Sign in to follow this  
Followers 0

[One Shot] - ซาลาเปา - (AtsuYuu)

5 posts in this topic

[attachment=9635:give-me-five_pv9.png]

 

 

 

ซาลาเปา

 

 

 

ครึ่งหนึ่งของซาลาเปาที่ยูโกะแบ่งให้ อัตสึโกะกล่าวขอบคุณแล้วรับมันไว้ก่อนกัดเข้าปากหนึ่งคำทั้งรอยยิ้ม

ของเหลือชิ้นเดียวจากร้านอาหารจีนที่เธอทำงานพิเศษ เธอเหลือบมองทางยูโกะที่นั่งอยู่ข้างกันทางหางตา

ริมฝีปากเคลือบลิปสติกวาววาม กรีดขอบตาด้วยอายไลเนอร์ ปัดแก้มเข้มกว่าปกติ

ให้กล่าวก็คือ คืนนี้โอชิมะ ยูโกะดูสวยจัดผิดจากที่เห็นในโรงเรียน

 

 

อัตสึโกะเคี้ยวซาลาเปาไส้หมูหงุบหงับ สูดจมูกสองสามที

กลิ่นน้ำหอมหวานเชื่อมแบบผู้ใหญ่ที่มีเสน่ห์แบบหญิงสาวเต็มกำลังอบอวล

กล่าวโดยสัตย์จริง อัตสึโกะใจกระตุกวูบหนึ่งเมื่อตอนที่ยูโกะเอนตัวเข้ามากระทบไหล่

กลิ่นน้ำหอมฟุ้งขึ้นติดปลายจมูก แต่สิ่งที่เธอทำได้ก็มีแต่ก้มหน้าก้มตากัดซาลาเปาในมืออีกคำหนึ่งเท่านั้น

 

 

“การหาเงินน่ะ ไม่มีสะอาดหรือสกปรกซะหน่อย อย่ามาเห็นใจกันนะ!”

 

 

ไม่กี่นาทีก่อนหน้าที่ยูโกะวิ่งหนี แล้วเธอวิ่งตามมาเพราะไปเห็นตอนที่อีกฝ่ายกำลังเรียกลูกค้าอยู่หน้าคลับ

ยูโกะหน้าเปลี่ยนสีในครั้งแรกหันมาสบตาเธอ อัตสึโกะก็ไม่คิดว่าตัวเองในชุดผ้ากันเปื้อนของเด็กปั่นจักรยานส่งอาหาร

มันจะมีศักดิ์ศรีอะไรนักหนาหรอก เพราะงั้น เธอจึงไม่มีสิทธิ์กล่าวโทษอะไรยูโกะแม้แต่คำเดียว

จากใจจริงก็คือ เธอไม่คิดด้วยซ้ำว่าโลกใบนี้มีสิ่งไหนบริสุทธิ์ไปกว่าโอชิมะ ยูโกะ

 

 

“งูพิษเคยพูดไว้นี่นา”

 

 

จู่ ๆ ยูโกะก็พูดขึ้นมา งูพิษ ฉายาของอาจารย์ประจำชั้นของพวกเธอ

อัตสึโกะหันมองใบหน้าด้านข้างของยูโกะทีคลับคล้ายจมอยู่ในห้วงความคิด

 

 

“ตัวอักษรคำว่า “คน” ประกอบขึ้นจากความหมายที่ว่า “คนค้ำจุนคน” ใช่มั้ยล่ะ”

 

 

 ยูโกะวาดปลายนิ้วเขียนตัวอักษร คน ในอากาศด้วยรอยยิ้มเขินอาย เมื่อเห็นรอยยิ้มนั้นแล้ว อัตสึโกะจึงผุดยิ้มขึ้นบ้าง

ยูโกะหันมาสบตาเธอชั่วขณะ ห้วงอากาศที่ไหลผ่านรอบกายคล้ายเอื่อยไหลอย่างเชื่องช้า

นัยน์ตาสีน้ำตาลของอีกฝ่ายกระซิบบอกกับเธอว่าขอบคุณ อัตสึโกะจึงได้แต่ยิ้มตาหยีตอบกลับไป

ยูโกะเลื่อนฝ่ามือทาบบนหัวเข่าเธอก่อนบีบแน่นหนักราวกับยืนยันถึงสิ่งที่สื่อผ่านสายตา

 

 

ในเวลาปกติแล้วยูโกะเป็นคนร่าเริงกว่าใครทั้งหมด ชอบพูดคุยเล่าเรื่องตลกให้ทุกคนหัวเราะอยู่เสมอ

ในสายตาของอัตสึโกะที่ไม่ใช่คนช่างพูดแล้ว โอชิมะ ยูโกะเป็นเหมือนดวงอาทิตย์สว่างจ้าซึ่งมีทุกคนเป็นดอกทานตะวันต้

องคอยชูคอเฝ้ามองหาตั้งแต่เช้าจรดเย็น การมีตัวตนของยูโกะแจ่มชัดหนักแน่น

ทิ้งรอยประทับหลงเหลือไว้แม้ในเวลาที่เจ้าตัวไม่อยู่ตรงหน้าก็ตาม

 

 

แต่คืนนี้ไม่เหมือนกับที่เคย โอชิมะ ยูโกะช่างเปราะบางและอ่อนแอ ให้เปรียบแล้วคงคล้ายกับดวงอาทิตย์ริบหรี่ใกล้ดับสิ้นเต็มที

อัตสึโกะรู้สึกขึ้นในเสี้ยวหนึ่งว่าคนเราก็มีมุมนี้กันหมดทุกคนกระมัง แม้กระทั่งกับคนอย่างยูโกะก็ตาม

เมื่อคิดว่ามีเธอคนเดียวที่ได้เห็นมุมเปราะบางที่อีกฝ่ายพยายามเก็บซ่อนให้มิดชิดจากสายตาคนอื่นแล้ว

อัตสึโกะรู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นคนพิเศษยิ่งกว่าใครทั้งสิ้น

 

 

จะไม่บอกใครเด็ดขาด

 

 

เธอตัดสินใจเช่นนั้น เลื่อนฝ่ามือกอบกุมหลังมือของยูโกะที่วางทาบบนเข่าเธอไว้ราวกับให้สัตย์สาบาน

ผิวเนื้อของยูโกะเย็นเฉียบ ตอนนี้เป็นต้นฤดูใบไม้ผลิ ความหนาวยังคงครอบคลุมบรรยากาศ

อัตสึโกะถูมือไปมาบนหลังมืออีกฝ่าย หวังให้มันอุ่นขึ้นสักนิดคงดี ต้องยืนเรียกลูกค้าอยู่หน้าร้านเป็นชั่วโมง หนาวแย่เลย

 

 

ยูโกะหัวเราะคิก เปล่งเสียงหัวเราะราวกับเด็กแรกเกิด หยาดน้ำตายังคงติดค้างอยู่ที่หางตา

แต่สีหน้ากลับเปล่งประกายความสุขออกมาเปี่ยมล้น เมื่ออัตสึโกะหันกลับไปมอง ยูโกะก็ขยับเบียดเอนตัวเข้ามาหา

กอดกุมแขนเธอไว้ ก่อนประทับจูบลงบนแก้ม ริมฝีปากของยูโกะเย็นเฉียบ เสี้ยววินาทีนั้น อัตสึโกะกลับนึกถึงไอศกรีมวานิลลา

 

 

ขอบคุณนะ  

 

 

 

เสียงกระซิบแผ่วกลืนเป็นเนื้อเดียวกับอากาศเฉียบเย็น ดวงตาสีน้ำตาลของยูโกะเป็นประกายระยับ

อัตสึโกะรู้สึกว่าใบหน้าตัวเองร้อนวาบขึ้นมาดื้อ ๆ  ริมฝีปากแข็งทื่อขยับไม่ได้ ได้แต่พยักหน้าตอบอย่างงกเงิ่น

ยูโกะพลิกฝ่ามือขึ้นมาสอดปลายนิ้วกุมมือเธอไว้ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่อาจรู้ ปลายนิ้วหัวแม่มือเรียวบางของอีกฝ่ายไล้ขอบหลังมือของเธอแผ่วเบา

 

 

 

 “ซาลาเปา...อร่อยดีนะ วันหลังเอามาให้กินอีกได้มั้ย?”

 

 

 

ใจกลางเมืองย่านท่องเที่ยวมีแสงไฟส่องสว่าง อนาคตของพวกเธอที่มืดบอดยิ่งกว่าสีดำบนท้องฟ้า

มีบางอย่างผลิหน่ออ่อนขึ้นมาคล้ายดอกตูมของซากุระปลายฤดูหนาวอันปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง

จะเป็นอะไรอัตสึโกะก็ยังไม่รู้หรอก แต่ที่แน่ๆ เธอไม่รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป ยูโกะเอนศีรษะพิงที่หัวไหล่เธอคล้ายจะย้ำเตือนเช่นนั้น

 

 

“ได้สิ” อัตสึโกะกระซิบตอบ

 

 

ฝ่ามือของเธอสองคนกระชับกันแน่นขึ้น

 

 

 

“จะเอามาให้ทุกวัน จนกว่ายูโกะจะร้องไห้บอกว่าเบื่อเลยล่ะ”

 

 

 

เสียงหัวเราะของยูโกะก้องดังในห้วงบรรยากาศหนาวเหน็บ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

___________________________________________________________FIN.

 

 

ย้อนดูPV Give Me Five แล้วเกิดคิดถึงขึ้นมา ชอบอารมณ์ของซีนนี้มาก

สั้นๆ ง่ายๆ ไม่ซับซ้อนนัก เพราะเราเป็นคนง่ายๆ 555 

 

 

 

 

 

 

 
 

 

 
 

BTkty likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites
น่ารักมากกกกกกอ้ะ ><

ชอบค่า แต่งอัตสึยูมาเยอะๆน๊าาาาาาา อิอิ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ชอบมากเลยค่ะ น่ารักมากเลย 

อยากให้มีอัตสึยูอีกจังเลย~

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now
Sign in to follow this  
Followers 0