[FIC] Black Light : [ Kashiwagi Y. x Watanabe M ] EP5 UP: 131218

65 posts in this topic

ความรัก............ความกลัว................ความริษยา

การพบเจอ.................การสนิทสนม................การจากลา

ความจริง....................ความผิด.................ความถูกต้อง.................การโกหก

.....การฆ่าตกรรม..... 

 

Black Light

 

yWW9L8N.jpg

 

......

 

เมื่อรัก......แล้วต้องฆ่า.....เมื่อรัก.......ที่จะฆ่า......แล้วความจริงคืออะไร?

 

................

...........

......

..

.

 

กระสุนนัดที่ 1 

กระสุนนัดที่ 2

กระสุนนัดที่ 3 

กระสุนนัดที่ 4

กระสุนนัดที่ 5

Share this post


Link to post
Share on other sites

รักแล้วต้องฆ่า ? เลือดสาดอะไรแบบนี้อ่ะนะ 

5 55

 

มาลงชื่อรออ่าน  :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

น่าตามจริงๆเลยผับพ่าสิ ฟิคแนวนี้นี่ช่างน่าตามยิ่งนัก>w<)

Share this post


Link to post
Share on other sites

อื้อหือ  เรื่องนี้ท่าทางจะโหดน่าดู  
แต่แบบนี้สิน่าติดตาม  จะรออ่านนะคะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ดะ เดี๋ยวนะ

คือตอนแรกก็ตั้งใจจะเม้นเกี่ยวกับฟิคอยู่หรอก

แต่พอเลื่อนลงมาเจอลายเซ็นของคุณ KinoUZA เท่านั้นแหละ

...เพียวริคุแทบพุ่ง 555555 เกือบสำลักแหน่ะ

เจ้าจูน่ารักสราดดดดดดดดดด XD

Share this post


Link to post
Share on other sites

โอ้เย้ ฟิคมืด ฆ่าฟันเลือดสาด

ชอบค่ะ!! ฮ่าๆ

Share this post


Link to post
Share on other sites

กระสุนนัดที่ 1

..

 

..

 

“ยินดีต้อนรับ เหล่าตำรวจกล้าทั้งชายและหญิงทุกคน...ความหวังของกรมตำรวจอยู่ในมือพวกท่านแล้ว.

ขอให้ทำหน้าที่และซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ให้เป็นสิ่งสำคัญ...เราภูมิใจที่มีพวกท่านอยู่..ขอบคุณ”

 

 

“ทั้งหมด...ทำความเคารพ”

 

 

เหล่าตำรวจชายหญิง ที่เพิ่งจบการศึกษาและต้องเข้ารับการฝึกเป็นตำรวจฝึกหัด ในช่วงแรกเข้ามารายงานตัวและได้รับการต้อนรับจาก

หัวหน้าหน่วยบังคับบัญชาฝ่ายสืบสวนสอบสวน พลตำรวจโท หญิง ชิโนดะมาริโกะ หญิงสาวที่ขึ้นมาแท่นผู้นำเหนือเหล่าชายอกสามศอก

ได้เพราะความสามารถอย่างแท้จริง

 

 

มาริโกะ เดินลงเวทีเพื่อมาตรวจรับแถวเหล่าตำรวจใหม่ก่อนจะมาหยุดตรงหน้า นักเรียนที่เพิ่งจบเป็นอันดับหนึ่งของชั้นปี

แถมยังเป็นผู้หญิง ที่มีความเก่งไม่ต่างอะไรกับมาริโกะเลย

 

 

 

 

 

“เธอใช่ไหมที่เป็นที่หนึ่งของปีนี้”

 

“ค่ะ...ร้อยตำรวจตรีหญิงวาตานาเบะ มายุค่ะ”

 

“เสียงดังจริง...ตัวก็นิดเดียว...ตั้งใจทำงานเข้าล่ะ...ทีมของเธอก็เก่งไม่เป็นสองรองใครเลยนะ”

 

“เอ๋”

 

“.................”

 

 

 

มาริโกะแค่ส่งยิ้มให้กับมายุเท่านั้นก่อนจะเดินผ่านไปโดยที่ไม่ได้หันมามองคนที่กำลังยืน งง เรื่องที่ว่าทีมของมายุนั้นเก่งไม่เป็นสองรองใคร

 

 

 

/////ทีมเราเก่งขนาดนั้นเลยหรอ....หรือจะเป็นทีมรุ่นพี่ผู้ชายที่เป็นที่หนึ่งปีที่แล้วนะ/////

 

 

มายุไม่ได้สนใจอะไร เพราะยังไงซะสิ่งที่เธอต้องการเป็นตำรวจก็เพื่อช่วยประชาชนและกำจัดคนไม่ดีออกจากสังคม

ไม่ว่าต้องร่วมงานกับใคร นั่นก็คือสิ่งที่เธอต้องทำ

 

 

..

..

 

.

 

 

 

.
“รุ่นพี่ว่า...หัวหน้าจะเรียกเราเข้าไปคุยเรื่องอะไร”

 

“ตายแน่ยูกิ...ฉันว่าต้องเป็นเรื่องที่ฉันเหล่แฟนหัวหน้าแง๋ๆ”

 

“จะบ้าหรอรุ่นพี่ยูโกะ..ไม่หรอกค่ะ...แทบไม่มีใครรู้เลยว่ารุ่นพี่แอบชอบเพื่อนหัวหน้าอยู่”

 

“ประชดหรอ”

 

“เปล่าค่ะ....ถึงแล้ว...เข้าไปกันเถอะค่ะ”

 

 

..

 

..

 

 

 

ก๊อก...ก๊อก..ก๊อก...

 

“ขออนุญาตค่ะ”

 

“เชิญ”

 

“ร้อยตำรวจเอกหญิงโอชิม่ายูโกะรายงานตัวค่ะ”

 

“ร้อยตำรวจเอกหญิงคาชิวากิยูกิ รายงานตัวค่ะ”

 

 

 

สิ้นเสียงฝ่ายผู้เป็นลูกน้อง เก้าอี้ในห้องใหญ่ ซึ่งที่หน้าโต๊ะมีป้ายชื่อ เด่นติดอยู่โดยมีอักษรเขียนเป็นตำแหน่งและยศของบุคคลนี้ 

ค่อยๆหันหน้ามาทางผู้น้อยทั้งสองอย่างช้าๆพร้อมกับใบหน้าที่แสนเย็นชา

 

 

 

 

.....พันตำรวจเอกหญิงอิตาโนะ โทโมมิ..

 

 

 

 

“วันพรุ่งนี้..กลุ่มของเธอจะมีเด็กใหม่เข้ามาเสริมทีม...เป็นเด็กที่ได้อันดับหนึ่งของปีนี้”

 

“เอ๋....ไมใช่ว่าต้องไปอยู่กับทีมริเอะที่ได้ที่ 1 ปีที่แล้วหรอคะ”

 

“ไม่...เบื้องบนสั่งมา..”

 

“แต่ว่า...ไม่งั้นทีมของฉันก็จะมีที่ 1 ถึงสามคนเลยนะคะ”

 

“ตามนั้น..แค่นี้แหละออกไปได้...เพราะฉันคิดว่าเธอคงยังไขคดีไม่เสร็จรีบออกไปเถอะยูโกะ”

 

“แต่ว่า”

 

“การขัดคำสั่งโทษมันก็มีอยู่.....ทำตามที่สั่งแล้วก็หยุดต่อรองซักทีเถอะ”

 

“ค่ะ”

 

 

ยูโกะที่โดนโทโมะจินสั่ง ก็ต้องรับคำสั่งทั้งๆที่ยัง งง กับคำสั่งนั้น อาจมีเพียงแค่ยูกิรินเท่านั้นที่ดูจะไม่เดือดร้อนอะไรเพราะ วินาทีแรก

โทโมะจินก็ขยิบตาให้เพื่อส่งสัญญาณว่า จะแกล้งยูโกะซักหน่อย ก่อนที่ยูโกะจะทำหน้ามุ่ยออกห้องไป ยูกิรินก็ไม่วายจะหันมาแขวะหัวหน้าคนเก่งของตัวเอง

 

 

 

“ทำเป็นเข้มนะคะ”

 

“ไปได้แล้ว...งานไม่เสร็จทำมาเป็นเล่นอีก....เดี๋ยวยูโกะก็จับได้หรอกว่าฉันแกล้ง”

 

“ค่ะ..ค่ะ”

 

 

 

ยูกิรินส่งยิ้มให้ โทโมะจินก่อนจะปิดประตู ฝั่งโทโมะจินก็ทำท่าทางอารมณ์ดีเมื่อได้แกล้งลูกน้องคนเก่งของตัวเอง...ก่อน

จะหุบยิ้มและมองไปที่กระดาษรายชื่อพร้อมกับ รูปที่ติดแนบมาด้วย

 

 

 

“วาตานาเบะ มายุ”

 

 

รอยยิ้มที่ไม่เหมาะกับใบหน้าที่ดูเหมือนไม่พิษภัย ค่อยๆเผยออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหุบยิ้มทันที

เมื่อได้ยินเสียงใครบางคนที่เดินเข้าห้องมาโดยไม่เคาะประตูห้องเลย

 

 

..

 

.

 

“โทโมะจินดูอะไรอยู่ทำไมต้องยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วย”

 

“เปล่า...ว่าแต่วันนี้ไม่มีเดินแบบหรอ”

 

“เจอหน้ากันก็ถามแต่เรื่องงานเลยนะ....ฉันเหนื่อยขอมาอยู่กับโทโมะจินสักวันแล้วกันนะ”

 

“สักวัน.....เห็นมาทุกวันเถอะ”

 

“หรือไม่ได้”

 

“ได้...ก็ตามสบายแล้วกันฉันขอไปดูเอกสารที่ห้องเอกสารหน่อย”

 

“อีกแล้วหรอ...พักหลังๆเหมือนเธอกำลังหลบหน้าฉันนะ”

 

 

 

 

โทโมะจินค่อยๆลุกจากที่นั่งเดินมายังหญิงสาวผู้มาใหม่ก่อนจะเชิดคางของเธอขึ้นพร้อมกับส่งสายตาที่แสนจะบาดใจให้คนที่อยู่ตรงหน้าต้องนิ่งไปชั่วขณะ

 

 

 

“ฉันไม่มีวันทิ้งเธอหรอก...ฮารุนะ”

 

 

 

 

เพียงประโยคสั้นๆทำเอาคนที่เหมือนจะมีอาการงอนก็หยุดและส่งยิ้มมาให้ โทโมะจินแทบจะทันที แล้วผู้กองคนสวยก็

เดินออกจากห้องไปโดยทิ้งให้ นางแบบชื่อดังรอในห้องทำงานไป

 

 

..

 

 

 

 

พันตำรวจโทอิตาโนะ โทโมมิ หัวหน้าหน่วยฝ่ายสืบสวนสอบสวนที่ 7 ถือว่าเป็นอีกฝ่ายที่รวมเหล่าหัวกระทิมาไว้ที่เดียวกัน

หรืออาจเป็นเพราะการทำงานของโทโมะจินที่เดินไปในทางการสืบสวนที่ถูกทางเสมอ จึงกลายเป็นหน่วยที่ขึ้นชื่อเรื่องคดียากๆ

ต้องยกให้กองนี้เป็นคนจัดการ

 

 

..

 

 

 

ร้อยตำรวจเอกหญิง โอชิม่า ยูโกะ  ฝ่ายสืบสวนสอบสวนที่ได้อันหนึ่งของชั้นปี ถูกจับเข้ากลุ่มนี้เพราะเป็นรุ่นน้องของ โทโมะจิน

แต่ก็สนิทกันค่อนข้างมากเพราะยูโกะเองเป็นน้องรหัสของโทโมะจินสมัยยังเป็นนักเรียนเตรียม แต่สิ่งหนึ่งที่โทโมะจินรู้แต่ยูโกะไม่รู้คือ

โทโมะจินดูออกว่ายูโกะ แอบชอบฮารุนะ เพื่อนสาว? ของเธออยู่

 

 

..

 

 

ร้อยตำรวจเอกหญิง คาชิวากิ ยูกิ ท๊อปชั้นปีรุ่นน้องยูโกะ ได้จับคู่กันเพราะมีลักษณะที่คล้ายกันกับโทโมะจินและยูโกะ คือเป็นสายรหัสกัน

เลยเข้ากันได้ง่าย ประกอบกับเบื้องบนอยากได้หน่วยเก่งๆที่เป็นผู้หญิงรวมตัวกันซักหน่วยเลยเลือกที่จะ ให้ยูโกะ ยูกิ มาจับคู่กัน  ยูกิรินจะ

ว่าป๊อปก็ป๊อปในหมู่ตำรวจไม่น้อย แต่ด้วยเป็นคนที่ไม่ค่อยจะอยากสนิทกับใคร แถมยังไม่ค่อยมีอารมณ์ขันมากเท่าไหร่ (นอกจากคนสนิท)

ยังไม่มีใครที่จะกล้าเข้ามาเพื่อบอกรักยูกิ เลยซักคน

 

.

 

..

 

..

 

 

--ร้านกาแฟ--

 

“แล้วไง รู้หรือยังว่าต้องไปหน่วยไหน”

 

“ยังเลย...แต่เห็นหัวหน้ามาริโกะบอกว่าหน่วยที่เก่งที่สุด..น่าจะเป็นหน่วยของรุ่นพี่ริเอะท๊อปปีที่แล้วหรือเปล่านะ”

 

“รุ่นพี่ริเอะ..ที่เค้าว่าออกจะสาวแตกแต่เก่งประนีประนอมนั่นน่ะหรอ”

 

“อืม....คนนั้นแหละ”

 

“ค่อยโล่งใจหน่อย”

 

“หือ...เมื่อกี้ว่าไรนะ..”

 

“เปล่าๆ....ก็ดีใจด้วยที่ได้ทำงานกับคนเก่งๆที่ไม่ใช่พวกผู้ชายขี้อวดพวกนั้น ที่กำลังมองเธอตาเป็นมันอยู่หลังมายุตอนนี้อ่ะ”

 

“โถ่ว...ก็ได้แค่มองแหละน่ะ.ตอนนี้ฉันยังไม่อยากมีใครหรอก ..ว่าแต่วันนี้เรนะไปไหนทำไมมาคนเดียว”

 

“อ๋อ...เรนะบอกจะแวะไปซื้อของหน่อยน่ะ...เดี๋ยวตามมา”

 

“อืม”

 

มายูยุ หลังจากรายงานตัวเสร็จเพื่อนสนิทอย่าง มัสสึอิ จูรินะ ก็โทรเข้ามาทันควันเรียกให้ออกมากินกาแฟยามเที่ยงทันที ซึ่งไม่แปลกใจอะไร

เพราะ ทั้ง มายูยุ จูรินะ และเรนะ ต่างก็เป็นเพื่อนสนิทกันสมัยมัธยม ตั้งแต่ก่อนมายุเข้าโรงเรียนเตรียมตำรวจแล้ว

 

..

 

..

 

 

“นั่นไงว่าไม่ทันขาดคำมาและ.....ไหนมาดูหน่อยสิซื้อไรมา”

 

“ไม่ได้นะ...ของส่วนตัว...”

 

“แหมะหวงของไปได้....”

 

 

 

เรนะยิ้มให้จูรินะที่มาถึงก็กัดจิกทันทีแต่ก็เรื่องปกติ ที่มายุเห็นอยู่เป็นประจำ ก่อนที่ทั้งสามคนจะพูดคุยทั้งเรื่องงานและเรื่อยเปื่อย

จนทั้งจูรินะและเรนะต้องไปทำงานก่อน ปล่อยไว้แต่มายุที่ขอนั่งต่ออีกซักพักเพราะกว่าจะเรียกไปเข้าหน่วยก็บ่ายสอง เลยไม่

อยากออกไปเดินข้างนอกที่ตอนนี้อากาศค่อนข้างร้อน

 

 

..

 

.

 

 

“ขอโทษนะครับ...ไม่ทราบว่านั่งด้วยได้ไหมครับ”

 

“.........................”

 

 

 

 

มายุมองไปยังเจ้าของเสียง ก่อนจะตกใจเล็กน้อยและพยักหน้าให้เล็กน้อยไม่เชิงปฏิเสธแต่ใจจริงก็ไม่ได้อยาก

ให้นั่งเท่าไหร่ เพราะตอนนี้ทั้งร้าน ที่นั่งก็ว่างเกลื่อนกลาดไปทั่ว

 

 

 

“ไม่ทราบว่าชื่ออะไรครับ....มาคนเดียวหรอครับ...ว่าแต่ยังเรียนอยู่ใช่ไหมเอ่ย”

 

 

 

 

 

ฝ่ายชายไม่รอช้าที่จะยิงคำถามมาเป็นชุด โดยที่ไม่รู้เลยว่า มายุตอนนี้เริ่มรู้สึกรำคาญกับคนตรงหน้ามากแค่ไหน

เพราะมีเพียงเมนูของร้านกาแฟ เท่านั้นที่ปิดกั้นไม่ให้เห็นใบหน้าของมายุ

 

 

..

 

.

 

 

.....คลืด..............

 

 

 

 

เสียงเก้าอี้ถูกลากออกจากที่นั่งทันที เมื่อมายุ ไม่อยากจะเสวนาด้วยเท่าไหร่ ก่อนจะหยิบกระเป๋าก็มีมือที่หยาบกร้านเข้ามาทำท่าจะจับ

แต่ด้วยความที่เป็นตำรวจฝ่ายสืบสวนย่อมมีวิชาอยู่บ้าง จึงมีระบบประสาทที่ไวพอที่จะหลบไม่ถูกจับมือแต่เป็นการจับข้อมือ

ของชายตรงหน้าให้บิดงอ จนต้องร้องเสียงหลงทันที

 

 

 

“โอ๊ย.....โอ๊ย...เจ็บนะ..”

 

“การทำอนาจารในที่สาธารณมีความผิดทางอาญานะคะ...ฉันขอเตือน”

 

“ใครทำกัน...การที่คุณทำร้ายผมก็ผิดนะ”

 

“ฉันแค่ป้องกันตัว....”

 

 

 

 

 

สิ้นคำพูดมายุสะบัดข้อมือของชายตรงหน้าลง และมองด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความเป็นมิตรส่งไป ก่อนจะหยิบกระเป๋าพร้อมกับสาวท้าว

เดินออกจากร้านไปทันที ทิ้งให้ ผู้ชายคนนั้น โดนคนในร้านมองแบบน่ารังเกียจเหมือนโดนประชาทันด้วยสายตาของประชาชนทั้งโลก

 

 

.

 

..

 

 

 

“หือ....เด็กคนนั้นรู้กฎหมาย แถมยังเก่งเรื่องต่อสู้ใช่ย่อยนะพี่ยูโกะ”

 

“อืม....อาจเป็นเด็กเข้าหน่วยเราก็ได้นะ”

 

“บ้าน่ะ...น่ารักไป...ว่าแต่เด็กที่จะเข้าหน่วยเราท๊อปชั้นปีนี่ใครกันนะ...พอจบออกมาก็ไม่ได้เข้าไปเยี่ยมโรงเรียนเลย”

 

“เอาน่ะ...เดี๋ยวบ่ายสองก็รู้เองแหละ”

 

 

 

ยูโกะและยูกิรินที่เดินมาซื้อกาแฟใกล้ๆกับที่ทำงานเจอแหตุการณ์ระหว่างชายแปลกหน้าและมายูยุ ที่ร้านกาแฟ ก่ะว่าจะเข้าไป

ช่วยหากเกิดอะไรเกินเลยไป แต่ก็ต้องหยุดท้าวไว้แค่นั้นเมื่อเด็กตัวเล็กเล่นงานชายร่างใหญ่ซะอยู่หมัด

 

..

 

 

.14:00 น.

 

“คนเยอะใช่ย่อยนะว่าไหม”

 

“ค่ะ...จะไปยืนรอตรงไหนดีล่ะเนี่ย...”

 

 

ไม่ทันที่ยูโกะและยูกิรินจะได้ตัดสินใจอะไร...ก็มีเสียงหนึ่งที่ดังขึ้นมาด้านหลัง

ทำให้ทั้งสองคนต้องหันหน้าไปพร้อมกัน ตามเสียงเรียกทันที

 

 

 

“โอ๊ะ.....ผู้กองโอชิม่ากับผู้กองคาชิวากินี่เอง..มาทำอะไรที่นี่ค่ะ...อย่าบอกนะว่ามาหาเด็กเสริมทีมน่ะ...ไม่ดีมั้งคะ...กลัวเด็กจะลาออกซะก่อน”

 

“นี่....ผู้กองมิยาซาว่า....ถ้าไม่พูดมากก็ไม่มีใครเค้าว่าเป็นใบ้หรอกนะ...ว่าแต่คนอื่นเถอะ..มาหาทีมหรือหาเด็กเข้าสังกัดกันล่ะงานนี้ถึงต้องลงทุนมารับเด็กร่วมทีมเองเนี่ย”

 

“โอ๊ะโอ....ก็ว่าจะมาหาซักสองสามคน..ได้ข่าวว่าท๊อปปีนี้น่ารักไม่เบา...ก็อยากจะดูหน้าคร่าตาซะหน่อยเผื่อสนใจจะอยู่หน่วยของฉันบ้าง”

 

“อันนี้คงไม่ได้แล้วล่ะ...เพราะเบื้องบนสั่งมาว่าเด็กคนนั้นจะอยู่ร่วมทีมกับเราสองคน”

 

“หือ......ไม่จริงน่ะ...”

 

“งั้นก็คอยดู...ไป....และ....กัน....ผู้กอง..มิ..ยา...ซา...ว่า....ซา...เอะ...”

 

 

 

 

ยูโกะและซาเอะเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตั้งแต่สมัยเรียน แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งสองแทบจะแตกหักและกลายเป็นไม่ชอบขี้หน้า

กันก็ตอนที่ยูโกะได้ยูกิรินมาเป็นบัดดี้เนี่ยแหละ ... เพราะซาเอะเองก็เล็งยูกิรินตั้งแต่สมัยยังไม่จบว่า ต้องจับคู่กับยูกิรินให้ได้

ถึงขั้น ยอมขยันเพื่อให้ได้ที่ และจะได้จับคู่กับที่ ของปีถัดไป แต่ผิดคาดเมื่อจู่ๆก็มีคำสั่งให้ ยูกิรินจับคู่กับที่ 1 ปีที่แล้วนั่นคือยูโกะแทน

 

 

เหตุการณ์ดำเนินไปอย่างไม่มีใครสนใจ เพราะเหมือนเป็นเรื่องที่เห็นจนชินชา เพราะเวลาผู้กอง

ทั้งสองเจอหน้ากันทีไรก็ต้องมานั่งแควะนั่นแควะนี่กันเสมอ สงครามน้ำลายที่ไม่มีวันจบสิ้น

 

 

.

 

..

 

 

 

แต่ก่อนที่จะยืดยาวไปมากกว่านี้ เด็กใหม่ก็เดินเรียงแถวหน้ากระดานเข้ามา ยังห้องประชุมที่เต็มไปด้วยหน่วยสืบสวนสอบสวนรุ่นพี่ ที่รอคอยการมาร่วมทีมของเหล่ารุ่นน้องคนใหม่

ทั้งหมดทำท่าเคารพรุ่นพี่ตรงหน้า ก่อนจะมีจุดสังเกตที่หมายเลขที่หน้าอกเพื่อบ่งบอกว่าอยู่กองที่เท่าไหร่ และรุ่นพี่ก็จะเดินเข้าไปรับและทักทายทันที

 

..

..

 

 

“รุ่นพี่......นั่นมันเด็กที่ร้านกาแฟนิ”

 

“ไหน.....ไอ่ย๊ะ....ใช่จริงด้วย....อื้อหือโลกกลมจริงๆนะเนี่ย”

 

 

ยูโกะและยูกิรินที่เดินไปหาเด็กที่มีหมายเลขติดที่หน้าอกเป็นหมายเลข ซึ่งเป็นหน่วยของเธอเองตอนนี้

ก่อนจะเจอเข้ากับมายูยุ ที่ยืนหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหารุ่นพี่ที่ตัวเองคาดว่าน่าจะใช่

 

.

 

..

 

 

 

“อ่ะ...รุ่นพี่ริเอะ”

 

“อ่าวจะไปไหน....น้อง...”

 

“หือ....”

 

 

 

เสียงเรียกขึ้นดังที่ด้านหลังของมายุ จนทำให้เจ้าตัวต้องหยุดการก้าวเดินก่อนจะหันหลังไปตามเสียงเรียกที่คาดว่าจะเรียกตัวเอง

พร้อมพบเข้ากับรุ่นพี่สอง..รูปร่างสูงหุ่นดีคนหนึ่งและอีกคนที่รูปร่างน่าจะเท่ากับมายุพอดี

 

 

“เรียกฉันหรอ”

 

“อ่าวก็ใช่น่ะสิ...แล้วจะไปไหน..พวกเราอยู่ทางนี้นะ”

 

“เอ๋..............................”

 

 

 

มายุทำหน้า งง ก่อนจะเหลือบไปมองยังบัตรที่ยูกิรินยื่นมาให้ดูเป็นบัตรประจำตัวของตำรวจและ

เขียนไว้ว่าหน่วย ซึ่งนั่นก็ทำให้มายุรู้ได้ทันทีว่าสองคนนี้ต่างหากที่จะเป็นทีมเดียวกับมายูยุ

 

 

..

 

 

“สวัสดีค่ะรุ่นพี่...ฉันร้อยตำรวจตรีหญิงวาตานาเบะ มายุจากนี้ จากนี้ไปรบกวนด้วยนะคะ”

 

“โอ้ว.....ไม่หักข้อมือรุ่นพี่เป็นการทักทายเหมือนที่ร้านกาแฟหน่อยหรอ”

 

“เอ๋.................รุ่นพี่รู้ได้ยังไงคะ”

 

“พอดีพวกเราไปซื้อกาแฟพอดีเลยเห็นวีรกรรมรุ่นน้องตัวเล็กสุดแกร่งพอดีน่ะ”

 

“............................”

 

 

 

 

มายุไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้แต่รุ่นแซวไปเรื่อย ก่อนที่ยูกิรินจะเป็นฝ่ายเข้าเรื่องหลังจากที่ปล่อยให้ยูโกะนอกเรื่องไปไกล พลางรายงานตัวให้กับเพื่อนร่วมทีมคนใหม่

 

 

“ฉันร้อยตำรวจเอกหญิงคาชิวากิ ยูกิ ส่วนนี้ร้อยตำรวจเอกหญิงโอชิม่า ยูโกะ..”

 

 

 

 

ยูกิรินพูดเสร็จก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่ทำหน้านิ่งๆ และยื่นหนังสือกฎระเบียบของกรมตำรวจให้เท่านั้น ก่อนจะเดินตรง

ไปยังอีกกลุ่มทันที โดยทิ้งไว้แต่หน้ามึน งง ของมายุและคนที่ยิ้มหัวเราะเล็กน้อยอย่างยูโกะเท่านั้น...

 

 

..

 

 

 

“ไม่ต้อง งง ไปหรอก...รายนั้นน่ะเค้าก็เป็นอย่างนี้แหละชอบวางมาดตอนเจอกันใหม่ๆ...ส่วนที่เดินไปนั่นก็คงไปหาริเอะที่เป็นน้องรหัสล่ะมั้ง....”

 

"อ่ะ...หรอคะ"

 

 

 

ยูโกะ พูดพลางกอดคอมายุ ไปอย่างสนิท แล้วทั้งสองสายตาก็มองตามหลังยูกิรินที่เดินไปยังกลุ่มของริเอะที่อยู่ถัดไป เพื่อทักทายที่ไม่ได้เจอกันนาน

 

..

 

.

 

 

 

เหตุการณ์ผ่านไปอย่างราบรื่นทุกกลุ่มได้ เด็กเข้ากลุ่มครบถ้วน จะมีก็ปัญหานิดหน่อยเมื่อ ยูโกะ แอบไปพูดกระแซะซาเอะที่ได้เด็กอันดับ

สองเข้ากลุ่มไปแทน จนเกือบจะมีเรื่อง แต่ก็ผ่านมาได้เมื่อยูกิ เข้ามาขอร้องซาเอะว่ามีเรื่องต่อหน้ารุ่นน้อง จนทำให้ทั้งสองคนหยุดและแยกย้ายกันไป.

 

 

..

 

 

หอพักกรมตำรวจ

 

 

“ห้องพักของเราแบ่งออกเป็นสามห้อง ก็สามคนพอดี....มายุอยู่ห้องนี้แล้วกันนะ...ห้องตรงข้ามเป็นของยูกิริน ส่วนชั้นบนฉันอยู่เอง..มีอะไรก็เรียกยูกิรินแล้วกันนะ”

 

“อ่า.....ขอบคุณค่ะรุ่นพี่”

 

 

ยูกิรินไม่ได้พูดอะไรมากเพียงแค่ทำหน้านิ่งๆ พยักหน้าให้เล็กน้อยและเดินเข้าห้องไป จนยูโกะแทบจะอดหมั่นไส้ไม่ได้กับท่าทีของยูกิริน 

ทางมายุเองก็ได้ยิ้มแย๋ๆ ก่อนจะขอตัวเข้าห้องพักไปเพื่อพักผ่อน เพราะก็เหมือนจะเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว..

 

.

 

..

 

 

 

////เด็กคนนี้จะไหวไหมนะกับคดีที่เราทำอยู่.....มันไม่โหดไปหน่อยหรอที่เอาเด็กตัวเล็กน่า ทะนุถนอม ขนาดนี้มาอยู่หน่วยเรา////

 

 

ยูกิรินที่ยืนพิงประตูห้องตัวเอง มองไปยังแฟ้มรายงานที่วางที่โต๊ะ ที่เป็นงานที่ได้รับต่อจากอีกฝ่ายที่ขอโอนงาน เพราะการตายของตำรวจในหน่วย ดันมีความเกี่ยวเนื่องกับคดี

 

 

--คดีฆ่ากรรมต่อเนื่อง(ฆ่าเหยื่อด้วยการปาดคอ)--

RighterEX likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

ฮว้ากกกกก สนุกๆๆๆ เอาอีกๆๆๆ //โดนโบก

Share this post


Link to post
Share on other sites

กิรินนี่เท่นิ่งตลอดศก

คนร้ายในคดีแรกคือมายุแน่นอน //ผิด

Share this post


Link to post
Share on other sites

ว้าว  สาวๆเป็นตำรวจซะด้วย  

สืบเรื่องฆาตกรรมต่อเนื่อง  คงจะมันส์น่าดู    

Share this post


Link to post
Share on other sites

กิรินมาดเยอะอ่ะ จริงๆแล้วแอบเป็นห่วงเด็กใหม่ล่ะซี้><

แต่ฮาพี่เอะอ่ะ55555 อุตส่าห์ทำเพื่อให้ได้อยู่กับกิริน แต่ก็พลาดซะงั้น

Share this post


Link to post
Share on other sites

คดีฆ่าตกรรมต่อเนื่อง โดยการปาดคอ O..O เลือดสาดกันเลยทีเดียว

Share this post


Link to post
Share on other sites

กิรินหล่อ ดิชั้นสัมผัสได้ค่ะ//ทำหน้าเจน จานบิน#ไม่ใช่

Share this post


Link to post
Share on other sites
คือ โรงพักอยู่ไหน อยากสิโดนจับขังอยู่ที่นั้น
ตำรวจน่ากรี๊ดดดดดด แอร็กกก

Share this post


Link to post
Share on other sites

กระสุนนัดที่ 2

 

 

“นี่เป็นแฟ้มรายงานของคดีที่ตอนนี้หน่วยของเรารับผิดชอบอยู่...ยังไงไว้ว่างๆค่อยศึกษาและกันไม่ต้องรีบร้อน”

 

“ค่ะ.......”

 

 

 

มายุมองไปยังชื่อแฟ้มถึงกับต้องตาโตทันทีเมื่อ หน้าแฟ้มเขียนชื่อคดีไว้อย่างเด่นชัด

และนี่เป็นคดีที่มายุต้องการทำมาตั้งแต่ยังเป็นนักเรียนมากที่สุด เพราะคนที่ตายรายที่ 1

และ 2 เป็นคนที่มายุเคยคุยกับเค้าและพบเจอ......แต่ก็ไม่นานเค้าคนนั้นก็ตายด้วยสาเหตุ

เดียวกันตลอด แต่อาจเป็นแค่เรื่องบังเอิญก็ได้

 

 

มายุหยิบแฟ้มขึ้นมาอ่านรายงานอย่างตั้งใจ จนทำให้ยูกิรินที่หอบเอกสารมาให้ บางส่วนเพราะ

กลัวว่าเด็กตัวเล็กตรงหน้าจะไม่ไหวเอากับภาพที่สยดสยอง ต้องตกใจกับความใจกล้าของมายุทันที

แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรมาก เพราะอย่างที่บอกไป นี่เป็นแค่บางส่วน...ส่วนสำคัญมากกว่านี้อยู่

ในห้องของยูกิรินเอง

 

 

..

 

 

 

ยูโกะที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินลงมาเห็นมายุและยูกิรินกำลังพูดคุยเรื่องคดีที่ได้รับมอบหมาย

กลับยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะเดินเข้าไปเพื่อเข้าไปร่วมวงและพูดคุยเกี่ยวกับคดี

 

 

 

 

“ทั้งหมดมันน่าสงสัยไปหมด...แต่มันกลับไม่เหลือร่องรอยของคนร้าย...จะมีที่ซ้ำกันก็แค่

วิธีการฆ่าตอนสุดท้าย...จะว่าไงดีล่ะ...คือการฆ่าแต่ละครั้งเหมือนมีวัตถุประสงค์เดียวกันแต่ ความตั้งใจที่ต่างกัน”

 

“วันนี้เราจะไปหาหัวหน้าที่เป็นผู้บังคับบัญชาของเราโดยตรง....ผู้พันอิตาโนะ...ยังไงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมาเจอกันที่หน้าประตูอีก 15 นาที”

 

 

 

 

ยูกิรินตัดบทยูโกะที่พูดเรื่องคดีทันที เล่นเอามายุ ตกใจและมองหน้ายูกิรินเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด

ที่ทำไมต้องมาตัดบทความอยากรู้อยากเห็นและไฟแรงของตัวเองตอนนี้ แต่ก็ทำได้แค่เพียงสายตาก่อน

จะลุกขึ้นไปยังห้องตัวเองและเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้า ตามที่ยูกิรินบอก

 

 

..

 

“เป็นอะไรหรือเปล่ายูกิ...ไม่สมกับเป็นเธอเลยนะ”

 

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะรุ่นพี่...เราก็ไปเตรียมตัวกันดีกว่าเดี๋ยวจะโดนหัวหน้าว่าเอา”

 

“อืม”

 

 

 

ยูโกะรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของยูกิรินทันที แต่ขืนเซ้าซี้ไปตอนนี้ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาเพราะ

เจ้าตัวรู้นิสัยยูกิรินดีว่า ง้างปากให้ตายถ้าไม่บอกก็ไม่บอก นี่แหละคาชิวากิยูกิ

 

 

..

 

..

 

 

 

 

ทั้งสามคนตรงไปยังห้อง โทโมะจินทันที และไม่นานก็รายงานตัวกับโทโมะจินเสร็จ ในช่วงเวลา

ที่ยูโกะกำลังจะเปิดประตูเพื่อออกจากห้อง พริบตาเดียวลูกบิดก็ถูกเปิดด้วยใครบางคนพร้อมกับเสียงพูดที่คุ้นหู

 

 

 

“โทโมะจิน.........ว๊ายยยยยยยยยยยยยยย”

 

 

 

โคจิม่า ฮารุนะ นางแบบสาวที่เป็นเพื่อนสนิท(มาก) แถมยังเป็นเพื่อนบ้านของโทโมะจินตั้งแต่สมัย

เด็กเปิดประตูห้องทำงาน ตามแบบฉบับตัวเองที่ไม่เคาะประตู แต่แล้วก็ต้องชนเข้ากับ ยูโกะที่

กำลังจะเปิดประตู ทำให้ทั้งคู่ลงไปกองอยู่กับพื้นทันที

 

 

..

 

 

 

ชุดเกาะอกสีแดงสด พร้อมกับผมสีน้ำตาลเป็นประกาย ริมฝีปากสีแดงสดตามแบบฉบับของนางแบบ

สาวสุดเซ็กซี่ในนิตยสารชื่อดังหลายฉบับ ตอนนี้ เจ้าของหน้าปกนั้นกำลังเผชิญหน้าโอชิม่ายูโกะ ห่าง

กันไม่เกิน ไปกว่าลมหายใจที่สัมผัสได้ ...ก่อนที่จะเป็นฝ่ายฮารุนะที่ ดันตัวเองที่ล้มทับยูโกะอยู่ ลุกขึ้นมาก่อน

 

 

 

“ขอโทษค่ะ”

 

“ม่ะ...ม่ะ...เป็นไรค่ะ”

 

 

 

 

 

ยูโกะที่รู้สึกตัวก็เด้งตัวขึ้นมาจากพื้นทันทีพร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสี จนทำให้ ยูกิรินอดยิ้มออกมาไม่ได้

และก็เป็นฝ่ายโทโมะจินที่ทำให้บรรยากาศกลับมาปกติเหมือนเดิมทันที

 

 

 

 

 

“ฮารุนะ...มาเข้าห้องก็เคาะประตูหน่อย...ลูกน้องฉัน...ฉันก็หวงเหมือนกันนะ”

 

“โถ่ว...โทโมะจินก็.....วันนี้ไปทานข้าวเที่ยงกันนะ”

 

 

 

 

ฮารุนะที่โดนโทโมะจินแขวะก็ตรงไปหาที่เก้าอี้ทำงานทันที ... สำหรับยูกิรินและยูโกะมันอาจเป็นเรื่องที่ชินตา

แต่มันไม่ใช่สำหรับเด็กใหม่อย่างมายุ ที่เห็นผู้หญิงสวยสองคน จะมานั่งทำเหมือนคนรักในที่ทำงาน ยิ่งเป็น

หัวหน้าตัวเองด้วยแล้ว แต่ไม่ทันที่ความคิดของมายุจะเตลิดไปไกลก็มีมือหนึ่งจับมือของมายุและออกแรงดึง

ตัวออกไปจากห้อง ทันที

 

 

 

..

 

“เรื่องผู้ใหญ่...เด็กไม่ต้องสนใจนักหรอก”

 

“เอ๋....ใครเด็กคะรุ่นพี่คาชิวากิ”

 

“เรียกฉันยูกิก็ได้....ยังไงก็ต้องทำงานหน่วยเดียวกันอยู่แล้ว”

 

“ค่ะ....แล้วที่ฉันถามว่าใครเด็กล่ะคะ..รุ่นพี่ยูกิ”

 

“เธอก็ลองคิดเอาเองและกันว่าใครเด็ก...”

 

“..................”

 

..

 

 

 

 

 

“เอาน่ะยูกิจะหัวเสียไปทำไมล่ะ...เด็กเค้ามาใหม่ มองอย่างนั้นก็ไม่แปลกหรอก..อย่ามาหวงโทโมะจินให้กับเด็กไปหน่อยเลย”

 

“เปล่านะคะรุ่นพี่”

 

“อย่าไปถือสาเลยนะ...มายุ...เราไปหาข้าวเที่ยงกินกันดีกว่า..ปล่อยให้ไอ่คนรักหัวหน้าปานจะกลืนกินมันบ้าพลังไปคนเดียวเถอะ”

 

 

 

ยูโกะที่แซวยูกิรินก่อนจะเข้าไปกอดคอลากมายุไปยังโรงอาหารของกรมที่อยู่ด้านล่าง สุดปล่อยให้

ยูกิรินส่ายหน้าเบาๆกับรุ่นพี่ตัวเองที่ทำตัวไม่เป็นรุ่นพี่เอาซะเลย และเดินตามทั้งสองคนไป

 

 

..

 

 

.

 

 

 

 

“ได้ค่ะ...ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

 

สิ้นเสียงคำตอบรับ โทโมะจินลุกจากที่นั่งและบอกฮารุนะถึงงานที่เพิ่งเข้ามาด่วน ก่อนจะขอตัวไม่ทานข้าวเที่ยงและออกไปทำงานทันที

 

 

 

 

 

“ฉันมีงานด่วน..ไว้วันหลังแล้วกันนะ”

 

“อย่าให้ฉันต้องรอนานล่ะ....โทโมะจิน”

 

 

โทโมะจินไม่ได้พูดอะไรมาก่อนจะเดินออกจากห้องไปทิ้งไว้แต่สายตาฮารุนะที่ยังมองโทโมะจินอย่างคนมีชัย

 

/////ไม่มีวันที่ฉันจะปล่อยเธอไปหรอก....เพราะเธอเป็นของฉัน...อิตาโนะโทโมมิ/////

 

 

..

 

..

 

 

 

“รุ่นพี่คะมีงานด่วนเข้ามา....หัวหน้าออกไปก่อนแล้วเรารีบตามไปกันเถอะค่ะ”

 

“แต่ว่าฉันยังไม่ได้กินเลยนะ”

 

“ไว้ก่อนค่ะ...งานมาก่อนนะคะ..ส่วนเธอรออยู่นี่แหละ”

 

 

 

ยูกิรินหันไปหามายุที่ทำท่าจะลุกขึ้นจากที่นั่งเพื่อไปทำงาน แต่ก็โดนเบรกด้วยคำพูดของยูกิรินซะก่อน

แต่มีหรือว่าคนอย่าง วาตานาเบะ มายุจะยอมทำตาม มายุวิ่งตามยูกิรินและยูโกะที่ตีหน้าหมดอะไรตาย

อยากที่ต้องจากข้าวมื้อเที่ยงที่เพิ่งซื้อแต่ไม่ได้ทานอย่างน่าสลด

 

 

 

 

ก่อนที่รถบีเอ็มสีขาวจะวิ่งออกจากกรมตำรวจไปอย่างรวดเร็ว

 

 

..

 

..

 

 

.

 

“หยุดนะ...ฉันบอกให้หยุด”

 

“หยุดก็โง่สิ...”

 

“ฉันบอกให้หยุดไง”

 

 

 

 

 

.............ปัง........................

 

 

 

เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดจนทำให้ชายที่ วิ่งหนีมาตลอดทางหยุดวิ่ง

 

 

 

“ค่อยๆยกมือขึ้นเหนือศีรษะช้า...อย่าตุกติก..ไม่งั้นฉันยิงนายให้ไปเฝ้ายมบาลทันทีแน่”

 

 

 

โทโมะจินค่อยๆเดินเข้าไปยังคนร้ายที่เพิ่งปล้นบ้านหญิงชราและทำร้ายก่อนจะวิ่งหลบหนีออกมาเมื่อ

ตำรวจมารวมตัวกันที่หน้าบ้านที่เกิดเหตุ เป็นฝ่ายโทโมะจินที่วิ่งตามคนร้าย ส่วนอีกกลุ่มอ้อมเพื่อไปจับจากอีกด้านหนึ่ง

 

 

 

 

.

โทโมะจินค่อยๆเดินเข้าไปใกล้แต่ก็เสี้ยววินาทีเท่านั้นที่ ชายร่างสูง หมุนตัวมาพร้อมกับฟาดเท้าไปที่ข้อมือของ

โทโมะจินที่ยื่นปืนเล็งไว้ จนทำให้ ปืนหลุดจากมือ พร้อมกับการหันมาต่อสู้ของคนร้าย ที่ยิ้มเยาะทันทีเมื่อรู้ว่า

คนด้านหลังที่ยิงปืนขู่นั้นเป็นผู้หญิง 

 

 

 

 

 

“โถวน้องสาว....ไม่คิดทำงานเป็นเมียพี่แทนหรอ...มาทำงานแบบนี้มันอันตรายนะ”

 

“ฉันเป็นลูกคนเดียวไม่มีพี่ชาย...แน่จริงอยากตายก็เข้ามา”

 

 

 

 

 

โทโมะจินได้ยินแล้วขัดใจยิ่งกว่าอะไรที่พูดเรื่องดูถูกตัวเองที่เป็นผู้หญิง ก่อนที่คนร้ายจะทำเป็นหยอกล้อ

ก่อนจะโดนฝ่ามือของโทโมะจินฟาดไปที่หน้าอย่างแรงจนต้องหน้าหันและเห็นเลือดสดๆไหลอาบปาก

 

 

 

 

 

“ไม่น่ารักเลยนะ....ทำแบบนี้..อย่างนี้ขอคืนด้วยจูบมาเช็ดเลือดที่ปากพี่แทนและกันนะ”

 

 

 

 

ฝ่ายโจรพุ่งตรงเข้าหา พลางช่วงตัวที่ยาวกว่า สวนโทโมะจินทันที และก็เป็นผลเมื่อโทโมะจินเอี้ยว

ตัวหลบก็โดนเข้ากับเข่าของชายร่างใหญ่ จนทำให้ต้องลงไปกองกับพื้นทันที

 

 

 

 

 

“ฉันบอกแล้วไง...ว่าแต่ทำตัวไม่น่ารัก”

 

 

 

 

 

โจรร่างใหญ่ จัดการเชิดคางของโทโมะจินขึ้นมา พลางยิ้มเยาะ เหมือนกับว่าผู้หญิงยังก็คือผู้หญิง

วันยังค่ำ...แต่กลับพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมาอีกเรื่อง

 

 

 

“พ่อแม่จะไม่ปลื้มเอานะจ๊ะ....ถ้าผู้หญิงสวยๆของเค้าจะต้องมาทำงานเสี่ยงตายไม่มีสามี

อย่างนี้...เดี๋ยวพี่จะมอบของขวัญให้พ่อกับแม่ของคุณตำรวจเองนะ”

 

 

“.............................”

 

 

 

 

สายตาของโทโมะจินเปลี่ยนสี เป็นดุดันและน่ากลัวอย่างหนักทันที จนชายร่างใหญ่ต้องปล่อยมือ

จากคางและถอยหลังเล็กน้อยแต่พอตั้งหลักได้ก็ ลากโทโมะจินมายังมุมห้องก่อนจะทำท่าจะ

จัดการให้เสียสาวในห้องนั้นทันที .... แต่.....

 

 

 

 

 

 

...ฉึก....

 

“แกไม่ควรมีชีวิตเพื่ออยู่ให้หนักโลก”บ

 

...ฉึก...

 

“แกไม่ควรได้รับการอภัยจากใครทั้งสิ้น”

 

...ฉึก....

 

“แกไม่ควรเกิดมาแล้วพูดถึงพ่อแม่ของคนอื่นแบบนั้น”

 

....ฉึก....

 

“..........................”

 

 

 

 

 

ดวงตาที่เบิกกว้างของผู้ชายร่างใหญ่ ที่อยู่ห่างใบหน้าของโทโมะจิแค่คืบ  เส้นเลือดฝอยในตาแตก

ออกเป็นสีแดงฉาน ก่อนที่จะไม่มีเสียงเล็ดลอดออกจากปากชายตรงหน้าเลย ฝ่าเท้าโทโมะจินยัน

ไปที่ร่างที่กำลังจุกและกระตุกกับการโดนแทงอย่างไม่ยั้งเมื่อครู่

 

 

 

 

....ฉึก....ฉึก....ฉึก....

 

 

 

 

 

ชายร่างใหญ่กระตุกตามแรงของการแทงที่ทิ่มตรงมายัง ท้องของเขาอย่างไม่หยุดยั้ง...เลือดที่

กระเด็นไปทั่วบริเวณ ทำให้แดงฉานจนดูน่ากลัวไปหมด ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดสดๆที่สาดกระเซ็น

ตามแรงเหวี่ยงของมีดที่ปักลงร่างที่กำลังหายใจโรยรินของคนร้ายที่ เพิ่งพบกับชะตากรรมที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อน

 

 

 

 

รอยยิ้มของคนที่พุ่งมีดทิ่มแทงยังร่างที่ใกล้ตายนั้น ค่อยๆพุดออกมาเล็กๆ จนทำให้คนที่ใกล้ตาย

นั้นฉุดคิดในสิ่งที่คนอย่างเค้าไม่น่าจะคิดได้มาก่อน เสียงพูดออกมาเบาๆ ก่อนที่จะหมดลมหายใจ

 

 

“น่ากลัว...ที่สุด”

 

 

 

 

เพียงแค่อ่านริมฝีปาก..ท่าทีของโทโมะจินที่เหมือนกำลังสนุกกับอะไรบางอย่างก็หยุดลง

และกลับมายังสู่โลกแห่งความเป็นจริง ดวงตาที่แข็งกร้าว และรอยยิ้มที่มีความสุขก็หุบ

ลงทันที เมื่อภาพตรงหน้าคือ ชายร่างใหญ่ที่เหมือนจะทำร้ายโทโมะจินเมื่อครู่ ตอนนี้นอน

ตาค้างแน่นิ่ง จ้องมองมายังตัวเองที่ ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด แต่ไม่ทันทีจะได้คิดอะไรนาน

นายตำรวจที่เป็นกำลังเสริมก็ตามมารวมถึง ยูโกะ ยูกิรินและมายุก็มาถึง

 

 

 

..

 

 

“ว๊าย....อุ๊ป”

 

 

 

 

 

มายุที่เพิ่งเคยเห็นเหตุการณ์นี้เป็นครั้งแรก ถึงกับต้องร้องกรี๊ดออกมาแต่ก็ทันที ยูกิรินเอา

มือปิดปากของมายุพร้อมกับปิดตาของมายุไว้ได้ทันควันก่อนจะลากตัวมายุออกจากที่เกิดเหตุ

 

 

 

ยูโกะที่ยืนอึ้งไปก่อนจะบอกให้เจ้าหน้าที่ตรงเข้าไปช่วย โทโมะจินที่นั่งอยู่ข้างชายที่

ไร้ซึ่งลมหายใจให้ลุกขึ้นก่อนจะ สอบถามอาการของโทโมะจินทันที

 

 

..

 

 

“หัวหน้าคะ”

 

“ไม่มีอะไรหรอก....คนร้ายต่อสู้...เกิดพลาดเลยเป็นอย่างที่เห็น...ฉันไม่เป็นไร”

 

 

 

ทันทีที่พูด อาการเจ็บที่ท้องก็แล่นเข้ามาจนทำให้ โทโมะจินทรุดลงกับพื้นทันที...จนยูโกะ

เกือบพยุงไม่ไหว..ก่อนจะพาโทโมะจินไปยังรถพยาบาลที่รออยู่ด้านนอกบ้าน

 

 

 

 

/////สนุก....สนุก.....สนุก....สนุกจริงๆ/////

 

 

..

 

..

 

 

..

 

 

 

 

 

“ปล่อยฉันได้แล้ว”

 

 

ยูกิรินที่ได้ยินเสียงของมายุ ที่หลุดออกมาจากมือของเธอที่ปิดปากไว้ ก่อนจะปล่อย

ตัวมายุให้เป็นอิสระหลังจากที่พาออกมานอกบ้านแล้ว

 

 

 

 

“ทำไมต้องปิดปากและตาของฉันให้ออกมาจากสถานที่เกิดเหตุเมื่อกี้ด้วยคะ”

 

“เธอกำลังจะร้องกรี๊ดใช่ไหม”

 

“................................”

 

“ฉันบอกให้เธอรอ....งานพวกนี้เธอยังไม่พร้อมจะเรื่องที่เลวร้ายขนาดนี้”

 

“เดี๋ยวนะคะ...เอาอะไรตัดสินว่าฉันพร้อมหรือไม่พร้อม”

 

“แน่ใจหรอ...ว่าเมื่อกี้เธอไม่ได้กลัวกับเหตุการณ์ตรงหน้า”

 

“.......................................”

 

 

 

 

 

มายุยอมรับว่าตกใจมากกับเหตุการณ์ตรงหน้า....เป็นคนธรรมดาที่ไหนก็ต้องตกใจ เพราะ

มันคือการฆ่าแบบโหดเหี้ยมชัดๆ เลือดท่วมยิ่งกว่าสีสาดพื้นเสียอีก แถมคนที่อยู่ตรงนั้นดัน

เป็นหัวหน้าที่เพิ่งแนะนำตัวไปเมื่อก่อนเที่ยงนี้เอง เด็กใหม่อย่างเธอย่อมต้องตกใจเป็นธรรมดา..

แต่มายุก็ยัง งง อยู่ดีว่าทำไม ยูกิ ต้องพาเธอออกมาด้วย

 

 

 

..

 

 

 

“แต่ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมต้องปิดตาฉันและพาออกมาข้างนอกด้วย...ฉันควรจะได้เจอและเคยชินกับมันไม่ใช่หรอคะ”

 

“.............ฉันบอกแล้วเธอยังไม่พร้อมจะเจอกับมัน..”

 

“เอะอ่ะอะไรก็ไม่พร้อม....ฉันขอถามว่ารุ่นพี่ว่า....เอาอะไรมาตัดสินว่าฉันพร้อมหรือไม่พร้อม..คะ”

 

“....................”

 

 

 

 

ยูกิรินมองหน้ามายุที่ดูเหมือนจะเอาเรื่องให้ได้ แต่ก่อนที่เรื่องจะใหญ่โตไปมากกว่านี้ สายตาก็พลันไปเห็นยูโกะ

พยุงโทโมะจินเดินออกมา ยูกิรินเลยทิ้งคำถามมายุไว้และเดินตรงดิ่งไปหารุ่นพี่และหัวหน้าของตัวเองทันที

โดยไม่ได้พูดอะไรกับมายุเลย

 

 

 

 

/////ฉันต้องรู้ให้ได้ว่า เค้าคิดอะไรอยู่กันแน่...รุ่นพี่คาชิวากิ/////

 

 

 

..

 

 

 

เหตุการณ์ผ่านไป ฝ่ายสืบสวนสรุปสำนวนว่าโทโมะจินป้องกันตัว...และคนร้ายก็ทำร้ายโทโมะจิน

ก่อน จากการตรวจร่างกายพบการกระทบกระเทือนที่ช่องท้องของโทโมะจินเป็นจริง จึงทำให้ ไม่มี

ความผิดในฐานฆ่าคนตายของโทโมะจิน ส่วนยูโกะ ยูกิริน และมายุก็จัดการเรื่องคดีเสร็จภายใน 2 วัน

ตามการพิสูจน์ที่ถูกต้อง

 

 

..

 

..

 

..

 

 

 

 

“เป็นไงบ้างโทโมะจิน”

 

“ฉันไม่เป็นไร”

 

“ฉันว่าฉันกำลังรู้เรื่องอะไรใหม่ๆด้วยล่ะ”

 

“อะไร”

 

“เธอละเมอ...แล้วก็พูดว่าสนุก...สนุก...สนุก....เหมือนกับ...เมื่อก่อนเลย”

 

“.............................”

 

“ความรู้สึกนั้นมันกลับมาหรอ.....เธออยากทำมันอีกแล้วหรอ”

 

“..............................”

 

“ฉันช่วยเธอได้นะ.....เหมือนกับเมื่อก่อนไง....เหมือนกับที่เธอเคยทำกับ..........................”

 

 

 

 

 

เสียงกระซิบที่ข้างหู ทำเอาดวงตาของโทโมะจินดูเป็นอะไรกายขึ้นมาทันที เมื่อหญิงสาวตรง

หน้าส่งข้อเสนอให้ในสิ่งที่โทโมะจินเพิ่งค้นพบว่า มันสนุกเสียยิ่งกว่าการได้เล่นแบบเมื่อก่อนเสียอีก

 

 

 

 

“ฉันบอกแล้วว่าฉันช่วยเธอได้.....แล้วขอขวัญของให้ฉันด้วยล่ะ...”

 

 

 

 

มุมปากยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยก่อนคนที่นอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล ค่อยๆลุกตัวขึ้นพร้อมกับ

จ้องมองไปยังดวงตากลมโตตรงหน้า พร้อมกับประทับริมฝีปากของตัวเองกับริมฝีปากแดงฉานนั้น

ทันที พลางกอบกุมลิ้นร้อนนั้นให้มาอยู่ในอานัดของตัวเอง

 

 

..

..

 

 

 

 

/////แค่มีความสุข.....ฉันไม่สนหรอกว่าจะเป็นใคร...เพราะยังไง...ฉันก็มันแค่ตัวคนเดียวที่ไม่มีใครต้องการ//////

 

 

....

^^ ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now