังต้องคิดชื่อเรื่องแปลกๆออกมาอีกจะแล้วสิ เผื่อจะมีคนหลงเข้ามาอ่านเยอะๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปล.แต่ตอนที่ 1 เสร็จเรียบร้อยแล้วนะคะ กำลังแก้ไขจุดที่บอดบางจุดอยู่ น่าจะลงไม่เกินคืนนี้แน่นอน ฝากติดตามด้วยน้าาา

Share this post


Link to post
Share on other sites

เปิดเข้ามาเพราะชื่อเรื่องเลย

ถึงจะไม่ค่อยเข้าจะภาษาญี่ปุ่นก็เหอะ -.-"

แบบว่ามันคุ้นๆเฉยๆ XD

 

คู่โปรดทั้งนั้นเลย รอติดตามคับ ^^

Share this post


Link to post
Share on other sites

InuMina

Chapter 1 : The New Miko

 

 

 

 

 

“วันนี้เจ้าก็อายุครบ15ปีแล้วสินะ อัตสึโกะ”ชายสูงอายุในชุดยูกาตะสีขาวบริสุทธ์พูดขึ้นขณะที่กำลังเดินอยู่ที่ระเบียงกว้างของบ้านที่เป็นทรงญี่ปุ่นโบราณ ดวงตาเจนโลกยังคงจับจ้องไปยังสวนภายนอก แม้ว่าคู่สนทนาของตัวเองจะอยู่ด้านหลังก็ตาม

“ค่ะท่านปู่”น้ำเสียงที่ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆตอบกลับมาจากปากของหญิงสาวที่สวมชุดจิฮายะหรือชุดมิโกะ ผมม้าที่ถูกปัดข้างเพื่อไม่ให้บดบังดวงตากลมโตที่รับกับขนตาเป็นแพสวย ผมดำขลับถักเปียเก็บขึ้นไปอย่างเป็นระเบียบอวดใบหน้าหวานสวยที่มักจะแสดงสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ของมาเอดะ อัตสึโกะ

 

 

 

“เจ้าอ่านกำหนดการของวันนี้เรียบร้อยแล้วใช่ไหม”น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยถามทายาทสายเลือดตรงที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว และ ‘ค่ะก็เป็นคำตอบเดียวสั้นๆได้ใจความที่เข้าได้รับกลับมา “นี่อัตสึโกะ ทำหน้าอย่างนั้นเสมอเจ้าไม่เมื่อยบ้างหรือ”ชายชรากล่าวหยอกล้อ แต่การตอบสนองที่ได้มายังคงเป็นเหมือนเดิมไม่ค่ะ’ เสียงหวานเพียงตอบกลับมาเท่านั้น

 

 

 

“เจ้านี่ช่างเป็นเด็กที่เสมอต้นเสมอปลายยิ่งนัก มาหาปู่ใกล้ๆซิ ปู่มีอะไรจะให้”มาเอดะ ชิโนบุ ผู้ดำรงตำแหน่งสูงสุดในการดูแลศาลเจ้าโบราญที่สืบทอดกันมาเป็นร้อยปีของตระกูลมาเอดะพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะหันกลับมากวักมือเรียกร่างบางตรงหน้าหลังจากนี่หันหลังคุยกันอยู่นาน

 

 

 

“มีอะไรหรือคะท่านปะ...”ไม่ทันได้ถามจบชายชราก็ดึงร่างของเด็กสาวอ่อนวัยเข้ามากอดเอาไว้ ตั้งแต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันวันนั้น นี่คงเป็นครั้งแรกในรอบเกือบสิบปีที่คนเป็นปู่ได้กอดหลานสาวของตัวเอง ความอบอุ่นและไอพลังวิญญาณสะอาดแผ่ออกมาโอบล้อมร่างบางเอาไว้ เด็กสาวเบิกตาโตเพราะการกระทำที่เหนือความคาดหมาย เมื่อตั้งสติได้เธอจึงรีบผละตัวเองออกก่อนที่ความอ่อนแอที่ตั้งใจจะปิดกันมันตลอดกาลจะเผยออกมา

 

 

 

“เจ้ารู้ไหมอัตสึโกะ อ่า อัตจังสิ ปู่อยากกอดเจ้าแบบนี้มานานแล้ว ภาระที่เจ้าแบกเอาไว้บนบ่าปู่รู้ว่ามันหนักหนายิ่งนัก แต่เจ้าไม่จำเป็นต้องพรากความเยาว์วัยของเจ้าออกไปอย่างนี้เลย ปู่อยากเห็นหลานสาวที่มักจะยิ้มอยู่เสมอคนนั้นกลับมา อย่างน้อยก็อยากเห็นมันอีกครั้งก่อนจะตาย”ชายชราไม่ปล่อยให้เด็กสาวที่แสดงอาการขัดขันหลุดออกไปจากอ้อมแขน มือที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นลูบหัวของเด็กสาวอย่างอ่อนโยน คำพูดคมคายสื่อความถึงอัตสึโกะได้อย่างกระจ่างแจ้ง นั่นสิ นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้สัมผัสความสนุกแบบเด็กธรรมดาๆทั่วไป

 

 

 

 “ปู่กำลังจะทำให้หนูเสียเวลานะคะ”อัตสึโกะพยายามข่มเสียงที่สั่นเครือของตัวเองให้เป็นปกติ ทั้งๆที่อยากจะกอดตอบแทบตายแต่เธอเลือกที่จะหาทางออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดแทนที่ยกแขนขึ้นโอยรัดร่างตรงหน้าเอาไว้ ชายชรายอมปล่อยร่างของผู้เป็นหลานออกจากอ้อมแขน อัตสึโกะรีบโค้งลาแล้วเดินจากไปทันที

 

 

 

 

“อัตจัง...”เสียงเรียกของชิโนบุทำให้ ฝีเท้าของอัตสึโกะชะงักอีกครั้ง “สุขสันต์วันเกิดนะลูก” เมื่อได้ยินแล้วว่าคนเป็นปู่ต้องการจะพูดอะไรเธอจึงก้าวเท้าผ่านประตูออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

 

 

 

“หากเจ้าแข็งแกร่งอย่างที่เจ้าแสดงออกได้จริงปู่คงจะไม่ห่วงเจ้าเลย แต่หลังจากวันนี้ไปปู่คงไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าต่อไปอีกแล้วสินะ”ชายชราผลิยิ้ม พึมพำกับตัวเองตามประสาคนแก่ที่รู้ชะตากรรมของตัวเอง วันนี้อะไรหลายๆอย่างจะเปลี่ยนแปลงไป หากผ่านไปได้ด้วยดีชิโนบุคงได้ตายตาหลับเสียที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ทุกอย่างพร้อมแล้วค่ะมาเอดะซัง”เด็กสาวในชุดจิฮายะที่กางเกงฮากามะเป็นสีส้มเพลิงเดินมากระซิบบอกอย่างระมัดระวัง อัตสึโกะกำลังนั่งพับเพียบเพื่อทำสมาธิค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้น

“ขอบใจมากมิยูกิ จะไปเดี๋ยวนี้แหละ”เธอรับคำพลางลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีสง่างาม ทุกกริยาท่าทางล้วนแต่ชวนจับจ้อง อัตสึโกะถูกอบรมสั่งสอนเพื่อเป็นมิโกะตั้งแต่อายุ 9ขวบ ไม่เพียงแค่เรื่องกริยามารยาท และการทำพิธีต่างๆเพียงเท่านั้น แต่เธอยังต้องเรียนรู้วิธีการต่อสู้ทั้งการต่อสู้ด้วยมือเปล่า การใช้อาวุธรูปแบบต่างๆและการใช้เวทย์มนต์

 

 

 

“เฮ้ อัตสึโกะ แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะจ๊ะ~~”เสียงระรื่นอารมณ์ดีเป็นเอกลักษณ์แบบนี้ ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร มิยางาว่า ซาเอะเดินปรี่เข้ามาหาถึงจะสวมชุดจิฮายะที่ฮากามะเป็นสีฟ้าอ่อนเหมือนกันแต่มันก็ไม่ทำให้ความคล่องตัวของซาเอะลดลงเลยแม้แต่นิด ขอบใจนะกับใบหน้าเรียบเฉยคือสิ่งที่ซาเอะได้รับกลับมาจากการทักทายอันแสนร่าเริงของเธอ ให้ไปเต็มร้อยได้กลับมาไม่ถึงสิบเหมือนเดิมสินะ

 

 

 

“เราต้องไปกันแล้วใช่ไหมมิลล์กี้จัง” วาตานาเบะ มิยูกิ ผู้ที่ได้ชื่อว่าผู้สืบทอดมิโกะจิตจำนงแห่งธาตุไฟและเป็นผู้ที่มีความเชี่ยวชาญด้านการแพทย์ที่เก่งที่สุดของตระกูลแพทย์อย่างวาตานาเบะพยักหน้ารับ คนตัวสูงจึงหันมาถามคนที่เป็นตัวหลักของพิธีเสียแทน “เธอรู้สินะว่าคืนนี้เป็นคืนเดือนเพ็ญ”อัตสึโกะพยักหน้าตอบ “งั้นเธอก็รู้แล้วสินะว่าต้องทำยังไง ช่วงนี้พวกปีศาจที่หลุดมาที่โลกเรามันเริ่มเยอะมากขึ้นทุกทีถ้าเธอไม่รีบทำพิธีให้เสร็จ ฉันคงได้ออกแรงบ้างล่ะ พร้อมแล้วสินะ เธอน่ะ” ความร่าเริงที่มีกลายเป็นความตึงเครียดเข้ามาแทนที่ อัตสึโกะพยักตอบ

“ไม่มีอะไรจะพร้อมไปมากกว่านี้แล้วล่ะ”

 

 

 

อัตสึโกะเดินออกมาจากบ้านที่ใหญ่โตจนแทบจะเรียกว่าคฤหาสน์ก็ได้ มุ่งหน้าไปยังบ่อน้ำศักดิ์สิทธ์ที่ถูกเล่าขานต่อกันว่าน้ำภายในบ่อแท้จริงแล้วเป็นน้ำตาของเทพมังกรที่หลั่งออกมาเพื่อชำระล้างความสกปรกในจิตใจของมนุษย์ตั้งแต่สมัยก่อน ร่างเด็กสาวอีกสองคนในชุดจิฮายะแบบเดียวกันเพียงแต่สีของฮากามะของแต่ละคนต่างออกเป็นเป็นสีน้ำตาลและน้ำเงินยืนรออยู่ในตำแหน่งที่ถูกกำหนดเอาไว้เพื่อสร้างข่ายมนต์มายา โดยมีชิโนบุยืนรออยู่ตรงกลาง

 

 

 

“เริ่มเลยเถอะค่ะ”อัตสึโกะเดินมานั่งอยู่ตรงกลางวงแหวนเวทย์อาคมที่ชิโนบุร่างเอาไว้อย่างแน่นหนา

“ต่อจากนี้ ชีวิตของเจ้า จะมีเพื่ออุทิศแด่โลกนี้ เจ้าเข้าใจแล้วใช่ไหมอัตสึโกะ”ชิโนบุถามย้ำแต่ถึงอย่างนั้นคำตอบก็มีแค่อย่างเดียวคือ “ใช่” เห็นอย่างนั้นแล้วมิยูกิจึงรีบเดินเข้าไปประจำตำแหน่งของตัวเอง ส่วนซาเอะเดินเข้าไปหยิบถังไม้ก้มลงใช้มันเพื่อตักน้ำจากบ่อน้ำศักดิ์สิทธ์แล้วเดินตรงมาหาคนที่รอทำพิธีอยู่

 

 

 

“ด้วยน้ำศักดิ์สิทธ์แห่งบ่อน้ำตาของเทพมังกรนี้ ขอจงช่วยชำระล้างความแปดเปื้อนในจิตใจของหญิงสาวพรหมจรรย์ผู้อาสาเป็นมิโกะแก่งชินโต ผู้ที่จะสืบทอดเจตนารมณ์ของมิโกะผู้ยิ่งใหญ่ชิมาซากิ ฮารุกะ และจะอุทิศตัวเองเพื่อปกป้องโลกมนุษย์จากความชั่วร้ายต่างๆที่จะเกิดขึ้นด้วยความเต็มใจ”น้ำใสเย็นถูกราดลงบนไหล่จากข้างหนึ่งไปอีกข้างหนึ่งช้าๆจนชุดจิฮายะแนบลู่ติดไปกับร่างบางที่นั่งหลับตาพนมมืออยู่ เสร็จขั้นตอนซาเอะเดินกลับไปยืนที่ตำแหน่งของตัวเอง คนทั้งสี่ที่เป็นเสมือนจตุรเทพที่คอยปกป้องศาลเจ้าหันไปพยักหน้าให้สัญญาณกับชิโนบุอย่างพร้อมเพรียง พิธีกรรมศักดิ์สิทธ์จึงได้เริ่มขึ้น

 

 

 

“ข้าชิโนบุ ผู้ดำรงตำแหน่งสูงสุดแห่งตระกูลมาเอดะ ผู้ที่สืบทอดเจตนารมณ์ต่อมาจากตระกูลชิมาซากิ จะขอแต่งตั้งมาเอดะ อัตสึโกะผู้สืบทอดสายเลือดโดยตรงต่อมาจากบุตรชายเพียงคนเดียวของข้า เป็นมิโกะสูงสุดแห่งชินโตที่จะคอยทำหน้าที่ปัดเป่าความชั่วและกำจัดปีศาจร้ายด้วยจิตใจที่บริสุทธ์”สิ้นคำกล่าวแสงสว่างจากวงแหวนเวทย์ก็สว่างวาบเป็นลำแสงสีขาวสะอาดพุ่งสูงขึ้นสู่ท้องฟ้ามืดยามราตรี จตุรเทพทั้งสี่จึงเริ่มท่องคาถามนต์กางข่ายเวทย์เพื่อป้องการการเข้ามารบกวนพิธีครั้งนี้

 

 

 

ร่างของอัตสึโกะยังคงหลับตานิ่ง หลังจากนี้ไปเธอจะต้องพิสูจน์ตัวเองว่าเธอจะเหมาะกับการเป็นมิโกะหรือไม่ หากจิตใจเธอยังแปดเปื้อนหรือไม่นิ่งพอสิ่งที่ได้รับตอบแทนคือการดับสูญของวิญญาณเพื่อเป็นการอุทิศให้กับความบริสุทธ์อย่างแท้จริงและป้องกันการก่อเกิดเป็นมิโกะดำที่อาจจะสร้างความเดือดร้อนในภายหลัง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อัตสึโกะเดินอยู่ในลานหญ้าโล่งกว้าง เธอเดินไปเรื่อยๆเพื่อจะหาทางออกจนกระทั่งได้พบน้ำตกแห่งหนึ่ง เธอเดินเข้าไปใกล้ขึ้นแล้วก็พบกับร่างของใครบางคนที่รูปร่าง หน้าตา ท่าทางล้วนเหมือนถอดแบบออกมาจากเธออย่างกับแกะ เพียงแต่ชุดที่เธอคนนั้นใส่เป็นสีดำทั้งหมดยืนอยู่เหนือผิวน้ำหน้าสายน้ำตกที่ซัดกรรโชกตามแรงโน้มถ่วง

 

 

 

“ข้ารอเจ้ามาตั้งนานอัตสึโกะ เราได้คุยกันซักทีนะ”เสียงเย้ยหยันเอ่ยทักทาย อัตสึโกะมองฝาแฝดตรงหน้าที่เป็นภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นจากการทดสอบเป็นมิโกะด้วยสีหน้าที่ยังนิ่งเฉยเหมือนปกติ

“ฉันไม่รู้ ว่าฉันมีฝาแฝดด้วย”คำตอบของอัตสึโกะทำให้ร่างนั้นหัวเราะร่วน “เธอคงเป็นบททดสอบของฉันสินะ”ร่างลวงตานั้นยิ้มเยาะก่อนจะลอยมายืนอยู่ตรงหน้าของเด็กสาว “ฉันไม่ให้เธอผ่านไปได้ง่ายๆหรอกนะอัตสึโกะ ถ้าใจเจ้าไม่บริสุทธ์พอข้าจะดูดกลืนดวงวิญญาณของเจ้าให้หมดซะเลย”อัตสึโกะมองคนที่หน้าตาเหมือนตัวเองกำลังเลียริมฝีปากเหมือนกำลังจะได้กินของอร่อยท่าทางกริยาทั้งหมดเห็นแล้วมันช่วงทำให้รู้สึกน่าโมโหจริงๆ เห็นแบบนี้แล้วรับรองว่าชาตินี้จะไม่ทำท่าทางแบบนี้เด็ดขาด ทุเรศตาตัวเองชะมัด

 

 

 

“งั้นก็เริ่มเลยเถอะ ฉันไม่ได้มีเวลามากมายขนาดนั้น”อัตสึโกะเร่ง ไม่อยากจะเสียเวลามองเห็นคนที่หน้าตาเหมือนตัวเองทำท่าทางน่ารำคาญแบบนี้นานๆนักหรอก “นี่รีบร้อนจังเลยนะ อัตสึโกะ เธอน่ะคิดว่าตัวเองมีคุณสมบัติพอที่จะเป็นมิโกะได้งั้นรึ”ชั่วพริบตาร่างที่ยืนอยู่ตรงกันข้ามกลับเดินเข้ามาประชิด เสียงนั้นกระซิบลงที่ข้างหูเย้ายวนให้คนที่ยืนนิ่งอยู่โมโห “คนเป็นมิโกะต้องมีจิตใจที่ขาวสะอาดปราศจากความเคียดแค้น อิจฉา ริษยา หากจิตใจเจ้าบริสุทธิ์เจ้าจะยอมยกโทษให้กับคนที่เคยฆ่าพ่อฆ่าแม่เจ้าได้ไหม...”ร่างลวงตานั้นเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า นิ้วไล้ไปตามใบหน้าเรียวสวยก่อนดวงตาคู่นั้นจะสบสึกเข้าไปถึงจิตใจของอัตสึโกะ ก่อนจะจับคางมนนั้นหันไปมองภาพที่ตนสร้างเอาไว้เบื้องหลัง ดวงตาของอัตสึโกะกระตุกวูบ เธอยังจำมันได้ชัดเจน ร่างบางเคลื่อนย้ายร่างกายไปหาร่างของปีศาจเบื้องหน้านั้นแล้วก็ต้องทะลุตัวมันไปราวกับควันเพียงเสี้ยววินาที

 

 

 

“ใจร้อนจังเลยนะอัตจัง”น้ำเสียงยั่วโมโหดังขึ้นข้างหู “ดูแค่นี้ข้าก็รู้แล้วนะ ว่าใจเจ้ามันยังนิ่งไม่พอ ว่าไงล่ะถ้าสิ่งที่เจ้าเจอมันไม่ใช่ภาพลวงตาแต่เป็นของจริง เจ้าจะพุ่งเข้าไปฆ่ามันอย่างไม่คิดชีวิตแบบเมื่อครู่นี้ไหม”

“ฉันจะตามไปฆ่ามันแบบที่ฉันทำกับภาพลวงตาของเธอนั่นแหละ”อัตสึโกะตอบเสียงเรียบร่างลวงตานั้นหัวเราะชอบใจ “งั้นเจ้าก็ฆ่ามันเพราะจะล้างแค้นให้พ่อกับแม่ของเจ้าสินะ ถ้างั้นการทดสอบนี้เจ้าต้องสละชี...”

 

 

“ฉันบอกว่าฉันจะตามไปฆ่ามัน แต่ที่ฉันจะไปตามฆ่าเจ้าพวกนั้นไม่ใช่เพราะอยากจะแก้แค้นให้กับท่านพ่อท่านแม่ เจ้าพวกนั้นเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่ควรดำรงอยู่บนโลก มันเข่นฆ่าคนบริสุทธิ์จำนวนมากอย่างเลือดเย็นเพื่อให้ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการฉันจึงปล่อยมันเอาไว้ไม่ได้ แก้แค้นไปท่านพ่อม่านแม่ก็ไม่ฟื้นขึ้นมาอยู่ดีจะไปทำอะไรโง่ๆที่เรียกว่าการแก้แค้นทำไม” อัตสึโกะมองเห็นภาพลวงตานั้นกำลังยิ้มอย่างพอใจ เพราะนี่คือสภาวะศักดิ์สิทธ์สิ่งที่อัตสึโกะตอบออกไปจะจริงหรือไม่ ภาพลวงนั่นย่อมรู้ดี ชุดที่เคยเป็นสีดำทึบกลับกลายเป็นสีขาวทั้งยังเปล่งแสงเป็นออร่าออกมา หน้าตาของภาพนั้นเปลี่ยนไปเป็นรูปร่างหญิงสาวคนหนึ่งที่คุ้นตาแต่จำไม่ได้ว่าเคยเห็นจากที่ไหน

 

 

 

“มาเอดะ อัตสึโกะ มิโกะคนใหม่แห่งชินโดเอ๋ย เจ้าจงมีสติกับสิ่งที่เจ้าทำ ไตร่ตรองความต่างๆด้วยความเยือกเย็น เป็นผู้นำของโลกโดยไม่แบ่งแยกสายเลือดและต้นกำเนิด จงเป็นตัวของตัวเองอย่าได้สนใจคำครหาหากสิ่งที่เจ้าทำนั้นเป็นสิ่งที่เจ้าคิดจะทำเพื่อผู้อื่น ข้าขอฝากโลกนี้ไว้กับเจ้าด้วยนะ มิโกะตัวน้อย”

 

 

 

แสงสว่างนั้นค่อยๆลดลงเรื่อยๆแล้วค่อยแปรรูปร่างกลายมาเป็นดอกโบตั๋นสีขาวลอยอยู่ที่กลางหน้าผากมนก่อนจะลางหายไปกับผิวขาวนวลนั้นของอัตสึโกะ ชิโนบุยิ้มอย่างพอใจแสดงว่าการทดสอบต่างๆได้เสร็จสิ้นไปด้วยดีแถมยังใช้เวลาเข้าไปทดสอบเร็วกว่าที่คาดไว้ซะอีก จตุรเทพทั้งสี่ยุติการกางข่ายมนต์ลงแล้วหันไปยิ้มให้กับผู้นำคนใหม่ของพวกเธอออย่างยินดี

 

 

 

“ผ่านไปได้ด้วยดีสินะ”ชิโนบุพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น เขายิ้มให้กับหลานสาวแต่รอยยิ้มนั้นกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกผิด ที่ทำให้ชะตาชีวิตที่สดใสของหลานสาวตรงหน้านี้ ต้องกลายมาเป็นผู้แบกรับภาระอันหนักอึ้ง

 

 

 

“คะ คุณปู่คะ!!!!”อัตสึโกะแผดเสียงร้องออกมาสุดเสียงด้วยความตื่นตระหนก ร่างของชายชราญาติคนเดียวบนโลกที่เธอมีอยู่ตอนนี้ล้มลงไปกับพื้น เร็วเท่าความคิดร่างบางที่เร็วกว่ารีบไปคว้าร่างของปู่ตัวเองเอาไว้ ของเหลวสีแดงเริ่มซึมไหลไปทั่วชุดยูกาตะสีขาวบริสุทธิ์ยอมมันจนกลายเป็นยูกาตะสีชาด

 

 

 

“ซายากะ มิยูกิ รีบพาท่านปู่รักษาเดี๋ยวนี้ ซาเอะเปิดมิติพาสองคนนั้นไปที”อัตสึโกะประกาศสั่ง ซายากะกับมิยูกิที่ทั้งท่าเตรียมการต่อสู้เพื่อปกป้องอัตสึโกะวิ่งมารับร่างของชิโนบุเอาไว้แล้วรีบเคลื่อนย้ายข้ามมิติที่ซาเอะสร้างเอาไว้ให้พาชายชราเข้าไปรักษาตามที่อัตสึโกะสั่งทันที ซาเอะกับยุยตัวแทนแห่งธาตุลมและดินรีบเข้ามาเพื่อป้องกันการโจมตีที่อาจจะเข้ามาอีกเมื่อไหร่ก็ได้ ดวงตากลมโตของอัตสึโกะจ้องมองร่างของชายชราที่เลี้ยงดูเธอมาตลอดหายข้ามมิติไปด้วยความอาลัย แต่เวลานี้เธอต้องปิดกั้นความอ่อนแอทิ้งทิ้งไปเสียก่อน

 

 

 

“อัตสึโกะซังระวังตัวด้วยนะคะ”ยุยมิโกะแห่งธาตุดินเอ่ยเตือนในมือที่เคยว่างเปล่าบัดนี้มีดาบคู่ที่เป็นอาวุธคู่กายอยู่ในมือตั้งท่าเตรียมการตอบโต้ “มันไม่ใช่พวกหางแถวแน่ๆไม่งั้นเราคงสัมผัสถึงมันได้”ซาเอะหยิบปืนคู่ออกมาจากกางเกงฮากามะตั้งท่าเล็กพร้อมยิง อัตสึโกะยันตัวขึ้นยืนดวงตาคมนั้นจับจ้องเพื่อมองหาว่าใครคือคนที่เป็นตัวการ ทางนั้นหรอ...

 

 

 

“นี่ฉันมาไม่ทันหรอกเหรอเนี่ย”เสียงหวานเอ่ย อัตสึโกะรีบหันไปมองต้นตอของเสียงนั้นทันที “กลายเป็นมิโกะโดยสมบูรณ์จนได้สินะแม่หนูน้อยอัตสึโกะ” หญิงสาวผมดำขลับในชุดกิโมโนสีน้ำเงินลายดอกซากุระสีเหลืองอ่อนลอยอยู่กลางอากาศตรงหน้าของอัตสึโกะพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยเยาะ

 

 

 

นัยน์ตาของอัตสึโกะวาวโรจน์ จำได้แม่น ทั้งน้ำเสียง ใบหน้า ทุกอย่างมันบ่งบอกได้ชัดเจน ไม่ผิดแน่เธอคนนี้อยู่ในคืนนั้น 1ใน 3 ปีศาจที่เข้ามาที่คฤหาสน์ทำลายทุกอย่างให้กลายเป็นจุลในช่วงพริบตา ค่ำคืนที่พรากเอาทุกอย่างที่เธอรักไปเมื่อแปปดปีก่อน

 

 

 

“กล้ามากนะที่มาหาฉัน”แค่ชั่วพริบตาร่างของอัตสึโกะยืนซ้อนหลังร่างของปีศาจสาว กริชเงินสั้นจ่ออยู่ที่ลำคอขาวของปีศาจสาวเอาไว้ “เข้ามารนหาที่ตายถึงที่เลยนะ ปีศาจงูทมิฬมิเนกิชิ”

“ใจร้อนจังนะหนูมิโกะ”ร่างที่เคยอยู่เบื้อหน้าเธอเหลืออยู่เพียงแค่อากาศ อัตสึโกะรีบหันไปหาร่างของปีศาจที่เคลื่อนย้ายข้ามมิติมาลอยอย่างอิสระอยู่ข้างเธอด้วยท่าทางที่ไม่เป็นเดือดเป็นร้อนอะไรเลย

 

 

 

“เมื่อแปดปีก่อนข้าทำพลาดนำเจ้ากลับไปโลกปีศาจไม่ได้ แต่ปีนี้ข้าจะไม่ยอมพลาดแน่นอน พลังของเจ้าเองตอนนี้ก็แก่กล้ากว่าเมื่อก่อนต้องเป็นประโยชน์กับท่านผู้นั้นมากกว่าเดิมแน่ๆ ข้าจะได้ไถ่โทษที่ทำพลาดไปเมื่อครั้งที่แล้ว เพราะฉะนั้นหนูน้อยมิโกะ ถ้าไม่อยากให้ข้าถล่มบ้านเจ้าอย่างคราวที่แล้วก็ให้มิเนกิชิแสนสวยคนนี้จับไปดีๆเถอะนะจ๊ะ”งูสีดำตัวใหญ่ค่อยๆเลื้อยออกมาจากแขนกิโมโนสีน้ำเงินของปีศาจสาว ดวงตาสีเหลืองวาวโรจน์ของมันจ้องมองมายังร่างของมิโกะคนใหม่ ลิ้นสองแฉกที่โผล่ออกมาเป็นจังหวะเพื่อประเมินพลังของคนตรงหน้าให้เจ้านายของมันได้รับรู้ ช่างดูน่าขยะแขยงเสียเหลือเกินสำหรับอัตสึโกะ

 

 

 

“มิเนกิชิ เวลาแค่แปดปีของโลกมนุษย์มันทำให้หน้าเธอเหี่ยวขึ้นมาเยอะเลยนะ ฉันคงจะไปไหนกับเธอไม่ได้หรอก แต่ถ้าอยากได้ตัวฉันจริงๆเธอคงต้องใช้กำลังบังคับฉันไป”จบเสียงเรียบปุ๊บหัวของงูนิลก็ขาดสะบั้นตกลงกับพื้นสลายกลายเป็นควันสีดำทันทีด้วยกริชเงินที่แปรสภาพเป็นดาบคานาตะ

 

 

 

“หน๊อยยัยเด็กมือวานซืน บังอาจมาฆ่ามุจังของฉัน แกตายซะ!!!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นั่นมันเสียงอะไรน่ะ เสียงอะไรกันที่ข้าได้ยิน มาสู้อะไรกันตรงที่ข้านอนอยู่กันนะ หนวกหูชะมัดเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

..................................................................................................................................

แอบช้ากว่ากำหนดไปวันนึง เพราะมัวแต่แก้แล้วแก้อีก

 

ตอนแรกออกมาแล้วเป็นยังไงบ้าง คอมเม้นเต็มที่เลยนะคะ

 

เพราะเป็นครั้งแรกที่แต่งอะไรออกมาบู๊ๆแบบนี้

 

แถมยังแฟนตาซีมากๆอีกต่างหาก

 

ขอบคุณที่เข้ามาติดตามนะคะ กำลังปั่นตอนที่สองต่ออยู่

 

อารมณ์ติสกำลังมา ไม่เกินอาทิตย์หน้า ได้อ่านแน่ๆค่ะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ปู่จ้า~....บ๊ายบาย~ *โบกมือบ๊ายบายท่านปู่*

ยูโกะจะอยู่ฝั่งไหนเนี้ย

คงไม่ใช่ว่าไปโผล่อยู่ใน1ใน3ของปีศาจหรอกเนอะ T^T

Share this post


Link to post
Share on other sites

เอิ่ม มี่จางงงง ทำไมแกไปอยู่ฝั่งปีศาจกาน~ โอ้ แล้วแบบนี้คนอื่นๆจะอยู่ฝั่งไหนกันมั้งเนี๊ย

ว่าแต่ไอ้คนที่มันนอนไปอยู่ไกล้ที่ๆชาวบ้านสู้กันเนี๊ย....คงจะไม่ใช่มินะหรอกนะ คงจะไม่สินะ #จ้องด้วยสายตาคาดคั้น

Share this post


Link to post
Share on other sites
มี่จังเป็นตัวร้ายเฉยเลย
ใครปลุก... ตกลงคนนั้นคือใคร
มินามิเปล่า

Share this post


Link to post
Share on other sites

ไอ้คนที่นอนอยู่เนี่ย คงไม่ใช่มินะหรอกนะ 55 // ได้กลิ่นมินะตุๆ

แล้วคนอื่นจะเป็นยังไงบ้างหนอ ลุ้นๆ มี่จังกลายเป็นปีศาจไปคนหนึ่งแล้ว จะมีใครอยู่ฝั่งนั้นอีกละนั้น

แอบเชียวลุงยูเป็นปีศาจจัง... = =

Share this post


Link to post
Share on other sites

ฮึบๆปีนต้นไม้ลงมาอ่าน 55

 

รอยยิ้มที่หายไปเพราะภาระที่แบกไว้สินะอัตสึโกะ

ท่านปู่ก็คงรู้ว่าเมื่อมีการสืบทอดนั่นหมายถึงเวลาของตนที่หมดลงสินะ

มี่จังเป็นงูเรอะ 1ใน3เทพปิศาจ จะมีใครอีกละเนี่ย (ถ้ามีซัซชี่ต้องอยู่ฝั่งปีศาจแน่ๆ 5555 แว๊กก!! อะไรลอยมา หลบบ)

ยูจัง เนี้ยงเนี้ยง มาริจัง โทโมะจิน มายุ ยูกิ ละจะอยู่ฝั่งไหน ลุ้นๆๆ รออ่านนะคะ ไรท์สู้ๆๆ :dookdik_greenTea_2: 

ฮึบๆปืนกลับไปนอนรอบนต้นไม้เหมือนเดิม(เอ็งเป็นลิงเรอะ!!)

 

ว่าแต่ไอตัวที่นอนอยู่ตรงที่เค้าต่อสู้กันเนี่ยคงไม่ใช่ว่าเป็น..มินามิ..หรอกนะ - -*(เพิ่งรู้สึกตัวรึไงนะ ความรู้สึกช้าจริง)

Share this post


Link to post
Share on other sites

สนุกมากเลยค่ะพี่ซาหริ่ม เค้าอ่านแล้วอยากตามไปบังคับให้แต่งต่อถึงที่

 

แต่งแนวแฟนตาซีแบบนี้มันก็โอเคออกนะคะ ไม่ต้องกังวลๆ

 

ชอบคุณปู่อัตจังอ่ะ มีการแซวหลานด้วยว่าไม่เมื่อยหน้าบ้างหรอ 5555

 

มาตอนแรกก็บู๊กันเลยทีเดียว จะรอตอนที่พระนางได้พบกันซักทีนะคะ

 

สู้ๆนะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ปู่จ้า~....บ๊ายบาย~ *โบกมือบ๊ายบายท่านปู่*

ยูโกะจะอยู่ฝั่งไหนเนี้ย

คงไม่ใช่ว่าไปโผล่อยู่ใน1ใน3ของปีศาจหรอกเนอะ T^T

มาได้ไม่นานปู่เราก็จะไปแล้วซะแล้วเนอะ

ส่วนเรื่องยูจังนี่กำลังจังหวะเท่ๆออกมาอยู่ล่ะ แต่จะอยู่ฝั่งไหนนี่ต้องติดตามนะคะ

 

เอิ่ม มี่จางงงง ทำไมแกไปอยู่ฝั่งปีศาจกาน~ โอ้ แล้วแบบนี้คนอื่นๆจะอยู่ฝั่งไหนกันมั้งเนี๊ย

ว่าแต่ไอ้คนที่มันนอนไปอยู่ไกล้ที่ๆชาวบ้านสู้กันเนี๊ย....คงจะไม่ใช่มินะหรอกนะ คงจะไม่สินะ #จ้องด้วยสายตาคาดคั้น

นั่นน่ะสิ จะเอาคนอื่นๆไปอยู่ทีมไหนกันบ้างดีนะ 5555

ส่วนไอคนที่หลับอยู่นี่จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก... #กระโดดหนีเข้าหลุมดำ

 

มี่จังเป็นตัวร้ายเฉยเลย
ใครปลุก... ตกลงคนนั้นคือใคร
มินามิเปล่า

จะใช่มินามิหรือเปล่านี่ต้องมารอติดตามตอนหน้านะคะ <3

 

ไอ้คนที่นอนอยู่เนี่ย คงไม่ใช่มินะหรอกนะ 55 // ได้กลิ่นมินะตุๆ

แล้วคนอื่นจะเป็นยังไงบ้างหนอ ลุ้นๆ มี่จังกลายเป็นปีศาจไปคนหนึ่งแล้ว จะมีใครอยู่ฝั่งนั้นอีกละนั้น

แอบเชียวลุงยูเป็นปีศาจจัง... = =

เอ๋ ยูจังเป็นตัวร้ายหรอเนี่ย คิดถึงฉากบู๊แล้วท่าจะอลังน่าดู ><  

ตัวละครอื่นๆที่จะออกมารับรองค่ะปนเปไปหมด วุ่นวายแน่ๆ 555

ต้องรอดูกันต่อไปเนอะ ว่าจะเป็นยังไงบ้าง

 

ฮึบๆปีนต้นไม้ลงมาอ่าน 55

 

รอยยิ้มที่หายไปเพราะภาระที่แบกไว้สินะอัตสึโกะ

ท่านปู่ก็คงรู้ว่าเมื่อมีการสืบทอดนั่นหมายถึงเวลาของตนที่หมดลงสินะ

มี่จังเป็นงูเรอะ 1ใน3เทพปิศาจ จะมีใครอีกละเนี่ย (ถ้ามีซัซชี่ต้องอยู่ฝั่งปีศาจแน่ๆ 5555 แว๊กก!! อะไรลอยมา หลบบ)

ยูจัง เนี้ยงเนี้ยง มาริจัง โทโมะจิน มายุ ยูกิ ละจะอยู่ฝั่งไหน ลุ้นๆๆ รออ่านนะคะ ไรท์สู้ๆๆ :dookdik_greenTea_2:

ฮึบๆปืนกลับไปนอนรอบนต้นไม้เหมือนเดิม(เอ็งเป็นลิงเรอะ!!)

 

ว่าแต่ไอตัวที่นอนอยู่ตรงที่เค้าต่อสู้กันเนี่ยคงไม่ใช่ว่าเป็น..มินามิ..หรอกนะ - -*(เพิ่งรู้สึกตัวรึไงนะ ความรู้สึกช้าจริง)

เย่ๆ ปีนลงจากต้นไม้มาอ่านอย่างปลอดภัยใช่มั้ยคะ 555

คนอื่นจะอยู่ฝ่ายไหนบ้างนี่ต้องมารอดูนะ แต่จะใบ้ให้ว่า อัตสึโกะ ซาเอะ มิลกี้อยู่ฝ่ายดีล่ะ (ไม่บอกนี่เค้าไม่รู้เลย)

ส่วนไอคนที่นอนอยู่ก็คือ... #ตัดเข้าโฆษณา 

 

 

สนุกมากเลยค่ะพี่ซาหริ่ม เค้าอ่านแล้วอยากตามไปบังคับให้แต่งต่อถึงที่

 

แต่งแนวแฟนตาซีแบบนี้มันก็โอเคออกนะคะ ไม่ต้องกังวลๆ

 

ชอบคุณปู่อัตจังอ่ะ มีการแซวหลานด้วยว่าไม่เมื่อยหน้าบ้างหรอ 5555

 

มาตอนแรกก็บู๊กันเลยทีเดียว จะรอตอนที่พระนางได้พบกันซักทีนะคะ

 

สู้ๆนะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

 

เข้ามาอ่านแล้วหรอออ 555

ขอบคุณมี่เข้ามาติดตามนะจ๊ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปล.ตอนนี้ตอนที่สองแต่งจบแล้วนะคะ เหลือเสริมนู่นนี่อีกนิดหน่อย

ส่วนตอนที่สามก็ได้ประมาณ 60เปอร์เซนแล้วล่ะ ติดอยู่ที่นึงที่ยังหาเหมาะๆไม่ได้ วันนี้เลยมีการบ้าน

 

อยากให้รีดเคอร์ช่วย แนะนำประโยคคำสั่งเด็ดๆสี่พยางค์ ที่มีคำว่าเดี๋ยวนี้ เช่น "กินข้าวเดี๋ยวนี้" "นั่งลงเดี๋ยวนี้"(มาจากอินุยาฉะชัดๆ)

ถ้ายังไงก็แนะนำกันเข้ามาได้เลยนะคะ ถ้าผ่านจุดนี้ไปได้ก็จะจบตอนที่สามได้อีกไม่ช้า 

สำหรับวันนี้ บ๊ายบาย นะคะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

InuMina

Chapter 2 : Come back from the past

 

 

 

 

 

“หน๊อย ยัยเด็กมือวานซืน บังอาจมาฆ่ามุจังของฉัน ฉันจะฆ่าแกแล้วก็คนที่นี่ให้หมด!!!”มิเนกิชิปล่อยจิตสังหารระคนไอปีศาจแผ่ออกจนกว้างเป็นรูประฆังคว่ำปกคลุมรอบศาลเจ้ามาเอดะไว้ เหนือขึ้นไปบนท้องฟ้ายามวิกาลเกิดเป็นช่องว่างระหว่างมิติเชื่อมระว่างโลกมนุษย์กับโลกปีศาจแล้วอสูรกายปีศาจจำนวนมากก็ผ่านข้ามมิติเข้ามา

 

 

 

“หมาหมู่จริงๆเลยนะ”อัตสึโกะพูดอย่างหัวเสีย ดาบคานาตะในมือค่อยๆเรืองแสงเป็นไอสีขาวจากนั้นก็กระจายออกจากกันเป็นผีเสื้อสีขาวบอบบางแล้วจึงรวมตัวเข้าด้วยกันอีกครั้งเปลี่ยนแปรสภาพจากดาบเป็นคันธนูยาวกับลูกศร มิเนกิชิไม่เปิดโอกาสให้อัตสึโกะได้ตั้งตัวต้านกลับได้ทัน เธอส่งเหล่าปีศาจงูนับร้อยออกมาจากด้านหลังพุ่งเข้าหาร่างของมิโกะทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“รักษาได้ไหมมิยูกิซัง”ซายากะถามอย่างร้อนใจ มิยูกิเสกเรียกพูตสวรรค์กว่าสิบตนออกมาแล้วออกคำสั่งให้ทุกตนช่วยกันส่งพลังชีวิตออกมารักษาเพื่อหยุดเลือดและเพิ่มพูนพลังที่เสียไป มิยูกิมีสีหน้าเคร่งเครียด มือเล็กวางลงเหนือบาดแผลที่ถูกกริชงูมายาสีนิลขว้างทะลุผ่านช่องท้องทางด้านซ้ายแล้วลำแสงสีขาวก็ปกคลุมทั่วร่างของชิโนบุ

 

 

 

“ซะ ซายากะซัง...”น้ำเสียงสั่นเครือเรียกคนที่อยู่ข้างๆ

“ว่าไงมิยูกิ รักษาได้ไหม อย่าทำเสียงสั่นแบบนั้นสิ ฉันใจไม่ดีเลยนะ”ซาเอะถามตอบอย่างร้อนใจ แสงสีขาวค่อยๆหดตัวลงเหลือขนาดเท่าฝ่ามือเล็กของมิยูกิ พูตร่างเล็กที่ควรจะเข้ามารักษาบาดแผลกลับเข้าไปรุมอยู่ที่ตำแหน่งหัวใจของชิโนบุที่นอนหายใจโรยริน ทำให้มิยูกิยิ่งมั่นใจ ว่าการสันนิฐานของตัวเองไม่ผิดพลาด

 

 

 

“แผลทางกายฉันรักษาได้ ตะ...แต่ว่า ท่านชิโนบุไม่ได้แค่โดนทำร้ายแต่ยังโดนคำสาปที่เคลือบกริชมายานั้นเอาไว้เข้าครอบงำที่จิตใจ มันในเป็นคำสาปที่จะขุดลึกความหวาดกลัวที่สุดในหัวใจออกมาทำลายพลังชีวิตของคนที่โดน คนคนนั้นจะต้องเห็นภาพที่ไม่อยากเห็นมากที่สุดซ้ำแล้วซ้ำเล่าแล้วในที่สุดเขาก็จะตรอมใจตายไปเอง คำสาปนี้ฉัน...ไม่สามารถรักษาได้ค่ะ...ต้องเป็นผู้ใช้เท่านั้นถึงจะถอนมันออกได้”มิยูกิฟุบลงบนร่างของชิโนบุ เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ คนตรงหน้าเลี้ยงดูเธอมาอย่างกับหลานแท้ๆก็ไม่ปาน ความรักที่มีให้นั้นมากมายจนไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้เมื่อรู้ว่าต้องเสียคนตรงหน้าไป

 

 

 

“บ้าน่ะ มันเป็นแบบนี้ไม่ได้นะ”ซายากะทุบหมัดลงกับพื้นอย่างเจ็บใจ ดวงตาของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ “เราทำอะไรไม่ได้เลยแบบนี้มันเจ็บใจจริงๆ”คนที่เคยสุขุมเยือกเย็นรองมาจากอัตสึโกะอย่างซายากะยังไม่สามารถระงับความโกรธเอาไว้ได้ เธอเองก็เป็นหนึ่งในเด็กที่ชิโนบุเก็บเอามาเลี้ยงจากการถูกฆ่าล้างตระกูลเมื่อสิบปีก่อนการที่ต้องรับรู้ว่าผู้มีพระคุณเหนือชีวิตกำลังจะตายไปต่อหน้าโดยที่เธอทำได้แค่มองมันช่วงบีบหัวใจเสียเหลือเกิน

 

 

 

“ซายากะซังฉันควรทำยังไงดี ฉันก็ไม่สามารถปล่อยให้ท่านตายไปต่อหน้าต่อตาได้แต่ถ้ายื้อท่านเอาไว้มันก็เท่ากับว่าฉันปล่อยให้ท่านชิโนบุต้องทนกับสภาวะตายทั้งเป็นอยู่ดี”มิยูกิสะอื้นหนักขึ้น ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนัก “ฉันต้องทำยังไง บอกฉันสิ”เมื่อเห็นอีกคนนิ่งเงียบเธอจึงใช้มือที่กำลังสั่นเทาทั้งสองนั้นกระชากคอเสื้อของอีกคนไว้เพื่อเร่งเร้าคำตอบ

 

 

 

“มิยูกิ มิยูกิ! เธอต้องตั้งสติเอาไว้นะ”ซายากะรวบร่างเล็กมากอดเอาไว้ในอ้อมอกของตัวเอง “เข็มแข็งเข้าไว้ ตอนนี้ฉันเชื่อว่ามีเพียงเธอเท่านั้นที่จะช่วยท่าชิโนบุไว้ได้ เยือกเย็นเข้าไว้มิยูกิแล้วเธอจะเจอคำตอบ”ซายากะลูบหัวปลอบประโลมคนที่กำลังขาดสติ แม้ว่าตอนนี้ใจเธอจะร้อนรุ่มไม่แพ้กัน

 

 

 

“มิ ยู กิ...”เสียงแผ่วเบาเอ่ยเรียก ทำให้มิยูกิรีบหันมามองชิโนบุที่นอนอยู่ “อย่างร้องไห้ไปเลย ข้าไม่ได้ทรมานอะไรเท่าไหร่หรอก ข้าขอร้องเจ้าจงช่วยยื้อข้าเอาไว้จนกว่าอัตจังจะกลับมาได้ไหม”มิยูกิช้อนมือของชิโนบุที่มักจะใช้มันลูบหัวเธออย่างทะนุถนอมเธอพยักหน้ารัวแทนคำตอบ ชายชราจึงได้แต่ยิ้มจางๆบนใบหน้าก่อนดวงตาคู่นั้นจะปิดไปอีกครั้ง

 

 

 

“ซายากะซัง ฉันพอจะมีวิธียื้อเวลาอยู่นะฉันจะถอดวงจิตเข้าไปในร่างท่านชิโนบุเพื่อแบ่งความรุนแรงของคำสาปออกจากหนึ่งคนที่ต้องรับเต็มๆเป็นสองคน ฉันไม่รู้หรอกนะว่ามันจะได้ผลแค่ไหนแล้วจะได้กลับออกมาอีกหรือเปล่า แต่ถ้าฉันไม่กลับมา...รบกวนช่วยเลือกกิโมโนที่สวยที่สุดให้ฉันใส่ในงานศพด้วยนะ”มิยูกิหันมายิ้มให้กับซายากะ ไม่ทันที่ซายากะจะเอ่ยปากห้ามร่างของมิยูกิก็ล้มลงทันที เธอจึงรีบปรี่เข้าไปรับร่างนั้นมาหนุนบนตัก

 

 

 

“ฉันไม่ต้องเลือกกิโมโนให้เธอหรอก เพราะรู้ว่ายังไงซะ เธอต้องกลับมา...มิลล์กี้...”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฉันจะไปจัดการพวกหางแถวพวกนั้นเอง ซาเอะซังช่วยปกป้องอัตสึโกะซังด้วยนะคะ”ยุยฮังบอกก่อนจะพุ่งกระโดขึ้นไปตามต้นไม้ไล่ระดับไปเรื่อยจนถึงหลังคาของคฤหาสน์กลางที่เป็นช่องว่างมิติที่ทำให้ปีศาจหลุดเข้ามา ดาบคู่เรืองแสงวาบขึ้นครั้งหนึ่งแล้วลำตัวของปีศาจหลายสิบก็ขาดสะบั้นกลายเป็นไอควันสีดำลอยกลับเข้าไปในช่องข้ามมิติที่ใช้ผ่านทางเข้ามา

 

 

 

“ซาเอะ ฝากตรงนี้ทีนะ มิเนกิชิฉันจะรับมือเอง”ซาเอะผุดยิ้มบนใบหน้า ไม่ได้ยืดเส้นยืดสายมานานแล้ว ลูกกระสุนวิ่งแหวกอากาศพุ่งตรงเข้าฝูงงูสีดำ แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นแผ่จากจุดเล็กๆออกไปกว้าง ร่างของงูนับร้อยสลายกลายเป็นควันทันทีอย่างง่ายดายจากนั้นกระสุนอีกนับสิบก็ระดมยิงใส่กองทัพปีศาจงูที่เพิ่มจำนวนขึ้นอย่างต่อเนื่องแบบไม่ยั้ง

 

 

 

“ตอนนี้ก็เหลือแค่เธอกับฉันแล้วสินะ มิเนกิชิ”อัตสึโกะขึ้นสายธนูเล็งไปที่ปีศาจสาวตรงหน้า “ยัยเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม คิดจะมาต่อกรกับฉันมันยังเร็วไปเป็นร้อยปี” ร่างของปีศาจค่อยๆแปรสภาพผิวหนังกลายเป็นเกล็ดงูที่ดำสนิท แขนทั้งสองข้างแปรสภาพเป็นงูตัวยักษ์พุ่งเข้ามาทำร้ายอัตสึโกะทันที มิโกะกระโดนหลบได้อย่างฉิวเฉียด “นี่มัน...”อัตสึโกะหันไปมองเสื้อบริเวณไหล่ถูกละลายจนเห็นไล่ขาวเนียนเป็นรอบไหม้จางๆ “พิษงูงั้นหรอ...ทั้งๆที่ไม่ได้สัมผัสกับตัวมันทำไมถึง...”

 

 

 

“ฮ่าๆๆๆ มิโกะน้อยเจ้าช่างเขลานัก ผิวหนังของข้าถูกเคลือบไปด้วยพิษงูที่ร้ายแรงที่สุด ต่อให้ไม่โดนตัวแต่ไอพิษมันจะเผาไหม้ทุกสิ่งทุกอย่าง นี่ไม่ต้องให้ข้าบอกหรอกนะว่าถ้าเจ้าโดนกัดขึ้นมาจะเป็นยังไง!” มิเนกิชิหัวเราะอย่างพึงพอใจ สิ้นคำอวดอ้างสรรพคุณบอกความร้ายแรงของพลังของตัวเองแล้วก็ใช้แขนทั้งสองข้างบงการงูยักษ์ให้โจมตีร่างของมิโกะทันที

 

 

 

“อัตจัง! หน็อย ทำไมมันไม่หมดไม่สิ้นซักทีนะไอปีศาจงูพวกนี้”ซาเอะรีบเปลี่ยนแมกกาซีนปืนออกแล้วใส่อันใหม่เข้าไปอย่างรวดเร็ว แค่กำจัดงูพวกนี้ก็จะแย่แล้วจำนวนมากมายที่ไม่รู้ว่าหมดไปเมื่อไหร่กระสุนที่พกมาอาจจะไม่พอก็เป็นได้ ทางยุยเองก็กำลังกำจัดอสูรมากมายอยู่จะหวังให้มาช่วยอัตสึโกะคงเป็นไปไม่ได้แน่ๆคงต้องใช้สิ่งนั้นแล้วสินะ ซาเอะเก็บปืนกระบอกหนึ่งเหน็บไว้กับฮากามะหยิบยันต์แผ่นหนึ่งขึ้นมาแล้วใช้มันกรีดบนผ่ามือของตัวเองจนเลือดสีแดงสดไหลออกมา

 

 

 

“ขอให้ได้ผลด้วยเถอะ ด้วยพลังแห่งเทพวายุ ข้าผู้สืบทอดเจตจำนงมิโกะแห่งธาตุลมขอยืมพลังของพยัคฆ์ขาวตัวแทนของท่านช่วยปกป้องมิโกะสูงสุดแก่งชินโตด้วยเถิด” สมพัดกรรโชกแรงก่อตัวขึ้นรอบตัวของซาเอะ ขนาดของลมพายุค่อยๆขยายออกไปกว้างออกไปเป็นรูปร่างของเสือขาวขนาดใหญ่ ร่างของปีศาจงูนับพันตัวสลายไปในชั่วพริบตาเดียวคล้ายกับโดนมีดนับพันทิ่มแทง แต่ทว่าถึงกำจัดไปแล้วแต่มันก็ยังออกมาอีกเรื่อยๆ “ตรงนั้นสินะ”ซาเอะมองหาทิศทางที่ที่บรรดาปีศาจงูเลื้อยมา กระสุนลงอาคมนับสิบยิงแหวกอากาศพุ่งไปยังหินรูปร่างเหมือนไข่สีดำ

 

 

 

“ยัยเด็กโง่ปืนแค่นั้นมันทำอะไรไข่เฮะบิของฉันไม่ได้หรอก”เสียงของมิเนกิชิเอ่ยเย้ยหยันเมื่อเห็นว่าซาเอะกำลังพยายามทำอะไร ปีศาจสาวตวัดแขนข้างหนึ่งไปยังทิศทางที่ซาเอะยืนอยู่งูตัวเล็กสีแดงออกมาจากปากของงูดำยักษ์ที่ปลายแขนพุ่งเข้าไปทำร้ายซาเอะทันที ลูกธนูปราบมารแผ่ลำแสงสีขาวที่พลังในการทำลายความมืดดูจะมากกว่าปกติพุ่งไปที่งูตัวเล็กนั้นแล้วสลายมันไปทันที “คู่ต่อสู้ของเธอคือฉันต่างหากยัยหน้าเหี่ยว”ลูกศรอีกลูกถูกยิงทะลุเขตอาคมป้องกันตัวของมิเนกิชิถากใบหน้าปีศาจงูไปแม้จะเพียงเล็กน้อยแต่ก็ทำให้เกิดบาดแผลขนาดใหญ่ที่แก้มของปีศาจสาวจนเลือดสีแดงเข้นจนเหมือนสีดำไหลอาบหน้า

 

 

 

“ขอบใจมากนะอัตจัง”ซาเอะหันไปขอบคุณอัตสึโกะ คงต้องใช้มันแล้วสินะ ซาเอะแปรเปลี่ยนสภาพของลมกรรโชกรอบตัวมาเป็นก้อนพลังรูปร่างคล้ายเพชรในมือ แต่รูปร่างของมันกลับบิดเบี้ยวไม่ยอมคงที่เสียที เป็นเพราะตอนนี้เธอยังไม่ได้รับแต่งตั้งให้เป็นมิโกะลมอย่างเต็มตัว การควบคุมพลังเทพวายุจึงทำได้ไม่ดีนัก ทั้งยังใช้พลังวิญญาณของตัวเองในการใช้มากมายจนแทบจนตอนนี้พลังวิญญาณที่มีแทบจะหมดไปอยู่แล้ว “ขออีกนิด อีกนิดเดียวเท่านั้น ฉันต้องแก้แค้นให้ท่านชิโนบุและปกป้องทุกคนให้ได้”ซาเอะประกาศกร้าวใช้พลังที่เหลืออยู่ควบคุมจนพลังวายุในมือกลายเป็นก้อนพลังในมือเป็นรูปเพชรได้อย่างสมบูรณ์ “จากนี้ไปฉันฝากด้วยนะอัตจัง!!!”ซาเอะขว้างเพชรวายุในมือพุ่งตรงไปยังไข่ฮิเบะ ไข่หินสีนิลก้อนนั้นเกิดเป็นรอยร้าวก่อนจะเกิดแสงสว่างวาบแล้วแตกออกเป็นเสี่ยงๆสลายไปพร้อมกับบรรดาปีศาจงูและช่องว่างระหว่างมิติ “สำเร็จแล้วสินะ...อึก”ซาเอะกระอักโลหิตสีแดงออกมาจากปาก แขนข้างที่ใช้ควบคุมพลังวายุเกิดเป็นแผลฉกรรจ์เหมือนโดนมีดนับร้อยกรีด “อัตจังจากนี้ไปฝากด้วยนะ”สิ้นคำพูดรอยยิ้มประจำตัวของซาเอะก็เลือนหายไปพร้อมกับร่างโชกเลือดที่ล้มลงกับพื้น

 

 

 

 “ซาเอะ!!”อัตสึโกะร้องเรียกเสียงหลง แค่ชั่วพริบตาที่ร่างบางเสียสมาธิมิเนกิชิส่งปีศาจงูร่างยักษ์เข้ามารัดร่างของอัตสึโกะเอาไว้ “บังอาจมาสร้างแผลที่หน้าสวยๆของฉัน ต่อให้ต้องผิดคำพูดที่ว่าต้องเอาแกกลับไปแบบเป็นๆฉันก็ไม่สนแล้ว”แรงรัดรอบตัวที่มีมากขึ้นเรื่อยๆทำให้อัตสึโกะรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออก ทั้งยังความแสบร้อนที่เกิดขึ้นจากไอพิษงูนี่อีกทำให้เธอเริ่มจะหมดแรงเต็มที “หึ โทษตัวเจ้าเองเถอะยัยหนูมิโกะ ข้าจะฆ่าเจ้าจากนั้นข้าก็จะใช้คำสาปของยัยยูกิรินสาปพวกของเจ้าที่เหลือทุกคน ให้พวกมันทรมานเหมือนตายทั้งเป็นจนต้องร้องขอความตายเหมือนที่ข้าทำกับปู่ของเจ้า”ปีศาจสาวแผดเสียงหัวเราออกมาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับบังคับให้ร่างงูยักออกแรงรัดราวกับจะให้ตัวของมิโกะขาดเป็นเสี่ยงๆ

 

 

 

“ทะ ท่านปู่... แกบังอาจใช้วิธีต่ำช้าแบบนั้นกับท่านปู่ของฉัน ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้แกเด็ดขาด”ดวงตาคมวาวโรจน์แปรเปลี่ยนเป็นสีอำพันเหลือบมรกต พลังมากมายที่ไม่รู้มาจากไหนไหลเวียนไปทั่วร่างกาย ความรู้สึกนี้เหมือนเมื่อแปดปีก่อนเลย พลังมากมายที่ไม่สามารถควบคุมได้ พลังมหาศาลที่อัดอั้นอยู่ภายในร่างกายของอัตสึโกะปะทุรุนแรงขึ้นทุกทีจนระเบิดออกออกมาเป็นลำแสงสีขาวพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้วแผ่ขยายออกกว้างครอบคลุมทั่วคฤหาสน์ จุนซูอินะถูกใช้ขึ้นอีกครั้งพลังแห่งการชะระล้างมหาศาลที่เมื่อใดได้ใช้มิโกะผู้ใช้พลังวิญญาณจะสูญสิ้นไปพร้อมๆกับปีศาจที่ถูกชำระ งูยักษ์สลายกลายเป็นจุลทันที รวมถึงปีศาจมากมายที่หลุดเข้ามาก่อนที่ซาเอะจะปิดประตูเชื่อมมิติได้ ความชั่วร้ายทุกอย่างถูกพลังสีขาวที่แผ่ออกมาจากมิโกะชำระล้างจนหมดสิ้น

 

 

 

 

ตึกกกกก

 

 

 

 

 

ตึกกกกก ตึกกกกก

 

 

 

 

 

ตึกกกกก ตึกกก

 

 

 

 

 

ผนึกถูกปลดแล้ว ได้เวลาข้าออกไปจากที่นี่แล้วสินะ

 

 

 

 

 

“ข้างนอกนั่นจะเป็นยังไงกันบ้างนะ”ซายากะพึมพำกับตัวเอง ในเวลาแบบนี้เธอควรจะออกไปช่วยปราบปีศาจแต่ที่ทำได้คือนั่งอยู่เฉยๆเพื่อเฝ้ามองร่างของคนสองคนที่กำลังนอนทรมานอยู่ตรงหน้าแล้วตัวเองทำอะไรไม่ได้เลย

 

 

 

“รีบกลีบมาสิมิล์กี้”พูดบอกคนที่กำลังนอนดิ้นไปมาเพราะคำสาปอยู่บนตัก ใบหน้าสวยแสดงความทรมานออกมาอย่างไม่ปิดบัง เหงื่อเกาะพราวเต็มใบหน้าทั้งอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนมากขึ้นเรื่อยๆจนซายากะกลัวว่าเธอคนนี้กำลังจะตาย

 

 

 

“นั่นมัน...”ซายากะวางร่างของมิยูกิกับพื้น ดาบตานะถูกชักออกมาตั้งตาเตรียมต่อสู้กับปีศาจที่เข้ามาจนถึงห้องชั้นในของคฤหาสน์ต่อให้ต้องตายก็ต้องปกป้องคนทั้งสองตรงหน้านี้เอาไว้ให้ได้ ดาบเล่มงานตวัดตัดขาดร่างของปีศาจที่พุ่งเข้ามาเพื่อปกป้องมิยูกิและชิโนบุ สู้ได้ไม่นานก็มีแสงสีขาวจากภายนอกที่เข้ามาสลายร่างของปีศาจจนหมดสิ้น

 

 

 

“อึก...”เสียงของมิยูกิทำให้ซายากะรีบหันกลับไปมอง มิยูกิหยุดดิ้นไปมาก่อนจะค่อยๆเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้น “มิยูกิ ฟื้นแล้วหรอ”ซายากะรีบเข้าไปประคองร่างเล็กขึ้นมา มิยูกิยังคงนิ่งเงียบ แววตาเศร้าสร้อยของเธอมองเหม่ออย่างไร้จุดหมาย น้ำตาใสไหลอาบสองแก้ม “มิยูกิเจ้าเป็นอะไรไปน่ะ” ซายากะถามอย่างร้อนรนเมื่อเห็นคนตรงหน้าผิดปกติไป หรือว่าจะเป็นผลข้างเคียงจากการเข้าไปช่วยรับคำสาปจากชิโนบุ

 

 

 

“ท่านพ่อ ท่านแม่”เสียงเล็กรำพึงรำพัน ก่อนจะกรีดร้องออกมา เธอยกมือขึ้นมากุมหัวเอาไว้ฟุบลงร้องไห้อย่างหนักกับพื้นราวกับป้องกันตัวเองจากอะไรซักอย่าง “มิยูกิ มิยูกิ! มิลล์กี้!!”ซายากะรีบเข้ามาประคองร่างของมิยูกิมากอดไว้สรรพนามที่ไม่ได้ใช้เรียกคนตรงหน้ามานานหลุดออกมาจากปากของซายากะอีกครั้ง “ไม่ต้องกลัวนะ ฉันอยู่ตรงนี้ ไม่เป็นไรแล้วนะมิลล์กี้”ซายากะปลอบประโลมคนในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยนพลางส่งพลังวิญญาญของตัวเองให้กับร่างเล็ก “ซายาเน่...”เสียงเล็กเอ่ยเรียก มิยูกิเงยหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาขึ้นมอง ชื่อที่เคยใช้เรียกอีกฝ่ายเป็นประจำสมัยก่อนถูกใช้อีกครั้งเช่นกัน

“เก่งมากมิลล์กี้ ยินดีต้อนรับกลับมานะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฉันไม่ยอมแพ้เด็กเมื่อวานซืนง่ายๆหรอก!!!”ร่างปีศาจสาวที่ถูกดวงไฟสีขาวมากมายกำลังเผาไหม้ค่อยๆลอกคราบร่างกายที่เป็นมนุษย์ทิ้งแปรเปลี่ยนเป็นงูทมิฬขนาดมหึมาดวงตาสีชาดลุกวาวด้วยความโกรธแค้น นี่แหละร่างที่แท้จริงของมิเนกิชิ ปีศาจงูที่ได้รับการยกย่องว่าเก่งที่สุด

 

 

 

“อัตสึโกะซัง”หลังจากที่จุนซูอินะชำระล้างอสูรกายไปจนหมดยุยก็รีบกลับมาช่วย ทันทีที่เห็นสภาพของอัตสึโกะงรีบเข้ามาพยุงร่างนั้นเอาไว้ พิษปีศาจทำให้ร่างบางเกิดบาดแผลทั่วตัว พลังชำระล้างที่ถูกปลดปล่อยออกไปเมื่อครู่กินพลังวิญญาณเกือบทั้งหมดที่อัตสึโกะมีอยู่ไป จนตอนนี้แรงจะลุกยังแทบจะไม่มี  แต่มิเนกิชิยังยังไม่ถูกชำระล้างไปด้วย สมแล้วที่เป็นเทพในหมู่ปีศาจ เมื่อเทียบกับมิโกะมือใหม่อย่างเธอ นี่มันคงมาสุดทางแล้วสินะ

 

 

 

งูยักษ์ตวัดหางขนาดมหึมาฟาดลงบนตำแหน่งที่อัตสึโกะอยู่ ยุยรวบร่างบางขึ้นมาอุ้มไว้แล้วกระโดหลบการโจมตีพวกนั้น “เป็นอะไรไปยัยมิโกะน้อย ความอวดดีที่มีหายไปไหนหมดแล้วล่ะ มัวแต่หนีแบบนี้มันก็ไม่สนุกน่ะสิ”งูยักษ์พูดอย่างเหนือกว่า ส่งหัวหัวเราะชอบใจออกมาดังสนั่นพร้อมกับการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและรุนแรงมากขึ้น

 

 

 

“โอ๊ย!!!”ร่างของยุยโดนหางของมิเนกิชิปะทะเข้าอย่างจัง จนร่างของเธอและร่างของอัตสึโกะกระเด็นกันไปคนละทิศละทาง มิเนกิชิหัวเราะชอบใจ ปลายเขี้ยวแหลมพ่นเมือกยางเหนียวๆสีดำออกมาตรึงร่างของยุยกับพื้น “แค่นี้ก็หมดตัวเกะกะซักทีนะ” มิเนกิชิมันมามองร่างของอัตสึโกะที่กระเด็นมาบริเวณบ่อน้ำศักดิ์สิทธ์ อัตสึโกะพยายามยันตัวเองให้ลุกขึ้นยืนแต่สภาพของเธอตอนนี้แทบจะไม่เหลือเรี่ยวแรงอะไรอีกแล้ว

 

 

 

“เตรียมตัวตายได้แล้ว”มิเนกิชิพุ่งร่างของตัวเองเข้ามาหวังจะปลิดชีพของอัตสึโกะในคราวเดียว อัตสึโกะที่ไร้เรี่ยวแรงหลับตาลงเพื่อรับชะตากรรมของตัวเอง “อัตสึโกะซัง!!!!!!!”ฝุ่นควันฟุ้งไปทั่วบริเวณจนแทบมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น ยุยแผดเสียงเรียกอัตสึโกะ พยายามดิ้นให้หลุดจากเมือกงูนี้แต่ยิ่งดิ้นมันก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นอีก

 

 

 

“เท่านี้ทุกอย่างมันก็จบ เอ๊ะ!!”มิเนกิชิพูดอย่างพอใจ แต่เสียงนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความแปลกใจเสียแทน ฝุ่นควันค่อนๆจากลงพร้อมกับกับเงารางๆของใครบางคนกำลังอุ้มมิโกะสาวที่เธอคิดว่าคงจะตายไปแล้วไว้ในอ้อมแขน

 

 

 

“กล้ามากนะที่ปลดผนึกฉันออกน่ะพารูรุ”อัตสึโกะค่อยๆเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นช้าๆเจ้าของเสียงขี้เล่นที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเธอ ร่างกายที่ดูจากภายนอกแล้วน่าจะตัวเล็กกว่าคนที่ถูกอุ้มอยู่ แต่น้ำหนักของอัตสึโกะดูเหมือนจะไม่ทำให้ร่างเล็กนั้นรู้สึกหนักเลย ใบหน้าเรียวคม จมูกเป็นสันได้รูปรับกับดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ฉายแววจริงจัง ผมสีน้ำตาลตรงสยายยาวไปจนถึงกลางหลัง ดูภายนอกคนคนนี้เป็นผู้หญิงชัดๆแต่กลับสวมชุดฮากามะสีกรมท่าที่เหมือนจะเป็นแบบของผู้ชายมากกว่าผู้หญิง อะไรทั้งหมดยังไม่ชวนสะดุดตาเท่ากับ...หูที่มันไม่เหมือนหูของคนเลยซักนิด

 

 

 

“แกเป็นใครกัน!!”

 

 

 

“ข้าคือ ทาคามินะบุคคลลึกลับประกาศชื่อของตัวเองออกมาด้วยใบหน้าที่ปราศจากอารมณ์ อัตสึโกะมองคนตรงหน้าด้วยสายตาพล่าเลือน “คุณเป็นปีศาจแต่ทำไมคุณถึงมาช่วยฉันล่ะคะ” เอ่ยถามออกไปด้วยเสียงแหบพล่า ดูจากภาพลักษณ์แล้ว ทั้งยังกลิ่น แล้วก็ไอปีศาจที่ออกมาจากตัว คนคนนี้ไม่ใช้มนุษย์แน่นอน แต่มันมีบางอย่าง...ที่แตกต่างออกไป “หนวกหูจริงๆเลยนะเจ้าเนี่ยคนที่ผนึกข้าเอาไว้ทำไมถึงได้หมดสภาพแบบนี้น่าสมเพชชะมัดว่าแล้วก็วางร่างของมิโกะลงไปที่ข้างบ่อน้ำโดยไม่สนใจเลยว่าตอนนี้อีกคนกำลังขมวดคิ้วเข้าหากันเพราะความงุนงงจากคำพูดของตัวเอง“ข้าจะดึงความสนใจจากมันเมื่อได้จังหวะเจ้าจงยิงศรปราบมารของเจ้าไปที่งูนั่นแล้วข้าจะกำจัดมัน ยังมีแรงเหลืออยู่ใช่ไหม”อัตสึโกะพยักหน้ารับคงต้องรอให้สู้เสร็จก่อนสินะถึงจะถามได้ว่าไอเรื่องที่พูดมามันเป็นมายังไงกันแน่

 

 

“พูดพล่ามอะไรกันอยู่ได้ อย่าลืมสิว่าข้ายังอยู่ตรงนี้!!!!”งูยักษ์ฟาดหางลงไปที่ตำแหน่งปีศาจปริศนา แต่มันช้าเกินไปเพราะไม่ว่าจะโจมตียังไง ปีศาจตัวเล็กนั่นก็กระโดดหนีได้ทุกที “แก่แล้วก็เลยช้าแบบนี้หรือไงป้าพูดทิ้งท้ายให้ปีศาจงูเจ็บใจทั้งยังหัวเราะร่วน มิเนกิชิพ่นพิษดำจำนวนมากใส่แต่มันก็โจมตีร่างของปีศาจตนนั้นไม่ได้เลย

 

 

“หมดเวลาเล่นแล้วล่ะนะ”เพียงชั่วพริบตาปีศาจตัวเล็กขึ้นไปยืนอยู่เหนือหัวของปีศาจงูมิเนกิชิ ไอปีศาจหรือพิษใดๆก็ดูจะทำอะไรปีศาจตนนี้ไม่ได้เลยซักนิด ตอนนี้ล่ะมิโกะ” กระโดดลอยขึ้นฟ้าไปเพื่อหลบสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นมิเนกิชิหันไปมองร่างของอัตสึโกะที่ไม่น่าจะเหลือเรี่ยวแรงอะไรอีกแล้วกำลังยืนเล็งปลายธนูมาที่เธอ “เสร็จฉันล่ะลูกศรถูกยิงพุ่งตรงมาที่รางของงูยักษ์พร้อมกับแสงสว่างสีขาวบริสุทธิ์ ขนาดเจ็บขนาดนั้นยังมีพลังชำระล้างได้ขนาดนี้ สมแล้วที่มีกลิ่นเหมือนมิโกะคนนั้น

 

 

 

ลูกศรพุ่งทะลุผ่านร่างของงูยักษ์ไป เพลิงสีขาวลุกทั่วตัวปีศาจงูยักษ์จนมันดิ้นทุรนทุราย อัตสึโกะยิ้มอย่างพอใจก่อนร่างที่ไร้พลังวิญญาณจะทรุดลงกับพื้น เพลิงสีขาวค่อยๆจางหายไปพร้อมกับพลังวิญญาณที่เหือดหาย “หมดฤทธ์แล้วสินะปีศาจงูพูดอย่างคนมีชัย“อย่าลืมสิว่าแกยังมีฉันอยู่นะร่างของปีศาจตัวเล็กลอยตัวอยู่บนฟ้าพุ่งตัวกลับมาแล้วส่งพลังที่เป็นรูปร่างเหมือนกรงเล็บนับสิบตัดผ่านร่างงูยักษ์จนขาดเป็นเสี่ยงๆ เสียงกรีดร้องสุดท้ายของปีศาจนามว่ามิเนกิชิลั่นไปทั่วก่อนที่หัวงูยักษ์จะถูกกรงเล็บของปีศาจตัวเล็กผ่าครึ่งออกไปเป็นสองส่วน

 

 

“จบแล้วสินะ...”อัตสึโกะผุดยิ้มจางๆบนใบหน้ามองปีศาจร่างเล็กที่กระโดดมายืนอยู่ตรงหน้าของตัวเอง ก่อนที่ร่างไร้สติของเธอจะล้มลงกับพื้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

……………………………………………………………………………….

มาต่อตอนที่สองแล้วววว

ในที่สุด...มินามิก็ปรากฏตัวออกมา นิดเดียว - -+

แต่ออกมาแล้วก็เท่เลยนา มาถึงก็ฆ่ามี่จังได้เลย คนอื่นเค้าสู้กันตั้งนาน

แล้วนี่หมามินะเราทำไมเรียกอัตจังว่าพารูรุล่ะ ยังไงก็มาติดตามตอนต่อไปนะคะ

 

ปล. ยังคิดคำสั่งไม่ออกเลย แล้วตอนนี้จะออกมาตอนไหนล่ะเนี่ยยยย TT^TT

ปล2. ที่รีบเอามาลงเพราะอยากได้กำลังใจจากการอ่านคอมเม้นของรีดเดอร์ งุงิ

Share this post


Link to post
Share on other sites

มินามิมาแว้วววว เย้ๆๆ มาปุ๊บก็โชว์ความแมนเลยเชียวนะ ><

แหมมินะว่าอัตสึเป็นพารุไปได้ นั้นไม่ใช่พารุแต่เป็นอัตสึต่างหาก

พารุของแกนะตายไปแล้วเฟ้ย นี้แค่กลับมาเกิดใหม่...สินะ 

ว่าแต่แล้วใครจะได้เป็นมิโรคุกับซังโกะล่ะเนี๊ย โคจิยูป่าว รึว่า เบิ้ลอิ

แล้วชิปโปจะมีบทไหม เหอๆ ดูอินุยาฉะมากไปขึ้นสมองเลย 55555

Share this post


Link to post
Share on other sites

*โบกมือบ๊ายบายมี่จัง*

ในที่สุด มินามิ ก็มา! พารุก็มา! มายโอชิ~

รอต่อนะค่ะ อยากรู้ว่าตอนหน้าจะได้โบกมือบ๊ายบายใคร

Share this post


Link to post
Share on other sites

อ๊ะ..ตอนที่2มาแล้ว ปีนๆๆ หวาๆๆ ตุ๊บ! โอ๊ยย ฮึบ! วิ่งๆมาอ่านต่ออ

 

ท่านมินามิโผล่มาอย่างเท่ห์อ่าาา คนอื่นสู้กันตั้งนาน แถมยังบาดเจ็บหนักอีกต่างหาก

แสดงว่าคนที่เคยผนึกมินามิไว้คืือพารูรุสินะ มิโกะที่เก่งกาจคนนั้น 555 

อัตจังก็เก่งจริงๆทั้งที่สู้กับปีศาจแบบมี่จังครั้งแรกยังทนมาได้ตั้งขนาดนี้ ถือว่าเก่งและมีความอดทนมาก

ตอนต่อไปจะเป็นแบบไหนน๊าาา

 

ไรท์คะ ไอพวกที่ท่านบอกข้ามานี่ - - ท่านจะกวนข้าสินะ ชิส์ชะ

แต่ข้าก็จะรอออ ข้าแอบหวังให้ยูจังเป็นท่านพี่ของมินะจังง ที่ทั้งเท่ห์ทั้งเย็นชา (ท่าน เส็ตโชมารู 555ข้าดูอินุยาฉะมากเกินไปสินะ)

Share this post


Link to post
Share on other sites

แหมกำลังสนุกทีเดียว ทำไมมินามิถึงกลายเป็นปีศาจได้ล่ะ แล้วเด็กที่อัตจังปกป้องคือใครกันแน่ รอจ้า

Share this post


Link to post
Share on other sites

มินามิ โชว์เทพอ่ะ
ยูกิกับพารุโผล่มาแต่ชื่อแฮะ
อยากรู้ว่ามิโกะกับปิศาจจะรักกันได้ยังไงนะ
รออ่านตอนต่อไปฮะ
 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now