[FIC] Love Monster (WMatsui, Atsumina, SayaMilky) - EPISODE 7 : 30/10/15 **Updated**

96 posts in this topic

สารบัญ

 

INTRO              EPISODE 6 

 

EPISODE 1          EPISODE 7 **New**

 

EPISODE 2

 

EPISODE 3 

 

EPISODE 4 

 

EPISODE 5 

 

 

 

********************************************

 

 

 

 

INTRO

 

 

 

คืนๆหนึ่งที่ระจันทร์ทรงกลมทอแสงนวลสว่างยามค่ำคืนบนท้องฟ้าพร้อมกับหมู่ดาวที่พร่างพราย ช่างเป็นค่ำคืนที่น่าจะดูสงบเงียบเหมือนกับทุกๆคืนอย่างที่เคยเป็นมา

 

 

 

แต่ทว่า....

 

 

 

บริเวณใกล้ๆกับหมู่บ้านแห่งหนึ่งในดินแดนอันห่างไกล ตรงบริเวณใกล้ๆกับทางเข้าชายป่านั้นเอง กำลังเกิดการไล่ล่าอะไรบางอย่างขึ้น...

 

 

 

 

แซ่ก แซ่ก แซ่ก

 

 

 

 

“เห้ย! มันอยู่นั่นรีบไปจับมันมาเร็วเข้าอย่าให้มันหนีไปได้!” เสียงตะโกนของกลุ่มๆหนึ่งดังขึ้นและพุ่งเป้าไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียงใบไม้และเสียงวิ่งของอะไรบางอย่างที่กำลังหลบหนีอยู่

 

 

 

“แฮ่ก…แฮ่ก....”

 

 

 

 

อีกทางด้านหนึ่งหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเร่งฝีเท้าวิ่งราวกับกำลังหนีจากอะไรบางอย่างที่น่ากลัวอย่างสุดชีวิต แม้ว่าร่างกายจะเหนื่อยหอบเจียนตายแค่ไหนแต่เธอก็ไม่สามารถหยุดวิ่งได้เลย เพราะถ้าเธอหยุดวิ่งแม้แต่วินาทีเดียวนั้นอาจหมายถึงความตายของเธอก็เป็นได้

 

 

 

หญิงสาววิ่งสุดแรงเกิดเข้าไปในบริเวณป่าที่มีต้นไม้ขึ้นหนาทึบหวังอาศัยความมืดและเงาของต้นไม้อันสูงใหญ่ช่วยในการพรางตัวจากเจ้าพวกที่กำลังตามล่าเธออยู่

 

 

 

จนในที่สุดเธอก็หนีเข้าไปหลบอยู่ในโพรงต้นไม้ต้นใหญ่ต้นหนึ่งและซ่อนตัวอย่างเงียบๆ จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่กำลังไล่ตามเข้ามาใกล้ๆกับบริเวณที่เธอซ่อนตัวอยู่ หญิงสาวที่กำลังกลัวจนตัวสั่นได้แต่ภาวนาให้พวกมันไม่เอะใจหาโพรงนี้เจอ

 

 

 

จนเวลาผ่านไปสักพักทุกอย่างภายนอกจู่ๆก็เงียบสงัดขึ้นมาเสียเฉยๆ แม้แต่เสียงฝีเท้าหรือเสียงของการเคลื่อนไหวภายในป่าก็ไม่มีสักแอะจนหญิงสาวนึกแปลกใจ

 

 

 

'ทำไมบรรยากาศดูเงียบผิดปกติ.... หรือพวกมันจะไปแล้ว?' หญิงสาวได้แต่คิดสงสัยแต่ก็ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว จนเธอตัดสินใจซ่อนตัวอยู่ที่เดิมรอดูท่าทีไปอีกสักพักจนกระทั่ง...

 

 

 

''หืม?' หญิงสาวที่กำลังซ่อนตัวอยู่กลับได้กลิ่นแปลกๆและรู้สึกว่าบริเวณที่เธอหลบอยู่นั้นมีอุณหภูมิสูงขึ้นผิดปกติ เธอจึงตัดสินใจชะโงกหน้าออกไปดูเล็กน้อยก็พบประกายสีส้มกำลังลุกโหมใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

 

 

 

''นะ...นี่มัน! หรือว่า! พวกมันคิดจะเผาป่างั้นหรอ!" หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยความตกตะลึงกับภาพตรงหน้า ภาพของไฟที่กำลังลุกโหมไหม้อย่างร้อนแรงกำลังไล่เข้ามาใกล้เธอมากขึ้นทุกที ทำให้หญิงสาวต้องฝืนออกวิ่งหนีอีกครั้ง แต่วิ่งได้ไม่ทันไรเธอก็ต้องชะงักเมื่อไฟที่ลุกโหมไหม้อยู่นั้นไม่ได้ไล่หลังเธอมาอย่างเดียวแต่ตรงหน้าเธอเองก็เช่นกัน

 

 

 

''เสร็จกัน! โดนไฟล้อมไว้หมดแบบนี้จะทำยังไงดีล่ะ..." หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน สภาพเธอตอนนี้เหมือนกับหนูที่ติดกับที่หาทางหนีออกไปไม่ได้ แต่ที่แย่กว่าคือเธออาจจะต้องถูกเผาตายทั้งเป็นบนกองเพลิงพวกนี้น่ะสิ

 

 

 

ขณะเดียวกันไฟก็ยิ่งลามเข้ามาใกล้มากขึ้นๆ ออกซิเจนที่อยู่รอบตัวหญิงสาวก็ยิ่งน้อยลงไปเรื่อยๆ สติสัมปชัญญะก็ค่อยๆเลือนลางลง จะคิดอะไรก็คิดไม่ออกจนในที่สุดเธอก็เป็นลมหมดสติไปท่ามกลางกองเพลิงที่ล้อมรอบตัวเธออยู่

 

 

 

ขณะเดียวกันตรงบริเวณที่หญิงสาวหมดสติไปนั้นก็มีค้างคาวกลุ่มหนึ่งลอยอยู่เหนือบริเวณแถวนั้นคอยมองเหตุการณ์อยู่อย่างเงียบๆ

 

 

 

"ดูเหมือนแผนของพวกเราจะได้ผลนะครับท่าน แล้วพวกเราจะเอายังไงต่อกับมนุษย์คนนี้ดี"

เสียงค้างคาวตัวหนึ่งเอ่ยขึ้น

 

 

 

"ฆ่านางซะ เพราะนางเห็นพวกเราเข้าแล้ว จะให้นางแพร่งพรายเรื่องของพวกเราออกไปให้มนุษย์คนอื่นรู้ไม่ได้เด็ดขาด" เสียงค้างคาวตัวหนึ่งที่เป็นหัวหน้าเอ่ยขึ้น

 

 

 

"แต่เดี๋ยวก่อนท่านหัวหน้า... ข้าว่าจับนางมนุษย์ผู้นี้ไปให้ท่านหญิงน้อยดีหรือไม่ เพราะข้าได้ยินมาว่าท่านหญิงน้อยกำลังหาสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ที่น่าสนใจอยู่ แต่จนตอนนี้ก็ยังไม่มีใครสามารถหาสัตว์เลี้ยงที่ถูกใจนางได้เลย บางทีถ้าเราจับมนุษย์ไปให้ท่านหญิงน้อยอาจจะถูกใจนางก็ได้นะ" เสียงค้างคาวอีกตัวหนึ่งเอ่ยขัดขึ้นมาพร้อมข้อเสรอแนะที่ชวนให้หัวหน้าค้างคาวคล้อยตามได้ไม่ยาก

 

 

 

"อืม... ช่วงนี้ท่านหญิงน้อยยิ่งอารมณ์ไม่ค่อยดีอยู่ บางทีเจ้ามนุษย์นี่อาจช่วยแก้เบื่อได้อย่างเจ้าว่า... งั้นพวกเจ้ารีบพาตัวนางกลับไปด้วย!"

 

 

สิ้นเสียงคำสั่ง พวกค้างคาวที่เหลือก็พากันร่อนลงและแปลงกายให้อยู่ในร่างมนุษย์แต่แตกต่างกับมนุษย์ตรงที่พวกนี้กลับมีปีกค้างคาวอยู่ที่กลางหลัง! จากนั้นพวกมันทั้งหมดก็ช่วยกันแบกร่างหญิงสาวมนุษย์รายนี้บินขึ้นฟ้าก่อนจะบินตรงไปยังทิศทางของหุบเขาลูกหนึ่งที่อยู่ห่างออกไป จากนั้นก็ร่อนลงผ่านช่องแคบในหุบเขาลงไปยังหน้าผาที่ลึกจนมืดสนิทที่แม้แต่แสงจันทร์ก็ไม่อาจส่องลงไปถึงนั้น หลังจากพวกนั้นร่อนลงไปใต้ผาและกลืนไปกับความมืดแล้วนั้น กองเพลิงที่ลุกโหมป่าเมื่อสักครู่ก็ค่อยๆมอดดับลง ทุกอย่างกลับมาเงียบสงบราวกับไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นนอกจากกองขี้เถ้าและรอยไหม้จากไฟป่าที่ยังคงหลงเหลืออยู่เพียงแค่นั้น

 

 

 

 

TBC.

 

 

 

 

******************************************

 

 

 

ได้ฤกษ์กลับมาแต่งฟิคใหม่จ้า!!!

ต้องขอบคุณไลฟ์ Halloween Night เพลงใหม่ของ AKB ที่ทำให้เรานึกครึ้มอยากแต่งขึ้นมา 555555555555555555

ไม่ได้แต่งนานคงต้องปัดฝุ่นกันหน่อย ยังไงก็ขอฝากเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ

อยากให้ช่วยคอมเม้นกันหน่อยว่ามันดีหรือไม่ดีตรงไหนบ้างเราจะได้ปรับปรุงนะคะ

ทั้งเรื่องเนื้อหาหรือตัวหนังสือ มันเล็กไปหรือใหญ่ไปยังไงก็รบกวนติให้ด้วยนะคะ

 

แล้วก็ขอชี้แจงนิดนึง เรากะว่าจะแต่งเรื่องนี้ให้จบก่อน จากนั้นถึงจะย้อนกลับไปแแต่งเรื่องพยาบาลกับคนไข้ที่ค้างไว้อยู่นะคะ

เนื่องจากไฟล์เรื่องนั้นมันหายไปพร้อมกับตอนล้างเครื่องเลยทำให้เราดองมันมาจนทุกวันนี้แล

เลยกะว่าถ้าแต่งเรื่องใหม่นี้จบแล้วจะไปต่อเรื่องเก่าให้เสร็จนะคะ ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย

ยังไงก็ขอฝากเรื่องใหม่ไว้ให้รีดเดอร์ทุกท่านด้วยนะคะ #กราบ  :dookdik_bun_14:

WYN likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

ปลูกไผ่รอเยย ไม่ต้องแก้ไขล่ะรอEP.1อย่างเดียว >w<'' 

Share this post


Link to post
Share on other sites

จะรอทั้งเรื่องเก่าและใหม่จ้า

ไม่มีอะไรที่ต้องติ

รอตอนที่1จ้า

Share this post


Link to post
Share on other sites
ติดตามทั้งเนื่องใหม่และเก่าค่ะ
มาดูว่าท่านหญิงน้อยจะถูกใจไหม

Share this post


Link to post
Share on other sites
อย่างนี้ต้องขอบคุณซิงเลือกตั้งเลย
รอ ตอนต่อไปนะคะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ปลูกไผ่รอเยย ไม่ต้องแก้ไขล่ะรอEP.1อย่างเดียว >w<'' 

 

ขอบคุณที่เข้ามาปลูกไผ่รอค่า ยังไงก็ช่วยติดตามและติชมด้วยนะคะ  :dookdik_005_mushroom:

 

 

จะรอทั้งเรื่องเก่าและใหม่จ้า

ไม่มีอะไรที่ต้องติ

รอตอนที่1จ้า

 

ขอบคุณนะคะ ตอนนี้เราขอเอาเรื่องใหม่ให้จบก่อนแล้วจะไปต่อเรื่องเก่าให้นะ

ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ไว้ให้พิจารณาด้วยนะคะ  :dookdik_005_mushroom:

 

 

รอ ค่ะ

 

ขอบคุณที่แวะเข้ามานะคะ ฝากติดตามตอนต่อๆไปด้วยนะคะ  :dookdik_005_mushroom:

 

 

ติดตามทั้งเนื่องใหม่และเก่าค่ะ
มาดูว่าท่านหญิงน้อยจะถูกใจไหม

 

ขอบคุณที่แวะเข้ามาค่า ช่วงนี้ขอแต่งเรื่องใหม่ให้จบก่อนนะ

ส่วนเรื่องจะถูกใจท่านหญิงหรือไม่อยากให้ลองติดตามกันดูนะคะ  :dookdik_penguin_16:

 

 

อย่างนี้ต้องขอบคุณซิงเลือกตั้งเลย
รอ ตอนต่อไปนะคะ

 

นั่นสินะคะ คงต้องขอบคุณซิงเลือกตั้งที่ทำให้อยากกลับมาแต่ง

จริงๆก็เรียกว่าแต่งสนองนี๊ดตัวเองชัดๆ 5555555

ขอบคุณที่แวะเข้ามานะคะ ฝากติดตามตอนต่อๆไปด้วยน้า  :dookdik_005_mushroom:

 

 

ตอกเสาเข็ม 

 

ขอบคุณที่เข้ามาลงเสาเข็มนะคะ

อย่าลืมกลับมาต่อเติมบ้านในตอนต่อๆไปด้วยนะ  :dookdik_005_mushroom:

 

 

;______;)

 

ร้องไห้ทำไมอ่าาาา  :dookdik_bun_6:

Share this post


Link to post
Share on other sites

EPISODE 1

 

 

 

ลึกลงไปในหุบเขาที่แม้แต่แสงสว่างยังไม่อาจส่องไปถึง บริเวณนั้นกลับมีแสงไฟจากคบเพลิงจากเมืองเล็กๆเมืองหนึ่งเกิดขึ้นอย่างไม่น่าเป็นไปได้ แม้จะมีเมืองเกิดขึ้นแต่เมืองที่เกิดในหุบเขาแห่งนี้ย่อมไม่ใช่เมืองของมนุษย์ธรรมดาอย่างแน่นอน บ้านเมืองที่นี่ถูกสร้างจากก้อนหินและทรัพยากรในหุบเขาเท่าที่จะสามารถหาได้ แม้ว่าจะถูกสร้างจากหินแต่ก็ถูกขัดเกลาอย่างดีและน้ำมาสร้างอาคารบ้านเรือนได้อย่างสวยงามไม่แพ้กับเมืองของมนุษย์เลยทีเดียว และท่ามกลางเมืองเล็กๆนี้ก็มีคฤหาสน์หลังใหญ่หลังหนึ่งที่กินบริเวณกว้างที่สุดตั้งอยู่ในเขตที่ค่อนข้างลึกเข้าไปในหุบเขาเพื่อแยกออกจากตัวเมืองเล็กน้อย


 

 

คฤหาสน์หลังนี้เป็นคฤหาสน์ของครอบครัวอมนุษย์ที่เก่าแก่ที่สุดในที่แห่งนี้ ไม่ว่าพวกปีศาจหรืออมนุษย์ตนใดก็ต้องเกรงถึงอำนาจและไม่กล้าท้าทายต่อตระกูลผู้สูงศักดิ์ ดังนั้นหากไม่มีธุระจำเป็นจริงๆและยังไม่อยากมีชีวิตที่สั้นจนเกินไปนัก ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าย่างกรายหรือแม้แต่เดินผ่านแม้กระทั่งจะบินผ่านไปก็ไม่มี

 

 

 

ภายในคฤหาสน์หลังนี้มีปีศาจและพวกอมนุษย์ที่เป็นข้ารับใช้และบริวารซะส่วนใหญ่ ส่วนครอบครัวของคฤหาสน์หลังนี้จริงๆแล้วนั้นมีเพียงแค่อมนุษย์ 3 ตนเท่านั้น นั่นก็คือท่านหญิงมินามิ ท่านหญิงอัตสึโกะและท่านหญิงคนเล็ก ท่านหญิงน้อยจูรินะ ทั้งสามตนอาศัยอยู่ด้วยกันโดยที่มินามิกับอัตจังเป็นคู่รักกันส่วนจูรินะเป็นน้องสาวของท่านหญิงอัตสึโกะ ซึ่งตอนนี้ท่านหญิงน้อยกำลังนอนกลิ้งอยู่ในห้องพักของตัวเองอย่างเบื่อหน่ายและหงุดหงิดเสียด้วย

 

 


 

ก๊อกๆๆ

 

 


 

“จูรินะ พี่ขอเข้าไปนะ” เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับคำขออนุญาตจากท่านหญิงอัตสึโกะเอ่ยขึ้นและโดยที่ไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ท่านหญิงคนสวยก็เปิดประตูเข้าไปทันที และพบว่าน้องสาวตัวดีนั้นกำลังนอนแผ่หลาราวกับปลาตากแห้งบนที่นอนไม่มีผิด

 

 

 

“เอาแต่นอนกลิ้งอยู่ในห้องทั้งวันแบบนี้ไม่ได้ทำให้เจ้ารู้สึกดีขึ้นมาหรอกนะ ทำไมไม่ออกไปข้างนอกซะบ้างล่ะ” อัตสึโกะเอ่ยขึ้นพร้อมกับนั่งลงบนเตียงและมองดูน้องสาวของเธออย่างเป็นห่วง

 

 

 

“โถ่อัตจัง! ก็มันน่าเบื่อนี่! ถึงออกไปข้างนอกก็มีแต่พวกปีศาจชั้นต่ำที่พากันเข้ามาเลียแข้งเลียขาซะมากกว่า น่าขยะแขยงชะมัด ข้ายอมทนนอนตากแห้งอยู่ในห้องเสียดีกว่า” จูรินะเอ่ยขึ้นพลางพลิกตัวหนี ทำเอาคนเป็นพี่ต้องส่ายหน้าด้วยความระอา

 

 

 

“อายุเจ้าก็ไม่ใช่น้อยๆแล้วนะ ยังจะทำตัวเป็นเด็กไปได้ ถ้าเกิดใครมาเห็นเข้า พวกนั้นจะเอาเจ้าไปนินทาเสียๆหายๆให้เสื่อมเสียเกียรติเสียมากกว่า” อัตสึโกะย้อนน้องสาวไปพลางพร้อมกับจับให้เจ้าตัวดีลุกขึ้นมานั่งคุยให้เรียบร้อย

 

 

 

“ก็ลองดูสิ! ข้าจะตัดลิ้นพวกมันมาและแขวนคอประจานให้หมดเลย!” เด็กสาวย้อนกลับพร้อมกับแสยะยิ้มเมื่อนึกถึงบทลงโทษที่น่าสนุกพวกนั้น

 

 

 

“เห้อ… แล้วแต่เจ้าเถอะ…. แต่จะว่าไปพี่ได้ยินมาว่าพวกยามค้างคาวจับสัตว์เลี้ยงตัวใหม่มาให้เจ้าได้แล้วล่ะนะ ยังไงก็ลองออกไปดูหน่อยแล้วกัน ข้าก็ได้แต่หวังว่าคราวนี้คงจะถูกใจเจ้าสักทีนะ” หญิงสาวผู้เป็นพี่เอ่ยขึ้นพร้อมกับลูบหัวน้องสาว

 

 

“จับได้แล้วงั้นหรอ! ดีล่ะ! งั้นข้าจะไปดู หวังว่าคราวนี้พวกมันคงไม่ทำให้ข้าผิดหวังนะ ไม่อย่างนั้นข้าคงได้อาละวาดใส่พวกมันแน่ๆล่ะคราวนี้ ว่าแต่… ท่านพี่อยากไปดูกับข้าด้วยหรือไม่?” จูรินะเอ่ยขึ้นพร้อมกับดีดตัวนั่งมองอัตสึโกะตาแป๋ว ทำเอาท่านหญิงผู้พี่ได้แต่อมยิ้มให้กับท่าทีของท่านหญิงน้อยตรงหน้า

 

 

 

“งานนี้พี่คงขอผ่านล่ะ พี่แค่เป็นห่วงเห็นเจ้าหงุดหงิดมาหลายวันเลยแวะมาดูเสียหน่อย เดี๋ยวคงต้องรีบกลับไปช่วยมินามิจัดการงานต่อ เจ้ารีบไปเถอะ ไว้เดี๋ยวพี่ค่อยมาดูสัตว์เลี้ยงของเจ้าวันหลังก็ได้” อัตจังเอ่ยขึ้นพร้อมกับลูบหัวและส่งยิ้มให้ก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไป

 


 

หลังจากอัตสึโกะออกจากห้องไปไม่นาน จูรินะก็ขยับตัวบิดขี้เกียจอีกสักเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องตรงไปยังบริเวณชั้นใต้ดิน ซึ่งชั้นใต้ดินของคฤหาสน์ส่วนใหญ่จะค่อนข้างมืดกว่าด้านบนเล็กน้อยเนื่องจากห้องที่อยู่ข้างล่างส่วนใหญ่เป็นเพียงห้องขังหรือไม่ก็ห้องเก็บเสบียงธรรมดาเท่านั้น

 

 

 

เด็กสาวเดินตรงไปยังหน้าห้องขังห้องหนึ่งที่มีพวกยามค้างคาวยืนเฝ้าอยู่ เมื่อพวกยามเห็นจูรินะ ต่างก็รีบคุกเข่าทำความเคารพเด็กสาวทันที

 

 

 

“ข้าได้ยินว่าพวกเจ้าจับสัตว์เลี้ยงตัวใหม่มาให้ข้าได้ แล้วไหนล่ะสัตว์เลี้ยงที่ว่า? แล้วพวกเจ้าจับตัวอะไรมา? หวังว่าคงไม่ใช่สัตว์ธรรมดาอย่างพวกสุนัขหรือแมวหรอกนะ ถ้าเป็นอย่างนั้นข้าจะลงโทษพวกเจ้าให้หนักโทษฐานรบกวนเวลาพักผ่อนของข้าด้วยเรื่องไร้สาระ” เด็กสาวเอ่ยขึ้นอย่างคาดโทษเอาไว้ก่อนต่อหน้าพวกยามค้างคาวที่กำลังคุกเข่าให้เธอ

 

 

 

“ท่านหญิงน้อยขอรับ คราวนี้ไม่ใช่พวกสัตว์พวกนั้นอย่างแน่นอนขอรับ ก่อนหน้านี้พวกข้ากำลังออกล่าอาหารก็จริงแต่ก็พบกับมนุษย์เข้าโดยบังเอิญ ความจริงพวกข้าต้องฆ่านางทิ้งแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าท่านหญิงกำลังต้องการสัตว์เลี้ยง พวกข้าเลยคิดว่าน่าจะจับนางมาให้ท่านน่าจะดีกว่าน่ะขอรับ” ค้างคาวตัวหนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับผายมือไปทางห้องขังที่มีมนุษย์นอนหลับอย่างไม่ได้สติพร้อมกับถูกล่ามโซ่ไว้ที่ข้อมือและข้อเท้าทั้งสองข้าง

 

 

 

“มนุษย์งั้นหรอ...” จูรินะเอ่ยขึ้นอย่างนึกสนใจก่อนจะบอกให้พวกยามเปิดกรงห้องขัง และเดินเข้าไปสำรวจมนุษย์คนนั้นด้วยตัวเอง เด็กสาวย่อกายลงเพื่อสำรวจใบหน้าของมนุษย์หญิงสาวตรงหน้าให้ชัดๆ

 

 

 

‘หืม… ถึงจะโทรมไปหน่อยแต่หน้าตาพอใช้ได้เหมือนกันนะ...’ จากนั้นก็ไล่สำรวจสภาพการแต่งกายของหญิงสาวตรงหน้า การแต่งกายค่อนข้างซอมซ่อ เสื้อผ้าเก่าๆสีซีดจนแทบจะดูไม่ได้ ไหนจะรอยเขม่าดำๆและรอยไหม้ตามเสื้อผ้าที่ราวกับคนเพิ่งลุยเพลิงมานั่นอีก จูรินะใช้เวลาพินิจพิเคราะห์อยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็ลุกขึ้นยืนและเดินออกมาจากห้องขัง

 

 

 

“ข้าตัดสินใจแล้ว! พานางไปไว้ที่ห้องนอนของข้า ระวังอย่าให้นางตื่นขึ้นมาและอย่าทำให้นางมีรอยขีดข่วนหรือบาดแผลมากกว่านี้ล่ะ ไม่อย่างนั้นข้าจะเฆี่ยนพวกเจ้าให้หลังลายจนบินไม่ได้ไปอีกหลายวันเลยคอยดู”

 

 

 

จากนั้นพวกยามค้างคาวก็พากันแบกเรนะตามจูรินะขึ้นไปข้างบนและตรงไปยังห้องนอนของท่านหญิงน้อยของพวกมัน แต่ก่อนที่จะวางหญิงสาวไว้บนเตียงก็ต้องถูกท่านหญิงน้อยห้ามเอาไว้เสียก่อน

 

 

 

“หยุดๆ! หยุดเดี๋ยวนี้นะ! นี่พวกเจ้าจะทำให้เตียงของข้าสกปรกเพราะมนุษย์แบบนั้นเรอะ! อยากโดนดีรึไง! พานางไปไว้ในห้องน้ำนู่นเจ้าพวกหัวขี้เลื่อยเอ๊ย….” จูรินะเอ่ยตวาดใส่พวกค้างคาวเสียงดังจนทำให้พวกมันแทบจะโค้งขอโทษและรีบย้ายหญิงสาวออกไปที่ห้องน้ำแทบไม่ทัน

 

 

 

หลังจากวางหญิงสาวคนนั้นไว้ในอ่างอาบน้ำเรียบร้อย จูรินะก็รีบไล่พวกยามออกไปให้พ้นหูพ้นตาพร้อมกับไม่ลืมที่จะตบรางวัลให้กับค้างคาวพวกนั้น จากนั้นเธอก็ตะโกนให้บริวารสาวรับใช้ตัวอื่นเข้ามาดูแลมนุษย์คนนี้แทน

 

 

 

“พวกเจ้าน่ะ จัดการนางให้สะอาดเรียบร้อยซะ ดูแลนางให้ดีๆเพราะต่อไปนี้นางจะเป็นสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ของข้า อย่าทำอะไรรุนแรงเชียวนะ”

 

 

“รับทราบค่ะท่านหญิงน้อย”

 

 

จากนั้นจูรินะก็เดินออกจากห้องน้ำไป เด็กสาวตัดสินใจไปนอนรออยู่ที่เตียงอย่างตื่นเต้น

 

 

 

"มนุษย์งั้นหรอ... หืม... น่าสนใจจริงๆ หวังว่าคงไม่ใช่สัตว์เลี้ยงน่าเบื่ออย่างพวกหมาหรือแมวพวกนั้นหรอกนะ ลองเลี้ยงมนุษย์ดูบ้างก็ไม่เลวแหะ" เด็กสาวคิดอย่างอารมณ์ดีก่อนจะนอนฮัมเพลงรอต่อไป

 

 

 

เวลาผ่านไปสักพักพวกหญิงรับใช้ก็หิ้วมนุษย์ผู้หญิงคนนั้นออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่ดูสะอาดเอี่ยมอ่อง จากนั้นจูรินะก็ให้นำร่างของหญิงสาวผู้นั้นมาวางไว้บนเตียงก่อนจะไล่พวกนางให้ออกไปรอหน้าห้อง

 

 

จูรินะนอนเท้าคางมองดูหญิงสาวชาวมนุษย์ที่นอนอยู่ข้างๆด้วยความสนอกสนใจ

 

 

"พอทำความสะอาดแล้วกลับดูดีกว่าที่ข้าคิดไว้ซะอีกนะเนียะ ฮิๆๆ แบบนี้ค่อยน่าเอาไปอวดพวกท่านพี่หน่อย" เด็กสาวเอ่ยขึ้นอย่างมีความสุข ระหว่างนั้นก็นอนเท้าคางสำรวจใบหน้าของหญิงสาวไปพลางพร้อมกับใช้นิ้วจิ้มแก้มไปพลาง

 

 

 

"นี่... เจ้าน่ะอย่านอนนานเกินไปนักสิ รีบๆตื่นมาเล่นกับข้าได้แล้ว ข้าเบื่อจะแย่อยู่แล้วนะ" จูรินะบ่นไปพลางและก็ยังคงเอานิ้วจิ้มที่แก้มหญิงสาวไปพลางโดยหวังว่ามันจะรบกวนการนอนของคนตรงหน้าและทำให้ตื่นเร็วขึ้น ซึ่งก็ดูจะได้ผลซะด้วย…

 

 

 

“อืม...” หญิงสาวที่นอนอยู่ค่อยๆรู้สึกตัว เธอค่อยๆลืมตาขึ้นก่อนจะกระพริบตาสองสามทีเพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้าก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงที่ไหนสักแห่ง

 

 

 

“ที่นี่มัน...ที่ไหน… หรือว่า...ข้าจะตายไปแล้ว...” หญิงสาวพึมพำออกมาราวกับคนกำลังละเมอโดยไม่ได้สังเกตเลยว่ามีใครบางคน(?)กำลังนอนเท้าคางมองดูอยู่ข้างๆ

 

 

 

“เจ้ายังไม่ตายหรอก...” สิ้นคำพูดนั้นหญิงสาวก็หันหน้าไปยังทิศทางของเสียงนั้น ก็ต้องพบกับเด็กสาวกำลังนอนเท้าคางมองมาที่เธออย่างสนใจพร้อมกับฉีกยิ้มให้

 

 

“เธอเป็นใครกัน...” เสียงของหญิงสาวเอ่ยทักออกมาด้วยความสงสัย

 

 

“ฉันน่ะหรอ? ก็…. คนที่จะมาเป็นเจ้านายของเจ้ายังไงล่ะ” เสียงเด็กสาวตอบออกมาพลางแกว่งขาไปอย่างอารมณ์ดี

 

 

“เจ้านาย?” เสียงของหญิงสาวเอ่ยขึ้นพร้อมกับนิ่วหน้าด้วยความสงสัย

 

 

“ใช่แล้ว ข้าเป็นเจ้านาย ส่วนเจ้า… ก็เป็นสัตว์เลี้ยงของข้าไงล่ะ” จูรินะเอ่ยขึ้นพร้อมกับฉีกยิ้มพร้อมกับดวงตาที่วาวขึ้นราวกับได้ของเล่นที่ถูกใจ

 

 

“สัตว์เลี้ยง…. เดี๋ยวนะ… สัตว์เลี้ยงงั้นหรอ!!” หญิงสาวดูเหมือนจะยังประมวลผลไม่ทันในคราแรกแต่สุดท้ายก็โพล่งออกมาเสียงดังพร้อมกับเด้งตัวออกจากที่นอนจ้องมองหน้าเด็กสาวตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง

 

 

 

“ฉันเป็นมนุษย์นะ เป็นคนมีชีวิตจิตใจ จู่ๆเธอจะมาจับฉันเป็นสัตว์เลี้ยงไม่ได้นะ! แล้วคนปกติดีๆที่ไหนเค้าเลี้ยงมนุษย์กันเธอจะบ้าหรอ! แล้วนี่เธอเป็นใครกันพาฉันมาอยู่ที่นี่แล้วจู่ๆจะมาบอกว่าเป็นเจ้านายของฉันเนียะนะ!” เสียงของหญิงสาวชาวมนุษย์เอ่ยคำถามต่างๆนาออกมาพร้อมกับชี้หน้าต่อว่าเด็กสาวตรงหน้า


 

“นี่อย่ามาชี้หน้าใส่เจ้านายแบบนี้นะเจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ!” เสียงเด็กสาวเอ่ยขึ้นด้วยความโมโหพร้อมกับปัดมือหญิงสาวทิ้งและผลักเธอออกจนหญิงสาวเสียหลักหล่นลงจากเตียงลงไปกระแทกพื้นอย่างจัง

 

 

 

“โอ๊ย! นี่ทำอะไรของเธอน่ะ!” หญิงสาวโวยขึ้นมาพร้อมกับลูบก้นที่กระแทกกับพื้นด้วยความเจ็บ

 

 

 

“ฮึ! แค่นี้ก็เจ็บซะแล้วหรอ ช่างอ่อนแอเสียจริง” จูรินะแค่นเสียงพลางแสยะยิ้มอย่างดูแคลน ทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองด้วยความไม่พอใจมากกว่าเดิม และสายตานั่นทำให้จูรินะค่อนข้างจะไม่พอใจจนเด็กสาวต้องลุกออกจากเตียงและย่อตัวลง ใช้มือข้างหนึ่งบีบแก้มของหญิงสาวตรงหน้าไว้อย่างแรง

 

 

 

“ฟังไว้ให้ดีและจำใส่สมองน้อยๆของเจ้าเอาไว้ด้วยว่า ตอนนี้เจ้าเป็นแค่สัตว์เลี้ยงของข้า อย่าได้ริอาจต่อปากต่อคำกับข้าอีก เจ้ากับข้ามันคนล่ะชั้นกัน เจ้ามันก็แค่มนุษย์ต่ำต้อยที่ข้าเก็บมาเลี้ยง ส่วนข้าคือปีศาจแมงมุมผู้ที่เป็นหนึ่งในตระกูลที่มีอำนาจที่สุดของที่นี่ ได้ยินแล้วก็เจียมตัวเอาไว้ซะ!”

 

 

 

ระหว่างที่จูรินะพูดปลายเล็บของหญิงสาวก็ค่อยๆงอกยาวออกมาจนสัมผัสกับใบหน้าของเธออย่างน่ากลัว แถมดวงตาของจูรินะก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเนื่องจากความโกรธ ทำเอาหญิงสาวที่จ้องมองอยู่นั้นกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวหรือกลืนน้ำลายสักนิด

 

 

“ปะ...ปีศาจ...” หญิงสาวพึมพำออกมาพร้อมกับใบหน้าที่แสดงถึงความตื่นกลัวอย่างปิดไม่มิด เรียกสีหน้าและความพึงพอใจจากจูรินะได้ไม่น้อย

 

 

 

“ฮึ...” เด็กสาวเหวี่ยงมือที่จับหน้าหญิงสาวออก ก่อนจะลุกขึ้นยืนพร้อมกับเรียกพวกหญิงสาวรับใช้ที่รออยู่หน้าห้องให้เข้ามา

 

 

 

“จากนี้ไปพวกเจ้าสองคนนอกจากจะต้องดูแลข้าแล้ว ต้องคอยดูแลนางเอาไว้ด้วย ห้ามทำร้ายนางหรือกินนางเป็นอันขาด! นางเป็นสัตว์เลี้ยงของข้า ที่สำคัญอย่าปล่อยให้นางออกไปเพ่นพ่านข้างนอกได้ ไม่งั้นเดี๋ยวจะตายโดยไม่รู้ตัว” จูรินะเอ่ยเน้นย้ำกับคนรับใช้ทั้งสองของตน แต่ดูเหมือนประโยคสุดท้ายเธอจะจงใจเน้นย้ำให้กับหญิงสาวที่ยังคงนั่งกองอยู่ที่พื้นเสียมากกว่า จากนั้นจูรินะก็เดินออกจากห้องไปทิ้งให้หญิงสาวชาวมนุษย์ต้องอยู่ตามลำพังกับปีศาจรับใช้ทั้งสอง

 

 

 

‘นี่มันอะไรกัน… ทำไมฉันถึงมาอยู่ในที่แบบนี้ได้ล่ะเนียะ’ หลังจากจูรินะออกไปแล้วหญิงสาวก็เอาแต่ครุ่นคิดและกังวลจนแทบจะลืมไปว่ายังมีปีศาจอีกสองตนอยู่ในห้องด้วย

 

 

 

“เอ่อคือว่า... ” เสียงหญิงรับใช้คนหนึ่งเอ่ยขึ้น เรียกสติของหญิงสาวให้กลับมา ณ สถานการณ์ปัจจุบัน และนั่นทำให้เธอนึกได้ว่าเธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว แถมหญิงสาวตรงหน้าสองคนก็ไม่ใช่มนุษย์ ทำให้เธอพยายามถอยหลังหนีไปจนติดกำแพงพร้อมกับหยิบแจกันที่อยู่บนโต๊ะใกล้ๆมาเป็นอาวุธเผื่อเอาไว้ป้องกันตัว

 

 

 

“ไม่ต้องกลัวพวกข้าขนาดนั้นก็ได้ค่ะ พวกข้าไม่ทำอะไรท่านหรอก แค่อยากจะช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ท่านเท่านั้นเองค่ะ” หญิงสาวรับใช้คนหนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มให้ในขณะที่อีกคนถือชุดเสื้อผ้าชุดใหม่มารอข้างๆกัน แต่หญิงสาวก็ยังดูจะยังไม่ไว้ใจ จนพวกสาวรับใช้เดินเข้ามาหาและจัดการหยิบอาวุธของหญิงสาวออกและจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยโดยที่หญิงสาวยังคงมึนๆงงๆกับสิ่งที่เกิดขึ้น


 

 

“เอาล่ะท่านเพิ่งจะฟื้นขึ้นมาคงจะหิวน่าดู เดี๋ยวข้าจะออกไปเตรียมอาหารให้ โปรดรออยู่ที่นี่สักครู่นะคะ” หญิงสาวรับใช้คนหนึ่งเอ่ยขึ้นก่อนจะออกจากห้องไป ทิ้งให้อีกคนอยู่เฝ้าหญิงสาวตามลำพัง

 


 

“เอ่อคือว่า… ฉันอยากจะขอถามอะไรหน่อยค่ะ” จู่ๆหญิงสาวชาวมนุษย์ก็เอ่ยขึ้นแม้จะกล้าๆกลัวๆอยู่บ้างแต่ก็ดีกว่าอยู่เงียบๆแบบไม่รู้อะไรเลย

 

 

 

“ฉันอยากรู้ว่าที่นี่คือที่ไหนกันคะ? แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” หญิงสาวตัดสินใจเอ่ยถามคำถามที่เธอคาใจตั้งแต่เธอตื่นขึ้นมา แม้จะไม่ได้คาดหวังคำตอบมากนักแต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ลอง

 

 

 

“ที่นี่คือเมืองของเหล่าอมนุษย์หรือก็คือพวกปีศาจค่ะ อยู่ในหุบเขาแห่งหนึ่งซึ่งพวกมนุษย์ไม่มีทางหาเจอได้ง่ายๆอย่างแน่นอน ส่วนเรื่องที่ตัวคุณมาที่นี่ได้ยังไงนั้น ฉันได้ยินมาว่าพวกยามค้างคาวเป็นคนพาตัวคุณมาค่ะ” หญิงสาวรับใช้ตอบพร้อมกับส่งยิ้มให้

 

 

 

“ยามค้างคาวงั้นหรอ...” หญิงสาวพึมพำเสียงเบา พลางนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ‘หรือว่าจะเป็นเจ้าพวกนั้น!’ หญิงสาวครุ่นคิดพลางมีสีหน้าเคร่งเครียดทำเอาสาวรับใช้ที่มองอยู่อดกังวลแทนไม่ได้

 

 

 

“แต่ถึงจะอยู่ที่ไปก็ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ไม่มีใครกล้าทำอะไรท่านแน่นอนค่ะ” หญิงสาวรับใช้เอ่ยขึ้นหวังว่าจะคลายความกังวลให้กับคนตรงหน้าได้บ้าง

 

 

“เพราะเด็กคนนั้นที่บอกว่าเป็นเจ้านายฉันน่ะหรอ?” หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างไม่ค่อยพอใจนักเมื่อนึกถึงใบหน้าของเด็กสาวที่เธอพูดถึง แต่ก็ต้องถูกหญิงรับใช้เอามือปิดปากพลางเอ่ยตำหนิด้วยดวงตาที่โตเท่าไข่ห่านเลยทีเดียว

 

 

 

“ชู่ววว…. เจ้าพูดอะไรออกมาน่ะ! ถึงท่านหญิงน้อยจะสั่งห้ามใครมาทำร้ายเจ้า แต่ถ้าหากใครมาได้ยินเข้าหรือพวกท่านหญิงได้ยินเจ้าพูดแบบนี้ล่ะก็… มีหวังเจ้าไม่ได้ตายดีแน่ๆ! ข้าขอเตือนเจ้าไว้เลยนะ ถ้ายังรักตัวกลัวตายหรือยังอยากมีชีวิตต่อไปอีกนานๆก็อย่าได้ลองดีกับพวกท่านหญิงเป็นอันขาด! ในดินแดนแห่งนี้พวกท่านหญิงมีอิทธิพลมากที่สุด ไม่ว่าเจ้าจะชอบพวกท่านหรือไม่เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์พูด ต่อให้เจ้าพยายามจะหลบหนีเจ้าก็ไม่มีทางหนีพ้น เพราะฉะนั้นเจ้าจะพูดหรือทำอะไรก็จงพึงระวังปากและระวังตัวเอาไว้ให้มาก”

 

 

 

คำเตือนอันน่ากลัวจากสาวใช้ที่เอ่ยออกมาทำเอาหญิงสาวต้องเสียวสันหลังวาบพลางพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ หญิงรับใช้ถึงยอมปล่อยมือออก ก่อนจะลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

 

‘เห้อ… ให้ตายเถอะท่านหญิงน้อยคิดอะไรนะถึงได้อยากเลี้ยงมนุษย์ผู้หญิงคนนี้ขึ้นมา’

 

 

 

 

 

TBC.

 

 

**********************************************************

 

 

Talk : อัพตอนที่ 1 แล้วค่าาา  :dookdik_greenTea_14: 

เราจะพยายามอัพตอนใหม่ให้ได้ทุกวันนะคะ ไม่ก็ไม่เกิน 2-3 วันจะอัพที

ยังไงก็ฝากทุกท่านติชมด้วยเหมือนเดิมนะคะ 

เราหวังว่าเรื่องใหม่ที่แต่งคราวนี้จะสนุกไม่มากก็น้อย หวังว่าจะชอบกันนะคะ

สำหรับคนที่หลงเข้ามาเราก็ขอขอบคุณมากค่า

ถ้างั้นก็ขอฝากเรื่องนี้ไว้ให้ติดตามด้วยอีกเรื่องเลยละกันนะ  :dookdik_greenTea_7: 

ปล. ตอนนี้สั้นไปหรือเปล่านะ? ถ้าสั้นไปเดี๋ยวตอนหน้าจะได้ลงให้ยาวกว่านี้นะคะ

Share this post


Link to post
Share on other sites
เอาแต่ใจอะ หญิงเล็ก ชิ!
แล้วจะไปเล่นอะไรคะ มนุษย์เนี่ย ∑(゚Д゚)

Share this post


Link to post
Share on other sites
ท่านหญิงน้อยตามใจตัวเองจัง -.-"
แต่ก็น่ะ จะเลี้ยงมนุษย์นางนี้ได้นานแค่ไหนค่ะ? XD

Share this post


Link to post
Share on other sites
เจอครั้งแรกก็รุนแรง(นิดๆ)ซะแล้วนะจู...
มีมนุษย์เป็นสัตว์เลี้ยง จูใส่ปลอกคอเลย! //โดนเฮียตบ

Share this post


Link to post
Share on other sites

บ๊ะเฮ้ย!(ตบเข่า) น้องจูเป็นปิศาจแบบนี้ก็อดเห็นน้องจูโดนรังแกเลยสิ

อ๊าาน้องจูตอนโดนรังแกอันแสนโมเอะของเค้าา  :dookdik_greenTea_15:

//ขอบคุณค่ะ Halloween Night ที่ทำให้บังเกิดฟิคนี้  :dookdik_greenTea_4:

Share this post


Link to post
Share on other sites
ท่านหญิงน้อยเอาแต่ใจจริง
เลี้ยงได้นานแค่ไหนเนี่ย
รอตอนต่อไปจ้าาา

Share this post


Link to post
Share on other sites
ท่านหญิงน้อยช่างเอาแต่ใจอะไรเช่นนี้
ทะนุถนอมสัตว์เลี้ยงนิดนึงเดียวก็ตายหรอก

Share this post


Link to post
Share on other sites

เอาแต่ใจอะ หญิงเล็ก ชิ!
แล้วจะไปเล่นอะไรคะ มนุษย์เนี่ย ∑(゚Д゚)

 

เป็นถึงท่านหญิงต้องเอาแต่ใจตามสไตล์(หรอ?)นิดนึงค่ะ หุๆ

เออนั่นสิ... มนุษย์นี่เล่นอะไรได้บ้างนะ  :dookdik_penguin_9:

 

ท่านหญิงน้อยตามใจตัวเองจัง -.-"
แต่ก็น่ะ จะเลี้ยงมนุษย์นางนี้ได้นานแค่ไหนค่ะ? XD

 

ก็ต้องเอาแต่ใจนิสนึงค่ะ แบบว่าสวยและรวยมากตามสไตล์แบบนั้น 55555555

ส่วนจะเลี้ยงมนุษย์นางนี้ได้นานแค่ไหนนั้นคงต้องรอดูกันค่ะ 

แต่ก่อนอื่นต้องถามว่าจะไปกันรอดมั้ยดีกว่านะ  :dookdik_penguin_4:

 

 

เจอครั้งแรกก็รุนแรง(นิดๆ)ซะแล้วนะจู...
มีมนุษย์เป็นสัตว์เลี้ยง จูใส่ปลอกคอเลย! //โดนเฮียตบ

 

ไรท์เตอร์ซาดิสนิดนึงค่ะ เจอกันปุ๊ปเลยรุนแรงนิสนึง 5555555555

เออแต่จะว่าไปสัตว์เลี้ยงก็ต้องมีปลอกคอนี่เนอะ น่าหาให้เฮียใส่สักอันก็ดีนะคะ ไอเดียแหล่มเลย  :dookdik_penguin_16:

 

 

บ๊ะเฮ้ย!(ตบเข่า) น้องจูเป็นปิศาจแบบนี้ก็อดเห็นน้องจูโดนรังแกเลยสิ

อ๊าาน้องจูตอนโดนรังแกอันแสนโมเอะของเค้าา  :dookdik_greenTea_15:

//ขอบคุณค่ะ Halloween Night ที่ทำให้บังเกิดฟิคนี้  :dookdik_greenTea_4:

 

เปลี่ยนกันบ้างค่ะ เรารู้สึกว่าแต่งให้เฮียเป็นผีบ่อยไปละ เรื่องนี้เลยให้น้องจูเป็นปีศาจบ้างสลับกันนิดนึงจะได้ไม่จำเจ

แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ เราสามารถทำให้น้องจูโดนแกล้งได้แน่นอน โปรดรอดูกันต่อไป ฮรี่ๆๆ  :dookdik_penguin_16:

 

ท่านหญิงน้อยเอาแต่ใจจริง
เลี้ยงได้นานแค่ไหนเนี่ย
รอตอนต่อไปจ้าาา

 

ท่านหญิงน้อยนิสัยเสียนิดนึงค่ะ ก็ต้องรอดูกันไปว่าจะมีใครเปลี่ยนนิสัยท่านหญิงน้อยได้หรือเปล่านะ

ส่วนมนุษย์คนนี้จะเลี้ยงได้นานแค่ไหนก็ต้องรอติดตามกันต่อไปนะคะ  :dookdik_penguin_16:

 

 

ท่านหญิงน้อยช่างเอาแต่ใจอะไรเช่นนี้
ทะนุถนอมสัตว์เลี้ยงนิดนึงเดียวก็ตายหรอก

 

เกิดเป็นท่านหญิง(ปีศาจ)ทั้งทีก็ต้องเอาแต่ใจกันบ้างเป็นธรรมดาค่าาาา

แต่ก็แอบเป็นห่วงว่าจะเลี้ยงมนุษย์นางนี้รอดมั้ยนะ  :dookdik_penguin_5:

เอาใจช่วยมนุษย์นางนี้ด้วยละกันนะคะ 555555555

Share this post


Link to post
Share on other sites

EPISODE 2

 

 

 

ทางด้านจูรินะที่เดินออกมาจากห้องได้สักพักแล้วนั้นก็เดินไปที่ห้องทำงานของอัตสึโกะและมินามิทันที แต่เมือเด็กสาวเปิดประตูเข้าไปก็ต้องพบเข้ากับฉากสวีทของท่านหญิงทั้งสองโดยบังเอิญ

 

 

“จะ...จูรินะ! เจ้านี่! ทำไมไม่รู้จักเคาะประตูก่อนนะ!” มินามิโวยขึ้นพร้อมกับสีหน้าที่แดงระเรื่อก่อนจะผลักอัตสึโกะออกอย่างเร่งรีบ ในขณะที่อัตสึโกะหันไปเขม่นใส่เจ้าน้องสาวตัวดีที่มาขัดจังหวะ แต่เจ้าตัวแสบมีหรือจะสะทกสะท้าน กลับลอยหน้าลอยตาเดินเข้ามาก่อนจะนั่งลงบนโซฟาในห้องอย่างหน้าตาเฉย

 

 

“แหมๆ ไม่ต้องเกรงใจกันก็ได้ ข้าไม่ถือหรอก เชิญพวกท่านพี่สวีทกันต่อได้เลยค่ะ” เด็กสาวเอ่ยขึ้นพลางใช้สายตามองเป็นเชิงเหย้าแย่ทำเอาทั้งมินามิและอัตสึโกะหน้าแดงไปกันใหญ่

 

 

 

“พอเลยๆเจ้าน่ะ ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่าถึงได้มาหาพี่ที่ห้องทำงานแบบนี้ ไหนบอกว่าจะไปดูสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ไม่ใช่รึ?” อัตสึโกะเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินไปอุ้มมินามิให้นั่งลงบนตักของตนอย่างไม่แคร์สายตาใครและไม่แคร์สายตาคนตัวเล็กที่นั่งมองอัตสึโกะอย่างไม่ค่อยพอใจนิดๆด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีจัด

 

 

“เรื่องนั้นน่ะข้าไปจัดการเรียบร้อยแล้วล่ะ แต่พอดีเจ้าสัตว์เลี้ยงที่ว่าดูจะยังไม่ค่อยชินกับสถานที่ใหม่ล่ะมั้ง มันเลยทำให้ข้าหงุดหงิดนิดหน่อย” จูรินะเอ่ยขึ้นพร้อมกับเอนตัวพิงพนักโซฟา

 

 

 

“หืม? แปลว่ามันยังไม่เชื่องกับเจ้าล่ะสินะ ก็ไม่แปลก… เจ้าเพิ่งจะได้ตัวมันมาจู่ๆจะให้มันเชื่องกับคนแปลกหน้าเลยก็กระไรอยู่ เจ้าต้องค่อยๆเลี้ยงดูมันให้ดี เอาใจใส่มันให้มาก เดี๋ยวมันก็จะกลายเป็นสัตว์เลี้ยงที่ดีและซื่อสัตย์กับเจ้าเองน่ะแหละ” อัตสึโกะเอ่ยขั้นพร้อมกับใช้มือสางผมของคนตัวเล็กบนตักไปพลาง และใช้มือลูบหูและใต้คางของมินามิไปด้วย ทำเอาหญิงสาวตัวเล็กเคลิ้มไปกับสัมผัสของคนรักไม่น้อย

 

 

“เห้อ… ฟังดูยุ่งยากชะมัด… แต่ก็คงไม่มีใครเชื่องและซื่อสัตย์กับท่านพี่เท่ากับท่านพี่มินามิแล้วล่ะมั้งคะ ดูสิเคลิ้มใหญ่แล้วนั่น ฮ่าๆๆๆ” จูรินะได้ทีก็อดแซวมินามิไม่ได้ แถมยังหัวเราะแบบออกนอกหน้าทำเอามินามิหน้าขึ้นสีเข้าไปใหญ่

 

 

“เดี๋ยวเถอะจูรินะ! อย่าคิดว่าเจ้าเป็นน้องสาวของอัตจังแล้วข้าจะไม่กล้าทำอะไรเจ้านะ! และก็อีกอย่างข้าไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของอัตจังซะหน่อย!” คราวนี้ปีศาจแมวมินามิลุกขึ้นมาขู่จูรินะฟ่อๆในร่างของแมวดำ แต่แทนที่จูรินะจะกลัว กลับยิ่งหัวเราะเข้าไปใหญ่

 

 

“ฮึ่ย! อัตสึโกะทำไมน้องสาวของเจ้าถึงได้เป็นปีศาจนิสัยเสียแบบนี้กันนะ!” มินามิที่อยู่ในร่างแมวดำหันมาฟ้องอัตสึโกะ

 

 

“ก็ดูเจ้าสิ อยู่ในร่างแบบนี้ใครเขาจะกลัวเจ้ากัน... นางไม่เดินมาแกล้งเจ้าก็ดีเท่าไหร่แล้วนะ” แทนที่อัตสึโกะจะช่วยคนรักของตัวเองกลับไปเข้าข้างน้องสาวทำให้มินามิพองลมที่แก้มจนงอนและเดินหนีไปนั่งใกล้ๆกับจูรินะแทน

 

 

“ดูเหมือนมินามิจังจะงอนอัตจังซะแล้วล่ะ ฮิๆๆ” จูรินะเอ่ยขึ้นอย่างล้อๆ ขณะที่อุ้มมินามิในร่างแมวมาวางบนตักของตัวเองแทน

 

 

“กลับมาที่เรื่องของเจ้าก่อนเถอะจูรินะ อย่าลืมล่ะ ในเมื่อเจ้าตั้งใจจะเลี้ยงสัตว์แล้วไม่ว่าจะเป็นตัวอะไรเจ้าก็ต้องให้ความใส่ใจกับมันด้วย ข้อนี้สำคัญมากอย่าลืมซะล่ะ ว่าแต่… เจ้าได้ตัวอะไรมาเลี้ยงล่ะ?” อัตจังเอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบแก้วที่บรรจุของเหลวสีแดงที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดื่ม

 

 

“อ่อ… เรื่องนั้นน่ะ… ข้าตัดสินใจว่าข้าจะเลี้ยงมนุษย์ล่ะ!”

 

 

พรู่ดดดดดดดดดดดดดด

 

 

“แค่กๆๆ… ตะ...ตะกี๊… เจ้าว่าอะไรนะ!?” อัตจังที่กำลังดื่มน้ำอยู่ถึงกับสำลักจนพ่นน้ำออกมาทีเดียว ในขณะที่มินามิก็แทบจะกลิ้งตกจากตักของเด็กสาวด้วยความตกใจ

 

 

“ข้าบอกว่าข้าจะเลี้ยงมนุษย์ไง แค่นี้เองทำไมต้องตกใจกันด้วย” จูรินะเอ่ยขึ้นอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรทั้งสิ้น ทำเอาท่านหญิงทั้งสองอดกลุ้มใจไม่ได้

 

 

“จูรินะ… เอามนุษย์คนนั้นไปปล่อยหรือไม่ก็ฆ่าทิ้งซะ...” คราวนี้อัตจังเป็นฝ่ายพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่จริงจังผิดกับก่อนหน้านี้ลิบลับ ทำเอาเด็กสาวรู้สึกแปลกใจไม่น้อย

 

 

“ทำไมล่ะ? เอามนุษย์มาเลี้ยงไว้ก็ไม่เห็นจะไม่ดีตรงไหนเลยนี่ ข้าว่าดีออกนะ พูดก็ได้ ทำอะไรก็ได้ตั้งหลายอย่าง ถึงจะบินไม่ได้หรือไม่ได้มีความสามารถอย่างพวกสัตว์ปีศาจแต่ก็ไม่เลวนะ” จูรินะยังคงเอ่ยความเห็นของตัวเองออกไป

 

 

“เจ้ากำลังจะทำให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่นะจูรินะ มนุษย์น่ะมีความรู้สึกนึกคิดเป็นของตัวเอง การที่เจ้าจะเลี้ยงให้มันเชื่องเหมือนอย่างสัตว์ตัวอื่นๆนั้นเป็นเรื่องที่ลำบากมาก พวกมนุษย์ไม่ใช่พวกที่จะซื่อสัตย์และภักดีต่อปีศาจอย่างเราหรอกนะ พวกมันมีความทะเยอะทะยาน มีกิเลสมากมายที่อาจนำภัยมาสู่พวกเราได้ และที่สำคัญพวกมนุษย์เป็นสัตว์สังคม มักจะอยู่รวมกันเป็นฝูง การที่เจ้าไปเอาตัวมันมาจากสังคมของพวกมัน แน่นอนว่าพวกมันต้องเอะใจแน่ๆว่ามีหนึ่งในพวกมันหายไป แล้วทีนี้เจ้าพวกนั้นก็จะออกตามหามนุษย์ที่หายไปคนนั้น และถ้าเกิดพวกมันหาพวกเราเจอล่ะก็มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่นะ”

 

 

มินามิที่กำลังนอนอยู่บนตักของจูรินะเอ่ยขึ้นราวกับผู้ใหญ่ที่กำลังสอนเด็กที่กำลังทำผิดให้สำนึก แต่ปีศาจอย่างท่านหญิงน้อยจูรินะมีหรือจะยอมฟังคำของคนอื่นง่ายๆ แม้คนๆนั้นจะเป็นคนใกล้ชิดของตัวเองก็ตาม

 

 

“ข้าเข้าใจในสิ่งที่พวกท่านต้องการจะบอก… แต่ว่า…ยังไงข้าก็ยังจะเลี้ยงนางอยู่ดี! ข้าจะพิสูจน์ให้ท่านเห็นว่าข้าสามารถทำให้มนุษย์เชื่องกับข้าได้เหมือนที่มินามิจังเชื่องกับอัตจังน่ะแหละ!” จูรินะเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินปึงปังออกจากห้องไป

 

 

“หนอยแหน่ะเจ้าเด็กนี่… ข้าไม่ใช่สัตว์เลี้ยงโว๊ยยยย!!!!” มินามิยังคงตะโกนไล่หลังไปอย่างไม่ยอมแพ้พร้อมกับยืนขึ้นขู่ฟ่อๆ แม้ว่าจูรินะจะออกจากห้องไปแล้วก็ตาม

 

 

“เห้อ... ” ทางด้านอัตสึโกะก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างกลุ้มใจ

 

 

“น้องสาวเจ้านี่ยิ่งโตยิ่งเอาแต่ใจขึ้นเรื่อยๆนะ...” มินามิคืนร่างกลับมาอยู่ในร่างมนุษย์แต่ก็ยังคงมีหูแมวกับหางแมวอยู่ ก่อนจะเดินไปยืนอยู่ข้างๆอัตสึโกะ

 

 

“นั่นสิ ข้าเองก็ชักจะเป็นห่วง ขืนปล่อยไปแบบนี้อีกหน่อยคงจะกู่ไม่กลับ ตอนนี้ข้าก็ได้แต่หวังว่าถ้ามีอะไรมาทำให้นางเปลี่ยนนิสัยแย่ๆแบบนั้นได้ก็คงจะดีไม่น้อยเลย” อัตจังเอ่ยขึ้นก่อนจะดึงมินามิเข้ามากอดและปล่อยให้หญิงสาวร่างเล็กลูบหัวตนอย่างอ่อนโยน

 

“เอา

เป็นว่าตอนนี้เราก็คงได้แต่เฝ้าดูเท่านั้นแหละนะ คอยดูท่าทีไปก่อนแต่ก็หวังว่าระหว่างนี้น้องสาวของเจ้าคงจะไม่ก่อเรื่องอะไรขึ้นมาหรอกนะ” มินามิเอ่ยขึ้นและลูบหัวคนรักอย่างให้กำลังใจ

 

ทางด้านจูรินะที่เดินปึงปังกระฟัดกระเฟียดออกมาจากห้องก็กำลังเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง จังหวะนั้นเองที่หญิงสาวรับใช้ที่เธอให้ดูแลมนุษย์ผู้หญิงคนนั้นกำลังยกถาดอาหารมาที่ห้องพอดิบพอดี

 

 

“นี่เจ้าจะยกไปให้ผู้หญิงคนนั้นใช่มั้ย?” จูรินะเอ่ยถามขึ้น

 

 

“ใช่ค่ะ ข้าเห็นว่านางตื่นมาแล้วยังไม่ได้ทานอะไรเลย ข้าเลยไปนำอาหารมาให้นางค่ะ” หญิงสาวรับใช้ตอบพลางก้มหน้าก้มตาไม่กล้าสบตากับจูรินะ

 

 

“งั้นหรอ… งั้นเอามานี่เดี๋ยวข้าจัดการต่อเอง” ทันทีที่พูดจบจูรินะก็แย่งถาดอาหารมาถือและเดินเข้าไปในห้องเอง พร้อมกับสั่งให้หญิงรับใช้รอหน้าห้องไม่ต้องตามเข้าไป

 

 

เมื่อเข้ามาในห้องจูรินะก็พบกับหญิงสาวชาวมนุษย์ที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วกำลังนั่งคุยกับหญิงรับใช้อีกคนของเธออย่างสนุกสนานและนั่นมันก็ทำให้เธออดที่จะรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้ เธอจึงวางกระแทกถาดอาหารลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง

 

 

“อุ๊ย… ท่านหญิงน้อย… เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” หญิงรับใช้ที่อยู่ในห้องเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ

 

 

“ก็เข้ามาพอดีกับที่เห็นเจ้ากำลังเล่นสนุกกับสัตว์เลี้ยงของข้านั่นแหละ เป็นยังไงบ้าง... สนุกดีใช่มั้ย...อยากได้ไปเลี้ยงมั้ยล่ะ...” จูรินะยืนกอดอกมองหญิงรับใช้พร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยียบและสายตาที่จ้องมองมาอย่างขุ่นเคืองทำเอาหญิงรับใช้แทบจะคุกเข่ากราบต่อหน้าเธอเลยทีเดียว

 

 

“ขออภัยด้วยค่ะท่านหญิงน้อย ข้าไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ยกโทษให้ข้าด้วยถ้าทำให้ท่านหญิงน้อยต้องรู้สึกขุ่นเคือง”

 

 

“ฮึ… ข้าให้เจ้าดูแลนางไม่ได้ความว่าเจ้าต้องสนิทสนมกับนางขนาดนั้น รู้เอาไว้ซะด้วย ถ้าข้าเห็นคราวหน้าอีกข้าจะลงโทษเจ้า ทีนี้ออกไปได้แล้วข้ามีธุระจะคุยกับสัตว์เลี้ยงของข้า” จากนั้นหญิงรับใช้ก็รีบออกจากห้องไปทันที

 

 

“ส่วนเจ้าน่ะมานี่...” จูรินะเรียกให้หญิงสาวขึ้นมานั่งบนเตียงโดยที่ตัวเธอเองก็นั่งอยู่ด้วยแต่ดูเหมือนหญิงสาวจะยังไม่กล้าเข้าใกล้จูรินะมากนักทำให้เธอเริ่มหงุดหงิดอีกครั้ง

 

 

“อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ำหลายรอบจะได้มั้ย ข้าบอกให้เจ้ามานั่งตรงนี้!” คราวนี้เด็กสาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนเริ่มจะมีน้ำโหนิดๆ

 

 

“ทำไมต้องขึ้นเสียงใส่ฉันด้วย พูดดีๆเหมือนคนอื่นเขาไม่ได้หรือไง” คราวนี้หญิงสาวที่ทนเงียบมานานก็เป็นฝ่ายเอ่ยสวนกลับไปบ้าง

 

 

“ก็เจ้าทำตัวให้มันน่าพูดดีๆด้วยมั้ยล่ะ ชอบต่อปากต่อคำกับข้าเสียจริง ทีกับพวกคนรับใช้ล่ะพูดคุยกันสนุกสนาน ฮึ!” จูรินะยังคงเถียงต่อไป

 

 

“เธอเนียะทำตัวเป็นเด็กๆไปได้นะ ทั้งเจ้าอารมณ์ทั้งเอาแต่ใจตัวเองแถมยัง...ขี้อิจฉาด้วยนะ” คราวนี้หญิงสาวยืนกอดอกมองเด็กสาวที่นั่งอยู่บนเตียง ส่วนจูรินะที่ได้ยินคำพูดพวกนั้นก็รู้สึกโมโหขึ้นมาพอจะอ้าปากพูดอะไรก็กลับโดนหญิงสาวสวนขึ้นมาซะก่อน

 

 

“ฉันพูดแทงใจดำสินะ! เธอเนียะเป็นพวกลูกคนหนูจอมเอาแต่ใจชัดๆ อะไรไม่ได้ดั่งใจก็ลงโทษหรือโวยวายไปทั่ว นิสัยแบบนี้คิดหรอว่าจะมีคนทำตัวดีๆด้วย สงสัยคงมีแต่คนใส่หน้ากากเข้าหาล่ะมากกว่า ฉันล่ะสงสารครอบครัวของเธอจริงๆที่มีปีศาจน่าปวดหัวอย่างเธออยู่ด้วย”

 

 

“เจ้า!” จูรินะที่อดทนฟังไม่ไหวก็ลุกขึ้นจากเตียงเดินไปตบหน้าหญิงสาวตรงหน้าอย่างแรง ทำเอาหญิงสาวล้มลงไปกองกับพื้น

 

 

“นี่ไงล่ะ! หลักฐานว่าเธอน่ะเป็นพวกอารมณ์ร้อน อะไรไม่ได้ดั่งใจก็ใช้ความรุนแรง คิดว่าทำแบบนี้แล้วทุกคนจะกลัวและเชื่อฟังเธออย่างนั้นหรอ เธอคิดผิดแล้ว!” แม้ว่าที่แก้มจะรู้สึกชาไปหมดแต่หญิงสาวก็ยังคงกัดฟันเถียงต่อไป ก่อนจะลุกขึ้นและตบหน้าเด็กสาวกลับ

 

 

“เจ้ากล้าดียังไงถึงได้ตบข้า!” คราวนี้จูรินะโมโหจนเลือดขึ้นหน้าดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำจ้องมองหญิงสาวอย่างกินเลือดกินเนื้อ

 

 

“เพราะฉันไม่ใช่คนที่จะยอมให้เด็กอย่างเธอง่ายๆน่ะสิ เธอน่ะคงจะมีคนตามใจจนเคยตัวสินะ นึกอยากจะทำอะไรลงไม้ลงมือกับใครก็ได้งั้นสิ แต่ฉันเองก็มีมือมีเท้าแม้จะไม่มีพละกำลังมากเท่าพวกปีศาจแต่ฉันก็ไม่ยอมให้คนแบบเธอมากดขี่ฉันได้หรอกนะ!” ถึงตอนนี้ความกลัวที่หญิงสาวมีนั้นเทียบไม่ได้กับความโมโหที่เกิดขึ้นเลยสักนิด แม้ว่าต่อจากนี้จะต้องโดนอะไรเธอก็ไม่สน เธอรู้แต่ว่าถ้าตอนนี้เธอยอมเด็กสาวตรงหน้านี้ล่ะก็ อีกหน่อยเธอก็คงจะกลายเป็นสัตว์เลี้ยงไปจริงๆแน่ๆ

 

 

“อยากลองดีใช่มั้ย? ได้!” จูรินะพูดจบก็ลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะไปดึงหญิงสาวให้เดินตามเธอไปอย่างรุนแรง

 

 

“นี่! เดี๋ยวสิ! เธอจะทำอะไรจะพาฉันไปไหน!” หญิงสาวพยายามแกะมือของหญิงสาวแต่อย่างว่าแรงของมนุษย์จะไปสู้ปีศาจได้อย่างไร จูรินะลากเธอเดินตรงไปที่ประตูห้อง แต่ก่อนที่จะได้เปิดประตูไปไหน หญิงสาวรับใช้ที่จูรินะไล่ไปหน้าห้องก็เปิดประตูสวนเข้ามาก่อน

 

 

“ขออภัยด้วยค่ะท่านหญิงน้อย แต่ตอนนี้เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ ท่านหญิงน้อยต้องรีบซ่อนตัวด่วนเดี๋ยวนี้เลยค่ะ” หญิงรับใช้ทั้งสองเข้ามาเตือนจูรินะด้วยสีหน้าที่ตื่นตกใจ

 

 

“เกิดอะไรขึ้นมีเรื่องอะไร”จูรินะเอ่ยถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นท่าทีของหญิงรับใช้ทั้งสองที่ดูเลิ่กลั่กและหน้าตาตื่น

 

 

“ท่านผู้นั้นมาหาท่านหญิงน้อยค่ะ เพิ่งจะมาถึงได้ไม่นานตอนนี้อยู่ที่ห้องรับแขกกับพวกท่านหญิงอัตสึโกะ ตอนนี้ท่านหญิงน้อยต้องรีบซ่อนตัวให้เร็วที่สุดนะคะ” หญิงรับใช้คนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน ในขณะที่จูรินะเองก็มีท่าทีที่เปลี่ยนไป เด็กสาวรีบเดินไปที่โคมไฟใกล้ๆหัวเตียงที่มีรูปปั้นปีศาจตัวเล็กๆน่ารักอยู่ก่อนจะขยับหมุนรูปปั้นจนได้ยินเสียงปลดสลักดัง ‘คลิ๊ก’ เล็กน้อย จากนั้นตู้หนังสือที่อยู่ในห้องก็ค่อยๆเลื่อนออกเผยให้เห็นประตูห้องลับห้องหนึ่ง จากนั้นก็ดึงมือหญิงสาวให้เดินตามเข้าไปในห้องนั้น

 

 

“นี่ๆ! เดี๋ยวก่อนสินี่มันเรื่องอะไรกัน!” หญิงสาวยังคงสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า

 

 

“เจ้าน่ะตามข้ามาก่อนยังไม่ต้องถามอะไรมาก” จูรินะเอ่ยพูดพลางดึงให้หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องลับอย่างเร่งรีบ หลังจากทั้งคู่เข้าไปแล้ว หญิงรับใช้ทั้งสองก็เดินไปหมุนกลไกประตูให้กลับเป็นแบบเดิม จากนั้นห้องทั้งห้องก็ตกสู่ภายใต้ความเงียบราวกับไม่เคยมีใครอยู่ในห้องมาก่อน

 

 

ทางด้านจูรินะที่ดึงหญิงสาวผู้เป็นสัตว์เลี้ยงของเธอเข้ามาในห้องลับแล้วก็ถือคบเพลิงที่อยู่ตรงทางเข้าเดินลงบันไดหินที่ดูเหมือนจะทอดยาวอย่างไม่มีสิ้นสุดไปเรื่อยๆ บรรยากาศโดยรอบนั้นมืดสนิท ทางเดินทั้งสองข้างก็ถูกขนาบด้วยกำแพงหินเช่นเดียวกัน

 

 

“เดี๋ยวสิ… นี่มันเกิดอะไรขึ้น… ใครมางั้นหรอ?” หญิงสาวที่ยังคงถูกลากลงมาข้างล่างนั้นเอ่ยถามออกมาอย่างคนที่กำลังไม่เข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้สุดๆ

 

“ไม่มีอะไร… ก็แค่… คู่หมั้นของข้าน่ะ….”

 

 

 

 

TBC.

 

 

*************************************************************

 

Talk : อัพเดทตอนที่ 2 ค่า :dookdik_greenTea_14: 

ตอนแรกว่าจะแต่งแค่เบิ้ลอิ แต่สุดท้ายก็ใส่อัตสึมินะมาด้วยเป็นสีสัน 55555555

เอาจริงๆอาจมีอีกคู่นึงด้วยแต่ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเอาใครดี อยากถามรีดเดอร์ว่าอีกคู่นึงอยากได้ใครกันบ้างคะ?

แต่ว่าเราคงเน้นไปทางเบิ้ลอินะ ส่วนอัตสึมินะกับอีกคู่ก็เหมือนคู่รองเป็นสีสันคงไม่ได้เน้นหนักอะไรมากนะคะ

จริงๆไม่ใช่อะไร เดี๋ยวเรื่องมันยาวเกิ๊น 555555555

ยังไงก็รบกวนฝากรีดเดอร์ทุกท่านช่วยคอมเม้นแนะนำให้ด้วยนะคะ :dookdik_greenTea_5: 

Share this post


Link to post
Share on other sites

มาอ่านรวดเดียวเลยครับ

ให้อารมณ์อนิเมะดีฮะ ดูน่ารักมุ้งมิ้งกันไป

เรนะคงได้สอนอะไรท่านหญิงน้อยไปอีกหลายอย่าง แต่กว่าจะสอนได้ 

คงถูกท่านหญิงน้อยลวนลามด้วยความไม่ตั้งใจ(เหรอ?)ไปอีกเยอะ

ประมาณสู้ไม่ได้แต่ก็มีศักดิ์ศรีนะ ส่วนท่านหญิงน้อยก็คงประมาณก็ฉันจะทำเธอจะทำไม

คงได้เล่นบทพ่อแง่แม่งอนกันอีกนาน แต่อีกในหนึ่งก็คิดว่ามันคงมีส่วนที่ดราม่าเข้ามาแน่

ขอเดาเล่นไปก่อนนะครับ ถ้าถามว่าอีกคู่อยากได้คู่ไหน....ดูรูป avatar สิขอรับ เน่มิ้ลเห็น ^ ^

Share this post


Link to post
Share on other sites

ว่าแต่ใครจะเชื่องกันแน่นะ ปีศาจจูเอ้ยยย

Share this post


Link to post
Share on other sites

เรนะเนี่ยแหละเอาจูอยู่แน่555

จูมีคู่หมั้นด้วย ความวุ่นวายเพิ่มขึ้นแน่เลย

รอติดตามจ้าาา

Share this post


Link to post
Share on other sites
หนีคู่หมั้น ( ̄Д ̄|||) ไผล่ะหว่า?
ใครทำให้น้องจูเกรงกลัวกันได้เนี่ย ฮ่าๆๆๆๆ

Share this post


Link to post
Share on other sites
คู่หมั้นของจูเนี่ยใครกัน -0-
ท่าทางจูจะไม่ค่อยถูกด้วยเท่าไรน่ะเนี่ย 555
เล่นหลบที หลบในห้องลับเลย
ส่วนอีกคู่ ถ้าเอาแบบคู่ฮิตก็ เน่มิ้ล ยุยพลุ ฮิตรองมาอีกนิด เคย์ฟู นัตสึมาโดะ เมรุมาโอะ ส่วนแรร์เลย นามาโกะ โมกิมี่อง

Share this post


Link to post
Share on other sites
ดีใจกับการกลับมาของท่านอย่างยิ่งค่ะ!!!
จุดพลุฉลองงง (เวอร์ไปล่ะ 55)
ขอบคุณที่บอกเป็นแฟนคลับเรา และเราก็สารภาพว่าเป็นแฟนคลับท่านเช่นกัน 5555 เอาล่ะทีนี้ในเมื่อพลาดไม่ได้เม้นตั้งแต่ต้นขอเม้นยาวนิดหน่อย แต่ไม่ต้องตอบยาวก็ได้นะคะ เอาเท่าที่ท่านสบายใจพอ
เริ่มอินโทรมาดูแฟนตาซี น่าสนใจ บรรยายรู้สึกตื่นเต้นนึกไม่ออกว่าใครโดนล่า แล้วผู้ล่ายังไม่ใช่มนุษย์อีก! อันหลังแอบตกใจนิดๆแต่ไม่ขนาดคาดไม่ถึง ส่วนท่านหญิงน้อยตอนแรกคิดไม่ออกว่าเป็นใคร แต่นิสัยเอาแต่ใจคงไม่พ้นเจ้าปีศาจแมงมุมจริงๆ คิดว่าจูรินะแน่ๆ 555
ตอนที่ 1 เปิดมาก็ยิ้มทันทีว่าเดาถูกด้วยย เย้
ยิ้มอีกเมื่อมีอัตสึมินะ แบบนี้สนุกแน่ๆ ท่านหญิงน้อยเอาแต่ใจและงอแงจริงๆ แถมซาดิสผลักสัตว์เลี้ยงและขู่สัตว์เลี้ยงตั้งแต่วันแรก ชอบฉากจูนอนมองเรนะแล้วจิ้มแก้มมันให้ความรู้สึกแบบเด็กได้ของเล่นใหม่จริงๆ ว่าแต่คนรับใช้...ฟุรุยานางิปะหนิ ถ้าใช่ขอจิ้นเรนไอริแปปหนึ่ง ว่าไปเนอะ ฮา
ตอนที่ 2 จะว่าไปเรื่องนี้แปลกกว่าเดิมตรงที่เหมือนจูจะเป็นคนคุมเกมส์บ้าง ขอเพ้อแมวน้อย น่ารักไปแล้ววว งอน โวยวายในร่างแมว อ่านไปยิ้มตลอดเลยค่ะ น่ารักกกก มินามิจังของท่านหญิงอัตสึโกะ อิอิ ท่านหญิงจะเป็นปีศาจอะไรนะ ส่วนท่านหญิงน้อยนี่เด็กจริงๆ โวยวายเป็นเด็กไปได้ 5555 ขี้อิจฉาแม้แต่คนใช้ ตัวเองก็คุยดีๆกับเรนะสิ เรนะจะได้คุยดีๆด้วยบ้าง จบตอนจูรินะจะเปิดตัวคู่หมั้น นี่คิดไว้หลายคนเหมือนกันนะคะ เล็งๆหลักๆก็ 1 คน ที่หวังให้มีบท สารภาพตอนจูไปที่โคมไฟแล้วบวกคนใช้ให้ไปซ่อนนึกว่าจะแปลงเป็นแมงมุมไปหลบในโคมไฟ!!! //คิดไปได้เนอะ ฮา
รอลุ้นกันตอนต่อไปจะเป็นยังไง
ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ รอลุ้นอย่างตั้งใจ ^w^

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now