[Fiction] Let's Rock -42-[END] (JuriMayu,Wmatsui,YukiRena) *up.09-11-2015

899 posts in this topic

Contents

 

00   l   01   l   02   l   03   l   04   l   05   l

 

06   l   07   l   08   l   09   l   10   l   11   l

 

12   l   13   l   14   l   15   l   16   l   17   l

 

18   l   19   l   20   l   21   l   22   l   23   l

 

 24   l   25   l   26   l   27   l   28   l   29   l 

 

30   l   31   l   32   l   33   l   34   l   35   l

 

36   l   37   l   38   l   39   l   40   l   41   l

 

42 (END)

Share this post


Link to post
Share on other sites

- 00 -

 

 

 

                ที่บ้านเช่าเล็ก ๆ ในซอยแคบ ๆ หญิงสาวสามคนกำลังอยู่ในภาวะเคร่งเครียด ขนาดที่ว่าสัมมนาเรื่องภาวะโลกร้อนยังต้องชิดซ้าย การประชุมเรื่องงบประมาณแห่งชาติยังต้องชิดขวา เพราะเรื่องนี้มันเกี่ยวกับปากท้องถึงขั้นคอขาดบาดตายเลยทีเดียว

 

 

 

                “ยังโทรหาฮานะไม่ได้อีกหรอ”   หญิงสาวผมสั้นถามคนที่ยกโทรศัพท์แนบหู หลังจากกดโทรหาเบอร์เดิม ๆ ซ้ำเป็นสิบรอบ

 

                “ยัง”    เขาตอบรับ พร้อมฟังสัญญาณรอสายหลายร้อยรอบจนเขาเชื่อว่าคืนนี้ต้องเอาเสียง ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด ไปฝันอย่างแน่นอน

 

                “หายไปไหนของเขานะ”    หญิงสาวอีกคนพูดพร้อมหันมองนาฬิกาที่ติดผนังอยู่ตลอดเวลา เพราะเธอมีนัดอีกนัด ที่เวลาใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แล้ว

 

 

 

คนที่กำลังโทรศัพท์เดินวนไปวนมา ก่อนจะได้ยินสัญญาณการรับสาย ใบหน้าเธอดูดีใจขึ้นมาทันที

 

 

 

                “ฮานะ โทรหาตั้งนานทำไมไม่รับ”    พอเขาได้พูดเท่านั้นแหละ อีกสองคนที่เหลือรีบให้ความสนใจทันที และเกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ จนกระทั่ง...   “เดี๋ยวก่อนสิ เดี๋ยวก่อน...”

 

 

 

ยังไม่ทันได้พูดจนจบประโยค ฝั่งนั้นก็วางสายไปแล้ว ทิ้งให้เจ้าของมือถือมองดูมือถือตัวเองที่ไม่มีสัญญาณการตอบรับใด ๆ  พร้อมใบหน้าตื่นตระหนกยิ่งกว่าตอนอีกฝั่งรับสายเสียอีก

 

 

 

                “ว่าไง ยูกิ ฮานะหายไปไหนของเขา”    คนผมยาวอีกคนถามหญิงสาวที่ชื่อยูกิ ที่ยังทำหน้าเหวอใส่มือถือของตัวเองอยู่

 

                “คือ ฮานะบอกว่า เขาขอออกจากวง”

 

                “ห๊ะ”    คนผมสั้นร้องออกมาเสียงดัง ออกจากวง หมายความว่ายังไงกันแน่

 

                “ฮานะบอกว่า ตอนนี้เขาไม่ว่าง กำลังออดิชั่นอยู่กับวงอื่น”    ยูกิตอบพร้อมส่ายศีรษะไม่อยากจะเชื่อ    “ไปซ้อมกับวงนั้นตอนไหน”

 

                “ออดิชั่นงั้นหรอ แล้ววงของเราล่ะ แล้ว... แล้วงานที่ผับล่ะ ถ้าไม่มีมือเบส ก็...จบสิ้นกันแล้ว”    คนผมสั้นทิ้งตัวลงนั่ง ก่อนจะกุมขมับคิดอะไรไม่ออก

 

                “จะเอายังไงต่อดี ซายาเน่”    ยูกิถามความเห็นจากคนที่ทิ้งตัวลงนั่งอย่างอ่อนแรง

 

 

 

 

แต่ไม่มีคำตอบออกจากปากของเขาแม้แต่คำเดียว ทั้งสองส่ายศีรษะเซ็ง ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงกริ่งหน้าบ้าน ยูกิหันไปมองหญิงสาวผมยาวอีกคน

 

 

 

                “เรนะ คนที่จะมาหาเธอรึเปล่า”    ยูกิคาดเดาคนที่มากดกริ่ง เรนะบอกว่าเธอมีนัดกับคนรู้จักตอนบ่ายสอง และตอนนี้ก็บ่ายสองกว่า ๆ แล้ว

 

                “น่าจะนะ”

 

 

 

เรนะรับคำแล้วเดินไปที่หน้าบ้าน ก่อนจะเปิดประตูไปเจอกับหญิงสาวผมยาวที่ยืนยิ้มกว้างอยู่ตรงนั้น

 

 

 

                “พี่เรนะ ไม่เจอกันนานเลยนะ”    เขาทักทายเธอด้วยน้ำเสียงสดใสเหมือนแต่ก่อน

 

 

                “จูรินะ”    เธอมองสำรวจคนตัวสูงโปร่ง ที่ลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ติดตัวมาด้วย สามปีที่ไม่ได้เจอกัน จูรินะเปลี่ยนไปเยอะมาก จากเด็ก ม.ต้น ตอนนี้กำลังจะเป็นเด็กมหาวิทยาลัย แต่จูรินะดันมาเอาตอนที่เธอกำลังเครียด เลยไม่รู้จะดีใจหรือจะยังไงดี ที่ได้เจอกับน้องสาวข้างบ้านที่ไม่ได้เจอกันมานาน

 

                “เป็นอะไรรึเปล่า หน้าเครียด ๆ”   จูรินะจับสังเกตคนอายุมากกว่า ที่ยังทำตัวไม่ถูก

 

                “ไม่มีอะไรหรอก เข้ามาก่อนสิ”   เรนะให้จูรินะเข้ามาในบ้าน ก่อนจะแนะนำเพื่อนอีกสองคนให้จูรินะรู้จัก    “พี่อยู่บ้านกับพี่สองคนนี้ คนที่ยืนอยู่ คาชิวากิ ยูกิ”   ยูกิยกมือขึ้นทักทายจูรินะเล็กน้อย    “แล้วอีกคน ยามาโมโตะ ซายากะ”

 

                “สวัสดีค่ะ”    จูรินะทักทายพร้อมรอยยิ้ม แต่ดูท่าคนอายุมากกว่าอีกสองคน ไม่ได้อยู่ในอารมณ์อยากทักทายใคร

 

                “แล้วนี่ มัตสึอิ จูรินะ น้องสาวข้างบ้านที่เคยบอกว่าจะมาขอพักที่นี่สักสองสามวัน ระหว่างหาหอพักที่โตเกียว”

 

 

 

เรนะแนะนำจูรินะให้เพื่อนของเธอรู้จัก ส่วนจูรินะยังคงสงสัย ว่าทั้งสามคนเป็นอะไรกันแน่ ดูท่าทางไม่ค่อยจะแฮปปี้กันสักเท่าไหร่ มาผิดจังหวะอะไรรึเปล่า จูรินะเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

 

 

 

………………………

 

 

TBC.

 

 

 

 

 

 

===================================== 

 

นี่ผมห่างหายจากเรื่องสุดท้ายไปนานเท่าไหร่

ไอ้เรื่องที่เป็นภาคต่อก็ยังไม่มาต่อ ฮ่า

 

ลงเรื่องนี้ก่อนแล้วกันครับ

เป็นการกระตุ้นตัวเองให้แต่เรื่องนี้ให้จบ

Share this post


Link to post
Share on other sites

หายไปนานมากค่ะ ภาคต่อก็ยังรออยู่นะคะ ฮ่าๆ
จูนี่มาได้จังหวะมากกกกกก ทุกคนกำลังเสียเส้นพอดี
เผลอๆอาจได้สมาชิกวงเพิ่มแฮะ 

Share this post


Link to post
Share on other sites
 

เฮียไม่ลองถามจูจังดูล่ะ เผื่อได้จูเข้าวง 555

Share this post


Link to post
Share on other sites
เย้ เป็นฟิคยาวด้วย
อย่างงี้ตอกเสาเข็มสร้างบ้านรอตอนหนึ่งเลยค่ะ >____<

Share this post


Link to post
Share on other sites
สร้างบ้านแป๊บ คงได้อ่านกันยาววววววว
เรื่องนั้นก็รออยู่นะ 5555

Share this post


Link to post
Share on other sites
อิฉัน พร้อมสำหรับตอนต่อไปแล้วคะ
รีบกลับมานะคะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ลงเสาเข็มรอเลยเรื่องนี้ :dookdik_003_mushroom:  :dookdik_003_mushroom:

Share this post


Link to post
Share on other sites

รอตอนต่อไปค่ะ

กิรินเรนะกิรินเรนะกิรินเรนะ

  :dookdik_001_mushroom:  :dookdik_001_mushroom:  :dookdik_001_mushroom:  :dookdik_001_mushroom:

Share this post


Link to post
Share on other sites
ยินดีต้อนรับกลับค่ะไรฯ ฮ่าๆ
น้องจูโผล่มาแบบออร่ากระจายเลย //อวย

Share this post


Link to post
Share on other sites

หายไปนานมากค่ะ ภาคต่อก็ยังรออยู่นะคะ ฮ่าๆ
จูนี่มาได้จังหวะมากกกกกก ทุกคนกำลังเสียเส้นพอดี
เผลอๆอาจได้สมาชิกวงเพิ่มแฮะ 

 

ท่าจะหายไปนานจริง ๆ ภาคต่อนี่ยังไม่เริ่มเขียนเลย มีแต่โครงเรื่องครับ T^T

จูรินะก็มาถูกที่ถูกเวลามากกกกก น่าจะมีเรื่องอีกยาวครับ

 

 

 

 

เฮียไม่ลองถามจูจังดูล่ะ เผื่อได้จูเข้าวง 555

 

 

เดี๋ยวไปบอกให้เฮียลองถามดูครับ

 

 

เย้ เป็นฟิคยาวด้วย
อย่างงี้ตอกเสาเข็มสร้างบ้านรอตอนหนึ่งเลยค่ะ >____<

 

ไม่รู้จะยาวหรือยืดเรื่อง ฮ่า

แต่ถ้าถึงขั้นคนอ่านจะตอกเสาเข็มลงหลักปักฐานขนาดนี้ล่ะก็....

 

 

ปักหลักรอเลย น่าสนุกดี :dookdik_bun_2:

 

ปักหลักแน่น ๆ เลยนะครับ

 

 

สร้างบ้านแป๊บ คงได้อ่านกันยาววววววว
เรื่องนั้นก็รออยู่นะ 5555

 

สร้างบ้านกันเลย 

อยู่กันยาว ๆ เลยครับ แบบนี้

 

 

น่าสนใจ /// อืม ปลูกบ้านรอเลย

 

ผมว่าผมเปิดหมู่บ้านจัดสรรในกระทู้ดีมั้ยเนี่ย

 

 

อิฉัน พร้อมสำหรับตอนต่อไปแล้วคะ
รีบกลับมานะคะ

 

ผมก็ใกล้พร้อมสำหรับตอนต่อไปเช่นกันครับ

 

 

ชวนน้องเข้าวงเลยค่ะเรนะซัง

 

ต้องลองชวนกันดูครับ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ลงเสาเข็มรอเลยเรื่องนี้ :dookdik_003_mushroom:  :dookdik_003_mushroom:

 

มาลงเสาเข็มอีกคนละ ผมควรเปิดหมู่บ้านจริง ๆ ด้วย

 

 

 

รอตอนต่อไปค่ะ

กิรินเรนะกิรินเรนะกิรินเรนะ

  :dookdik_001_mushroom:  :dookdik_001_mushroom:  :dookdik_001_mushroom:  :dookdik_001_mushroom:

 

เดี๋ยวมาแล้วครับ

กิรินเรนะ ตามนั้นครับ

 

 

ชวนเข้าวงเลย!!

 

ชวนเข้าดื้อ ๆ เลยหรอครับ

 

 

ยินดีต้อนรับกลับค่ะไรฯ ฮ่าๆ
น้องจูโผล่มาแบบออร่ากระจายเลย //อวย

 

กลับมาแล้วครับ ฮ่า

โผล่มาแบบออร่ากระจายเลยหรอครับ โอ้วว

 

 

อย่างจูต้องร้องนำข่ะ

 

แหม! ร้องนำเลยหรอครับ

 

 

น้องจู!เสียบเลยลูกกก เล่นฉาบบ

 

ตีฉาบนี่เจ้าจู หรือลิงครับ - -"

 

 

ปูเสื่อรอเลยค่ะ ปักหลัก

 

รับน้ำรับขนมเพิ่มด้วยมั้ยครับ ฮ่า

Share this post


Link to post
Share on other sites

-01-

 

 

 

 

 

                จูรินะมองคนอายุมากกว่าเขาทั้งสามคน เรนะ ยูกิ ซายากะ ไม่รู้ว่ากำลังอารมณ์ไม่ดีอะไรอยู่ แต่เขารู้สึกถึงบรรยากาศที่เขาไม่ควรอยู่ตรงนี้เลย

 

 

 

                “มารบกวนอะไรพวกพี่ ๆ รึเปล่าคะ”   จูรินะลองถามออกไป

 

                “ไม่มีอะไรหรอก”   เรนะบอก ท่าทางพวกเธอจะเครียดจนจูรินะรู้สึกได้    “เอาของไปเก็บที่ห้องก่อนแล้วกัน”

 

                “ว่าไป ให้จูรินะมาอยู่กับเราเลยก็ได้ ห้องนั้นคงว่างตลอดแล้วหละ”   ยูกิพูดถึงห้องของฮานะ ถ้าฮานะจะออกไปอยู่กับวงอื่น ก็คงไม่กลับมาอยู่กับพวกเขาแล้ว

                “ไม่ได้”   แต่คนที่ปฏิเสธกลับเป็นเรนะ ทั้งหมดมองหน้าเรนะที่เผลอพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว

 

                “ทำไมล่ะ”   ซายากะถาม

 

 

                “ก็จูรินะตั้งใจจะมาหาหอตั้งแต่แรกแล้ว ก็คงอยากอยู่แบบส่วนตัวใช่มั้ยล่ะ อีกอย่างแถวนี้ก็ไกลจากมหาวิทยาลัยที่จูรินะสอบติดด้วย เดินทางลำบาก”    เรนะรีบอธิบายออกมา

 

                “ก็จริง”   จูรินะฟังเรนะพูดก็พยักหน้าเห็นด้วย เพราะไม่ได้คิดอะไรมากมาย แต่ยูกิกับซายากะยังสงสัยท่าทางของเรนะอยู่

 

                “ไปเก็บของที่ห้องดีกว่า พี่ช่วย”

 

 

 

ว่าแล้วเรนะก็ลากกระเป๋าของจูรินะไปที่ห้องที่จะให้จูรินะมาอยู่

 

 

 

                “คุณน้าสบายดีนะ”   เรนะถามพร้อม ๆ กับเปิดประตูเข้าไปในห้องนั้น

 

                “อื้อ”    จูรินะบอก พร้อมมองสำรวจห้องดังกล่าว มีโปสเตอร์วงดนตรีที่เขาไม่รู้จักติดเต็มไปหมด    “ห้องนี้ ไม่มีคนอยู่แล้วหรอ”

 

                “ปกติก็มีหรอกนะ มีคนมาอยู่บ้างเป็นบางวัน แต่หลังจากนี้คงไม่มายาวเลยมั้ง”    เรนะพูดเสียงเซ็ง ๆ และปล่อยกระเป๋าของจูรินะไปพิงกับเตียงกลางห้อง

 

                “แล้วพวกพี่เครียดอะไรกันรึเปล่า ดูท่าทางแปลก ๆ กันหมด หรือจะเป็นเพราะที่ฉัน...”

 

                “ไม่เกี่ยวกับเราหรอก”    เรนะรีบปฏิเสธ    “แต่ก็มีปัญหานิดหน่อย คนในวงดนตรีที่พี่ทำกันอยู่เขาออกไปอยู่กับวงอื่นซะอย่างนั้น เจ้าของห้องที่เราจะอยู่เนี่ยแหละ ก็เลยเครียดกัน ไม่รู้ว่าคืนพรุ่งนี้จะไปทำงานกันยังไง หาใครมาแทนภายในวันเดียวคงไม่ใช่เรื่องง่าย”

 

                “ปัญหาใหญ่เลยนะนั่น”  

 

 

 

จูรินะพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะมองพี่สาวคนสนิทที่เขาไม่ได้เจอเธอมานาน ตั้งแต่ที่เรนะจบมัธยมปลาย และตัดสินใจออกจากบ้านเกิดมาโตเกียว เพื่อวิ่งไล่ตามความฝัน เรนะอยากจะเป็นนักร้องนักดนตรีที่มีชื่อเสียง ส่วนเขาในตอนนั้นกำลังจะเข้าเรียนมัธยมปลาย สามปีที่ไม่ได้เจอกัน เขารู้สึกว่าเรนะยังสวยเหมือนเดิม ไม่สิ สวยขึ้นมากกว่าเดิม มัตสึอิ เรนะ พี่สาวข้างบ้านที่ไม่รู้เพราะความบังเอิญหรือโชคชะตา คนที่นามสกุลเหมือนกัน ได้มาอยู่บ้านข้าง ๆ กัน จนหลายคนมักจะเข้าใจผิดว่าทั้งสองเป็นพี่น้องกัน

 

 

 

                “เอาเป็นว่า เราพักก่อนแล้วกัน เดินทางมาคงเหนื่อย พรุ่งนี้ต้องไปหาหออีก”   เรนะตั้งใจเดินออกจากห้อง   “จัดของไปก่อน ถึงเวลาทานข้าวเย็นแล้วพี่จะมาเรียก ว่าแต่พรุ่งนี้ให้พี่ไปหาหอด้วยมั้ย”

 

                “ไม่เป็นไร พวกพี่น่าจะมีเรื่องยุ่ง ๆ ต้องทำ ฉันไปหาเองได้”

 

                “งั้น เดี๋ยวตอนเย็นมาเรียกที่ห้องนะ”   เรนะบอกพร้อมกับยิ้มบาง ๆ ตามแบบฉบับของเธอ

 

                “อื้อ”  

 

 

 

เขาพยักหน้า และมองเรนะที่ปิดประตูห้องไปแล้ว จูรินะผ่อนลมหายใจออกมา ยังเป็นเหมือนเดิม ไม่สิ เป็นมากกว่าเดิมเสียอีก การได้เจอหน้ากับเรนะอีกครั้ง ยังคงทำให้หัวใจของเขา... เต้นแรงเหมือนเมื่อก่อนไม่ผิดเพี้ยน บางทีอาจจะมากกว่าเดิมเสียด้วย

 

 

เขาตามเธอมาจนถึงโตเกียวแล้ว ได้มาใกล้ชิดอีกครั้ง นั่นทำให้เขาสามารถยิ้มออกมาเต็มยิ้มได้เสียที สิ้นสุดลงแล้วกับการรอคอยที่ยาวนาน

 

 

 

 

 

 

……………………

 

 

 

 

 

 

 

 

                หลังจากทานข้าวกันเสร็จ จูรินะก็นั่งดูแผนที่รถไฟในโตเกียว เทียบกับบรรดารายชื่อหอพักต่าง ๆ ที่เขาเสิร์จหาในอินเทอร์เน็ต มีที่ไหนบ้างที่อยู่แถวสถานีที่อยู่ใกล้ ๆ กับมหาวิทยาลัย

 

 

เขาพอจะหามาบ้างแล้วจากบ้าน แต่ก็อยากจะหาเพิ่มอีกให้แน่ใจ ระหว่างกำลังง่วนอยู่กับหน้าจอโน้ตบุ๊ก เขาก็ได้ยินเสียงดนตรีดังมาจากห้อง ๆ หนึ่ง จูรินะหันมองตามเสียง ห้องที่ถูกดัดแปลงเป็นห้องซ้อมดนตรีในบ้านเช่าหลังเล็ก เพราะต่อเติมด้วยตัวเอง เสียงก็เลยเล็ดลอดออกมาบ้าง

 

 

เขายิ้มออกมาบาง ๆ นึกถึงสมัยก่อนตอนที่เรนะยังอยู่ที่บ้าน จูรินะมักจะไปนั่งฟังเรนะเล่นคีย์บอร์ดและร้องเพลง ในตอนนั้นเหมือนเขาได้กลายเป็นผู้ชมระดับ VIP แถมยังได้สิทธิพิเศษในการฟังเพลงที่เรนะแต่งเป็นคนแรกและคนเดียวอีกด้วย ความฝันของเรนะ คือการเป็นนักร้อง และมีวงดนตรี ได้ออกทัวร์คอนเสิร์ตทั่วประเทศ พอจบมัธยมปลาย เรนะไม่รีรอที่จะวิ่งไล่ตามความฝันของตัวเอง โดยปล่อยทิ้งเขาไว้เบื้องหลัง

 

 

 

ตอนนั้นเขายังเด็ก ไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกที่เขามีต่อเรนะ มันไม่ใช่แค่อยากมีพี่สาว หรือชื่นชมในความสามารถของเรนะ ต่างจากตอนนี้ที่เขารู้มันอย่างแน่ชัดกับความรู้สึกที่เกิดขึ้น บางทีการที่เขามาโตเกียว เขาไม่ได้วิ่งไล่ตามความฝันในการเข้ามหาวิทยาลัยหรอก เขาอาจจะกำลังวิ่งตามความรักของเขาก็ได้

 

 

เสียงดนตรีหยุดลง พร้อม ๆ กับยูกิที่เดินออกและคุยโทรศัพท์กับใครบางคนท่าทางเคร่งเครียด

 

 

 

                “ขอโทษจริง ๆ นะคะ แต่ว่าตอนนี้วงของเราขาดมือเบส ยังไม่รู้เลยว่าจะหาคนใหม่ได้เมื่อไหร่ แต่รับรองว่าจะต้องหาให้ได้ในเร็ววันนี้แน่ค่ะ... เข้าใจค่ะ แต่ว่า...”    ยูกิขมวดคิ้วเข้าหากันระหว่างฝั่งปลายสายพูดกลับมา

 

 

 

เขาหันมองมาทางจูรินะ จูรินะค้อมศีรษะเล็กน้อย และรู้สึกเหมือนว่าเขาไม่ควรจะอยู่ฟังปัญหาอะไรพวกนี้ เขาเลยหอบข้าวของทั้งหมดกลับเข้าห้องไป

 

 

 

 

 

 

 

…………………….

 

 

 

 

 

 

 

 

                ตอนกลางคืน ระหว่างที่จูรินะหลับไปแล้ว เขาก็ต้องตื่นขึ้นมาเพราะเสียงบางอย่างดังรบกวนเขาจนเขาหลับต่อไปไม่ไหว เขาพยายามฟังให้แน่ใจว่าเป็นเสียงอะไร

 

 

เสียงโหยหวนงั้นหรอ จูรินะเบิกตาโพลง หรือนี่เขาจะเจอผีเมืองหลวงหลอกเข้าให้ จูรินะหันมองซ้ายมองขวา พยายามหาต้นตอของเสียง

 

 

ก่อนจะได้ยินเสียงเอี๊ยดอ๊าดตามมาเป็นระยะ และเสียงที่เขายังจับไม่ได้ว่ามันคืออะไร

 

 

               

                “โอย มาวันแรกก็เจอดีเลยหรอ”    เขาพูดเสียงหวาด ๆ ลุกขึ้นยืนเพื่อตั้งสติ ก่อนจะได้ยินเสียงดังมาจากทางกำแพงห้อง

 

 

 

หยุดยืนฟังให้แน่ใจ และพอได้ยินชัดเจน หัวใจของเขาก็เหมือนโดนเหล็กแหลมทิ่มแทงแบบฟูลคอมโบ้ น่ากลัวยิ่งกว่าโดนผีหลอกเสียอีก

 

 

 

ตัวเขาชาวาบกับเสียงที่ได้ยิน ก่อนจะกำหมัดแน่นและยกมือขึ้นตั้งใจจะทุบกำแพง ลมหายใจของเขาติดขัดเหมือนจะตายให้ได้ แต่สุดท้ายเขาก็เลือกแตะมือเบา ๆ ที่กำแพงเพื่อยันตัวเองไม่ให้ล้มลง

 

 

สมองของเขาขาวโพลนไปหมด หัวใจเต้นช้าเหมือนมันอยากจะหยุดการทำงานของตัวเองเต็มที่ จูรินะพยายามสูดหายใจเข้าเต็มปอด แต่เสียงนั้น...ยังไม่หายไป

 

 

เขามองจ้องที่กำแพงเหมือนคนไร้วิญญาณ ก่อนจะตัดสินใจเดินออกจากห้อง หนีสิ่งที่เขาไม่อยากจะได้ยินไปให้พ้น ๆ

 

 

 

 

                “อ้าว จูรินะ ยังไม่นอนหรอ”    ซายากะที่กำลังเล่นกีตาร์โปร่งอยู่ก็หันมาถาม เมื่อเห็นจูรินะเดินออกมาจากห้อง ผ่านมาที่ห้องรับแขก

 

                “เอ่อ ค่ะ”   จูรินะเรียกตัวเองที่สติล่องลอยไปไกลให้กลับมาเป็นปกติ     “ยามาโมโตะซังก็ยังไม่นอน”

 

                “เรียกซายากะก็ได้ แล้วไงเนี่ย นอนไม่หลับหรอ ท่าจะผิดที่ เดี๋ยวฉันชงอะไรร้อน ๆ มาให้ดื่มแล้วกัน”

 

 

 

ซายากะพูดเสร็จก็วางกีตาร์ลงบนโซฟาแล้วเดินไปในครัวโดยที่จูรินะไม่ทันได้ทักท้วง เขาทิ้งตัวลงนั่งแบบเสียไม่ได้ คงต้องรอเครื่องดื่มร้อนแก้วนั้นที่ซายากะไปทำมาให้ ขืนกลับห้องไปเฉย ๆ คงโดนหาว่าไร้มารยาท และอีกอย่าง... เขายังไม่อยากกลับห้องตอนนี้

 

 

จูรินะหันมองที่กีตาร์โปร่งตัวนั้น ก่อนจะลองหยิบมันขึ้นมา Martin DRS2 ดีดนิ้วผ่านสายเปล่าทั้งหกสาย เสียงกังวลใสแบบที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน เขารับรู้ได้แล้วว่าความแตกต่างระหว่างกีตาร์ธรรมดา กับกีตาร์ราคาแพงมันเป็นแบบนี้นี่เอง

 

 

จูรินะหยุดคิดเรื่องอื่นทั้งหมด และเริ่มใช้มือซ้ายไล่คอร์ดเพลงที่เขาถนัด เสียงกีตาร์ที่ทำให้เขายิ้มออกมาได้ เขาไม่เคยเล่นกีตาร์ระดับนี้มาก่อน และมันแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด เสียงโน้ตเบสกลม ๆ ฟังสบาย กับเสียงโน้ตประสานใส ๆ สุดท้ายเขาก็หลับตาลง และฮัมเนื้อเพลงออกมาเบา ๆ

 

 

 

                “จูรินะ”    เสียงนี้ทำเอาเขาสะดุ้งโหยง และดึงให้เขาหลุดออกมาจากความรู้สึกของตัวเอง จูรินะมองจ้องเจ้าของกีตาร์ที่มองมาทางเขาด้วยแววตาประหลาดใจ

 

                “เอ่อ ขอโทษนะคะ ที่เอามาเล่น”    เขารู้ดีว่ามันไม่ควรเอาเครื่องดนตรีของคนอื่นมาเล่นโดยพลการ ยิ่งกับกีตาร์ราคาแพงตัวนี้ ที่เจ้าของยังไม่อนุญาต

 

                “ไม่เป็นไร ๆ”   ซายากะรีบบอก เขาไม่ได้ตั้งใจจะตำหนิ ซายากะวางแก้วโกโก้ร้อนลง และนั่งลงที่โซฟา จูรินะส่งกีตาร์คืนให้ แต่ซายากะยังไม่รับมันคืน    “เล่นกีตาร์เป็นหรอ”

 

                “พอได้บ้าง”   จูรินะไม่แน่ใจว่าซายากะต้องการอะไรจากเขา

 

                “แล้วรู้เรื่องโน้ตเบสของคอร์ดเพลงมั้ย”

 

                “อื้อ”   เขาพยักหน้ารับย้ำคำตอบ ไม่รู้ว่าซายากะต้องการพูดอะไรกับเขากันแน่

 

                “แล้วอ่านโน้ตเบสเป็นมั้ย”

 

                “Bass Clef หรอคะ อ่านไม่เป็น”   จูรินะนึกถึงตอนที่พยายามจะอ่านโน้ตดนตรี C Clef ยังไม่ค่อยจะรอด ไม่ต้องคิดจะข้ามไป F Clef เลย

 

                “งั้นหรอ”    ซายากะออกแนวผิดหวังนิด ๆ

 

                “แต่ถ้าเป็น Tab ก็พอไหว”   จูรินะลองบอกสิ่งที่เขารู้

 

                “จริงหรอ”    แล้วซายากะก็ดูมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง    “แล้วพอจะไล่โน้ตเบสตามไลน์คอร์ดได้มั้ย”

 

                “พอได้ ทำไมหรอคะ”

 

                “พอดีวงของเราขาดมือเบส แล้วพรุ่งนี้มีงานที่ผับ ถ้าไม่ไปเล่น เขาบอกจะหาวงใหม่ พี่อยากให้เรามาเล่นเบสให้หน่อยได้มั้ย แก้ขัดไปก่อน ระหว่างที่วงกำลังหามือเบสคนใหม่”

 

                “แต่ว่า ฉันไม่แน่ใจว่าจะเล่นได้รึเปล่า ไม่เคยเล่นเบสมาก่อน”   จูรินะไปต่อไม่ถูกเลยพอเจอคำชวนแบบนี้ เขาเคยเล่นกีตาร์น่ะใช่ แต่เบสมันข้ามขั้นไปรึเปล่า จับยังไม่เคยจับเลย

 

                “นะ ถือว่าช่วย ๆ กัน”   เจอซายากะขอร้องแบบนี้ จูรินะจะตอบยังไงล่ะเนี่ย มาอาศัยห้องเขาอยู่ก่อนไปหาหอด้วย ถ้าปฏิเสธนี่น่าเกลียดตายชัก

 

                “คือ... ลองเล่นดูก่อนได้มั้ย ว่าเล่นได้รึเปล่า ฉันไม่กล้าตอบตอนนี้หรอก”

 

                “ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ลองซ้อมกัน เดี๋ยวฉันจะลองถามความเห็นกับเรนะและยูกิด้วย”   ซายากะดูโล่งใจขึ้นเยอะ ก่อนจะเอากีตาร์คืนไป และส่งแก้วโกโก้ร้อนให้    “ดื่มซะ แล้วเดี๋ยวไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน”

 

 

 

ซายากะเดินกลับไปที่ห้องของเขาพร้อมกีตาร์ตัวโปรด ส่วนจูรินะ เขาตั้งรับอะไรไม่ทันทั้งนั้น ทั้งเรื่องของซายากะที่จะให้ลองเล่นเบส หรือเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องนอนของเขา

 

 

จูรินะผ่อนลมหายใจออกมา ตอนนี้สิ่งที่เขาทำได้คงมีแค่ ดื่มโกโก้แก้วนี้ให้หมด แล้วไปนอน หวังว่า... ทุกอย่างจะกลับสู่สภาพปกติเรียบร้อย ทุกอย่าง...ยกเว้นหัวใจเขาน่ะนะ

 

 

 

 

 

………………………

 

 

 

TBC.

 

 

 

 

 

 

 

======================================

 

อ่า โดนชวนเข้าวงซะแล้ว

แล้วจะเกิดอะไรต่อ และก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้น

 

ทิ้งท้ายไว้เท่านี้แล้วกันครับ

Share this post


Link to post
Share on other sites
อุตส่าตามมาที่โตเกียว เรนะดันไม่อยากให้อยู่ด้วยซะงั้น
แล้วนั่นเสียงยูกิกับเรนะรึป่าวนั่น
โอ๋ๆ อย่าเศร้านะคะ ส่งมายุไปปลอบ

Share this post


Link to post
Share on other sites
ใครทำอะไรกันในห้อง555555
น้องจูน่าสงสาร. . .

โชว์ฝีมือเลยลูก เอาให้เต็มที่!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites

เคิ้วววววววว ผมนี้เจาะรูกำแพงเลยครับ

จูจังจะรอดหรือจะล่มหละนั้น สู้ๆนะ

Share this post


Link to post
Share on other sites
เพิ่งได้อ่านค่ะ

หนูจูตั้งใตตามเฮียมาเลย แต่เหมือนเฮียจะไม่ปลื้ม

แล้วนี่จูได้ยินเสียงอะไร หรือว่ายูกิกับเฮียจะ...

โดนเน่ชวนเข้าวงอีกเอาไงดีหละหนูจู

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now