[4-SHOTS] Mr.Butler & Miss Maid Inc. [Season II] Miss Bloody Mary Part III Finale [13/01/2015] [00.14 AM]

67 posts in this topic

โถะ หนูมิกิกับหนูคาเรนมาแค่ชื่อ ค่าตะวแพงสินะเลยมาได้แค่นี้ #ผิด

ทำไมชอบทำร้ายน้องหมีโกะจัง เห็นชอบโยงมาโกะเข้าเรื่องกินตลอด

Share this post


Link to post
Share on other sites

Horror I: Miss Bloody Mary Part III [Finale]

 

 

 

 

 

 

 

                 ‘ช่วงบ่าย

 

 

 

 

 

 

 

                          มาโกะก็รอดพ้นจากการทำโทษของยูโกะจนได้ และกลับเข้ามาเรียนอีกครั้ง ต้องบอกว่าโชคดีที่เพื่อนรักสองคนอย่างมิกิและคาเรนได้จดวิชาช่วงเช้าที่เธอโดนทำโทษเอาไว้ให้ เลยรอดตายได้อย่างหวุดหวิด และคาบที่สองที่เป็นช่วงบ่ายนั้นกำลังจะเริ่มในไม่ช้า เพราะคนที่จะมาสอนในครั้งนี้เป็นอาจารย์ฝึกสอนอย่าง โยโกยามะ ยุย โดยที่วิชาที่สอนคือ วิชาความเชื่อและตำนานโลก มาโกะก็ได้แค่เลิกคิ้วเล็กน้อยเท่านั้น เธอชินเสียแล้วล่ะที่คุณเมดนาจังของเธอนั้นสามารถคาดเดาอะไรล่วงหน้าได้ เดี๋ยวนะ...

 

 

 

 

 

 

 

                          นาจังไม่ใช่ของฉันสักหน่อยนี่!!!

 

 

 

 

 

 

 

                          “มาโกะเป็นอะไรน่ะ... ดิ้นเป็นหมีตกน้ำเลย”มิกิพูดพลางหรี่ตาลงเล็กน้อย

 

 

 

 

 

 

 

                          ทำเอาอาการเขินอายจนตัวบิดของมาโกะหายเป็นปลิดทิ้งเลย!

 

 

 

 

 

 

 

                          “ยุ่งน่ามิกิ! เธอไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้สักหน่อย อย่ามาขัดได้ไหมเนี่ย!!”มาโกะแหวใส่เล็กน้อยก่อนจะทำแก้มป่อง

 

 

 

 

 

 

 

                          มิกิทำลอยหน้าลอยตาใส่ก่อนจะหันไปควงปากกาในมือตัวเองต่อ ไม่นานนักสาวร่างเพรียวค่อยๆเดินเข้ามาในห้องเรียนพร้อมกับแฟ้มเอกสารที่วางไว้ที่โต๊ะแล้วเริ่มแนะนำตัว แน่นอนว่ามาโกะฟังบ้างไม่ฟังบ้าง เพราะเป็นพี่ที่รู้จักกันอยู่แล้ว พร้อมกับหญิงสาวหน้าหล่ออีกคนหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่ที่แถวหน้าๆ มาโกะดูก็รู้ว่าเป็นใคร พี่สาวที่เจอกันที่บริษัทจัดหาพ่อบ้านและเมด โยโกยามะ ยุยกับซายากะ คุณพ่อบ้านสุดหล่อนั่นเอง

 

 

 

 

 

 

 

                          “สวัสดีนะทุกคน พี่ชื่อโยโกยามะ ยุย จะมาเป็นอาจารย์ฝึกสอนวิชาความเชื่อและตำนานโลกในเทอมนี้นะคะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

                          “พี่ครับ! โสดรึเปล่าครับ? จีบได้ไหมครับ?”ชายหนุ่มท่าทางกุยๆคนหนึ่งเสนอหน้าขึ้นมาพร้อมกับเสียงทะเล้นที่กะจะทำให้อีกฝ่ายเขิน แต่โยโกยามะ ยุยได้แค่ยิ้มบางๆเท่านั้นพร้อมกับผายมือไปทางซายากะที่กำลังหลับตาและกอดอกอยู่ ทำให้สาวๆหลายคนแทบจะเป็นลมกับความคูลนี้

 

 

 

 

 

 

 

                          “ก็ถามคนๆนั้นสิคะ ว่าพี่โสดรึเปล่า?”

 

 

 

 

 

 

 

                          ซายากะลืมตาขึ้นมาทันทีพร้อมกับมีสีแดงในประกายตาวาบหนึ่ง เท่านั้นแหละ ทำให้ชายหนุ่มผู้ต้องการจีบอาจารย์ฝึกสอนคนใหม่อย่างหน้าด้านๆก็ต้องค่อยๆถอนตัวกลับแทบจะไม่ทันเลยทีเดียว ทำให้มาโกะหลุดขำออกมาเล็กน้อย ไม่วายโดนชายหนุ่มคนนั้นเหวี่ยงสายตาไม่พอใจใส่อีกด้วย มาโกะไม่สน เพราะเธอก็รู้เรื่องนี้อยู่แล้ว ขำแค่นี้ถือว่าให้เกียรติ์กันมากแล้วนะ จริงจัง... ยุยยิ้มบางๆให้กับหนุ่มคนนั้นก่อนจะส่งสายตาไปทางซายากะเล็กน้อย ซึ่งเจ้าตัวก็ถอนหายใจแล้วเดินออกไปจากห้องก่อน ท่ามกลางความสงสัยของทุกคน

 

 

 

 

 

 

 

                          “ซายากะซังไปไหนหรอคะ?”

 

 

 

 

 

 

 

                          ยุยยิ้มเพียงเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยเสียงนุ่มหู “ออกไปทำธุระแทนอาจารย์น่ะ งั้น... เรามาเริ่มเรียนกันเถอะ” 

 

 

 

 

 

 

 

                 ‘อีกด้านหนึ่ง

 

 

 

 

 

 

 

                          “ให้ตายสิ...ยุยจังนะยุยจัง ทำไมต้องโยนมาให้ทางเราทุกทีเลยนะ ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วนี่ว่าเรารู้สึกยังไงน่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

                          ซายากะเดินไปพลางบ่นไปราวกับหมีกินผึ้ง ทันใดนั้นร่างกายของซายากะก็เกิดอาการชาวาบไปทั้งตัวทันที เคลปีสาวหันกลับไปมองด้านหลังทันทีก็พบกับความว่างเปล่า ดวงตาของซายากะตวัดมองซ้ายขวาแทบจะทันที ความรู้สึกหนาวจนชาวาบเมื่อครู่นี้มันคืออะไรกัน? ซายากะหันไปรอบๆตัวอย่างหวาดระแวง พอสายตาเลื่อนไปเจอกับกระจก ซายากะก็แทบจะสะดุ้งตัวติดกับกำแพงทันที เพราะเงาสีดำตะคุ่มๆนั้นสะท้อนอยู่ในกระจก พอซายากะเงยหน้าขึ้นก็ถึงกับหน้าซีดทันที พร้อมกับเสียงกรีดร้องอย่างหวาดผวาที่ไม่เคยได้ยินมาจากปากของปีศาจสาวตนนี้เลย

 

 

 

 

 

 

 

                          “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                 ‘ภายในห้องเรียน’ 

 

 

 

 

 

 

 

                          “ซายากะ?

 

 

 

 

 

 

 

                          ยุยหันไปมองทางประตูทันทีพร้อมกับอาการเหงื่อกาฬค่อยๆไหลออกมาตามรูปหน้า ใบหน้าสวยของเธอซีดขาวจนคนอื่นรู้สึกได้ ท่าทางอึกอักนั่นทำให้มาโกะรู้ทันทีว่าต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ๆแต่เพราะยุยมีภาระสอนอยู่เลยทำให้ทำอะไรได้ลำบาก ออกไปดูก็ไม่ได้ มาโกะจึงลุกขึ้นก่อนจะโค้งขออนุญาต ส่งสายตาบอกว่าจะไปดูเอง ยุยพยักหน้าอนุญาตเล็กน้อย มาโกะได้รับสัญญาณแล้วก็รีบเดินออกไปจากห้องทันที เพื่อไปหาต้นเสียงที่เป็นของยามะโมโตะ ซายากะ

 

 

 

 

 

 

 

                 ‘ฝากด้วยนะ... มาโกะ ช่วยดูแทนพี่ที...

 

 

 

 

 

 

 

                          มาโกะวิ่งมาตามโถงทางเดินของอาคารสองชั้น ดวงตาของเธอเหลียวซ้ายแลขวาราวกับค้นหาคนอยู่ ใช่.... ตอนนี้เธอกำลังหาคนอยู่ ยิ่งวิ่งไปรู้สึกเหมือนเข้าไปอยู่ในส่วนที่ไม่รู้จักมากขึ้น ทุกอย่างเริ่มมืดลงอย่างเชื่องช้า จนมาโกะอดจะรู้สึกแปลกใจไม่ได้ เพราะว่าตอนนี้เพิ่งบ่ายสามนิดๆเอง จะมืดเลยก็เป็นไปไม่ได้ มาโกะเริ่มเดินช้าลงและระมัดระวังตัวมากขึ้น ท่ามกลางโถงทางเดินที่เริ่มมืดมิด ทำให้เธอต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อเปิดไฟฉาย แล้วเดินต่อไปท่ามกลางความมืด ในใจนั้นก็กลัวว่า.... มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่...

 

 

 

 

 

 

 

                          เอี๊ยด!

 

 

 

 

 

 

 

                          มาโกะตกใจก่อนจะก้มหน้าลงทันทีพร้อมกับไฟฉายที่หมุนลงมา ทำให้เห็นว่าเธอเพิ่งเหยียบพื้นไม้... มาโกะหันไปมองด้านหลังก็เห็นว่าก่อนหน้านั้นมันเป็นพื้นปูกระเบื้องอย่างดี ใบหน้าของมาโกะซีดลงเล็กน้อย แต่เพื่อหาซายากะ และรับปากยุยไปแล้วว่าจะหาให้เจอ ก็ต้องกลั้นใจกดความกลัวลงแล้วเดินต่อไปบนพื้นที่ปูด้วยไม้ต่อ ยิ่งเดินเข้าไปมากเท่าไหร่ รอบข้างก็เริ่มมืดลงเรื่อยๆ เริ่มเก่า และเริ่มมีคราบตะไคร่เก่าๆผุผัง หยากไย่มากขึ้นจนกระทั่ง....

 

 

 

 

 

 

 

                          แปะ.... แปะๆ....

 

 

 

 

 

 

 

                          “อึ๋ย!?” 

 

 

 

 

 

 

 

                          มาโกะร้องขึ้นมาทันทีที่เอาไฟฉายส่องที่พื้น กองเลือดสีแดงฉานที่เริ่มมีความดำคล้ำบ่งบอกถึงเวลาของมันอยู่ใต้รองเท้าของเธอ กลิ่นคาวเลือดชวนคลื่นเหียนนั้นลอยมาเตะจมูกจนมาโกะต้องเอานิ้วบีบจมูกแก้ฉุน มาโกะพยายามเดินต่อไปจนมาเจอกับร่างในชุดสีดำที่กำลังนอนสลบอยู่บนพื้นและเต็มไปด้วยเลือด มาโกะรีบวิ่งเข้าไปดูก็เห็นว่าเป็นซายากะแน่นอน แต่ตอนนี้ใบหน้าของซายากะเริ่มซีดขาวจากแผลที่ช่วงเอวที่เหมือนรอยจากของมีคมฟันทะลุมาเกือบครึ่ง มาโกะเอาโทรศัพท์คาบไว้ในปากแล้วฉีกแขนเสื้อของตัวเองพันแผลให้กับซายากะอย่างรวดเร็ว

 

 

 

 

 

 

 

                          “มะ...มาโกะ....”

 

 

 

 

 

 

 

                          มาโกะเงยหน้ามองก็สบกับดวงตาสีเข้มของซายากะเข้า “ซายากะซัง คุณฟื้นแล้ว!

 

 

 

 

 

 

 

                          “นะ...หนีไป....”

 

 

 

 

 

 

 

                          พรึ่บ!!! ฟิ้ง!

 

 

 

 

 

 

 

                          มาโกะรู้สึกถึงลางสังหรณ์แปลกๆ เธอรีบก้มตัวหลบทันที หางตาของมาโกะเหลือบเห็นเศษเส้นผมของตัวเองหลุดลอยอยู่กลางอากาศราวกับภาพช้า และเบิกตากว้างมากขึ้นเมื่อเห็นเท้าคู่หนึ่งที่อยู่ข้างๆเธอ เป็นเท้าที่ซีดขาวจนไร้สีเลือด เห็นเส้นเลือดสีดำมากมาย และมีกลิ่นเน่าชวนสะอิดสะเอียนลอยมาเตะจมูกเธออย่างจัง มาโกะพยายามพยุงซายากะขึ้นมา ก่อนจะรีบวิ่งกลับทางเดิมที่เธอมาทันที หางตาของมาโกะมองเห็นไม่ถนัดนัก แต่เห็นว่าเป็นหญิงสาวที่ใส่ชุดเดรสวันพีชสีขาว มีระบายที่คอและชายกระโปรง มันซีดเหลืองบ่งบอกอายุมัน เรือนผมสีดำเป็นลอนที่ยาวสยายปิดหน้า และยิ่งแย่กว่านั้นคือ... เธอเห็นบางอย่างที่น่ากลัวกว่าที่เธอคิดเอาไว้...

 

 

 

 

 

 

 

                          คือดวงตาที่ว่างเปล่า... สีดำ ที่ไม่เห็นแม้กระทั่งตาขาว!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                 ‘สองชั่วโมงผ่านไป

 

 

 

 

 

 

 

                          ยุยกำลังเดินวนกันให้วุ่นอยู่ที่บริษัทจัดหาพ่อบ้านและเมด เพราะตอนนี้มาริโกะและคนในบริษัทกำลังวุ่นวายกันยกใหญ่ โดยเฉพาะมินามิและมาริโกะที่ดูท่าจะวุ่นวายที่สุด เพราะทั้งวิ่งเข้าและวิ่งออกจากห้องพยาบาลกันให้ควั่ก มาโกะเม้มปากนิ่งสนิทอยู่ที่เก้าอี้ พร้อมกับแขนเสื้อข้างขวาที่หายไปตั้งแต่ตรงตะเข็บไหล่ สิ่งที่เธอเห็นคืออะไร ทำไมต้องทำร้ายซายากะ ตั้งแต่ที่บ้านแล้ว เธอเจอเหตุการณ์แบบนี้ตลอดเลย....

 

 

 

 

 

 

 

                           .... ตั้งแต่ นาจัง เข้ามาอยู่ที่บ้าน ทุกอย่างก็แปลกไปหมด...

 

 

 

 

 

 

 

                           ครืด... 

 

 

 

 

 

 

 

                           “พี่มาริโกะ! ซายากะล่ะ!?”ยุยพุ่งเข้าไปถามคนที่เพิ่งออกมาจากห้องพยาบาลทันที

 

 

 

 

 

 

 

                           มาริโกะยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า “พ้นขีดอันตรายแล้วล่ะ ตอนนี้เข้าไปหาได้แล้วนะ ส่วนมาโกะจัง... พี่ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมจ้ะ เพราะพี่อยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมซายากะถึงเป็นแบบนี้ได้น่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

                            มาโกะพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามที่อีกฝ่ายผายมือให้ หญิงสาวผมสั้นบ๊อบสีน้ำตาลทองพาเธอมาที่ห้องแห่งหนึ่งที่เงียบสงบ มาริโกะเปิดประตูให้กับมาโกะ เด็กสาวแทรกตัวผ่านประตูเข้าไปก่อนที่มาริโกะจะเชิญให้นั่ง ซึ่งเธอนั่งลงแต่โดยดี และเริ่มเล่าถึงเหตุการณ์ประหลาดที่เธอเจอกับนาจังครั้งแรก ตั้งแต่ห้องครัวที่กลายเป็นห้องครัวร้าง ผีที่มาหลอกเธอตอนที่เธออยู่บนห้อง เงาคนตอนที่เธอโดนดันออกมายืนนอกห้อง และช่วงเหตุการณ์ที่ซายากะถูกทำร้าย และภาพของปีศาจที่ลงมือทำ มาริโกะยิ่งได้ยินใบหน้ายิ่งเคร่งเครียดมากขึ้นก่อนจะเริ่มเขียนตัวหนังสือลงกระดาษ และส่งให้กับมาโกะ...

 

 

 

 

 

 

 

                            “อะไรหรือคะ?”มาโกะถามก่อนจะหยิบกระดาษมาอ่าน ทำให้เห็นว่า ตัวอักษรที่เขียนคือ....

 

 

 

 

 

 

 

                            “อย่าเพิ่งอ่านนะจ้ะ... คืนนี้ เที่ยงคืน ไปพูดคำนี้ที่หน้ากระจกสีทองบานนั้น สามครั้งตามที่บอก และพี่จะเตือนให้เธอเตรียมตัวให้ดี เพราะมันจะมีสิทธิ์ออกหัวหรือก้อยก็ได้”มาริโกะพูดขัดก่อนที่จะลุกขึ้น “พี่ขอตัวก่อนนะ พี่ต้องไปดูอาการซายากะก่อน ขอโทษนะที่พี่ไปส่งเธอไม่ได้น่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

                            “ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ...”มาโกะโค้งให้อีกฝ่ายเล็กน้อย มาริโกะยิ้มรับก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

 

 

 

 

 

 

                            “คืนนี้.... งั้นหรอ......” 

 

 

 

 

 

 

 

 

                  ‘เที่ยงคืน’ 

 

 

 

 

 

 

 

                           มาโกะค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะลุกขึ้นมานั่งบนเตียง ท่ามกลางความเงียบและอากาศที่เย็นเหยียบยามค่ำคืน ทำให้มาโกะต้องหยิบไฟฉายกระบอกเล็กจากโต๊ะข้างหัวเตียง และกระดาษที่มาริโกะให้มาเมื่อตอนเย็นอยู่ในกระเป๋าเสื้อนอนของเธอ ตอนนี้มีแต่คำถามวนอยู่ในหัวของเธออยู่ตลอด ทั้งความข้องใจในคำพูดของมาริโกะ ทั้งเรื่องคำพูดในกระดาษนั้นด้วย... เป็นครั้งแรกที่เธอตื่นขึ้นมากลางดึกเพื่อทำอะไรสักอย่าง มาโกะค่อยๆลุกออกมาจากเตียงก่อนจะเดินไปที่กระจกสีทองที่ตั้งอยู่ตรงข้ามเตียงของเธอ...

 

 

 

 

 

 

 

                           แกร๊ก! ตึก.... ตึก... ตึก.... ตึก...

 

 

 

 

 

 

 

                           มาโกะเปิดไฟฉายแล้วค่อยๆจากเตียงไปที่กระจกสีทองนั่น ในใจของเธอนั้นเริ่มรู้สึกถึงความอันตรายบางอย่าง มันกำลังกรีดร้องราวกับว่าเตือนภัยเธอไม่ให้เดินต่อ แต่มาโกะกลั้นใจสะกดความกลัวนั้นไว้จนมิดแล้วค่อยๆเดินจนมาถึงหน้ากระจก มาโกะกลืนน้ำลายอึกหนึ่งก่อนจะหยิบกระดาษที่มาริโกะซังให้ขึ้นมา มือขวาที่ถือไฟฉายส่องที่กระดาษเพื่อให้แสงสว่าง มาโกะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ในใจกำลังกรีดร้องห้ามไม่ให้เธอทำ แต่สิ่งนี้...เธอต้องทำแล้ว....

 

 

 

 

 

 

 

                           “Bloody Mary Bloody Mary Bloody Mary

 

 

 

 

 

 

 

                           วิ้ว......

 

 

 

 

 

 

 

                           สายลมพัดเข้ามาในห้อง สายลมเหยียบเย็นที่กรีดผิว ซึมลึกถึงกระดูก มาโกะหลับตาพลางกอดตัวเองไว้แน่น พอลืมตาขึ้นมา เธอแทบจะถอยหลังออกห่าง เพียงพริบตาเดียว มันก็หายไป ใบหน้าของเธอเริ่มมีเหงื่อเกราะประปราย มือไม้เริ่มแข็งชา ถึงมันแค่พริบตาเดียว แต่สิ่งที่เธอเห็น เธอจำมันได้ดีว่ามันคืออะไร เธอเห็นมาครั้งหนึ่งแล้ว และเธอจะไม่มีวันลืมมันไปตลอดชีวิตด้วย

 

 

 

 

 

 

 

                           “เธอ!

 

 

 

 

 

 

 

                           ปีศาจผมสีดำ ผิวซีด ชุดระบายวันพีชคนนั้น!!!

 

 

 

 

 

 

 

                           มาโกะเริ่มมองไปรอบๆตัว สัญชาตญาณของเธอกำลังร้องเตือนถึงอันตรายที่กำลังมาถึง มาโกะมองซ้ายมองขวา ก่อนจะหันหลังให้กับกระจก มือบางจับที่ขอบตู้จนชื้นเหงื่อ ดวงตาสีอ่อนกำลังมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง ทุกอย่างเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ เมื่อความมืดเริ่มปกคลุมเข้ามาผ่านหน้าต่าง หมอกควันสีดำค่อยๆลามเข้ามาเรื่อยๆจนกลืนเตียงของเธอไปแล้ว มาโกะรีบวิ่งไปที่ประตู พอเธอหมุนลูกบิดออก เธอก็ต้องกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดผวา

 

 

 

 

 

 

 

                            “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!

 

 

 

 

 

 

 

                            มาโกะเข่าอ่อนจนลงไปนั่งอยู่ที่พื้น พยายามจะตะเกียกตะกายถอยหลังหนีจากบานประตู เพราะตอนนี้ ปีศาจผมดำ ผิวซีด ดวงตากลวงโบ๋กำลังค่อยๆก้าวย่างสามขุมเข้ามา มาโกะหน้าซีด กลัวจนตัวสั่น ภายในจิตใต้สำนึกของเธอพยายามสั่งการให้เธอเอาตัวรอด แต่มันช่างยากเย็นเสียเหลือเกินที่กว่าเธอจะถอยหลังได้ทีละนิด ปีศาจตนนั้นลงมานั่งคุกเข่าแล้วคลานตามมาอย่างไม่ลดละ คำพูดของมาริโกะลอยเข้ามาในหัวทันที

 

 

 

 

 

 

 

                   ‘พี่จะเตือนให้เธอเตรียมตัวให้ดี เพราะมันจะมีสิทธิ์ออกหัวหรือก้อยก็ได้

 

 

 

 

 

 

 

                             “ที่ว่าออกหัวหรือก้อย หมายถึงแบบนี้เองหรอ?”มาโกะพึมพำออกมาก่อนจะถอยหลังไปจนชนอะไรบางอย่าง ทำให้มาโกะต้องแหงนหน้าขึ้นไปมอง พอเห็นปุ๊บใบหน้าของมาโกะก็ซีดลงกว่าเก่า เพราะสิ่งที่เธอชนก็คือ....

 

 

 

 

 

 

 

                             “ปะ...ปีศาจตนนั้น!?

 

 

 

 

 

 

 

                             ปีศาจชุดเดรสสีขาววันพีชที่ออกเหลืองซีด ผมดำสนิทที่ปรกหน้า ดวงตาสีดำสนิทจนไม่มีตาขาว รอบนี้มาปรากฎให้น่าขนลุกกว่าเดิมคือ เธอปรากฏมาในสภาพที่เต็มไปด้วยเลือดที่โชกชุ่มเต็มเสื้อเดรสของเธอ และเลือดสีแดงข้นค่อยๆไหลลงมาจากขอบตาของเธอจนอาบไปทั้งใบหน้า แขนซีดๆของหล่อนล็อคเข้าที่คอของมาโกะอย่างแรงจนมาโกะสำลัก ก่อนจะกระโจนลากมาโกะเข้าไปในกระจกสีทอง ทุกอย่างมืดสนิท ทันทีที่หัวของมาโกะกระแทกกับบานกระจกอย่างแรง 

 

 

 

 

 

 

 

                             ตึง!!!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                   ‘เวลาผ่านไป

 

 

 

 

 

 

 

                             มาโกะค่อยๆปรือตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ทุกอย่างมืดสนิท... มืดสนิทจนมองแทบไม่เห็นอะไรเลย เด็กสาวค่อยๆยันตัวเองขึ้นมาช้าๆ ปลายนิ้วของเธอสัมผัสได้ถึงความเย็นที่เหมือนกับน้ำแข็ง พอหันไปก็เจอกับปีศาจตนที่ลากเธอเข้ามาในกระจก มาโกะถอยกรูดไปอีกด้านหนึ่งอย่างรวดเร็วก่อนที่หัวกระแทกเข้ากับอะไรสักอย่างที่เธอมองไม่เห็น จนสบถพรืดออกมา

 

 

 

 

 

 

 

                             โป๊ก!

 

 

 

 

 

 

 

                             “โอ๊ย! เจ็บๆๆๆๆ”มาโกะครวญครางก่อนจะเอามือกุมหัวส่วนที่โดนกระแทกไว้พลางลูบปอยๆ 

 

 

 

 

 

 

 

                             พรึ่บ!

 

 

 

 

 

 

 

                             มาโกะสะดุ้งเฮือกเมื่อปีศาจตนนั้นวาร์ปเข้ามาหาเธอถึงที่ ยิ่งตกใจมากกว่าเดิมมือปีศาจตนนั้นเอาแขนกั้นไว้ไม่ให้เธอหนีไปไหน  มาโกะถอยหลังก็ไม่ได้เพราะว่าเหมือนติดอยู่กับกำแพงล่องหน พอหันไปมองเธอก็ตกใจกว่าเดิม เมื่อใบหน้าของปีศาจตนั้นเปลี่ยนไป กลายเป็นใบหน้าของคนที่เธอรู้จักดี ไม่ทันที่จะได้กล่าวทักทาย เสียงของเธอก็ถูกกลืนหายลงไปในคอ พร้อมกับอาการขาดอากาศที่เข้ามาแทนที่ เวลาแห่งทรมานเริ่มขึ้นแล้ว....

 

 

 

 

 

 

 

                              “...... คุณเรียกมา... เราได้เจอกัน... งั้นคุณก็มาตายอยู่กับฉันเถอะ!

 

 

 

 

 

 

 

                              “อ่อก!.... แค๊ก.... นะ.... นะ.... นา...... จัง.... อั่ก!

 

 

 

 

 

 

 

                              มาโกะพยายามดิ้นเอาชีวิตรอด มือมัจจุราชของนานะกำลังบีบที่คอ กดเข้าที่หลอดลมอย่างรุนแรง ดวงตาของมาโกะเหลือกขึ้น ใบหน้าที่เริ่มเขียวเริ่มซีด มือบางของมาโกะค่อยๆยกขึ้นมาด้วยแรงเฮือกสุดท้าย เพียงปลายนิ้ว.... ที่แตะเข้าที่แก้มของบลัดดี้ แมรี่ ทำให้อีกฝ่ายปล่อยมือออกจากคอของเธอทันที มาโกะสำลักลม ไอโขลกๆออกมาชุดใหญ่ ส่วนบลัดดี้ แมรี่ค่อยๆถอยห่าง ดวงตาสีดำสนิทนั้นเริ่มกลับมามีตาขาวและกลับมา ร่างกายกลับมามีผิวสีเนื้อ มีน้ำมีนวลมากขึ้น

 

 

 

 

 

 

 

                              “คุ.... คุณ... หนู...” นานะเรียกอีกฝ่ายเสียงแหบโหย พร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาจากดวงตา

 

 

 

 

 

 

 

                              มาโกะไอจนตัวโยนก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ “นาจังเนี่ยนะ... ความลับแบบนี้น่ะ... โอย.... ขอเวลาหายใจหน่อย” 

 

 

 

 

 

 

 

                              นานะค่อยๆลูบหัวของคุณหนูของเธอก่อนจะทำหน้ารู้สึกผิด มาโกะยกมือบอกว่าไม่ต้องแล้ว ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ มือจับคอของตัวเองนิดๆก่อนจะส่องกับกระจก ทำให้เห็นรอยเขียวช้ำเต็มคอของเธอ ยิ่งนานะเห็นว่าฝีมือเธอนั้นทำอะไรลงไปบ้าง ก็ทำให้เธอรู้สึกผิดมากกว่าเดิมอีก

 

 

 

 

 

 

 

                              “ขออภัยด้วยจริงๆค่ะคุณหนู.... ดิฉันต้องขออภัยด้วยจริงๆค่ะ”นานะก้มหัวขอโทษจนหัวติดพื้น 

 

 

 

 

 

 

 

                              มาโกะทำหน้าคิดเล็กน้อยก่อนจะยิ้มให้กับอีกฝ่าย “ถ้าไม่อยากรู้สึกผิด.... ฉันจะให้ทำอะไรอย่างหนึ่งดีไหม?”

 

 

 

 

 

 

 

                              “เอ๊ะ? จะให้ทำอะไรหรอคะคุณหนู?”

 

 

 

 

 

 

 

                              มาโกะยิ้มกว้างเหมือนเด็กๆ ก่อนที่จะเห็นเป็นดวงตาพราวของหมีที่เห็นเนื้ออันแสนโอชะอยู่ตรงหน้า นานะเห็นก็รู้สึกเหมือนว่าคงได้โดนกลืนเข้าท้องแน่ๆ แต่มาโกะกลับยื่นหน้าเข้ามาหอมแก้มของบลัดดี้ แมรี่เบาๆ ก่อนจะหอมแก้มอีกข้างให้เท่าเทียม นานะเบิกตากว้าง พร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสีเรื่อๆ

 

 

 

 

 

 

 

                              “ในตำนานที่ฉันเรียนน่ะ ใครจะว่านาจังว่าเป็นแม่มด หรืออะไรก็ตาม... ยังไงซะ นาจังก็คือนาจัง... เพราะงั้นน่ะ อยู่ด้วยกันตลอดไปได้ไหม? ไม่ต้องฆ่าใครเพราะคำนั้นอีกแล้วนะ... ฉันจะไม่เรียกสิ่งนี้ว่าเป็นคำสั่ง แต่เป็นคำขอร้อง... ได้ไหมคะ?”

 

 

 

 

 

 

 

                              นานะอึ้งไปกับคำพูดของเด็กตรงหน้า ปีศาจที่สิ่งสู่ในกระจกอย่างเธอกำลังมีสิ่งที่เปลี่ยนไป สิ่งที่อยู่กลางอกที่มันไม่เคยบ่งบอกถึงชีวิต มันกำลังเต้น... อย่างช้าๆ ก่อนจะเริ่มมาเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะทะลุออกมาจากอก นานะเบือนสายตาหลบ เรียกเสียงหัวเราะใสๆจากเจ้านายของตนได้อย่างไม่ยากนัก มาโกะดึงนานะเข้ามากอดเอาไว้หลวมๆ พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วที่เริ่มแผ่วลงเรื่อยๆ ทำให้นานะรู้ว่า เธอไม่มีเวลามาพิรี้พิไรอะไรอีกแล้ว เธอต้องรีบพามาโกะออกจากโลกแห่งกระจกของเธอให้เร็วที่สุด ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป... หรือทำให้โลกกระจกยอมรับว่า... นายของเธอ ก็คือนายของโลกนี้เช่นกัน....

 

 

 

 

 

 

 

                              “ขอบ.... คุณนะ.... รัก.... นาจัง.... ที่สุด.....”

 

 

 

 

 

 

 

                              นานะส่งร่างแยกของตัวเองที่เป็นร่างปีศาจดวงตากลวงโบ๋ให้กลายเป็นนานะร่างคุณเมด แล้วออกไปที่โลกแห่งความเป็นจริง จัดแจงให้มาโกะนอนที่เตียง นานะเห็นดังนั้นแล้วสั่งให้ร่างแยกดูแลกายหยาบของมาโกะให้ดี และตอนนี้สิ่งที่เธอต้องทำคือ ต้องทำให้โลกกระจกยอมรับนายของเธอให้ได้ และ.... สิ่งที่เธอต้องทำ มันคือการสาบานที่จะจงรักภักดีต่อนายผู้นี้ไปชั่วชีวิตเช่นกัน บลัดดี้ แมรี่ค่อยๆซุกหน้าเข้ากับซอกคออีกฝ่าย แล้วเริ่มสิ่งที่เธอต้องทำทันที...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                              “ดิฉันจะรับใช้คุณตลอดไปค่ะ.... นายหญิงที่รักของข้า....”

 

 

 

 

 

 

 

                  FIN

 

 

 

 

 

 

 

 

 

=====================================================================

 

 

จบแล้วค่าาาาาาา สำหรับพาร์ทที่ 3 ของ Miss Bloody Mary หวังว่าทุกคนคงจะสนุกกับเรื่องนี้นะคะ

ถ้ามันไม่หลอนเหมือนอย่างที่คาดหวังไว้ก็ขอโทษด้วยนะคะ แฮะๆๆๆๆๆ  :dookdik_greenTea_17: 

ขอบคุณทุกคนที่คอยติดตามมาตลอดนะคะ แล้วเจอกันในตอนต่อไปกับ....

"Mr. Werewolf" นะคะ... มาเดากันนะคะ ว่าใครจะออกมาเป็นคู่ต่อไป ฮี่ๆๆๆๆๆๆๆ  :dookdik_greenTea_13: 

ขอให้สนุกนะคะ แล้วก็ อวยพรให้หลับได้นะคะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ   :dookdik_greenTea_1: 

Share this post


Link to post
Share on other sites

ก็หลอนแล้วล่ะน้องสาวว พี่นี่ต้องปิดพัดลมปิดแอร์เลย ตอนแรกนึกว่าขนลุกเพราะหนาว 55555
น่ากลัวตอนเดินเข้าห้อง ส่วนอันตรนิโอ้กริ๊ดขอโทษด้วยที่เผลอหลุดขำ

เอาล่ะพิมพ์ยาวๆว่าฟินนนนนน

ขนลุกเลย แต่ไอ้ที่ทำให้กระจกยอมรับนี่ยังไงอะนาจัง หุหุ

ปล.แอบสงสารอันโตรนิโอ้นะที่โดนนาจังทำร้าย โชคดีที่ไม่เป็นไรแล้ว

รอตอนต่อไป มนุษย์หมาปาสินะ :dookdik_005_mushroom:

Share this post


Link to post
Share on other sites
อาจจะยังพอหลับ (หรือเปล่า?)
อันโตนิโอ้~ โดนเบย~
ส่วน Mr.Warewolf ง่ำๆๆ เราว่า
ไม่คู่ป๋าเคย์กะฟูจัง ก็cool beauty ของฮากาตะ น่ะ

ดิทนิสนุงหลังอ่านตอนสว่าง 555
แอบสงสัยว่าวิธีที่ทำให้โลกกระจกยอมรับมาโกะจังเนี่ย หุหุหุหุ

ปล.เพิ่งสังเกตว่าseason2 เนี่ย เป็นตำนานซ่ะทั้งหมด ส่วนภาคหนึ่งจะเป็นตัวตนมากกว่า

Share this post


Link to post
Share on other sites
หลอนอยู่น้า เข่าแทบอ่อนตามคุณหนูมาโกะเลย นี่ถ้าอยู่คนเดียวไม่กล้าส่องกระจกเลยเนี่ย

Share this post


Link to post
Share on other sites
รู้สึกดีที่เมื่อคืนนอนเร็วแล้วอ่านเรื่องนี้ตอนเช้าค่ะ 55555555
นี้ขนาดอ่านตอนเช้ายังหลอนเลยอ่ะ =[]=
รอเรื่องต่อไปค่ะ ><

Share this post


Link to post
Share on other sites
เน่ตุ๊ดแตกกกกกขอขำแพร้บ
รู้สึกดีที่ไม่ได้อ่านตอนกลางคืนค่ะ5555555555มันหลอนนะเอออออ
รอคู่ต่อไปน้าาา

Share this post


Link to post
Share on other sites
ตาโบ๋อ่ะ ฮืออออTT^TT
เลือดท่วมตัวด้วยยยยย
เน่ตอนนี้ก็ซวยไปนะจ้ะ55555

Share this post


Link to post
Share on other sites

แฮ่ !! มาเม้นท์ตามสัญญา ~

บลัดดีแมรี่ยอมหมีญี่ปุ่นง่ายจังแหะ พี่เตยยังเขียนไม่จบมาต่อหลังจากนี้ก่อนเซ่!!

เน่คุงนี่มาทำไม มาแล้วเกือบตายแหน่ะ เกย์ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

แวร์วูฟคู่ต่อไปป๋าเคย์ป่าว ป๋าเขาหล่อนา 5555555

Share this post


Link to post
Share on other sites

ตอนเน่กรี๊ดลั่นนึกว่ายุยจะวิ่งไปดูซักหน่อยแต่ส่งคุณหมี(?)ไปผจญภัยซะได้...

ตอนนี้เน่ก็ซวยไปแล้วกันนะจ้ะ~

มารอคู่ต่อไปนะคะ~

ปล.แอบนึกถึงชุดของนาจังตอนแข่งจังเก้น

Share this post


Link to post
Share on other sites
ตอนนี้พี่เน่ก็ซวยไปโชกเลือดเลย
บอกได้คำเดียวว่าหล่อนมากค่ะ ขนาดอ่านตอนเช้ายังหล่อนเลย
ไรท์ค่ะตอนนี้มันยังไม่จบใช่มั้ยคะ
นาจังจะทำยังไงให้โลกกระจกยอมรับยังไม่รู้เลยนะคะ? มาต่อก่อน
ปล.คู่ต่อไปต้องเป็นนัตสึมาโดกะ

Share this post


Link to post
Share on other sites
กรี๊ดดด!! นานะจังโหดร้ายอ่า ทำกะเน่ได้ไงๆ TT
แต่ชอบตอนที่ทำให้นาโกะเป็นเจ้านายโลกกระจกจุง #ฟินน(///▽///)
ปล.หลังจากอ่านมา 2 season รวดจึงอยากให้มี season 3 อ่ะไรท์ จนกว่าจะได้ซากุอาเนียกะบอสอาโออิอ่ะ จะเอาๆๆ //โดนไรท์ตืบ (@ @)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now