[FIC] ゾンビ :: THE ZOMBIE PG-17 | Chapter 5 (31/08/15) NEW!

54 posts in this topic

THE ZOMBIE

ゾンビ

  WARNING :: ฟิคชั่นเรื่องนี้มีถ้อยคำรุนแรง

 

yeehawzombies-500x372.jpg

 

 

 

“อาจจะโชคดีที่ไม่ตาย...

แต่ก็ต้องโชคร้ายที่ต้องอยู่ในโลกใบนี้”

 

 

 

Chapter1  Chapter2  Chapter3  Chapter4  chapter5 to be continued...

 

 

 

Intro

 

กร๊าซซซซซซซซซซซซ! 

 

ผีดิบที่เคยเป็นมนุษย์มาก่อนที่เรียกว่า ‘ซอมบี้’ กำลังวิ่งไล่ล่าเพื่อนมนุษย์ด้วยกันอย่างบ้าคลั่ง ชายหนุ่มผู้โชคร้ายสาวเท้าหนีอย่างรวดเร็วไปตามถนน คุณป้าเจ้าของใบหน้าซีดเผือกด้วงตาล่องลอยยังคงไล่ล่าเขาอย่างต่อเนื่อง แต่เพราะสะดุดกับเศษไม้บนถนนทำให้เขาเสียหลักล้มลงพื้นอย่างแรง และเป็นโชคร้ายของเขาอีกครั้งที่อยู่ๆข้อเท้าก็ดันพลิกไปดื้อๆ เป็นจังหวะดีที่คุณป้ากระโดดคล่อมชายหนุ่ม เขาร้องอย่างโหยโหนเมื่อซอกคอของเขาถูกเข้าไปตรงๆ

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก...”

เสียงกรีดร้องของชายหนุ่มทำให้เด็กสาวที่กำลังเดินอยู่ภายในตรอกตึกต้องชะงัก ขาเรียวภายใต้สกินนี่ยีนส์หยุดเดินทันทีก่อนจะคว้าปืนไรเฟิลที่สะพายไว้ที่หลังขึ้นมาถือ ดวงตาคมสาดส่องไปรอบทิศทางรอบตัว เมื่อรู้สึกว่าเสียงไม่ได้มาจากแถวนี้ ขาเรียวก็รีบสาวเท้าเพื่อไปหน้าตรอกตึก ก่อนจะหยุดลงเมื่อเห็นว่าร่างของ ‘พวกมัน’ สองตัวกำลังรุมกัดกินชายหนุ่มอย่างบ้าคลั่ง

เด็กสาวทำท่าจะหนีกลับไปในตรอกอีกครั้งแต่ก็ต้องโยนความคิดนั้นออกไปเมื่อเห็นร่างของหญิงสาวนิรนามกำลังก้าวถอยหลังช้าๆไม่ไกลจากศพของชายหนุ่มผู้โชคร้าย เหมือนจะพยายามไม่ให้พวกมันรู้ตัว ‘มาเอดะ อัตสึโกะ’ เด็กสาววัย 17 ปีไม่ลังเลที่จะเล็งปืนไรเฟิลใส่ศีรษะพวกมัน

ปัง!


ซอมบี้ตัวแรกล้มลงไป

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

ตัวมันที่เหลืออีกหนึ่งหันขวับมาตามเสียงปืนก่อนจะหันไปตามเสียงของหญิงสาวนิรนามที่กำลังแหกปากกรี๊ดอยู่ อัตสึโกะไม่รอช้ารีบเล็งไปทันที นิ้วเรียวเนี่ยวไกลปืนอย่างแม่นยำ

ปัง!

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด” ก็เข้าใจนะว่าตกใจเสียงปืน 

“โอ้ย อีดอก!! หุบปาก หล่อนจะเรียกพวกมันมากินดินเนอร์หรือไง!! เดี๋ยวมันก็แห่กันมาเป็นฝูงหรอก อยากตายหรือไงย่ะ!!!” อดไม่ได้ที่จะแหกปากตะโกนกลับไป...

TBC.
ฟิคซอมบี้หยาบคาย
รัก.

aidorudaisuki likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

เจอคำอุทานเข้าไป ผมนี่เก็บปืนเลย 5555555555

Share this post


Link to post
Share on other sites

แรกๆก็ดูน่ากลัวอ่ะ แต่เจอคำด่าถึงขั้นสตั้นเลย 555 อยากอ่านจังจะรอนะฮัฟ  :dookdik_005_mushroom:

Share this post


Link to post
Share on other sites
เจ้ ถึงขั้นว่าคุณดอกเลยเหรอ ช่างโหดจริงอะไรจริง หุหุ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ถึงไม่แหกปาก เสียงปืนก็น่าจะเรียกซอมบี้ได้เย๊อะ~ :dookdik_bun_15:

Share this post


Link to post
Share on other sites

chapter 1


แอ๊ดดด...


“ชู่ว์...” นิ้วเรียวยกชิดริมฝีปากเพื่อนเตือนให้หญิงสาวนิรนามที่อัตสึโกะยังไม่ได้ถามชื่อเสียงเรียงนามเงียบ เด็กสาวก้าวเท้าช้าๆในขนาดนี้มือยังคงถือปืนไรเฟิลไร้กระสุนเพราะดันใช้ยิงช่วยผู้หญิงที่ทำหน้าโง่ๆซื่อๆไปหมดแล้ว ถึงต้องพยายามเข้าในตึกอพาร์ทเม้นแบบนี้

“ฮืออออ” เสียงครางฮือของพวกมันทำให้ ‘โคจิมะ ฮารุนะ’ เกือบหลุดกรี๊ดแต่ยังยั้งปากไว้ได้ทันเพราะคงไม่อยากจะได้ยินคำด่าจากเด็กสาวที่กำลังเดินนำเธออยู่ข้างหน้า

“ถ้าเธอกรี๊ดอีก สาบานเลยว่าฉันจะด่าเธอให้จมดิน” นั่นไง  นี้ยังไม่ทันได้แหกปากเลยนะ...


ตึก ตึก


กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซ!



“Damn it” อัตสึโกะสบถอย่างหัวเสีย ให้ตายเถอะฝูงผีดิบนับสิบตัวกำลังวิ่งเพ่นพล่านอยู่ในตึก แล้วแบบนี้เธอจะหาอาวุธได้ที่ไหนกัน!!

“ละ-แล้วจะทำไงดีล่ะทีนี้” ฮารุนะร้องเสียงหลง น้ำตารื้นรอบดวงตาหวานด้วยความหวาดกลัว เธออุตส่ารอดมาแล้วแท้ๆจะมาตายอีกหรือไง...

“ยัยเป็ด!! หะ-หุบ...”

หุบปาก  อัตสึโกะกำลังหันไปแว๊ดใส่ก็ต้องกลืนคำพูดลงไปเมื่อเห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตาของอีกฝ่าย อัตสึโกะจิ๊ปากอย่างจัดใจ ทำไมเจอแต่พวกอ่อนแอเนี่ย หล่อนช่วยทำตัวเข็มแข็งหรือทำตัวมีประโยชย์กว่านี้ได้ไหม?

“อย่าเสียงดังหรือทำอะไรให้มีเสียง พวกนี้มันไวแต่เสียงมาก โอเค๊?” ฮารุนะรับคำอือในลำคอก่อนจะคว้าแขนมากอดเอาไว้
ยังไงมีเด็กปากเสียคนนี้อยู่ข้างตัวมันก็ไม่แย่เกินไปหรอก

อัตสึโกะพาฮารุนะมาหลบอยู่ใต้บันไดของอาพาร์ทเม้นท์ มันยังดีกว่าให้หล่อนไปยืนโล่งโจ่งอยู่ที่ทางเดินหรือที่บันไดนั่งหลบกันอยู่ใต้บันไดก่อนจะให้พวกผีดิบนั้นเดินไปจากทางนี้

“ถ้าจะอยู่แบบนี้เราตายแน่ๆเพราะฉะนั้นฉันจะไปหาอาวุธในตึกนี้ ส่วนเธออยู่ที่นี้ห้ามไปไหน!”

“มะ-ไม่เอานะ ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว”

อัตสึโกะกรอกตา “เธอไปก็มีแต่พากันตาย ถ้าฉันไม่กลับมาภายในหนึ่งชั่วโมงเธออกไปได้เลย”

เด็กสาวสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ฮารุนะอยากจะเบะปากร้องไห้ “-เพราะฉันอาจคงไปเดินเล่นที่นรกแล้ว”

อัตสึโกะยิ้มให้หญิงสาวก่อนจะส่งปีนไรเฟิลที่กลายเป็นขยะให้ ฮารุนะรับมาอย่างงงๆ

“ฉันใช้ไม่เป็นหรอก คุณเอาไปเถอะ” หญิงสาวว่า

“ช่างแม่ง กระสุนหมดไปแล้ว” ฮารุนะมองเด็กสาวพร้อมกับสายตาที่จะสื่อว่า ‘แล้วจะให้ทำไม’

“เอาน่ายังดีกว่าไม่มีอะไรป้องกันตัวแหละ” ประเด็นคือขี้เกียจถือ... โอเค๊
แถข้างๆคูๆไปก่อนจะขอตัวออกไปตามหาของ เด็กสาวเดินออกมาจากใต้บันไดอย่างเงียบเฉียบโดยมีสายตาห่วงใยของฮารุนะที่ส่องมาอยู่ อัตสึโกะเดินออกไปเรื่อยๆจนกระทั่งลับสายตาของฮารุนะ

“ถึงจะไม่รู้จักกัน ฉันก็ขอให้คุณกลับมานะคะ...” นั่นคือคำพูดสุดท้ายของฮารุนะ ก่อนที่หญิงสาวจะนั่งมองนาฬิกาข้อมือตัวเองและกำปืนไรเฟิลที่ได้มาอยู่ภายใต้บันไดของอพาร์ทเม้นท์แห่งนี้โดยลำพัง...





“ทิ้งยัยเป็ดไว้นั่น จะแหกปากเรียกพวกมันมาไหมเนี่ย” ขอให้ตรงข้ามแล้วกันเพราะเธอคงจะไม่สามารถช่วยหล่อนได้อีกแล้ว การตั้งชื่อเป็ดให้ยัยผู้หญิงคนนั้นมันเข้ากับสีหน้าโง่ๆนั้นจริงๆ


หรือบางทีฉันจะหนียัยเป็ดนั้นดีนะ...?


เด็กสาวพยายามลงฝีเท้าให้เงียบที่สุดเพื่อไม่ให้ผีดิบอดีตรปภ.ที่กำลังยืนอยู่อีกฝั่งของชั้นสองในตึก ดวงตาคมสอดส่องสิ่งที่จะเป็นอาวุธได้ในตอนนี้ก่อนจะสังเกตเห็นตู้ดับเพลิงที่ตอนนี้แตกละเอียดโดยมีขวานเปื้อนเลือดวางอยู่ใกล้ๆกับศพผู้ชายที่มีสมองเปิดจนเอ่อ... อยากจะอ้วกเลยล่ะ

กลิ่นเหม็นเน่าที่ได้กลิ่นตอนขึ้นมาเป็นของตาลุงนี่เอง เด็กสาวเอารองเท้าเท้าเขี่ยศพให้หลุดจากการกอบกุมขวาน

“รองเท้าฉัน...” รองเท้าผ้าใบสีเหลืองของเธอเปื้อนเลือดของตาลุงนี้จนแทบอยากจะปาทิ้ง
อัตสึโกะเขี่ยจนสามารถหลุดออกจากการกอบกุมของตาลุงได้ เด็กสาวคว้ามันขึ้นมา ก่อนจะถลกแขนเสื้อเชิ้ตตัวเองเพื่อให้ถนัดกับการถือขวานสีแดงอันนี้ในมือ


แกร๊ก


“เหี้ยเอ๊ย!” ด่าตัวเองให้กับความโง่ที่ดันไปเตะกุญแจของตาลุงเข้าให้จนทำให้ตผีดิบในชุดรปภ.หันมา พร้อมกับใบหน้าอันน่ากลัวของการถูกกินและเน่าเฟะ


กร๊าซซซซซซซซซซซ!


ตึก ตึก


ฮือออออออออ



ชิบหายล่ะ เสือกวิ่งมาตั้งสองตัว


เร็วเท่าความคิดเธอรีบก้มลงไปหยิบกุญแจเอาไว้เพราะอาจจะมีประโยชน์ถ้าไปเปิดห้องนี้ได้ ยังไงก็คงต้องจัดกันผีดิบตรงหน้าเสียก่อน ขวานในมือเหวี่ยงเข้าไปที่หัวของมันอย่างแม่นยำ

“กร๊าซซซ!!” ผีดิบรปภ.ทุรนทุรายกับขวานที่คาอยู่ที่หัวก่อนจะทรุดตัวลงไป เด็กสาวเอี่ยวหลบไปทางขวาเมื่อมีผีดิบรายที่สองโพล่พรวดมา อัตสึโกะแท่งเข้าไปที่ท้องของมันทั้งๆที่รู้มันไม่เป็นผลอะไรมากแต่ก็ยังช่วยถ่วงเวลาให้หยิบขวานจากหัวของอีกตัวได้


ฉึบ!!


รอบนี้สงสัยเหวี่ยงแรงไปหน่อย หัวของมันเลยหลุดออกจากบ่ากลิ้งขลุกๆอยู่บนพื้น

“ตายสองครั้ง ดีใจด้วยนะ”





กริ๊ก

ประตูห้อง312ถูกปลดออกอย่างง่ายดายเมื่อถูกไขโดยกุญแจ เธอพยายามเดินมาอย่างเงียบๆเพื่อไม่ให้พวกซอมบี้สี่ห้าตัวนั้นรู้ตัว กว่าจะมาถึงนี้ได้ใช้เวลาพอสมควรกับการเลี่ยงพวกมัน

ภายในห้องพักที่ไม่เล็กและไม่ใหญ่มากแต่กลับถูกแบ่งเป็นส่วนๆอย่างชัดเจน เธอรีบปิดประตูก่อนที่พวกมันจะแห่เข้ามาในนี้

อันดับแรกคือมองหาอาวุธเพื่อใช้ในการป้องกันตัว ไรเฟิลกระบอกนั้นมันอยู่กับเธอมาเกือบสองวันตั้งแต่เกิดเรื่องบ้าๆนั้นในประเทศที่เรียกว่า ‘ญี่ปุ่น’ ถึงจะเคยดูหนังเกี่ยวกับซอมบี้ผีดิบอะไรเทือกนั้นมามากมายแต่พอเจอเข้าจริงๆสติเธอก็แทบจะไม่เหลือเหมือนกัน ยังดีที่ไปเจอไรเฟิลของตำรวจที่โดนพวกมันกินจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของมนุษย์

“ห้องลุงแม่งค้าอาวุธหรือไงกัน” ดวงตาคมสอดส่องไปทั่วตู้เก็บของภายในห้อง ไรเฟิล ลูกซอง มีดดาบหรืออาวุธถูกอัดเต็มอยู่ภายใน แต่ยังไม่ทันที่จะได้หยิบ เสียงปลดเซฟตี้ปืนก็ทำให้เด็กสาวต้องหยุดชะงัก


แกร๊ก


“ฮะ ฮ้า อย่าคิดจะทำอะไรโง่ๆนะสาวน้อย” เสียงทุ้มนุ่มของชายหนุ่มที่ยืนถือปืนจ่อหัวเธออยู่เอ่ยขึ้นมาด้วยความขี้เล่น

“ยกมือขึ้นเหนือหัวด้วย” อัตสึโกะทำตามอย่างว่าง่าย รีบยกฝ่ามือขึ้นตามที่อีกฝ่ายสั่ง ต้องระวังพวกผีดิบแล้วยังต้องมาระวังมนุษย์ด้วยกันเองอีกหรอเนี่ย

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปคว้าไหล่เพื่อให้ผู้หญิงตรงหน้าหันมาทางเขา แต่กลับเป็นการเปิดช่องทางและช่องโหว่ในเวลาเดียวกัน อัตสึโกะคว้ามือที่จับไหล่ตัวเองอยู่ก่อนจะจับแล้วบิดไปตามจังหวะที่ตัวเองหันตัว ชายหนุ่มเสียหลัก ก่อนที่ฝ่ามือของเขาจะถูกกอบกุมจากข้างหลังแถมปืนพกที่เขาเป็นคนถือจ่อเอาไว้กลับถูกผู้หญิงคนนี้แย่งไปดื้อๆ กลายเป็นว่าตอนนี้เขากลับเสียเปรียบแทน

“หึ ยังอ่อนเหมือนเดิม โอ-ชิ-มะ-ยู” ก่อนที่มือของเขาจะถูกปล่อยออกและถูกผลักออก ชายหนุ่มเจ้าของชื่อ ‘โอชิมะ ยู’ หันไปมองทันที ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงรู้จักชื่อของเขา...

ใบหน้าที่ชอบทำหน้ารั้นๆดื้อๆเอาแต่ใจ มีอยู่คนเดียวเท่านั้นแหละ มาเอดะ อัตสึโกะ เพื่อนซี้ของเขานี้เองที่อายุห่างกันหลายปี

“ยังไม่ตายอีกหรอสัด!” อดไม่ได้ที่จะถากถางสักหน่อยเขาสะบัดข้อมือที่ถูกบิด แรงควายชะมัด

“จะถือว่าเป็นคำทักทายแล้วกัน” อัตสึโกะเบ้ปาก เลิกสนใจเพื่อนหนุ่มและหันไปสนใจอาวุธในตู้แทน

“เสียงวิ่งเสียงร้องของพวกซอมบี้ข้างนอก กูนึกว่าแม่งจะแดกมึงไปแล้วซะอีก ไม่คิดว่าจะโป๊ะเข้าห้องนี้” เขาหยิบซองปืนคาดไหล่ที่วางอยู่ใกล้ๆกับตัวเองก่อนจะโยนให้อัตสึโกะ เด็กสาวรับมันมาก่อนจะสวมเอาไว้

อัตสึโกะหยิบปืน colt 1911 ปืนพกที่ตอนอยู่อเมริกาเคยใช้งานมาสองกระบอก ก่อนจะเก็บมันเข้าไปในซองปืนคาดไหล่ และเลือกปลอกเก็บเสียงมา พร้อมกับกระสุนและแม็กกาซีนอีกหลายอัน

“ขอนะพวกนี้” ยูกรอกตาพร้อมกับสายตาที่ส่งไปให้อัตสึโกะว่า ‘หยิบไปขนาดนี้ ไม่ต้องขอกูหรอก’ และเด็กสาวพอรู้เลยหยักไหล่ให้หนึ่งที

“แล้วไง มึงจะไปด้วยป่ะ” ปากพูดไปด้วยในขณะที่กำลังเลือกกระสุนปืนไรเฟิล เห็นแบบนี้เธอก็ช่ำชองเรื่องพวกนี้นะ

“ไปดิ๊! อยู่ที่นี้สักวันพวกนั้นได้บุกเข้ามาแน่” เพราะฉะนั้นเข้าจึงไปหยิบกระเป๋าเป้สำหรับใส่พวกปืนในตู้ให้หมด ตอนแรกที่ลักลอบเข้ามาก็ตกใจอยู่เหมือนกันว่าทำไมทีนี้อาวุธมันเยอะขนาดนี้แต่พอเขาลองค้นจริงๆตาลุงนั้นกลับเป็นพวกพ่อค้ายาเสพติด

“เอาแต่กระสุนไปนะ ปืนเอาไปหนึ่งสองกระบอกก็พอ”

“เออ” ก่อนจะหยิบปืนที่ยัดมาหลายกระบอกออกและเลือกที่ตัวเองรู้จักมา พร้อมกับกวาดกระสุนสี่ห้ากล่องลงกระเป๋าให้หมด

“อย่าลืมปลอกเก็บเสียงด้วย ไม่งั้นยิงทีเหมือนพลุ พวกแม่งคงโพล่มาเป็นฝูง” เด็กสาวว่า แล้วเขาก็หยิบตาม

“เอาไปด้วย” ยูรับไรเฟิลสีน้ำตาลหนึ่งกระบอกมาจากอัตสึโกะที่โยนมาให้ ชายหนุ่มสะพายมันไว่ก่อนจะปิดซิปและสะพายกระเป๋า

“เดี๋ยวก่อน! ห้องนี้ยังมีขนมปังหรือพวกของกินอีกป่ะ?” เขาพยักหน้าแล้วพยักเพยิดหน้าไปทางห้องครัว

อัตสึโกะหยิบกระเป๋าเป้อีกใบที่มียาเสพติดเต็มกระเป๋าก่อนจะเขย่าเพื่อเอายานรกออกทั้งหมด เริ่มพอจะรู้แล้วว่าตาลุงนั้นประกอบอาชีพอะไร เด็กสาวไม่รีรอที่จะคว้าน้ำดื่มอาหารขนมปังหลายๆอย่างยัดลงกระเป๋าให้หมด
จะหนีทั้งทีต้องมีเสบียงด้วยซี้!

“พร้อมยัง?” อัตสึโกะเป่าปากด้วยความตื่นเต้นเมื่อกำลังรู้ว่ากำลังจะออกไปเผชิญหน้ากับอะไร เด็กสาวกำปืนแน่นก่อนจะหมุนปลอกเก็บเสียงให้เข้าที่เข้าทาง

ยูเดาะลิ้นในปากเชิงบอกว่า กูพร้อมเสมอ  ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายเปิดประตูออกเอง

TBC.
เปิดตัวอิพี่ยูเกือบหล่อแต่อัตจังหล่อกว่า5555555555555555555555555
รีก.

Share this post


Link to post
Share on other sites
ตอนหส้าคงมัน น่าดู //// เคลีย โซฟาคว้าป๊อปคอน //// กดรีโมต รอ

Share this post


Link to post
Share on other sites
โอชิยูโกะ แต่อัตสึเท่มากกว่า 5555555
จะสามพีมั๊ยคะเรื่องนี้ 555555555

Share this post


Link to post
Share on other sites

อ่านอินโทรแอบอึ้งกับคำด่า 5555

ที่แท้คนโดนด่าก็เนี้ยงๆนี่เอง

โหววยูจังอย่างเท่ห์ แต่ว่า อัตสึเท่ห์กว่าาา 

รอตอนต่อไปนะค๊าา อย่าสามพีเลยนะ เอามินามิมาด้วยจิ น๊าา *0*

Share this post


Link to post
Share on other sites
เจ้ฮารุอย่ายอมเค้าจิ
ส่วนสองคนนั้นก็เท่แบ่งคนอื่นบ้างง
แอบหวังจิมีมินะ ฮิฮิ

Share this post


Link to post
Share on other sites
อ่านอินโทแรกสตั้นไป3วิ กับคำด่าของอัตสึ
ขอกรี๊ดสักทีเถอะ ยูจังเท่อ่ะแต่อัตสึเท่กว่า
ส่งตัวมินามิออกมาหน่อย อย่าลืมเนี๊ยงๆนะ
มาต่อไวๆนะไรท์ เตรียมโซฟา ป็อปคอน น้ำ และแว่น3มิติ

Share this post


Link to post
Share on other sites
สำเนียงการใช้ภาษาสะใจมาก!!! เนี่ยแหละความจริง เจอซอมบี้ไม่มีใครพูดคงคุณกันหรอก

อัตจังสายเท่ ลุงสายลุย //อย่าเพื่งลืมเนี๊ยงน่ะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

chapter 2


สี่สิบนาทีผ่านไปแล้ว...


โคจิมะ ฮารุนะ นั่งสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงครางฮือในลำคอสลับกับเสียงกรีดร้องคำรามของพวกซอมบี้เป็นระยะๆ หญิงสาวกอดไรเฟิลในอ้อมแขนแน่นดวงตาหวานมองนาฬิกาข้อมือเกือบแทบจะทุกสามสิบวินาที สี่สิบนาทีผ่านไปแล้วยังไร้วี่แววของเด็กปากเสียคนนั้น แถมยังมีเสียงร้องของพวกตัวกินคนหรือจะเป็นเสียงฝีเท้าที่เธอแยกไม่ออกว่านั่นคือของพวกตัวกินคนหรือของเด็กคนนั้น
คำพูดสุดท้ายนั่นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ


‘เธอไปก็มีแต่พากันตาย ถ้าฉันไม่กลับมาภายในหนึ่งชั่วโมงเธออกไปได้เลย’


‘-เพราะฉันอาจคงไปเดินเล่นที่นรกแล้ว’


เวลายิ่งเหลือน้อยลงทุกทีเมื่อตอนนี้เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาว่าตอนนี้มันหดหายไปแล้วห้านาที เหลือเพียงสิบห้านาทีแล้ว สิ่งที่เรียกว่าความหวังมันก็กำลังลดหลั่นไปตามเวลาที่กำลังเดินหน้าไป เวลาของสัญญาเรากำลังใกล้หมดลงทุกที ฮารุนะกอดไรเฟิลแน่นขึ้นกว่าเดิม


ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอจะต้องตัดสินใจเสียแล้วว่าควรจะไปได้หรือยัง?





โอชิมะ ยู ชายหนุ่มหน้าหล่อเปิดประตูอย่างช้าๆพยายามจับเปิดประตูให้เบาที่สุดที่จะทำได้ เพราะเขาคงไม่อยากให้พวกตัวกินคนพุ่งมากัดเขาสักเท่าไหร่ สายตาคมสอดส่องไปทั่วชั้น

“เคลียร์” ลมหายใจแห่งการกดดันถูกพ่นออกมาทั้งคู่ ถึงหน้าประตูห้องพักจะเคลียร์แต่ใช่ว่าพวกตัวกินคนชั้นนี้จะไม่มีสักหน่อย

“ยู กูว่าควรจะวางแผนก่อนนะ จะเดินโง่ให้พวกมันแดกคงไม่ดีสักเท่าไหร่” ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเห็นด้วย เพราะถ้าเสร่อวิ่งออกไปโถ่งๆโดยไม่มีแผนมันเป็นอะไรที่ไม่เวิร์คนัก ถึงแม้พวกเราจะมีกระสุนอยู่พอสมควรแต่ถ้าเอาไปใช้หมดในตึกบ้าๆนี้ นั่นก็ไม่สมควรเหมือนกัน เพราะตอนนี้โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว พวกเขาต้องระวังทั้งพวกซอมบี้ที่เดินเพ่นพ่านหิวโซและมนุษย์ด้วยกันเอง ตัวอย่างก็คือการที่เขาเกือบจะเป่าหัวอัตสึโกะในห้องนั้น

“กูรู้ว่ามึงเก่งปืน เพราะงั้นมึงคอยยิงคุ้มกันกู” อัตสึโกะพยักหน้ารับ

“ส่วนกูจะเอาดาบนี้แทงแม่งเอง” เขาว่าก่อนจะชูดาบคานาตะที่ได้มาจากการค้นอาวุธภายในห้อง นี้เป็นสิ่งเดียวที่ยูถนัดที่สุด ชายหนุ่มโยนปืนไรเฟิลให้เด็กสาวสะพายแทน เพราะคงไม่ดีเท่าไหร่ที่จะใช้ดาบทั้งๆที่มีไรเฟิลและกระเป๋าสะพายอยู่

“งั้นตามนี้”

“กูจะนับหนึ่งถึงสามนะ สามเมื่อไหร่กูจะวิ่งไปเสียบแม่ง ส่วนมึงก็คอยยิงคุ้มกันตัวที่จะเข้ามาหากูในระยะประชิดนะ”
‘เออ’ อัตสึโกะพูดอย่างไม่มีเสียงเด็กสาวถือปืนพกในมืออย่างหมายมั่น กดเซฟตี้ปืน ก่อนจะระวังไม่ให้ปืนลั่นไปเสียก่อนและรอคอยการนับจังหวะของโอชิมะ ยู

“หนึ่ง...” เขาหมุนดาบในมืออย่างตื่นเต้น

“ส่อง...”

“ซั่ม!”

ชายหนุ่มไม่รีรอให้พวกมันรู้ตัวรีบเข้าไปตวัดดาบใส่คอพวกมันจนหลุดออกจากบ่าเหมือนที่อัตสึโกะเคยทำ ยูสะบัดเลือดบนดาบที่ไหลลงพื้นติ๋งๆ ก่อนจะถือดาบในมือให้มั่นแล้วจึงเริ่มพุ่งใส่ตัวถัดไป ในชั้นนี้มีเพียงเกือบเจ็ดตัวเท่าที่สายตาของเขาจะนับได้ “งานหยาบแลัวมึง!”


กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ!!


อัตสึโกะพุ่งตัวเขาไปถีบสีข้างของซอมบี้หนุ่มในชุดสูททำงานที่กำลังเข้าไปกัดยู ก่อนจะรีบเล็งปืนแล้วยิงทันทีไม่รอให้มันมีโอกาสได้ยืนขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มหันไปพยักหน้าเชิงขอบคุณ แล้วจึงตั้งหลักรับมือกับตัวกินคนที่กำลังวิ่งเข้ามาหาเขา

“สัดเอ๊ย!!” ยูแทงดาบไปยังลำตัวของมันก่อนจะใช้เท้ายันแผงอกแล้วถีบมันออกไปให้ไกลจากตัวเองเป็นจังหวะเดี๋ยวกันกลับที่อัตสึโกะยิงปืนใส่หัวของมัน


ฟลุบ!!


“เหี้ยแล้วครับคุณเพื่อน พ่อมึงมาเพิ่มแล้วนั่น” ยูร้องบอกกับคนที่กำลังจัดการซอมบี้ที่เหลือ เด็กสาวนิ่วหน้าด้วยความเครียด แค่นี้กระสุนในแม็กกาซีนอันนี้ก็จะไม่เหลือแแล้วพวกเธอยังต้องเก็บมันไว้สู้กับพวกข้างนอกหรือระหว่างเดินทางหนีอีก ถ้าเพิ่มมามันคงไม่ดีแน่ๆ

“นรกวะสัด!! เฮ้ย! มึงมีแผนสองปะวะ” ยูหอบตัวโยนถามอย่างหัวเสีย แค่ตัวกินคนชั้นนี้เขาก็เหนื่อยแทบแย่แล้ว แล้วนี้ยังเสือกเรียกเพื่อนมาอีก ตายแล้วยังรักกันอีกสัด!!

“มี” อัตสึโกะเว้นวรรคเพื่อสูลมหายใจเข้า ก่อนจะหมุนขาเรียวแล้วพูดต่อว่า “วิ่ง!!”

ทั้งสองรีบวิ่งไปยังบันไดหนีไฟที่อยู่ข้างหลังของพวกเขา เด็กสาวถึงคนแรกก่อนจะรีบกวักมือเรียกชายหนุ่มให้เร่งฝีเท้ามากกว่าเดิม เพราะตัวกินคนสี่ห้าตัวกำลังวิ่งตามมาอย่างบ้าคลั่ง เสี้ยววินาทีต่อมายูก็แทรกตัวของเขาเข้ามาภายในบันไดหนีไฟได้ทันท่วงที


ปึง ๆ ๆ ๆ


ทั้งสองช่วยกันดันประตูเอาไว้ ยูดันประตูอย่างใช้ความคิด พวกมันยังคงดันประตูอย่างแรง แต่ยังไงแรงของพวกเขาสองคนที่ต้านกับแรงพวกซอมบี้สี่ห้าตัวคงไม่ได้แน่ เขาจิ๊ปากอย่างขัดใจ เวลานี้อะไรๆก็น่ารำคาญไปเสียหมด ชายหนุ่มหันซ้ายหันขวาอย่างหาตัวช่วยก่อนจะสังเกตเห็นท่อนเหล็กสีเงินที่วางพิงอยู่ข้างพนัง เขาใช้เท้าเขี่ยมันก่อนจะสะกิดด้วยปลายเท้าเหมือนตอนหยิบลูกบอลเพื่อให้มันเด้งขึ้นก่อนจะคว้าเอาไว้แล้วนำมาขัดกับประตู


ปึง ๆ ๆ ๆ


“แฮ่ก แฮ่ก” ทั้งสองหายใจหอบด้วยความเหนื่อย สองสายตาประสานกันก่อนจะหลุดยิ้มทั้งคู่ ยูยกมือขึ้นแท็กกับอัตสึโกะอย่างรู้งาน

“นึกว่าตัวเองจะถูกแดกแล้วซะอีก” อัตสึโกะพิงกำแพงอย่างเหนื่อยล้า ถ้าพวกมันยังจะโพล่มาอีกในบันไดหนีไฟ เธอก็คงจะไม่มีแรงสู้อีกแล้วแน่ๆ

“ป๊อดว่ะ แค่นี้กลัว” ยูได้ทีแขวะคืน

“กูแค่ตกใจ อย่าเหมารวม”

“โชคดีที่ตากูสังเกตเห็นเหล็กท่อนนั้นพอดี ไม่งั้นมึงเอ๊ย! ถูกแดกแน่”

“แล้วนี่จะนั่งรอให้พ่อมึงพังประตูเข้ามาหรอ?” เท่านั้นแหละก็สะกิดต่อมอาการขี้เกียจของเด็กสาวให้ทิ้งไป ก่อนจะรีบสาวเท้าลงบันไดเพื่อออกไปทางหลังของตึก

“ยัยเป็ด!!” ลงบันไดมาเพียงไม่กี่ขั้นเสียงโหวกเหวกของอัตสึโกะทำให้เขาต้องปรายตามองอีกฝ่าย
เป็ดอะไรของแม่ง???

“แต่เลยมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วอ่ะ...” อัตสึโกะหันมามองหน้าเขาอย่างขอความเห็น เขาได้แต่ขมวดคิ้วมองมัน พูดเหี้ยไรคนเดียวก็ไม่รู้

อัตสึโกะรีบลงไปด้านล่างของตึกเรียกได้ว่ารีบกระโดดเลยจะดีกว่า ขาเรียววิ่งลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว มีบางอย่างบอกให้ตัวเธอรีบลงไป


กรรรรรรรรรรรรรซ์


“ชิบหายล่ะ” เธอสบถออกมาเมื่อเห็นภาพตรงหน้าตัวกินคนสองตัวกำลังเดินเข้าไปยังใต้บันไดอย่างช้าๆเสียงกรี๊ดที่ไม่ดังมากนักทำให้เธอแน่ใจล้านเปอร์เซ็นว่ายัยเป็ดคนนั้นยังอยู่ที่นี้แน่ๆ

อัตสึโกะชักปืนออกมาก่อนจะเล็งยิงไปยังซอมบี้สาวที่เดินอยู่ข้างหน้า ยูไม่รอช้ารีบจัดการตัวที่สองทันที ปลายดาบตวัดเข้าที่ลำคอเน่าเฟะของมันอย่างจังแต่รอบนี้เขาไม่ทำให้มันขาดแค่ให้มันแหว่งก็พอ เพราะเขาแอบได้ยินเสียงกรี๊ดเบาๆของผู้หญิง เห็นภาพหัว(อดีต)คนคอขาดกลิ้งขลุกๆบนพื้นมันดูน่าขนลุกไม่น้อย

อย่าว่าเขาสองมารตฐานเชียวนะที่ไม่ได้มองอัตสึโกะเป็นเพศหญิง ยัยบ้านั่นมันเพศที่สี่นะ เพศที่ชื่อมาเอดะ อัตสึโกะ จะว่าผู้หญิงก็กระดากปากไป ทอมก็ไม่แน่ ไบก็ไม่เชิง ผู้หญิงห่าไรไม่รู้บางมุมแมนจนชายอกสามศอกอย่างเขาต้องหลีก หรือน่ารักจนผู้ชายต้องวิ่งตามมันเป็นพรวน

“ย๊า!! หล่อนจะอยู่ทำไม ทำไมไม่นะ-” ทำไมไม่หนีไปซะยัยโง่  เธอสะอึกกลืนคำพูดนั้นลงไปเมื่อถูกอีกฝ่ายสวมกอดอย่างรวดเร็วไม่ได้ทันตั้งตัว ความชื้นจากเสื้อเชิ้ตตรงหัวไหล่เป็นหลักฐานอย่างดีที่บอกว่าหญิงสาวคนนี้กำลังร้องไห้...


เธอเป็นพวกแพ้น้ำตา...


“ฉัน” ฮารุนะเว้นช่วงเพราะสะอึกสะอื้นอยู่ “-ฉันนึกว่าคุณจะตายไปแล้วซะอีก...”

“เธอนี้มันโง่จริงๆถ้าพวกเรามาไม่ทัน เธอคงกลายเป็นพวกนั้นไปแล้วแน่ๆ ยัยเป็ดเอ๊ย!!” ถึงปากจะบ่นอุบอิบหรือยังไงก็ตามแต่สิ่งที่กำลังทำอยู่มันแทบจะตรงข้ามกับคำพูดของตัวเองด้วยซ้ำ
เด็กสาวผละออกจากอ้อมกอด นิ้วเรียวเกลี่ยน้ำตาออกจากดวงตาหวานของหญิงสาวตรงหน้า แค่ไม่เพียงกี่ชั่วโมงที่ต้องหนีตายด้วยกันมา ทำไมยัยเป็ดนี่ถึงมีอิทธิพลกับเธอขนาดนี้...


มีอย่างหนึ่งที่อัตสึโกะยังไม่รู้ตัวคือทุกภาพทุกการกระทำของเธอกำลังอยู่ในสายตาของโอชิมะ ยู


ปัง!!


แกร๊ง ๆ ๆ



เสียงประตูกระพนังอย่างแรงและเสียงท่อนเหล็กกระทบกับพื้นเสียงดังทำให้ทั้งสามหน้าซีด


กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซ!!


“เหี้ยเอ๊ย!! แม่งเสือกพังประตูได้แล้ว!” โอชิมะ ยูพูดอย่างอารมณ์เสียปนหงุดหงิดเต็มทน นี้แม่งเรื่องบ้าอะไรกันนักหนา!!

“เร็ว!! รีบออกไปกันก่อน” อัตสึโกะบอกทุกคนที่กำลังยืนนิ่งอยู่ รีบวิ่งออกกันไปจากตึกนรกนี้ก่อนที่พวกตัวกินคนจะมากระชากร่างของพวกเราไปเป็นมื้อค่ำ


กร๊าซซซซซซซซซซซซซซ!!


ตัวกินคนนับสิบตัวที่อยู่ๆเพิ่มขึ้นจนหน้าตกใจกำลังวิ่งไล่กลุ่มชายหนุ่มสาวอย่างรวดเร็วเหมือน เดจาวูบนชั้นสามเมื่อครู่สำหรับอัตสึโกะและยู ทั้งสามช่วยกันดันอย่างสุดแรงเพื่อไม่ให้ตัวกินคนเปิดประตูได้ อัตสึโกะคว้าไรเฟิลจากฮารุนะที่เคยเป็นของตัวเองสอดมันไว้กันไม่ให้ประตูเปิดออก


ปึง ๆ ๆ ๆ


“รอบนี้กูไม่ยอมนั่งเฉยๆแน่” ผู้หญิงสองคนในกลุ่มพยักหน้าอย่างเห็นด้วย เพราะปืนไรเฟิลกระบอกนี้คงยื้อเวลาได้ไม่นานเท่าไหร่นัก ทั้งสามวิ่งออกไปจากตรอกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตรงไปที่รถคันหนึ่งบนถนน โอชิมะ ยู เลือกที่จะขับไปเอง โดยไล่สาวปริศนานั่งข้างหลังส่วนอัตสึโกะนั่งข้างเขา
ยูยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่ากุญแจรถยังคงถูกเสียบคาไว้อยู่ เมื่อประตูทั้งสามบานถูกปิดลงเสียงประตูทางออกอพาร์ทก็เปิดขึ้นทันที อัตสึโกะเบิกตากว้างก่อนจะรีบสั่งให้ยูขับออกไปให้เร็วที่สุด เพราะตอนนี้ดูเหมือนพวกมันจะปลุกให้ซอมบี้แถวๆถนนตื่นขึ้นเสียแล้ว

“เหี้ยหล่ะ คราวนี้แม่งปลุกทั้งเมืองแน่” ชายหนุ่มคนเดียวบ่นอย่างหัวเสียก่อนจะเข้าเกียร์แล้วเหยียบคันเร่งออกไป


กร๊าซซซซซซซซซซซ!!


TBC.
ตัวละครตอนนี้ยังคงอยู่ที่สามตัวนะคะ รอบหน้าจะมีคนเพิ่มมาแน่ๆ ลองทายสิค่ะ55555555555555555555555555
รัก.

Share this post


Link to post
Share on other sites

รอบหน้า? ท่านเตี้ยชัวร์ป้าบบบบบบ :dookdik_penguin_9:

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

เจ้อัตแกเป็นที่รักของทุกคนจริงๆ 555+

 

รอบหน้า ท่านเตี้ยอีก 1 โหวต :dookdik_003_mushroom:

Share this post


Link to post
Share on other sites

เอามินามิมาด้วยเถอะน๊าาา อิอิ

จะรอนะค๊าาา แหมแต่ทั้ง2คนนี่ฮาร์ดคอจริงๆ 555 ชอบๆ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ตอนหน้าถ้าเป็นอย่างที่คิดคงเป็นทากามินะมั้ง แต่จะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายเนี่ย

Share this post


Link to post
Share on other sites

รอบหน้าเอาน้องเน่กับมิ้วว น้าาา /เดี๋ยวๆ ท่านเตี้ยต้องมาก่อนเส่ -0-

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now