[SF] ปาฏิหาริย์แห่งรัก Haruka×Miyuki× Yui× ××× [CH02] 9/12/15

16 posts in this topic

Intro




“ มิยูกิเธออยู่ที่ไหน"





“ ได้โปรดมาหาฉันนะข้อร้องล่ะ"




“ ปล่อยฉันนะ ฉันบอกให้ปล่อยไง"
ร่างบางพยามดิ้นรนออกจากอ้อมกอดของบุรุษคนนั้นอย่าบ้าคลั่ง



“ หยุดบ้าสักทีเถอะฮารุกะ"
บุรุษคนนั้นกอดฮารุกะแน่นขึ้นไปอีกหลังจากที่ร่างบางพยามขัดขืนหนีออกจากอ้อมกอดของเขา



“ ผู้หญิงที่คุณเรียกหามันไม่มีอยู่จริงหรอก ผมต่างหากเป็นคนที่คุณควรเรียกหา ไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น เพราะผมเป็นสามีของคุณได้ยินไหมฮารุกะ หยุดเรียกหาผู้หญิงคนนั้นสักที" หลังจากคนได้เอ่ยชื่อว่าสามีก็ผละออกจากอ้อมกอดร่างบางของฮารุกะถึงกลับทรุดลงกับพื้นสะอื้นไห้ร้องเสียงดังจนตัวโยน พร้อมกับพูดคำว่า

‘ไม่จริงเป็น ไปไม่ได้ '
อยู่อย่างนั้นซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า




Share this post


Link to post
Share on other sites

ปักเสารอ เลยค่ะ :dookdik_bun_8:


มิ้ลกี้ไปไหน T___T
รอเลยค่าาา


อือหือ ผมนี่รอเลยครับ


เอ๊ะ!! สลับคู่ O_O


งือมาๆ รอเลยทีเดียว

ขอโทษที่ทำให้รอค่ะ

Share this post


Link to post
Share on other sites
บทที่ 1




ย้อนกลับไปหลายวันที่แล้ว
ร่างบางกำลังนั่งขาไขว่ห้างมีผ้าเช็ดตัวผืนเดียวผูกเป็นปมอยู่บนโต๊ะเครื่องสำอาง และกำลังใช้เครื่องสำอางประทิลผิวหน้าด้วยร่างกายสั่นไหว


“ อ่าาาา ย ยุย พ... พอก่อนฉันขอแต่งตัวก่อนได้ไหมเดี๋ยว ฉันจะไปนัดสาย" ร่างบางเอ่ยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่นเพราะถูกยุยเอาใบหน้าอันแสนหยาบกร้านที่มีหนวดขึ้นนิดหน่อยถูไถกับซอกคอของตนและมือทั้งสองข้างยังบีบเคร้นหน้าอกอย่างมันส์มือ


“ ไม่ไปได้ไหมที่รัก อยู่กับผมคืนนี้ได้ไหม แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยไปนัดเพื่อนของคุณใหม่" ร่างสูงพูดเสร็จก็อ้อนด้วยการจูบแก้มไปมาแล้วอุ้มร่างบางไว้แนบกับอก


“ ที่รักฉันเลื่อนนัดเพื่อนมาหลายรอบแล้วนะ ครั้งนี้เห็นทีจะไม่ได้" ร่างบางใช้แขนทั้งสองข้างโอบคอไว้ด้วยหน้าตาหง่ำงอ


ร่างสูงไม่สนใจในคำพูดของร่างบางจึงอุ้มร่างบางพาไปที่เตียงคิงไซต์


“ งั้นถ้าคุณจะไปจริงๆ ผมขอหนึ่งครั้งนะที่รัก" ร่างสูงไม่พูดเปล่าขึ้นไปบนเตียงคร่อม ร่างบางแล้วใช้มือกระตุกปมผ้าขนหนูออกเผยอให้เห็นสัดส่วนทุกอย่างของร่างบาง


“ ยุยจะทำก็รีบทำสิ มองอยู่ได้เดี๋ยวฉันจะสายนะ" ร่างบางไม่พูดเปล่าคว้าคอของยุยลงมาจูบแบบเร่าร้อนใช้ลิ้นเรียวเกี่ยวตวัดกันไปมา ร่างบางพยามถอดกางเกงของเขาอย่างชำนาญ




“ อ้ะ อ่าาาาา " เสียงครางสุดท้ายเมื่อสองชายหญิงแตะถึงขอบสวรรค์



ร่างบางรีบแต่งองค์ทรงเครื่องใหม่ก่อนจะหันไปมองคนที่นอนอยู่บนเตียงส่งยิ้มมาให้ตนอย่างสบายอารมณ์ โยโกยามะ ยุย ด้วยอายุ 35 ปี
ชายอันเป็นที่รักของตน


“ ให้ไปส่งมั้ยฮารุจัง " ร่างสูงพูดเสร็จก็แสยะยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ให้โยโกยามะ ฮารุกะ วัย 30 ปี


“ ไม่ค่ะยุย คุณอยู่ที่นี่เถอะเฝ้ายัยหนูให้ดีๆ อย่าให้ยัยหนูหนีออกไปเที่ยวตอนนี้ได้" ร่างบางว่าพลางเสมองนาฬิกาแบร์นดังบนข้อมือของตน


“ ลูกโตแล้วนะคุณ ให้ลูกไปเปิดหู เปิดตาบ้างเถอะ " เมื่อฮารุกะได้ยินอย่างนั้นก็ขมวดคิ้วเป็นปม ก่อนเดินกรีดกรายกระชับลูกบิดประตูห้องนอนของตนที่เปิดอ้าไว้ก่อนจะเสหน้ากลับมามองคนเป็นที่รักของตน


“ เพราะคุณให้ท้ายอย่างนี้ไง ยัยหนูของฉันถึงเสียคน ถ้าฉันกลับมาแล้วไม่เจอยัยหนูนอนอยู่ในห้องเรามีเรื่องต้องคุยกัน"



ปั้ง!!!!!!


เสียงปิดประตูห้องนอนดังสนั่นบ้านขนาดกลางๆ สไตล์ยุโรป
ฮารุกะเดินลงมาอย่างอารมณ์เสียโดยไม่ฟังเสียจากอีกฝ่าย


เมื่อร่างสูงเห็นภรรยาสุดที่รักของตนปิดประตูไปแล้วจึงลุกขึ้นนั่งตบปากและกุมขมับตัวเองว่าไม่น่าไปพูดแหย่ภรรยาของตนเลย


ก่อนจะไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่แล้วไปหายัยตัวแสบทันที


ก๊อกๆๆๆๆๆ


“ ตัวเล็กนอนหรือยังคะ " เคาะประตูอยู่นานก็ไม่มีเสียงตอบรับ

“ ตัวเล็กลูกถ้าหนูไม่เปิด ป๊าจะไม่ตามใจหนูอีกต่อไปแล้วนะลูก"


ปึ้งๆๆๆๆๆ


แกร๊ก


“ ป๊าขามีอะไรหรอคะ ตัวเล็กง่วงนะจะตายอยู่แล้ว" ตัวเล็กที่ยุยใช้เรียกขานพลางพูด พลางขี้ตา พร้อมหาวไปด้วย


ผู้เป็นบิดายื่นหน้าเข้าไปสำรวจคนเป็นลูกอย่างจับพิรุษ

“ คงง่วงมากสินะ หน้าก็ไม่ล้างเครื่องสำอางยังอยู่ แถมเสื้อที่ใส่ยังเอวลอย และดูกางเกงยีนขาสั้นเอวต่ำ ถามจริงๆ ว่าตัวเล็กไม่อึดอัดหรอลูก"
เมื่อฟังคนเป็นบิดาพูดเสร็จตัวเล็กถึงกับสะดุ้ง พร้อมก้บยิ้มแหยๆ ส่งไปให้


“ อ เอ่อ"


“ ถ้าป๊าไม่ขู่ตัวเล็กจะเปิดให้ป๊าไหมแล้วดูแต่งตัวสิ คืนนี้ห้ามออกไปไหนทั้งนั้นเข้าใจไหมตัวเล็ก" ผู้เป็นบิดาพูดขัดขึ้นทันทีที่ลูกสาวจะเถียง


“ แต่ "


“ ไม่มีคำว่าแต่ กลับไปอาบน้ำนอนแล้วอย่าให้ป๊ารู้นะว่าเราแอบออกไปข้างนอกตอนดึกๆ ไม่งั้นเราเห็นดีกันแล้วนี่ยัยตัวแสบตอนนี้อยู่ที่ไหน อย่าบอกนะว่าออกไปข้างนอก" ตัวเล็กได้ยินอย่างนั้นถึงกลับทำหน้าสลดเลยทีเดียว


“ ไปนอนเถอะตัวเล็ก" ผู้เป็นบิดาพูดไปพร้อมกับลูบศรีษะคนตัวเล็ก พร้อมจูบเหม่งอื่นเอ็นดู


“ ฝันดีนะคะตัวเล็ก"
ลูบศรีษะอีกหนึ่งทีก่อนจะเดินจากไป





เวลาผ่านไปไม่นานร่างสูงกำลังนั่งเซ็นเอกกระสารบนโตะทำงาน


Trrrr Trrrrr


“ สวัสดีครับ”

[ คุณเป็นสามีของโยโกยามะ หรือเปล่าคะ]

“ ใช่ครับ"







ตึ๊กๆๆๆๆ เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบวิ่งไปยังหน้าห้องไอซียู


“ หม่าม๊าขา หม่าม๊าจะต้องไม่เป็นอะไรนะคะ หม่าม๊าอย่าทิ้งหนูไป ฮึกๆ"
เสียงสะอื้นไห้ของคนที่เรียกหม่าม๊าเหมือนใจจะขาด


“ หม่าม๊า จะต้องไม่เป็นอะไร ตัวเล็กอย่าร้องไห้เลยนะลูก" ผู้เป็นบิดาพยายามปรับน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือเพื่อพี่ปลอบลูกสาว


เวลาผ่านไปร่วมชั่วโมงแล้วยังไม่มีวี่แววจากคนในห้องไอซียูเลย


บริเวณนั้นมีความเงียบที่ปกคลุม แต่มีเสียงสะอื้นไห้ของตัวเล็กมาเป็นระยะ ๆ ร่างสูงได้แต่เพียงกอดปลอบลูกสาวแค่นั้น เขาก็ยังเป็นห่วงคนรักที่อยู่อีกฝั่งของห้อง



05.57 น.

แอ๊ดดดด


เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น แล้วบุรุษร่างท้วมก้าวออกมาจากประตู

“ ใครเป็นญาติของโยโกยามะซังครับ" ได้ยินอย่างนั้นแล้วร่างสูงรีบเดินไปหา บุรุษร่างท้วมทันทีด้วยอาการร้อนรน

“ ผมเองเป็นสามีของฮารุกะ ภรรยาผมเป็นยังไงบ้างครับคุณหมอ" คุณหมอร่างท้วมทำหน้าสลด พร้อมกับส่ายศรีษะไปมา



“ เสียใจด้วยครับ โยโกยามะ ฮารุกะซัง เสียชีวิตแล้ว"










หมายเหตุ

“ " จะเป็นของฮารุกะ
‘ ' จะเอียงเป็นของอีกคน เวลาของสองคนนี้จะเกิดไล่เลี่ยกัน

ของอภัยในความไม่สะดวกค่ะเนื่องจากไรท์พิมพ์ในโทรศัพท์








ย้อนกลับไป



ร่าบางขับรถที่พุ่งสู่ท้องถนนด้วยความเร็วสูง
โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลยสักนิด



‘ พวกแกวันนี้เรามีเรื่องสนุกให้ทำอีกแล้วโว๊ย' เสียงของหัวกลุ่มพูดขึ้นท่ามกลางเสียงรถมอเตอร์ไซต์
เต็มท้องถนน





Trrrrrr Trrrrr

เสียงดังกรีดร้องของโทรศัพท์เครื่องหรูได้ดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย




‘ ลูกพี่มีรถเป้าหมายแล้วพวกเรา ' เสียงเฮดังสะนั่นท้องถนนจากคนในกลุ่ม




จิ๊!!! เสียงจิ๊ปากดังออกมาอย่างขัดใจ ร่างบางใช้มือข้างซ้ายควานหาโทรศัพท์ที่กรีดเสียงร้องอยู่นาน แต่หายังไงก็ไม่เจอโดยใบหน้ายังจ้องอยู่ที่ท้องถนน จนร่างบางเริ่มอารมณ์เสียมากขึ้นเรื่อยๆ




‘ ใช่ฉันมีแล้วพวกแกคอยดูเอาไว้ให้เป็นขวัญตาดีๆ เถอะ ' ไม่พูดเปล่าคนเป็นหัวหน้าเร่งความเร็วรถ แล้วปาดหน้าอย่างกระทันหัน




ร่างบางละใบหน้าจากท้องถนน มาที่กระเป๋าแบร์นดัง



ปรี๊นๆๆๆ



กรี๊ดดด



เอี๊ยดดดด


ปึ้งงงงง


โคร้มมมม


รถที่เสียหลักขับอยู่ผิดเลนก็ชนเข้าอย่างจังจากทางด้านหน้ารถของฮารุกะและ เสียงรถเบรกกระทันจนทำให้รถที่ตามมาเบรกไม่ทันจึงทำให้ชนท้ายรถเข้าอย่างจัง




ทุกคนในกลุ่มต่างจอดรถส่งเสียเฮดังสะนั่นด้วยความชอบใจก่อนจะขับจากไป

Share this post


Link to post
Share on other sites
พลุตายยยย ไม่นะ

ตอนแรกก็ปวดตับละ

แล้วตัวเล็กนั้นมีนามว่าอะไรงั้นหรือ

Share this post


Link to post
Share on other sites
บทที่ 2





05.56

ร่างเพรียวดิ้นพร่านจากอาการที่ขาดอากาศหายใจด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลเป็นทาง


“ ชอบไม่ใช่หรอ เรื่องแบบนี่น่ะ ชอบไม่ใช่หรออย่ามาทำเป็นสำออยหน่อยเลยนะที่รัก " ไม่ว่าเปล่าหญิงสาวใช้มือข้างหนึ่งบีบคอแรงเข้าไปอีก ส่วนมืออีกข้างก็ใช้เร่งจังหวะช่วงกลางลำตัว


“ ด....ได้โปรดหยุดเถอะนะ ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว " ร่างเพรียวพยายามถีบและทุบตีหญิงสาวด้วยกำลังเพียงน้อยนิด


“ ไม่กูบอกมึง ใช่ไหมว่าร่างกายมึงเป็นของกู อยาาให้ใครแตะต้องนอกจากกูคนเดียว " หญิงสาวพูดพร้อมกับน้ำตาด้วยความเครียดแค้นปนความเจ็บปวด


“ แต่มึง.... มึงกลับปล่อยให้ใครก็ไม่รู้มาแตะต้องของ ของกู " หญิงสาสถอดนิ้วออกจากกลางลำตัว ใช้มือทั้งสองบีบเต็มแรง


“ ฉัน...."

ร่างเพรียวดิ้นพร่านลมหายใจที่เริ่มลวยลิน ชีพจรเริ่มช้าลงเรื่อยๆ ก่อนมือที่คอยทุบตีหญิงสาว ได้ตกลงกับพื้นทั้งสอง ร่างกายหยุดการกระทำทั้งหมด พร้อมกับตาเริ่มค้าง ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ละจากคอจนกว่าจะแน่ใจ


หญิงสาวก้มลงฟังเสียงหัวใจที่ด้านซ้าย เมื่อสำรวจแน่ใจว่าร่างเพรียวได้จากโลกนี้ไปแล้ว หญิงก็จูบ หน้าผาก สันจมูก ซอกคอ ทุกส่วนของร่างกาย แล้ววกมาจูบที่ปากอย่างแผ่วเบา


ดึงร่างกายอันไร้วิญญาณมากอดไว้ด้วยความห่วงหาอาทร
กับน้ำตาที่ไหลอย่างเจ็บปวด


“ ฉันรักเธอนะ ฉันไม่อยากให้ใครมายุ่งกับเธอ ฉันไม่อยากเสียเธอให้ใคร ยกโทษให้ฉันนะที่รักของฉัน

วาตานาเบะ มิยูกิ "


หญิงสาวใส่เสื้อผ้าแต่ง ประทิลผิวหน้าให้มิยูกิอันเป็นที่รักอยู่สักพัก แล้วจูบปากอย่างแผ่วเบาก่อนจะผละออกไปโดยที่ไม่มองร่างอันไร้วิญญาณอีกเลย







Trrrrrr Trrrrr

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นระยะๆ จนเจ้าของเครื่องจากที่นอนขดตัวกับผ้าห่มเป็นด้วงกำลังหลับฝันดี


เริ่มขยับตัวไปมา ก่อนจะคว้าโทรศัพท์เจ้าปัญหามารับสาย


“ สวัสดีค่ะ "
[................]






ฉันรีบวิ่งพร้อมกับปาดน้ำตาปนเสียงสะอื้นโดยไม่สนใจว่าจะอายหรือชนใครอะไรทั้งนั้นจนมาหยุดที่หน้าห้องที่ฉันไม่เคยว่าชีวิตนี้จะได้มา


มองเห็นชายหญิงนั่งกอดกันสะอื้นไห้อย่างหนักหน่วง


“ นี่มันเกิดอะไรขึ้น " ฉันยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับน้ำตาขอให้มันเป็นแค่เรื่องโกหกเถอะได้โปรด ได้โปรดเถอะพระเจ้าลูกขอร้องล่ะให้มันเป็นเรื่องโกหกแค่นั้น


“ เน่จัง หม่าม๊า ฮึ๊ก...."
เสียงของยัยเด็กคนนั้นพูดขึ้น ร่างสูงยืนสบตากับฉันพยักหน้าพร้อมกับเปิดประตูห้องให้ฉันเข้าไปในห้องที่มีไอเย็นที่เกาะกุมร่างกายและหัวใจในตอนนี้


ฉันเดินเข้าไปอย่างช้าๆ เมื่อเห็นผ้าหมสีขาวปกปิดเรือนร่างที่ฉันเคยเห็นตลอดชีวิต


ฉันเดินไปหยุดอยู่ตรงที่เตียง ก่อนจะจับผ้าห่มสีขาวแน่นที่อยู่บนศรีษะของร่างไร้วิญญาณจนมือ และเนื้อตัวสั่นเทาไปหมด



ร่างสูงที่ฉันคุ้นชินตลอดชีวิตเช่นกันใช้มือมาแตะที่ไหล่ฉันเบาๆ อย่างปลอบประโลมพร้อมกับได้ยินเสียงสะอื้นของยัยเด็กคนนั้นคนที่เรียกฉันว่า...เน่จัง


ฉันกัดริมฝีปากตนเองจนเจ็บก่อนจะค่อยๆ เปิดอย่างแผ่วเบาจนเห็นใบหน้าอันงดงามราวกับเทพธิดาปั้นออกมาถึงจะมีบาดแผลอยู่บนหน้าเพียงเล็กน้อยก็ไม่อาจลดความสวยลงได้แม้แต่นิดเดียวแม้กระทั่งตอนที่ไร้วิญญาณไปแล้วก็ตาม



“ ฮึ๊ก..... หม่าม๊าไม่จริงเป็นไปไม่ได้ หม่าม๊าแค่หลับใช่ไหมคะ หรือหม่าม๊าแค่แกล้ง ตื่นสิคะ
ตื่นมาบ่น มาด่า จะตี หรือจะกักบริเวณไม่ให้ออกไปเที่ยว ตื่นมาหายัยหนูของหม่าม๊าสิคะ อย่าทิ้งยัยหนูของหม่าม๊าไป"
ฉันกอดแม่ของฉันจนไม่กลัวว่าแม่ของฉันจะเจ็บเลยสักนิด
ฉันได้แต่พร่ำขอโทษที่ทำให้แม่ต้องเสียใจกับเรื่องของฉัน


แล้วก็เขย่าร่างไร้วิญญาณเพื่อให้ฟื้นขึ้นมากลับมาอยู่กับฉันไปตลอดชีวิต ฉันอยาก อยากที่จะแก้ตัวกับสิ่งที่ฉันทำพลาดไป


“ หม่าม๊าไหนบอกจะอยู่ด้วยกันตลอดชีวิตไง ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ ตื่นสิ ตื่น
ไม่มีหม่าม๊าหนูจะใช้ชีวิตยังไง " ฉันเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ เริ่มนั่งบนพื้นดิ้นทุรน ทุรายเหมือนใจจะขาดอยู่ตรงนี้ให้ได้


“ พอเถอะโยโกยามะ ซากุระแม่เขาไปสบายแล้ว ปล่อยให้แม่หลับอย่างสบายเถอะ" พ่อกอดฉันแน่น เมื่อฉันยังกรีดร้องดิ้นทุรน ทุรายไม่หยุดน้ำตาที่ฉันไม่เคยเห็นจากพ่อหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย



พ่อและยัยตัวเล็กลากฉันออกจากห้องเก็บศพอย่างทุลัก ทุเล ซึ่งฉันพยายามใช้มือคว้าแม่ของฉันอย่างอาวรณ์






ฉันนั่งร้องไห้เงียบๆ คนเดียวอยู่ในห้องของฉัน พ่อหรอกำลังทำเรื่องรับศพแม่มาทำพิธี ส่วนยัยตัวเล็กก็อยู่ของห้องข้างๆ ฉันนี่แหละ


ฉันลุกขึ้นพร้อมปาดน้ำตาแล้วออกจากห้องไป




ก๊อกๆๆๆๆ

เคาะอยู่นานนานก็ไม่มีเสียงตอบรับฉันตัดสินใจเปิดเข้าไปในห้อง เดินไปไม่กี่ก้าวก็เห็นยัยตัวเล็กนั่งกอดเข่าอยู่ข้างล่างเตียงพร้อมกับสะอื้นไห้


ฉันนั่งคุกเข่าต่อหน้าก่อนจะใช้แขนโอบกอด เราทั้งสองคนร้องไห้โดยไม่มีคำพูดใดๆ ออกจากปากเลยสักประโยค




3 วันผ่านไป
ฉันนั่งอยู่หน้าโลงศพเพียงคนเดียว เพราะตอนนี้มันดึกแล้ว
ยัยตัวเล็กก็หลับอยู่อีกห้อง ส่วนพ่อของฉันไปคุยกับตำรวจกลับมาก็มานั่งสีหน้าเครียดกว่าเดิมอยู่อีกห้องหนึ่ง เพราะตำรวจสรุปคดีแล้วว่า แม่ของฉันประสบอุบัติเหตุ



ตั้งแต่วันนั้นฉันยังไม่ได้หลับเลยสักนิด ฉันกลัว กลัวเหลือเกินว่าถ้าฉันหลับไปแล้ว ฉันจะไม่ได้มองร่างกายครั้งสุดท้ายของแม่


ตอนนี้ฉันไม่ได้ร้องไห้แล้วล่ะ เพราะน้ำตาของฉันมันหมดไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ฉันได้แต่มองโรงศพเงียบๆ


“ รัจจิไปนอนเถอะ พ่อจะอยู่เป็นเพื่อนแม่ หนูไปพักผ่อนเถอะ" พ่อใช้มือวางบนบ่าฉันอย่างเบามือ ฉันได้เพียงแค่ส่ายหน้าไปมา และจ้องมองไปที่แม่


“ พ่อนั่นแหละค่ะ ไปพักผ่อนเถอะพุ่งนี้ก็เป็นวันที่เผาแม่แล้ว ไปนอนเถอะนะคะ"ฉันจับมือพ่อที่วางบนบ่า



กรี๊ดดดดดด


เสียงกรีดร้องดังลั่นจนฉันกับพ่อต้องรีบเข้าไปดู เสียงน้องสาวที่ห่างจากฉันเพียงสองปี นั่งปิดหูทั้งสองอย่างสั่นเทา
จนพ่อต้องรีบเข้ากอดปลอบ



ฉันกำลังจะเดินตามพ่อไปก็หยุดชะงัก เพราะเริ่มรู้สึกเหมือนโลกมันหมุนเคว้งคว้างยังไงไม่รู้






ปึ้งๆๆๆๆ


แถมได้ยินอะไรแปลกๆ ที่ดังจากโลงศพแม่ของฉันด้วย ฉันยืนอยู่อย่างนั้นอย่างช่างใจก่อนจะเดินเข้าไป



ปึ้งๆๆๆ

เสียงเริ่มเบาลงเรื่อยๆ ฉันเลยเข้าไปเปิดฝาโลงศพทันที




แล้วชะโงกหัวไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อเห็นแล้วถึงกับเอามือปิดปากตัวเองไม่ให้กรีดร้องลั่นห้อง


ฉันตัดสินใจวิ่งไปหาพ่อด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้




“ พ่อคะ ตัวเล็ก หม่าม๊า หม่าม๊าฟื้นแล้วช่วยโทรหารถโรงพยาบาลที"



.

Share this post


Link to post
Share on other sites
มิ้วกี้อย่างน่าสงสารอ่ะ TAT /// เอ๋..... พารุฟื้นมาแล้ว....!!!!
ทำไงดี.... เรียกหมอเร็วเข้า

Share this post


Link to post
Share on other sites
พลุฟื้นแล้วววววเย้~

มิ้ลลลลลล・゚゚・(>д<)・゚゚・

Share this post


Link to post
Share on other sites
อยากจะให้มาต่อจิได้มั้ยค่ะ กำลังสนุก

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now