[4-SHOTS] Mr.Butler & Miss Maid Inc. [Season II] Miss Bloody Mary Part III Finale [13/01/2015] [00.14 AM]

67 posts in this topic

[4-SHOTS] Mr.Butler & Miss Maid Inc. [Season II]

[NatsuMado+FuuKei+NaMako+FuruYanagi+Couples in Season I]

 

 

 

Type: Horror, Butler & Maid

Rate: NC-20+ / PG-18

 

 

Season I: CLICK!

 

 

 

 

::Index::

 

 

 

[Horror 0] Intro

[Horror 1] Miss Bloody Mary (1) (2) (3) [FIN]

[Horror 2] Mr. Werewolf 

[Horror 3] Miss Nine tails Fox

[Horror 4] Mr. Nekomata

Share this post


Link to post
Share on other sites

ปักเสารอ =w=

ขอตัวปลูกบ้านปักหลักเลยแล้วกัน 555555

เห็นชื่อคู่แต่ละคู่ อื้อออ

เราจะรอนาโกะมิคุ นามาโกะ ฟุรุยานางิ และเซอร์วิสแอนนาเบลกับเจ้านาย ฮา
ส่วนคู่อื่นก็ชอบนะ สรุปรอหมดด 555555

สู้ๆนะ ได้ยินว่าใกล้สอบไม่ต้องรีบนะ รอได้  :dookdik_bun_2:

Share this post


Link to post
Share on other sites
ปักเสารอค่ะ!!
น่าสนใจทั้งนั้น
NatsuMado คู่โปรดฝั่งฮากาตะ
NaMako, FuruYanagi สองคู่นี้ ไม่ค่อยเห็นใครแต่ง
ส่วน FuuKei ถึงเราไม่ค่อยได้ตามนัมบะแต่คู่นี้ก็จิ้นดี XD

เนื้อเรื่องก็น่าสนใจ เพราะตอนนี้เริ่มคาดการณ์เล่ะว่าใครจะเป็นใคร ^^

Share this post


Link to post
Share on other sites

Intro

 

 

 

 

 

                      นับตั้งแต่เด็กสาวทั้งสี่ได้มาใช้บริการบริษัท Mr. Butler & Miss Maid Maeda จำกัด ก็ผ่านไปแล้วเกือบสี่ปี ทั้งสี่ยังมีชีวิตเหลือรอด พร้อมกับมีการผูกมัดสัญญากับเหล่าคุณพ่อบ้านแม่บ้านรับใช้ตลอดไปเรียบร้อย ทำให้เจ้าของบริษัทอย่างมาเอดะ อัตสึโกะไม่ได้เพียงแค่เลิกคิ้วอย่างประหลาดใจเท่านั้น แถมยังอ้าปากค้างแล้วซักถามกันเป็นวรรคเป็นเวรเลยทีเดียวว่ารอดกันมาได้ยังไง โดยเฉพาะพารุที่มีอาการน่าห่วงที่สุดยังรอดมาได้

 

 

 

 

 

 

 

                      “ถามจริงนะ... นี่แกเป็นคนหรือเสือเนี่ย ลายพาดเต็มตัวเชียว”ยุยหันไปถามแหย่พารุที่มีรอยแผลเต็มตัว

 

 

 

 

 

 

                      “เป็นคน แล้วแกก็ไปอาบน้ำสักทีเถอะ เหม็น....”พารุพูดพลางเอามือบีบจมูกไปพลางทำให้ยุยแยกเขี้ยวใส่ก่อนจะรับผ้าเช็ดตัวจากซายากะแล้วเดินไปที่ห้องน้ำของบริษัททันที ซึ่งทุกคนก็เห็นด้วยว่ายุยน่ะไปกลิ้งลงบ่อน้ำที่ไหนไม่รู้ แต่พอซายากะยิ้มแหยแล้วขอโทษปะหลกๆก็เข้าใจทันทีว่าไปทำอะไรมา

 

 

 

 

 

 

 

                      “ถือว่าประสบความสำเร็จจริงๆนั่นแหละ นึกว่าจะได้มีข่าวขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์รายวันว่า มีศพตายขึ้นอืดคาบ้านซะแล้วสิ”มาริโกะพูดพลางเอนหลังกับพนักพิงโซฟา ก่อนจะรับถ้วยชามาจากหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่อยู่เหนือหัวเธอ

 

 

 

 

 

 

 

                      “ถือว่าปากมอมใช้ได้เลยนะคะพี่มาริโกะ อ๊ะ... ขอบคุณนะเรนะจัง”จูรินะพูดค่อนขอดใส่มาริโกะเล็กน้อยก่อนจะรับถ้วยโกโก้จากหญิงสาวร่างเพรียวที่อยู่ภายใต้หน้ากากฮ๊อกกี้ ที่มีลายเหมือนเลือดสาดพาดตรงบริเวณปาก แต่ก็นะ... มันเป็นแค่ลายหน้ากากที่จูรินะเป็นคนลงมือเพ้นท์ให้กับมือนี่นา

 

 

 

 

 

 

 

                      “อุตส่าห์พาลูกค้ามาแนะนำให้ทั้งที พูดอะไรมอมๆแบบนี้เดี๋ยวลูกค้าก็หดหรอกค่ะ”มายุที่นั่งอยู่บนหลังของยูกิที่แปรสภาพกลายเป็นเก้าอี้ไปแล้วพูดพลางจิบน้ำชาไปด้วย ทำให้มาริโกะกับอัตสึโกะในช่วงแรกนั้นแอบตกใจนิดหน่อยว่าทำไมยูกิถึงเป็นแบบนั้น ซึ่งเจ้าตัวสารภาพเลยว่าเป็นการลงโทษที่ทำให้เกือบตายครั้งที่สี่ เลยต้องทำตามทุกอย่างที่สั่งโดยไม่มีข้อยกเว้น ซึ่ง... เธอก็ชอบนะ

 

 

 

 

 

 

 

                      “น่าๆ... พวกคุณหยุดจิกกัดกันก่อนดีกว่านะคะ... อ๊ะ... ลูกค้าเข้ามาแล้ว...”

 

 

 

 

 

 

 

                      สิ้นเสียงของทาคามินะ ก็มีเด็กสี่คนเดินเข้ามาในตัวสำนักงานทันทีพร้อมกับรอยยิ้มกว้างเมื่อเจอกับคนรู้จักทั้งสี่คน ซึ่งเหล่าเมดและพ่อบ้านต่างโค้งคำนับให้อีกฝ่ายตามมารยาทที่ได้รับการสั่งสมมาเป็นอย่างดี ซึ่งสี่สาวก็ทำความเคารพได้อย่างงดงามพอๆกัน ทำให้เหล่าเจ้านายยิ้มออกมากับมารยาทที่ต่างฝ่ายต่างมีให้แก่กัน แน่นอนว่าสี่สาวนั้นก็ถูกเชิญให้นั่งลงที่โซฟาที่อยู่ไม่ไกลกันนัก

 

 

 

 

 

 

 

                      “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะฟูโกะจัง มาโกะจัง นัตสึจัง อากาเนะซัง... สบายดีไหมคะ?”พารุเป็นคนเปิดประเด็นก่อนพร้อมกับยิ้มให้เล็กน้อย ซึ่งทั้งสี่สาวก็ยิ้มตอบกลับมาเช่นกัน

 

 

 

 

 

 

 

                      “ไม่ได้เจอกันนานเหมือนกันนะคะพารุซัง ตัวนี่เป้นลายพาดกลอนมาเชียว โดนอะไรข่วนมาหรือไงคะ”อากาเนะพูดแซวออกมาพร้อมกับส่งสายตากวนๆมาให้กับพารุจนเจ้าตัวต้องถลึงตาใส่

 

 

 

 

 

 

 

                      “กวนใหญ่แล้วนะ เดี๋ยวปั๊ดจะเอางานทั้งหมดเททับจนแกทำไม่หวาดไม่ไหวเลยคอยดู”

 

 

 

 

 

 

 

                      อากาเนะยกมือยอมแพ้ “ไม่เอาล่ะ แค่นี้ก็ไม่มีเวลานอนอยู่แล้ว อย่าทำให้ฉันกลายเป็นแพนด้าตามเธอสิ”

 

 

 

 

 

 

 

                      พารุเลิกเถียงก่อนจะหันไปมองเด็กๆที่เหลือที่นั่งสงบเสงี่ยมเหลือเกิน โดยเฉพาะยางูระ ฟูโกะที่ดูจะเรียบร้อยกว่าใครเพื่อน เพราะว่าโคจิมะ มาโกะกับมัตสึโอกะ นัตสึมินั้นก็นั่งคุยกันอย่างสนุกปาก มาริโกะเอานิ้วลูบคางตัวเองเล็กน้อยก่อนจะรับกระดานรายชื่อมาจากพ่อบ้านสาวที่ยืนประจำอยู่ด้านหลังมาเปิดเอกสารดูก่อนที่จะเริ่มขีดเขียนลงในเอกสารนั้น อัตสึโกะเหลือบมองเพื่อนสาวของตนเองที่กำลังขีดเขียนบางอย่างลงในเอกสารนั้นก็อดไม่ได้ที่จะห่วงเด็กๆเหล่านั้น

 

 

 

 

 

 

 

                      เพราะมาริโกะได้จัดสรรหาพ่อบ้านคุณเมดเอาไว้ให้แล้วนั่นเอง

 

 

 

 

 

 

 

                      “เอาล่ะจ้ะ ทั้งสี่คน คุณพ่อบ้านกับคุณเมดคืนนี้จะไปหานะจ้ะ แล้วก็ ขอให้ปฏิบัติตามกระดาษที่ให้ไปด้วยนะจ้ะ แล้วก็... ขอให้มีความสุขกับสมาชิกใหม่นะทุกคน”มาริโกะพูดพลางส่งกระดาษที่มีตัวอักษรเขียนอย่างสวยงาม ทั้งสี่สาวรับเอาไว้ก่อนจะอ่านพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ฟูโกะเอากระดาษเก็บเข้ากระเป๋าและคนอื่นก็เก็บเข้ากระเป๋าเช่นเดียวกัน

 

 

 

 

 

 

 

                      “อ้าว... ทุกคนมากันแล้วหรอเนี่ย?”ยุยเดินออกมาจากด้านหลังสำนักงานในสภาพที่เอาผ้าเช็ดผมพาดบ่า พลางเอามือขยี้ผมให้แห้ง ซายากะเลยขอรับหน้าที่เช็ดผมให้กับยุยแทน 

 

 

 

 

 

 

                      “มาจนจะกลับกันแล้วไอ้คนตัวเหม็น... กว่าจะกลับมาได้นะ ไปทำอะไรมา ตกส้วมหรือไง?”พารุพูดจาเหน็บแนมใส่ยุยอีกครั้งจนมิยูกิกับซายากะต้องรีบจับให้แยกทัพกันก่อนจะเปิดศึกมวยกันกลางบริษัทเสียก่อน ตอนแรกพารุก็ทำท่าจะฟ้องมิยูกิแต่พอคุณเมดกระซิบบางอย่างที่ข้างหูของพารุทำให้หญิงสาวหน้ามึนนั้นต้องก้มหน้างุดแล้วรีบเดินแยกไปทางอื่นทันที ท่ามกลางความสงสัยจากคนอื่นๆที่อยู่รอบกายว่าทำไมคู่พวกนี้มันแปลกๆจัง

 

 

 

 

 

 

 

                      “ทุกคนไม่ต้องแปลกใจหรอกนะ เดี๋ยวก็รู้เองแหละว่าทำไม จริงไหม?”มายุยิ้มบางๆก่อนจะค่อยๆรินชามาดื่มใหม่

 

 

 

 

 

 

 

                      ฟูโกะมองมายุเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินจากไป และสามสาวที่เหลือก็ออกจากบริษัทบ้างจนกระทั่งบานประตูกระจกที่แง้มปิดลง ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในอาการเงียบงันอีกครั้งหนึ่ง ดวงตาของทุกคนเพ่งมองไปทางมาริโกะแทบจะทันที ทำให้เจ้าตัวที่โดนจ้องแบบนั้นอดไม่ได้ที่จะสะดุ้งนิดๆที่อยู่ดีไม่ว่าดีก็เบนสายตามามองเธอจนได้เนี่ย

 

 

 

 

 

 

 

                       “อะไร... กลัวฉันให้พ่อบ้านกับเมดระดับSSอีกหรือไง”มาริโกะพูดพลางส่งเอกสารไปด้านหลังอีกครั้ง

 

 

 

 

 

 

 

                       จูรินะเพ่งมองเล็กน้อย “คงไม่ใช่ว่าส่งไปแล้วหรอกนะพี่....”

 

 

 

 

 

 

                       มาริโกะกระตุกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเริ่มเอนหลังกับโซฟาด้านหลัง พร้อมกับรายชื่อที่ถูกทำเอกสารก๊อบปี้เอาไว้แล้วส่งให้กับทุกคนได้ดูกัน ทั้งสี่สาวรับเอกสารไว้พร้อมกับอัตสึโกะก็รับไปอ่านเช่นกัน พอทุกคนได้อ่านแล้วก็ถึงกับหน้าเสียกันไปเป็นทิวแถว แล้วยิ่งเปลี่ยนหน้าเข้าไปมากเท่าไหร่ ใบหน้าของทุกคนก็ขาวซีดเหมือนกระดาษมากเท่านั้น ได้แต่พูดคำว่าให้ตาย กับคำอุทานเกือบทุกอย่างออกมา

 

 

 

 

 

 

 

                       “เธอแน่ใจนะว่าจะส่งไปรับใช้ ไม่ได้ส่งให้ไปฆ่าใครเนี่ยมาริโกะ”อัตสึโกะเหลือบมองหน้าของคนจัดออเดอร์เล็กน้อย

 

 

 

 

 

 

 

                       “เป็นหนูคงจะไม่ยอมให้พี่มาริโกะจัดเด็ดขาดเลย เจอแบบนี้เข้าไปถ้าไม่เดี้ยงเท่าพี่พารุก็อาจจะไม่ครบสามสิบสองน่ะสิ”มายุพูดไม่วายที่จะหันไปแขวะคนที่มีลายพลาดกลอนฟ้อนด้วยเล็บอย่างพารุอีก ทำให้พารุได้แต่ทำท่าฮึดฮัดอยู่แบบนั้นก่อนจะเปิดไปหน้าที่สาม

 

 

 

 

 

 

 

                       “โว้ว... คนนี้ก็ไม่เลวนะ ท่าทางนิ่งๆน่าจะสยบนัตสึได้ดีทีเดียว”พารุพูดพอเลื่อนสายตาลงมาด้านล่าง คิ้วก็พลันเลิกขึ้นกระทันหัน “แต่พอเห็นว่าเป็นอะไรทีนี่ก็เสียวสันหลังวาบไม่หยอกแหะ”

 

 

 

 

 

 

 

                       “คนนี้ก็ท่าทางจะเป็นคนเคร่งนะ น่าจะอยู่ดูแลมาโกะได้อยู่” ยุยพูดพอเลื่อนสายตาลงมาด้านล่าง มุมปากของเจ้าหล่อนก็เกิดกระตุกขึ้นมา “แต่แบบนี้ก็ไม่ไหวว่ะ... น่ากลัวเกิน บรื๋อ....”

 

 

 

 

 

 

 

                       “เอาเป็นว่า แต่ละคนที่จัดมาให้เด็กสี่คนนั้นเนี่ย... จะฆ่าเขาใช่ไหมหืม มาริโกะซัง?”จูรินะทำเสียงเข้มใส่แล้วหันไปมองมาริโกะที่ค่อยๆละเลียดจิบชาสบายอารมณ์อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่นัก เห็นแล้วพาลจะรู้สึกอยากถีบคนขี้เก๊กตรงหน้าเสียให้หงาย น้ำชาร้อนๆหกใส่ตัวซะเลย แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะทำไปคงได้โดนคุณพ่อบ้านที่ยืนประจำอยู่ด้านล่างซัดเอาก็เป็นได้ ถึงหน้าตาจะน่ารักน่าหยิกก็เถอะ

 

 

 

 

 

 

 

                       “แต่พี่มั่นใจว่าเด็กที่พี่ส่งไปน่ะ ต้องทำงานได้ดีแน่นอนละ เหมือนที่พี่ส่งสาวๆพวกนี้ไปให้ยังไงละ”มาริโกะยิ้มมุมปากเล็กน้อยทำให้เหล่าสี่สาวที่เพิ่งใช้บริการไปเมื่อหลายปีก่อนอดไม่ได้ที่จะอมยิ้มแล้วหันไปมองพ่อบ้านและเมดประจำตัวของแต่ละคนที่มาริดกะจัดให้เมื่อนานมาแล้ว แน่นอนว่ามันทำให้ชีวิตของแต่ละคนดีจนไม่น่าเชื่อเลยละ 

 

 

 

 

 

 

 

                       “พี่เป็นบบริษัทจัดหาคู่หรือว่าเป็นบริษัทจัดหาพ่อบ้านและคุณเมดกันแน่เนี่ย”

 

 

 

 

 

 

 

                       มาริโกะเหยียดยิ้มเพียงเล็กน้อย ทำให้เห็นเขี้ยวขาวๆวาววับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังแก้วกระเบื้องน้ำชา พร้อมกับความลับมากมายที่ซ่อนอยู่ ไม่ว่าจะเป็นบริษัทหรือตัวเธอเอง.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                 “นั่นสินะ... คงทั้งสองอย่างละมั้ง”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                TBC

 

 

=========================================

 

 

ยินดีต้อนรับเข้าสู่บริษัทจัดหาพ่อบ้านแและเมดซีซั่น2ค่ะ

แน่นอนว่าแต่ละคนที่จัดหาให้พ่อบ้านให้ทุกท่าน ย่อมเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เราจัดหาให้ท่านอย่างแน่นอนค่ะ

ไม่แน่ว่า คุณอาจจะได้เจอเนื้อคู่ของคุณก็เป็นได้.....

ขอเชิญพวกท่านเดากันเถอะว่า ใครจะมาก่อน ใครจะมาหลัง

แนะนำให้เอาขนมมากินด้วยนะคะ ฮุๆ

แล้วหวังว่าทุกท่านจะสนุกไปกับมัน 

ขอบคุณที่ติดตามเจ้าคะ =w=

Share this post


Link to post
Share on other sites

ฮา ขำตัวเองรีบเม้นเกิ้น 

มาเม้นใหม่ 
“นั่นสินะ... คงทั้งสองอย่างละมั้ง” แหม่ ตอบตรงจังนะมาริโกะซามะ 555

แต่ว่าพารุนี่น่าสงสารเบาๆนะ คืนนี้โดนอีกแหงมๆเลย =[]=

เราพอเดาออกหลายคู่ล่ะ----ไม่ใช่ล่ะ โดนสปอยจนกลัวเผลอพิมพ์เนื้อเรื่องไปต่างหาก 5555

เม้นไปมึนไป เอาเป็นว่ารอรับชมนะคะ

ปล.แมรี่บลัดอันแรกเลย เย้ ตอนแรกบอกไว้ไม่นึกว่าจะเอาก่อนจริงๆ ฮา พอดีชอบแมรี่บลัดเป็นการส่วนตัวอยู่แล้วล่ะนะ =//////=

Share this post


Link to post
Share on other sites

คือ เตรียมข้าวสารเสกรอกันเลยทีเดียว
S.II จะโรแมนติก(?)ปนสยองเท่าภาคแรกเปล่านะ 

Share this post


Link to post
Share on other sites
เม้นเร็วไปนิด 555
เราชอบแต่ละหัวข้อน่ะ โดยเฉพาะwarewolf
นี่ถ้านัตสึไม่ออกมาเป็นคุณลูกค้า เราจะคิดว่านัตสึเป็นแล้ว XD

อันนี้เดาเองส่วนตัว
Mary Blood - NatsuMado
Warewolf - NaMako
Nine Tail Fox - FuruNayagi
Nekomata - FuuKei

Share this post


Link to post
Share on other sites
เราจะรอผีป๋าาาาาา
บอกเลยช่วงนี้ตามนัมบะแบบเเน่นมาก 5555

Share this post


Link to post
Share on other sites
เตรียมเสบียง รถพยาบาล โรงบาล

พร้อมค่ะ!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites

“นั่นสินะ... คงทั้งสองอย่างละมั้ง”

มาริโกะซามะ :dookdik_bun_7:

Share this post


Link to post
Share on other sites

ว๊าววว มาริจังหาเรื่องสนุกให้เด็กๆได้ ครึกครื้นอีกแล้วสินะ

รออ่านเลยค่าาาา

Share this post


Link to post
Share on other sites

เอ๋....... มีฟูโกะ ด้วย

 

เอ๋!? ก็ต้องมีสิคะ ฮ่าๆๆๆๆ

 

ฮา ขำตัวเองรีบเม้นเกิ้น 

มาเม้นใหม่ 
“นั่นสินะ... คงทั้งสองอย่างละมั้ง” แหม่ ตอบตรงจังนะมาริโกะซามะ 555

แต่ว่าพารุนี่น่าสงสารเบาๆนะ คืนนี้โดนอีกแหงมๆเลย =[]=

เราพอเดาออกหลายคู่ล่ะ----ไม่ใช่ล่ะ โดนสปอยจนกลัวเผลอพิมพ์เนื้อเรื่องไปต่างหาก 5555

เม้นไปมึนไป เอาเป็นว่ารอรับชมนะคะ

ปล.แมรี่บลัดอันแรกเลย เย้ ตอนแรกบอกไว้ไม่นึกว่าจะเอาก่อนจริงๆ ฮา พอดีชอบแมรี่บลัดเป็นการส่วนตัวอยู่แล้วล่ะนะ =//////=

 

จุ้ยๆไว้เลยพี่ ห้ามพูดเชียวนะ

 

กริ๊ดดดดดด สร้างโรงบาลรอดีกว่าค่ะ 55555

 

อย่าเพิ่งงงงงง เอาแค่รถพยาบาลก็พอก่อน // หื้ม?

 

คือ เตรียมข้าวสารเสกรอกันเลยทีเดียว
S.II จะโรแมนติก(?)ปนสยองเท่าภาคแรกเปล่านะ 

 

ถึงขั้นต้องเตรียมข้าวสารเสกก่อนเลยหรอคะ? ถถถถถ

 

จะมีspecial อัตสึมินะมั้ยคับ//โดนเกิบ

 

เอ๋???? แบบนี้ก็ไม่รู้สินะคะ // กลิ้งหนี

 

เม้นเร็วไปนิด 555
เราชอบแต่ละหัวข้อน่ะ โดยเฉพาะwarewolf
นี่ถ้านัตสึไม่ออกมาเป็นคุณลูกค้า เราจะคิดว่านัตสึเป็นแล้ว XD

อันนี้เดาเองส่วนตัว
Mary Blood - NatsuMado
Warewolf - NaMako
Nine Tail Fox - FuruNayagi
Nekomata - FuuKei

 

เกือบละ... เกือบละจริงๆ ฮาาาาา เดาคู่ยากใช่ไหมละคะ ฟุๆ

เดี๋ยวเฉลยคู่แรกก่อนแล้วกันเนอะ

 

เราจะรอผีป๋าาาาาา
บอกเลยช่วงนี้ตามนัมบะแบบเเน่นมาก 5555

 

ผีป๋าาาาา อยู่หนใดดดดดด ถถถถถถถถถถ

 

เตรียมเสบียง รถพยาบาล โรงบาล

พร้อมค่ะ!!!

 

พร้อมสรรพมาก! ปรบมือ!!!

 

ปูเสื่อรอพร้อมกระดาษเช็ดเลือดค่ะ !!

 

...... สนใจจะรับเสื่อซับเลือดไหมคะ? หึๆ

Share this post


Link to post
Share on other sites

เลือดสาดอีกแหงมๆ =w=~
น่าสนุกไม่แพ้Season1เลยจริงๆ

 

ม่ายน้าาาาาาาาาาาาาา 

อย่าหวังกับคนนี้เลย เพราะว่าตอนนี้สกิลตกมาก!

 

“นั่นสินะ... คงทั้งสองอย่างละมั้ง”

มาริโกะซามะ  :dookdik_bun_7:

 

...... นี่แหละค่ะคือเจ๊ ปรบมือ

 

ว๊าววว มาริจังหาเรื่องสนุกให้เด็กๆได้ ครึกครื้นอีกแล้วสินะ

รออ่านเลยค่าาาา

 

ยินดีที่รอนะคะ ขอโทษที่ช้านะเออ TwT

Share this post


Link to post
Share on other sites

Horror 1: Miss Bloody Mary (Part I)

 

 

 

 

 

 

               ในบ้านหลังเล็กๆที่แสนโอ่โถงสำหรับคนที่อยู่คนเดียว ตอนนี้กำลังจะมีสมาชิกใหม่ที่จะเข้ามาในบ้านหลังน้อยนี้ แน่นอนว่าเธอย่อมตื่นเต้นแน่นอน โคจิมะ มาโกะ น้องสาวสุดน่ารักของโคจิมะ ฮารุนะนั้นต้องมาอาศัยอยู่ที่โตเกียวคนเดียว เพื่อมาเรียนหนังสือที่โรงเรียนหญิงล้วนฮากาตะ ส่วนพี่สาวน่ะหรอ... ตอนนี้ก็ไปเรียนอยู่ที่ต่างประเทศ อีกตั้งปีกว่าจะกลับมา และมาโกะนั้นก็รู้แค่ว่าเธอมีแค่พี่สาว ส่วนพ่อแม่นั้นก็เสียแล้ว ซึ่งเธอก็รู้ และตั้งใจเรียนมากขึ้นเพื่อชดเชยในส่วนอื่นๆที่เสียไป และที่โชคดียิ่งกว่านั้นคือ มาโกะนั้นเป็นเด็กร่าเริง ยิ้มแย้มและสุขภาพแข็งแรงเหมือนเด็กปกติทุกประการแต่เสียอย่างเดียวคือ...

 

 

 

 

 

 

 

 

               เธอติดพี่สาวยิ่งกว่าหมอนข้างเสียอีก

 

 

 

 

 

 

 

 

               กิ๊งก่อง....

 

 

 

 

 

 

 

 

               มาโกะลุกขึ้นมาจากเก้าอี้พร้อมกับค่อยๆเดินลงมาจากห้องที่อยู่ชั้นสอง แล้วเดินมาที่ประตูบ้านพร้อมกับเปิดออกช้าๆอย่างมีมารยาท ทำให้เห็นหญิงสาวหน้าสวยคมหนึ่งคนที่อยู่ในชุดเมดพร้อมทั้งถือกระจกบานใหญ่มาด้วย หญิงสาวผู้มาใหม่โค้งให้กับมาโกะเกือบ 90 องศาพร้อมกับยื่นกระจกที่แกะสลักออกมาอย่างปราณีตและสวยงามสีทอง มาโกะค่อยๆรับมาถือไว้ก่อนจะรู้สึกเหมือนความหนาวแล่นปลาบขึ้นมาจากปลายมือ ลามไปถึงสันหลัง หญิงสาวค่อยๆดึงเอาม้วนกระดาษออกมาจากด้านหลังพร้อมกับกางออกช้าๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

               “ขออภัยที่มาช้านะคะ ดิฉันโอคาดะ นานะ จะเข้ามาเป็นเมดให้กับบ้านของคุณโคจิมะ มาโกะตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปหรือจนกว่าจะตายจากกันไปค่ะ โดยมีข้อตกลงว่า อย่าพูดคำว่า บลัดดี้ แมรี่ ที่หน้ากระจกบานนั้นนะคะ รบกวนช่วยเซ็นชื่อกำกับที่ม้วนกระดาษนี้ด้วยค่ะ ดิฉันจะถือกระจกให้ค่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

               มาโกะอ้าปากคาบกระดาษไว้พร้อมกับส่งกระจกให้กับนานะถือ หญิงสาวรับมาไว้ก่อนที่จะมองหญิงสาวตรงหน้าหยิบปากกาออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้านหลังมาลงชื่อทันที ไม่นานนักม้วนกระดาษนั้นก็เหมือนถูกดีดให้หลุดมือ แล้วหล่นกับพื้นทันที นานะค่อยๆก้มลงไปหยิบม้วนกระดาษนั้นขึ้นมาแล้วเก็บเข้าไปด้านหลังทันที ทำให้มาโกะได้แต่คิดว่า มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมม้วนกระดาษนั้นมันหลุดออกจากมือเอง ทั้งๆที่เธอก็มั่นใจว่าถือแน่นแล้ว ไม่ทันที่จะได้คิดอะไร เสียงของคนตรงหน้าก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน

 

 

 

 

 

 

 

 

               “ดิฉันขออนุญาตเข้าไปด้านในบ้านนะคะ เพราะว่าดิฉันต้องดูสภาพแว้ดล้อมทั้งหมดก่อนที่จะเริ่มทำงานน่ะค่ะ ส่วนกระจก... คุณหนูมาโกะต้องการจะเอาไว้ไหนหรือคะ?”

 

 

 

 

 

 

 

 

               มาโกะได้ยินคำถามแบบนั้นแล้วก็เอานิ้วไล้ปากตัวเองเล็กน้อยอย่างครุ่นคิด

 

 

 

 

 

 

 

 

               “นั่นสินะ... จะเอาไว้ไหนดีล่ะ... งั้น... เอาไว้ที่ห้องฉันก็แล้วกันนะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

               นานะยิ้มเพียงเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปในบ้านตามที่คุณหนูของเธอผายมือเชิญ พอนานะเดินผ่านไปนั้นมาโกะกลับรู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมกับเหงื่อกาฬที่ไหลลงมาตามโครงหน้า ความเย็นเป็นริ้วๆที่ผ่านแก้มนั้นมันคืออะไร? หรือว่าเธอแค่หลอนไปเอง พอจะปิดประตูความรู้สึกหนาวก็แล่นปลาบขึ้นมาถึงไขสันหลังอีกครั้ง ทำให้มาโกะต้องรีบหันกลับไปมองด้านหลังทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

               เงียบ....

 

 

 

 

 

 

 

 

               ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงปกติ มีเพียงแต่เสียงฝีเท้าของนานะและเสียงหัวใจของเธอเท่านั้นที่กำลังเต้นระรัว

 

 

 

 

 

 

 

 

                “รู้สึกไปเองหรอ...”มาโกะพึมพำเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากประตูแล้วเข้าไปที่ห้องครัว

 

 

 

 

 

 

 

 

                ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มเศษๆ แน่นอนว่าเธอลืมกินข้าวไปเสียสนิท เพราะมัวแต่ตื่นเต้นและคิดหนักว่าคุณเมดคนใหม่ที่จะย้ายเข้ามาอยู่ใต้ชายคาเดียวกันนั้นจะนอนที่ไหน แน่นอนว่าเธอขี้เกียจคิดมันไปแล้วละ พอมาโกะเงยหน้ามองห้องครัวทำให้เห็นว่าห้องครัวนั้นมีสภาพที่เปลี่ยนไป เป็นโต๊ะเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยหยากไย่เกาะระโยงระยาง ตามผนังเต็มไปด้วยคราบสีเข้มที่สาดกระจายเต็มห้อง ภายในห้องนั้นพอรวมกับสิ่งที่มีอยู่ทั้งหมดนั้นมันช่างมืดเสียจนน่ากลัวเลยทีเดียว กระแสลมเย็นเหยียบที่พัดกรีดผิวทำให้มาโกะถึงกับต้องยกมือขึ้นขยี้ตา พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าเป็นห้องครัวของเธอปกติ มาโกะขมวดคิ้วพลางเอาสันมือขวาเคาะๆที่ขมับตัวเองเล็กน้อย

 

 

 

 

 

 

 

 

                นี่เธอหลอนเพราะไม่ได้กินข้าวใช่ไหม?

 

 

 

 

 

 

 

 

                “คุณหนูจะทานอะไรเบาๆหน่อยไหมคะ ดึกแล้วด้วยสิ...”นานะเดินเข้ามาในห้องครัวพลางยิ้มให้กับมาโกะที่กำลังยืนนิ่งค้างอยู่หน้าประตูให้สะดุ้งเล่น

 

 

 

 

 

 

 

 

                “ขะ...ขอเป็นข้าวต้มก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันขึ้นไปรอที่ห้องนะ รบกวนด้วยค่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

                มาโกะรีบหมุนตัวร้อยแปดสิบองศาทำท่าจะรีบเดินไป ก่อนที่จะพ้นธรณีประตู แขนของเธอก็โดนรั้งเอาไว้จนร่างแบบบางเซถลาไปตามแรงดึง หัวทุยๆกระแทกกับหน้าอกนุ่มนิ่มขนาดพอดีของคุณเมดที่อยู่ด้านหลัง ท่อนแขนกลมกลึงรั้งเอวคอดของเด็กสาวผู้เป็นนายเอาไว้ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างหูแผ่วเบา...

 

 

 

 

 

 

 

 

                 “ดิฉันจัดเตรียมน้ำอุ่นไว้แล้วที่ห้องน้ำ สามารถอาบน้ำได้ทันที และข้าวต้มจะเสร็จภายใน 20 นาที ดิฉันจะเอาไปเสิร์ฟไว้ที่ห้องของคุณหนูค่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

                 พอพูดจบแขนของคุณเมดก็ปล่อยเอวของมาโกะทันทีพร้อมกับหันไปทำหน้าที่ในห้องครัวต่อ มาโกะเอามือลูบหูของตัวเองเล็กน้อยก่อนจะรีบก้าวจ้ำๆขึ้นไปชั้นสองของบ้านทันที นานะมองตามหลังแล้วยิ้มบางๆก่อนจะทำข้าวต้มต่อทันทีพร้อมกับควันสีขาวขุ่นที่ค่อยๆปรากฎขึ้นมาคลุมภายในห้อง แล้วไม่นาน... ร่างบางนั้นก็หายไป...

 

 

 

 

 

 

 

 

            ‘ผ่านไปสิบนาที

 

 

 

 

 

 

 

 

                  มาโกะหมุนปากกาในมือพร้อมกับเอนหลังพิงกับเก้าอี้ ไม่ไหวเลย... วิชาฟิคชั่นเธอไม่ได้กระเตื้องไปไหนเลย นิยายก็คิดไม่ออก งานนี้มีหวังได้โดนสำนักพิมพ์ทุบตายแน่ๆ มาโกะเอนหลังแล้วผงกหัวไปด้านหลัง พอลืมตาขึ้นมา... มาโกะก็แทบจะกรี๊ดให้สุดเสียง แต่เสียงกลับไม่ออกมาสักแอะ ร่างกายชาจนไม่สามารถขยับได้... ใบหน้าขาวซีดค่อยๆโน้มลงมาพร้อมกับเลือดสีแดงฉานค่อยๆหยดลงมาเปรอะหน้าของเธอ ดวงตาที่กลวงโบ๋นั้นจ้องลงมาพร้อมกับปากที่อ้าตลอดเวลา เสียงหวีดร้องจากร่างขาวซีดนั่นทำให้มาโกะต้องหลับตาปี๋แล้วกรี๊ดลั่น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

             “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

==============================================================================

 

มาลงแล้วค่ะ กับพาร์ทแรกของบลัดดี้แมร์รี่ เฉลยแล้วเนอะว่าเปป็นคู่ใครคู่แรก

ต้องขออภัยจริงๆนะคะที่ต้องแบ่งเป็นสองพาร์ทย่อยๆ เพื่อให้ไม่ขัดอารมณ์กันเนอะ!!!

เอาใจช่วยกันหน่อยก็แล้วกันนะคะ ว่ามาโกะจะรอดจากคุณเมดคนสวยได้ไหม? ฟุๆๆๆๆ

ไม่เม้นมีเคืองจริงๆด้วย พวกนักอ่านเงาน่ะ!!! #ปาสโมคบอมบ์ใส่นักอ่านเงา

ขอบคุณที่รอคอยและติดตามครับผม!!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites
กรี้ดดดด น่ากลัวว
อยากจะกรี้ดตามมาโกะ

ไรท์ลงตอนดึกๆอยู่คนเดียวด้วย ฮือออออ

Share this post


Link to post
Share on other sites
หลอนมากค่ะ ยิ่งอ่านเวลานี้คือหลอนมาก
มาโกะของเค้ามาถึงก็เจอคุณเมดหลอนๆเลย
จะไหวไหมเนี่ย T^T

Share this post


Link to post
Share on other sites
อุ๊บ กะจะมาเป็นนักอ่านเงา...#ผิด 5555
เอาจริงทางนี้ก็ชอบเม้นและชอบอ่านเม้นคนอื่น
น้องลงดึกมาก อยากบอกว่าทางนี้กลับบ้าน = เข้านอน 4 ทุ่ม (เด็กดีเกินไปแล้ว!!)
ขอบคุณที่มาบอกกล่าวไม่งั้นวันนี้คงเข้ามาตอนลงฟิคตัวเองดึกๆรอบเดียว ฮา
มาเข้าเรื่องนาจัง กริ๊ด!!!!!
ขนลุกและกรี๊ดตามมาโกะ
มาโกะอย่าเป็นอะไรเลยนะ ตัดจบแบบค้างๆให้ลุ้นได้ที่
แต่ฝีมือบรรยายความหลอนเริ่มกลับมาแล้วล่ะ ดีงามเลย
เราจะรอติดตามต่อไป!!

Share this post


Link to post
Share on other sites
สรุปเดาผิดไปเล่ะหนึ่งคู่ 555
ตอนแรกเห็นไรท์โพสอัพเดทตอนตีสาม สารภาพเลยว่า ไม่กล้าอ่าน 555
นาจังมาอย่างหลอนอ่ะคะ ว่าแต่นาจังมีหน้าอกด้วย? //ถูกโอชินาจังเตะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now