[FIC] Guardian & Devil S.2 -SP: WMATSUI- [Complete]

943 posts in this topic

GUARDIAN & DEVIL

 

CHAPTER

 

01  02  03  04  05  06  07  08 09  10

11  11.5  12  13  14  15  16

 

END

 

ENDING [Bad End]

 

Special Chapter (YURIA x KUMIN x KANON)

 

 

 

GUARDIAN & DEVIL II

 

CHAPTER

 

Intro

01: Fallen Angel                                                       

02: The Mysterious Girl

03: My First Friend                                           

04: Undeniable Power

05: Revealed                                                             

06: Mixed-Blood

07: Controllable                                                       

08: She's gone.

09: The Special One                                               

10: HALF

11: Your Fault, My Fault                                   

12: Caring

13: Encounter                                                     

14: Samael

15: Kill Me                                                                  

16: Last Battle?

17: Execute                                                                 

18: Requiem

19: Eternity [END]

 

Side Story I                            Side Story II                          Side Story III

 

SP: MAYUKI                    SP: KOJIYUU                       SP: WMATSUI

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-01-

 

 

 

 

                “กรี๊ดดดดดด”

 

เสียงกรีดร้องของเด็กหญิงตัวเล็กที่ล้มลงอยู่กับพื้น เด็กน้อยเผชิญหน้ากับปีศาจร้ายท่าทางน่ากลัว มันแสยะยิ้มน่ารังเกียจ และเดินตรงเข้าหาหมายจะทำร้าย

 

ทันใดนั้น ราวกับถูกกระแทกด้วยแรงมหาศาล ปีศาจตนนั้นกระเด็นไปไกลหลายร้อยฟุต เด็กน้อยเห็นเงาร่างอีกร่างหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาเธอ

 

อาจเพราะความกลัวเป็นทุนเดิม เธอไม่กล้ามองหน้าเขา ซ้ำยังหลับตานิ่ง และต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อรับรู้ถึงการสัมผัส

 

 

            “ปลอดภัยแล้ว”

 

 

เสียงที่ดูอ่อนโยนนั้น ทำให้เด็กน้อยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ด้วยท่าทางที่ยังดูกล้า ๆ กลัว ๆ เด็กหญิงพบว่าเธอนั่งอยู่ในบ้านของตัวเอง กับคนอีกคนที่ช่วยเธอไว้

 

 

            “คุณเป็นใคร”   เธอถามคน ๆ นั้น

 

            “ยังไม่จำเป็นต้องรู้หรอก”    ร่างสูงลูบศีรษะเด็กหญิงตรงหน้า    “เพราะอีกไม่นาน เราจะได้พบกันอีก”

 

            “เราจะได้เจอกันอีกหรอคะ”

 

            “ใช่ มันถูกกำหนดไว้แล้ว”     คำตอบของคนนั้นดูหนักแน่น    “มันเป็น...ชะตากรรม”

 

 

 

 

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                “กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง”

 

 

เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังอย่างต่อเนื่องจนแสบแก้วหู ทำให้เจ้าของร่างบางจำใจต้องตื่นขึ้นมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอปรับสายตาของเธอเพื่อให้ชินกับความสว่างในตอนเช้า และกดปิดนาฬิกาปลุกดิจิตอลตรงหัวเตียง

 

 

                ‘ฝันเรื่องนั้นอีกแล้ว’

 

 

นั่นคือสิ่งแรกที่เธอคิด หลังจากที่ตื่นเต็มตา ความฝันจากเศษเสี้ยวของความทรงจำที่แสนเลือนลางเมื่อสิบกว่าปีก่อน กับคำถามที่เธอยังไม่เคยได้รับคำตอบที่แน่นอน ใครกัน คือคนที่ช่วยเธอจากปีศาจร้ายตนนั้น

 

แม่เธอบอกว่าอาจจะเป็นทูตสวรรค์ซักองค์ ทูตสวรรค์ที่เต็มไปด้วยความเมตตา และโอบอ้อมอารี แล้วการเจอกันอีกครั้ง มันจะเกิดขึ้นอีกเมื่อไหร่ ...เธอยังติดค้างคำขอบคุณกับผู้นั้นอยู่

 

 

 

                หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องน้ำ จ้องมองตัวเองผ่านกระจก ก่อนจะเอื้อมมือมาจับสร้อยคอ จี้ตรงกลางสร้อยเป็นคริสตัลสีเหลืองอำพัน สร้อยที่เธอต้องรักษามันเอาไว้ยิ่งกว่าชีวิต สิ่งนี้ถูกเรียกว่า “Guardian Core”

 

ในโลกปัจจุบัน ที่เทคโนโลยีก้าวไกลจนมนุษย์สามารถเดินทางไปสู่ห้วงอวกาศ แต่จะมีใครรู้ว่า สิ่งหนึ่งที่มันไม่เคยหายไปจากโลกตั้งแต่โบราณกาล ก็คือความชั่วร้ายที่ถูกเรียกขานในนามของ “ปีศาจ”

 

 

 

หลังจากสงครามศักดิ์สิทธิ์ระหว่างพระเจ้า กับ ปีศาจจบลงเมื่อหลายพันปีก่อน จนถึงตอนนี้ ก็ยังมีปีศาจหลงเหลืออยู่บนโลก และต้องได้รับการกำจัด

 

สงครามศักดิ์สิทธิ์ เริ่มต้นเมื่อ ซามาเอล หรือที่ทุกคนเรียกขานในนาม ซาตาน และ ลูซิเฟอร์ ปีศาจร้ายผู้ปกครองนรกโลกันต์ ทั้งสองประกาศสงครามกับพระผู้เป็นเจ้า และตั้งใจฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์ มนุษย์ผู้ที่เป็นเหมือนผลิตผลของพระผู้เป็นเจ้า แม้จะมีกฎระหว่างเทวดากับปีศาจ ว่าทั้งสองฝ่ายจะอยู่กันคนละโลก โลกเบื้องบน กับโลกใต้ภิภพ ซามาเอลและลูซิเฟอร์กลับละเมิดกฎของพระเจ้า และขึ้นมายังโลกมนุษย์เพื่อก่อสงคราม

 

กองทัพปีศาจนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่มนุษย์จะรับมือ พระผู้เป็นเจ้าจึงส่งอัครเทวดาลงมาปราบ โดยมี อัครเทวดามิคาเอล เป็นแม่ทัพ ท้ายที่สุด ลูซิเฟอร์ก็ถูกอัครเทวดามิคาเอลสังหาร ส่วนซามาเอลก็สิ้นพลังและหลบหายไป ปีศาจตนอื่น ๆ ก็กระจัดกระจายไปทั่วโลก แฝงตัวและยังคอยเล่นงานเหล่ามนุษย์เมื่อมีโอกาส

 

อัครเทวดาจึงได้คัดเลือกมนุษย์จากทั่วทุกมุมโลก ทำหน้าที่เป็นผู้พิทักษ์ ในนามของอัครเทวดา คนเหล่านั้นถูกเรียกว่า การ์เดี้ยน พวกเขาได้รับการ์เดี้ยนคอร์ ตัวกลางที่หลอมรวมจิตวิญญาณของการ์เดี้ยนและอำนาจแห่งพระผู้เป็นเจ้า ทำให้ผู้ครอบครองมีพลังมากกว่ามนุษย์ปกติ พลังในการต่อสู้ พลังในการเยียวยา พลังในการกำจัดปีศาจ เพื่อสร้างความสงบสุขให้โลก

 

บรรดาการ์เดี้ยนต่างก็ทำหน้าที่ที่ตนเองได้รับมอบหมายอย่างเต็มความสามารถ จากรุ่นสู่รุ่น จนถึงกาลปัจจุบัน

 

 

เธอเองก็เป็นการ์เดี้ยนเช่นกัน มัตสึอิ เรนะ ลูกหลานของตระกูลผู้รับใช้อัครเทวดาใต้นามเซนต์มิคาเอล

 

แต่เรื่องดังกล่าวถูกปกปิดเป็นความลับ ไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นการ์เดี้ยน นอกจากการ์เดี้ยนด้วยกันเอง การรวมกลุ่มของบรรดาการ์เดี้ยนในแต่ละเมืองทั่วโลกเกิดขึ้นเพียงไม่กี่ร้อยปีที่ผ่านมา แต่ก่อนการ์เดี้ยนจะทำงานเพียงลำพัง การรวมกลุ่มเกิดขึ้นเพื่อร่วมมือกันต่อสู้ และพัฒนาวิทยาการในการกำจัดปีศาจที่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ อาจเพราะโลกยุคปัจจุบัน ความตกต่ำทางจิตใจของมนุษย์เพิ่มมากขึ้น เป็นสิ่งที่ทำให้ปีศาจมีความแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้นเช่นกัน

 

 

 

                เรนะเดินออกมาจากห้องน้ำ เมื่อเธอแต่งตัวเรียบร้อย เธอก็หยิบกระเป๋าของเธอขึ้นมาสะพาย และไม่ลืมที่จะพกดาบสั้นติดตัวไปด้วย

 

ปลายทางของเธอเช้านี้ ไม่ใช่จุดบอดของเมืองที่เต็มไปด้วยปีศาจ อีกด้านหนึ่งในชีวิตของเธอ เธอก็เป็นเพียงมัตสึอิ เรนะ พนักงานกินเงินเดือนธรรมดา ๆ คนหนึ่ง

 

 

 

 

……………………………….

 

 

 

 

 

 

 

                หญิงสาวเดินขึ้นมาจากสถานีรถไฟใต้ดิน เมืองที่เธออยู่เต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา และตอนนี้ทุกคนมีจุดหมายเดียวกัน คือการเดินเข้าไปในอาคารสี่เหลี่ยมทั้งหลายที่ตั้งตะหง่านอยู่เต็มท้องถนน

 

เสียงจอแจของการจราจร เสียงก่อสร้างอาคารหลังใหม่ที่ผุดขึ้นมาไม่เคยหยุด เสียงพูดคุยที่ดังจนหนวกหู ภายในความวุ่นวายนั้น เรนะรู้ดีว่ายังมีบางอย่างซุกซ่อนอยู่ ความมุ่งร้าย ที่เกิดขึ้นจากพลังของเหล่าปีศาจ แต่นี่ยังไม่ใช่เวลาที่เธอจะเริ่มงานของเธอ ในฐานะการ์เดี้ยน อย่างน้อยก็ไม่ใช่ท่ามกลางสายตาผู้คนนับพันแบบนี้

 

เธอเดินเข้าไปในอาคารแห่งหนึ่ง ตอกบัตรเหมือนพนักงานทั่วไป และเข้าไปในห้องทำงานของเธอ

 

 

                “มัตสึอิซัง พวกมือปืนส่งข่าวมาอีกแล้ว”    ชายหนุ่มหน้าตาดีเดินมาหาเรนะที่โต๊ะทำงาน เธอนั่งลงและมองเอกสารที่เพื่อนร่วมงานเอามาให้ มือปืนที่พูดถึง จะเรียกว่านักข่าวอิสระ หรือนักข่าวใต้ดินก็อาจจะได้ ข่าวที่ได้มากจากคนพวกนี้ บางข่าวก็ดูน่าสนใจ แต่บางข่าวก็ทิ้งลงถังขยะได้ทันทีโดยไม่ต้องอ่านเนื้อความ

 

 

เรนะทำงานเป็นกองบรรณาธิการของแทปลอยด์ฉบับหนึ่ง เรียกกันคุ้นปากว่าหนังสือพิมพ์แจกฟรี จุดขายของแทปลอยด์ที่เธอทำอยู่ มักจะเน้นไปในเรื่องราวลี้ลับ การฆาตกรรมแปลก ๆ เรื่องราวที่ยังไม่สามารถหาทางพิสูจน์ได้ สิ่งเหล่านี้ล้วนดึงดูดใจมนุษย์

 

แต่เป้าหมายของเรนะมีมากกว่านั้น เพราะบางทีการตายที่เหลือเชื่อ มันเกิดขึ้นจากการกระทำของปีศาจ และข่าวที่เธอได้มา เป็นข้อมูลชั้นดีที่จะทำให้เธอสามารถลงไปตรวจสอบ และกำจัดปีศาจตัวต้นเหตุเหล่านั้นได้

 

 

เธอเริ่มงานประจำของเธอ โดยทำหน้าที่คัดกรองข้อมูลก่อนจะส่งไปยังหัวหน้ากอง งานน่าเบื่อ ซึ่งแตกต่างกับตัวตนอีกด้านของเธออย่างสิ้นเชิง

 

 

 

 

 

…………………………

 

 

 

 

 

 

                ตกเย็น เพื่อนของเธอตั้งแต่สมัยเรียนนัดเจอกัน คืนวันศุกร์ของหญิงสาววัยทำงาน มีอะไรให้ทำไม่มากนัก และการมาเจอกันทุกครั้งเพื่อนของเธอมักจะถามเธอเป็นประจำเกี่ยวกับงานที่เธอทำ

 

มันคงดูไม่น่าอภิรมย์เท่าไหร่สำหรับใครหลาย ๆ คน ที่ต้องทำงานเกี่ยวกับเรื่องลี้ลับ ภาพศพ ภาพคนตาย ภาพการฆาตกรรม

 

 

                “เป็นฉันนะ เห็นภาพพวกนั้นคงเป็นลมไปแล้ว”    เพื่อนคนหนึ่งของเรนะบอก

 

                “ยิ่งถ้าเห็นแบบของจริงนะ ฉันตายดีกว่า ว่าแต่เรนะน่ะ เคยเห็นศพจริง ๆ รึเปล่า แบบที่หนังสือพิมพ์ของเรนะชอบเล่นข่าวน่ะ”

 

 

 

เรนะยิ้ม ๆ ไม่ได้ตอบคำถามของเพื่อน เคยเห็นแบบในแทปลอยด์รึเปล่าน่ะหรอ ยิ่งกว่านั้นเธอก็เคยเห็นมาแล้ว

 

 

 

 

 

                หลังจากแยกย้ายกันกลับ ระหว่างทาง เรนะรับรู้ถึงกลิ่นไอของปีศาจจากมุมอับในย่านบันเทิงของเมือง กลิ่นไอที่ทำให้ผัสสะทั้งร่างกระตุกวูบ

 

เรนะรีบเดินไปทางนั้น ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทร การรับรู้ไอปีศาจที่รุนแรงมากกว่าทุกครั้งบอกให้รู้ว่า เธอไม่สามารถเอาชนะปีศาจตนนี้ได้ง่ายนัก

 

 

                “ไม่รับโทรศัพท์สักทีนะ ยูกิ”

 

 

เรนะพูดถึงชื่อของคน ๆ หนึ่ง ที่เป็นการ์เดี้ยนเช่นเดียวกัน คาชิวากิ ยูกิ นอกจากเป็นผู้ร่วมงาน ยูกิยังเป็นญาติของเรนะอีกด้วย เธออยากให้ยูกิมาช่วย แต่อีกฝ่ายติดต่อไม่ได้

 

เรนะยังคงเดินต่อไปในทางเดินแคบ ๆ ไม่อยากปล่อยให้เป้าหมายที่เจอหลุดรอดไป แม้ยังไม่มั่นใจว่าเธอจะสามารถจัดการปีศาจที่เธอเจอได้เพียงลำพังหรือไม่

 

เสียงน้ำที่หยดลงมาจากท่อแอร์ลงแอ่งน้ำด้านล่างดังเป็นจังหวะ กลิ่นอับของทางเดินที่ไม่มีคนใช้ กลิ่นไอของปีศาจที่เรนะยังไม่เห็นว่าเป็นปีศาจแบบไหน

 

เธอเปิดกระเป๋า และหยิบดาบสั้นของเธอออกมา การ์เดี้ยนคอร์เปล่งแสงขึ้นเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้

 

 

 

                “ฟึ้บ”

 

 

และยังไม่ทันที่เรนะจะได้ตั้งตัว ปีศาจก็ปรากฏตัวขึ้นทางด้านหลังของเรนะ เรนะรีบหันไปเผชิญหน้า และชักดาบออกมาด้วยสัญชาตญาณ ดาบเพิ่มขนาดความยาวโดยอัตโนมัติ กลายเป็นคาตานะเล่มคมที่ทำจากเงินแท้ มีไว้เพื่อปลิดชีพปีศาจทั้งปวง

 

เธอฟันเข้าใส่ร่างกายที่แสนน่าเกลียดตรงหน้า ร่างกายที่หลอมลวมด้วยเนื้อหนังมังสาแสนแข็งแกร่ง ใบหน้าที่ไม่สามารถอธิบายได้ว่าน่ารังเกียจเพียงใด ปีศาจที่ดูดกลืนจิตใจด้านมืดของมนุษย์

 

ปีศาจตนนั้นหลบดายของเรนะได้อย่างเฉียดฉิว เมื่อหลบได้มันก็รีบพุ่งเข้าประชิดตัว ตั้งใจจะคว้าตัวเรนะเอาไว้ เธอรีบดีดตัวหลบออกมา เรนะประเมินปีศาจตรงหน้า การต่อสู้ระยะประชิด ทำให้พอคาดเดาได้ว่าปีศาจตนนี้ไม่ได้มีพลังอำนาจพิเศษนอกเหนือจากนี้ แต่ความแข็งแกร่ง คงมีไม่น้อย

 

การจะฆ่าปีศาจเหล่านี้ได้ ต้องอาศัยอาวุธที่ทำงานเงินแท้ และผ่านการลงอาคม โดยจุดตายของปีศาจมีอยู่สองที่ คือที่หัวใจ และการตัดคอ

 

เรนะพุ่งเข้าใส่ปีศาจอีกครั้ง มันยื่นแขนมาหมายจะจับตัวเรนะ แต่เรนะไวกว่า เธอวาดดาบเข้าใส่ แขนของปีศาจตนนั้นขาดลงทันที เลือดสีดำไหลรดไปทั่วพื้นคอนกรีต และไม่รอให้มันได้ตั้งตัว เรนะตัดแขนอีกข้างของมัน ก่อนจะก้มตัวฟันเข้าใส่ข้อพับขาจนมันล้มลง

 

ปีศาจคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเรนะ ในสภาพไร้แขน ถึงเวลาปิดฉาก เรนะเงื้อดาบขึ้นสุดแขนหมายตัดศีรษะ แต่เธอถึงกับชะงัก เมื่ออยู่ ๆ ก็มีแขนปรากฎออกมาจากทางด้านหลังของปีศาจตัวนั้น พุ่งตรงเข้าบีบคอของเธอ ยกเธอขึ้นเหนือพื้น และเหวี่ยงเธอไปกระแทกกำแพงอิฐเต็มแรง

 

เรนะทรุดตัวลง ปีศาจตนนั้นลุกขึ้น  เรนะหันมองดาบของตัวเองที่ตกอยู่ข้าง ๆ ตั้งใจจะหยิบขึ้นมาต่อสู้ ปีศาจตนนั้นก็ตั้งใจพุ่งเข้าทำร้ายเธอเช่นกัน ไม่รู้ว่าปีศาจ หรือเธอที่จะเร็วกว่ากัน

 

ทันใดนั้น มีร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเรนะ เรนะมองแผ่นหลังของผู้ที่ปรากฏตัวต่อหน้า เพียงแค่เขายกมือขึ้น ปีศาจตนที่กำลังทำร้ายเรนะ ก็กระเด็นไปไกลจนสุดทาง

 

 

                “แก...”    ปีศาจตนนั้นเงยหน้ามอง ก่อนที่จะมีสีหน้าตกใจ และจะรีบหายไปจากตรงนั้น

 

 

เรนะได้แต่มองเหตุการณ์ตรงหน้า และพยายามตามสถานการณ์ให้ทัน เธอเบนสายตากลับมามองแผ่นหลังของผู้ที่ช่วยเธอเอาไว้ เขาค่อย ๆ หันมามองเธอ

 

 

                ‘การ์เดี้ยนงั้นหรอ’

 

 

เพราะเป็นใบหน้าของหญิงสาว ที่ไม่ต่างจากคนธรรมดาทั่วไป แต่เรนะต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ทันที เมื่อรับรู้ถึงไอปีศาจจากร่างกายของหญิงสาวคนนั้น ไอปีศาจแสนรุงแรง ที่เธอรับรู้ก่อนหน้า กลับมาจากผู้ที่ยืนอยู่ต่อหน้าเธอ เธอรีบเอื้อมมือคว้าดาบ แต่ช้าไป

 

เพียงแค่เขาขยับมือ ดาบของเรนะก็กระเด็นไปไกล เรนะรู้ทันทีว่าปีศาจตนนี้ คือปีศาจขั้นสูงที่สามารถควบคุมพลังจิตได้ ปีศาจตนนั้นมองเรนะด้วยดวงตาลุกโชน ร่างกายของเรนะเหมือนถูกตรึงด้วยของหนักหลายสิบตัน ไม่สามารถขยับหนีไปได้

 

 

 

                “มนุษย์ เจ้าคิดจะต่อกรกับข้าอย่างนั้นหรือ”    คำถามจากน้ำเสียงก้องกังวาล ปีศาจที่อยู่ในรูปลักษณ์ของหญิงสาวหน้าคม ดวงตาสีแดงเพลิงจดจ้องเรนะไม่วางตา

 

                “แกเป็นปีศาจ”    เรนะไม่คิดว่าจะเป็นอย่างอื่น และมันเป็นปีศาจที่มีอำนาจเกินกว่าที่เธอจะต่อกร

 

                “ใช่ บุตรแห่งลูซิเฟอร์”

 

 

และคำตอบของผู้ที่ยืนอยู่ เล่นเอาเรนะตาเบิกโพลง ลูซิเฟอร์ ปีศาจผู้แข็งแกร่ง ที่ถูกสังหารในสงครามศักดิ์สิทธิ์ แต่เธอไม่เคยรู้ว่าลูซิเฟอร์มีทายาท ไม่มีใครเคยรู้

 

 

                “แกต้องการอะไร”

 

 

เรนะถาม ปีศาจร้ายย่อตัวลง โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของเรนะ เรนะพยายามหันหน้าหนี

 

 

                “ข้าได้กลิ่นความหวาดกลัว การ์เดี้ยนที่เต็มไปด้วยความกลัว”    เขาจับปอยผมของเรนะเล่น

 

                “ข้าไม่ได้กลัว และแกเจ้าปีศาจ แกไม่มีสิทธิ์แตะต้องตัวข้า”   เรนะแผดเสียง แต่เขายังไม่ยอมถอยออกไป    “และข้าไม่เข้าใจ ว่าแกมาช่วยข้าทำไม”

 

                “ช่วยงั้นหรอ”   บุตรแห่งลูซิเฟอร์หัวเราะออกมาทันที เสียงหัวเราะที่น่าสะพรึง และกรีดแทงผู้ฟังให้รู้สึกหวาดกลัวขึ้นจับใจ    “ข้าเนี่ยนะ จะยื่นมือเข้าช่วยช่วยมนุษย์ชั้นต่ำ เจ้าต่างหากที่เข้ามาแทรกกลางระหว่างการต่อสู้ของข้า กับปีศาจตนนั้น และสภาพของเจ้าในตอนนี้ ยิ่งแสดงให้เห็นว่าผู้ที่มีฝีมือพอที่จะต่อกรกับมันคงมีแต่ข้า หาใช่การ์เดี้ยนไร้กำลังอย่างเจ้า”

 

 

ปากกล้าเหลือเกิน เรนะมองบุตรแห่งลูซิเฟอร์ด้วยแววตาไม่พอใจ แต่เธอไม่สามารถทำอะไรได้ในตอนนี้

 

 

                “แต่เจ้าดันมาอยู่ในที่ที่เจ้าไม่ควรอยู่ ดังนั้น...”

 

 

แววตาของบุตรแห่งลูซิเฟอร์ดูเหี้ยมโหดมากยิ่งขึ้น เรนะคิดว่านี่อาจจะเป็นจุดจบของเธอก็ได้ ในสถานการณ์แบบนี้... จะมีใครมาช่วยเธอเหมือนตอนที่เธอยังเด็กมั้ย ทูตสวรรค์องค์นั้นที่เคยช่วยเหลือเธอเอาไว้...

 

 

บุตรแห่งลูซิเฟอร์ยิ้มเหยียด และมองเรนะผ่านดวงตาสีเพลิง เขาเอื้อมมือมาจับใบหน้าของเรนะ แม้เธอจะพยายามขัดขืน แต่ก็ไม่สามารถหลบหนีไปได้ ฝ่ามือที่เย็นเยียบประทับลงบนใบหน้าของหญิงสาว ณ ขณะนั้น สติของเรนะก็ดับวูบลง

 

 

 

……………………………

 

 

 

TBC.

 

 

 

 

 

 

 

เล่นของยากซะแล้วสิครับ

 

เดี๋ยวเปิดตัวละครหลักอย่างเป็นทางการอีกตัวหนึ่ง แล้วค่อยใส่หัวเรื่องแล้วกันครับ ว่าคน ๆ นั้น เป็นใคร

 

ตอนนี้ให้เฮียเขานำเรื่องไปก่อนเลยครับ ฮัดช่า!!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites

เรนะนี่เป็นของคู่กับคาตานะจริง(ดูเท่ดี+วาดมันส์ด้วยพะย่ะค่ะ#ไม่เกี่ยวล่ะ) เป็นฟิคที่...ชอบมากแหะแบบนี้ ฟิคแนวนี้ของโปรดเลย>w<

สู้ต่อไปค่ะไรท์เตอร์งานนี้ปูเสื่อกางเต้นท์ก่อกองไฟรอค่ะ!!!!

Geki-san likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

มัน สวด ยอด!!

 

จะแฟนตาซีไปไหน บุตรลูซิเฟอร์จะเอาเรนะไปทำหยั่ง ~~

Share this post


Link to post
Share on other sites
บุตรลูซิเฟอร์นี่ขอเดา ว่า เจคุง....อิอิอาจจะหน้าแตกก็ได้5555
รอติดตามตอนต่อไปอยุ่นะคะ
เนื้อเรื่องแนวนี้ต้องค้นเนื้อหามาเยอะพอสมควร เยี่ยมเลย ชอบบ><

Share this post


Link to post
Share on other sites
เย้! สนุกดีค่ะ
แลดูแฟนตาซี -..-

Share this post


Link to post
Share on other sites

บุตรลูซิเฟอร์ที่ดูหล่อเลวอย่างนั่นมันต้องเป็น J คุงสินะลุงว์!!! โซเดมาคอม โซเดมาคอม โซเดมาคอม
โซเดมาคอม

Share this post


Link to post
Share on other sites

เย้ๆ แฟนตาซีแบบดาร์คๆ ><

เหมือนกำลังดูอนเมอยู่เลยอ่ะ 555+

Share this post


Link to post
Share on other sites

โอ้วว แฟนตาซี ชอบเจ้าค่ะ

สนใจอยากรู้ตัวจริงของคนที่ช่วยเรนะไว้ตอนเด็กมากกว่า หุหุ

"ชะตากรรม"แบบไหนที่ทำให้"เขา"และ"เธอ"ต้องมาเจอกัน

Share this post


Link to post
Share on other sites

เรนะนี่เป็นของคู่กับคาตานะจริง(ดูเท่ดี+วาดมันส์ด้วยพะย่ะค่ะ#ไม่เกี่ยวล่ะ) เป็นฟิคที่...ชอบมากแหะแบบนี้ ฟิคแนวนี้ของโปรดเลย>w<

สู้ต่อไปค่ะไรท์เตอร์งานนี้ปูเสื่อกางเต้นท์ก่อกองไฟรอค่ะ!!!!

 

ครับ เรนะกับคาตานะ ไม่มีอะไรเหมาะไปกว่านี้อีกแล้วครับ แต่เอาทั้งปูเสื่อ กางเต้นท์ ก่อกองไฟรอเลยหรอครับ *0*

 

 

มัน สวด ยอด!!

 

จะแฟนตาซีไปไหน บุตรลูซิเฟอร์จะเอาเรนะไปทำหยั่ง ~~

 

นั่นน่ะสิครับ จะแฟนตาซีไปไหน!!!!

 

 

บุตรลูซิเฟอร์นี่ขอเดา ว่า เจคุง....อิอิอาจจะหน้าแตกก็ได้5555
รอติดตามตอนต่อไปอยุ่นะคะ
เนื้อเรื่องแนวนี้ต้องค้นเนื้อหามาเยอะพอสมควร เยี่ยมเลย ชอบบ><

 

เจคุง อืม... อืม... อืม... อืมอะไรมากมาย ฮ่า

ผมค้นข้อมูลเรื่องนี้จนไม่เป็นอันทำงานละ อ้าว เลว 555

Share this post


Link to post
Share on other sites

เย้! สนุกดีค่ะ
แลดูแฟนตาซี -..-

 

ไม่ใช่แค่แลดูครับ แฟนตาซีเน้น ๆ เลย ฮือออ เล่นของยาก

 

 

บุตรลูซิเฟอร์ที่ดูหล่อเลวอย่างนั่นมันต้องเป็น J คุงสินะลุงว์!!! โซเดมาคอม โซเดมาคอม โซเดมาคอม
โซเดมาคอม

 

ทำไมหล่อเลวถึงได้กลายเป็นจุดขายของไอ้ลูกสาวล่ะนั่น 555

แล้วทำไม โซเดมาคอม มันเต็มไปหมดเบย!!!!

 

 

ปูเสื่อรอๆเจ้าค้า ฟิคแนวนี้ชอบสุดๆ

 

เดี๋ยวเอาตอนต่อมาลงอย่างไวเลยครับ

 

 

เย้ๆ แฟนตาซีแบบดาร์คๆ ><

เหมือนกำลังดูอนเมอยู่เลยอ่ะ 555+

 

แต่งสนองนีดตัวเองล้วน ๆ ครับ

ถ้าจินตนาการได้แบบอนิเมะที่ดูก็เวิร์คเลยครับ

 

 

โอ้วว แฟนตาซี ชอบเจ้าค่ะ

สนใจอยากรู้ตัวจริงของคนที่ช่วยเรนะไว้ตอนเด็กมากกว่า หุหุ

"ชะตากรรม"แบบไหนที่ทำให้"เขา"และ"เธอ"ต้องมาเจอกัน

 

คนที่ช่วยเรนะตอนเด็ก ๆ เป็นใครกันน้อ!!!

ต้องรอดูครับ ว่า ชะตากรรม นั้นคืออะไร

 

 

ปลูกบ้านรออ่าน(เป็นจริงเป็นจังมาก)

 

เป็นจริงเป็นจังมากจริง ๆ ครับ

 

 

ขุดรูรอ(?)

 

มนุษย์รู??? *0*

 

 

เย้ๆ แฟนตาซี 

 

แฟนตาซี ๆๆๆๆ

 

 

 

 

 

เดี๋ยวเย็นนี้มาลงตอน 2 ครับผม เย้ว!!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites

-02-

 

 

 

 

 

 

 

            “เราจะได้เจอกันอีกหรอคะ”   เด็กหญิงถามออกมาด้วยน้ำเสียงสงสัย

 

            “ใช่ มันถูกกำหนดไว้แล้ว”    ภาพใบหน้าที่แสนเลือนรางนั้น ตอบคำถามเธอ    “มันเป็น...ชะตากรรม”

 

 

 

 

 

.......................................

 

 

 

 

 

 

 

 

                ความเจ็บปวดทั่วทั้งร่าง ค่อย ๆ ย้อนกลับมา เมื่อสติของเรนะกลับคืน เธอนอนคว่ำอยู่ที่ไหนสักแห่ง และเมื่อเธอดีดตัวขึ้นมาด้วยความตกใจ เธอก็พบว่า เธอนอนอยู่บนเตียงของเธอ

 

 

                “ฝัน...”  

 

 

เรนะขมวดคิ้วเข้าหากัน ฝันเรื่องเดิมเรื่องนั้น แล้วเรื่องก่อนหน้าที่เกิดขึ้นล่ะ เธอจำได้ว่าเธอเจอกับบุตรแห่งลูซิเฟอร์ ปีศาจที่เธอไม่เคยได้ยินถึงการเรียกขานมาก่อนในชีวิต แล้วนั่นคือฝันด้วยรึเปล่า

 

เพราะถ้าเป็นเรื่องจริง ทำไมเธอยังมีชีวิตอยู่ เธอจำได้ว่าก่อนที่สติของเธอจะขาดหาย บุตรแห่งลูซิเฟอร์จับใบหน้าของเธอ เพื่อหวังดูดกลืนวิญญาณของเธอไม่ใช่หรอ

 

เรนะเอื้อมมือมาจับเหนือหน้าอกของตน การ์เดี้ยนคอร์ยังอยู่ เธอตรงไปที่กระจก พบรอยช้ำจาง ๆ รอบคอ ร่องรอยการต่อสู้กับปีศาจตนแรก ก่อนจะพบกับบุตรแห่งลูซิเฟอร์ ถ้าอย่างนั้น เรนะหันไปมองรอบห้อง…

 

เธอหลุดพ้นจากเงื้อมือของปีศาจร้ายตนนั้น และกลับมาอยู่ที่ห้องของเธอได้อย่างไร เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หลังจากที่เธอหมดสติไป

 

ในขณะที่เธอกำลังหาเหตุผลให้กับการมีชีวิตอยู่ของเธอ เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เธอรีบเดินไปที่กระเป๋าสะพาย ล้วงมือเข้าไป สิ่งแรกที่เธอเจอไม่ใช่โทรศัพท์ หากแต่เป็นดาบสั้น ดาบสั้นที่เธอจำได้ว่าถูกปัดกระเด็นไปไกล แต่ตอนนี้มันกลับอยู่ในปลอกเหมือนไม่ได้ถูกใช้งาน

 

ก่อนที่เธอจะหยิบโทรศัพท์ที่ยังส่งเสียงดังรบกวนไม่หยุด เธอมองชื่อที่หน้าจอ เมื่อวานโทรหาแทบตายกลับไม่ยอมรับ ทำไมเช้านี้ถึงโทรมาได้ ถ้ารับสายตั้งแต่เมื่อวาน เรนะอาจไม่ต้องมาคิดหาเหตุผลว่าทำไมเธอถึงรอดมาได้

 

 

                “ว่าไง ยูกิ”  เรนะกรอกเสียงผ่านมือถือของเธอ

 

                “เมื่อคืนที่เรนะโทรมา มีอะไรงั้นหรอ”

 

                “แล้วทำไมเมื่อคืนยูกิไม่รับโทรศัพท์”

 

                “ยูโกะซังเรียกฉันเข้ามาคุยเรื่องการปรับปรุงอาวุธ และก็อยู่ใน Lap ทั้งคืน ว่าแต่เรนะยังไม่บอกเลยว่าทำไมถึงโทรมา”

 

                “ฉันเจอปีศาจ”    เรนะตอบรับเสียงเนือย ๆ

 

                “จริงหรอ แล้วเรนะสู้กับมันคนเดียวอย่างนั้นหรอ”

 

                “เรื่องรายละเอียดเดี๋ยวฉันเล่าให้ฟังก็แล้วกัน ตอนนี้อยู่ที่บ้านของยูโกะซังใช่มั้ย”

 

                “ใช่”

 

                “งั้นเดี๋ยวฉันเข้าไป”

 

 

ยูโกะ โอชิมะ ยูโกะ เศรษฐีตระกูลดังของเมือง เธอเป็นอีกคนที่เกิดในตระกูลการ์เดี้ยน และเธอใช้บ้านของเธอเป็นจุดรวมพลของเหล่าการ์เดี้ยนในเมืองแห่งนี้ ถึงเวลาที่เรนะจะต้องไปที่บ้านของยูโกะ แต่ไม่ใช่เพื่อเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ยูกิรู้เพียงเท่านั้น เธอยังต้องการรู้เรื่องราว ของปีศาจที่กล่าวอ้างว่าเป็น ‘บุตรแห่งลูซิเฟอร์’ อีกด้วย

 

 

 

.......................................

 

 

 

 

 

 

                “บุตรแห่งลูซิเฟอร์”

 

 

คนในห้องนั่งเล่นพูดออกมาพร้อมกัน เมื่อเรนะเล่าว่าเธอไปเจอกับปีศาจตนไหนมา

 

 

                “ไม่เคยได้ยินมาก่อน”    หญิงสาวคนหนึ่งพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่ว่าจะดีใจ ตกใจ ตื่นเต้น โกรธ หรือแม้แต่เสียใจ เธอก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน วาตานาเบะ มายุ ผู้รับใช้อัครเทวดาใต้นามเซนต์รามีเอล เธอเป็นเหมือนคลังข้อมูลเคลื่อนที่ของกลุ่ม  

 

                “เธอได้ยินมาไม่ผิดใช่มั้ย”    คำถามจากหญิงสาวที่ไว้ผมยาวสีดำขลับ หน้าตาเธอดูตื่นตกใจผิดกับคนอีกคนลิบลับ คาชิวากิ ยูกิ ผู้รับใช้อัครเทวดาใต้นามเซนต์ราฟาเอล

 

                “ปีศาจตนนั้นเป็นคนบอกกับฉันเอง”

 

                “บุตรแห่งลูซิเฟอร์อย่างนั้นหรอ ไม่ได้ยินชื่อของปีศาจชั้นสูงแบบนั้นมานานมาก”   ร่างเล็กพูดพร้อมจับปลายคางตัวเองด้วยสีหน้าครุ่นคิด เจ้าของคฤหาสน์โอชิมะ โอชิมะ ยูโกะ ผู้รับใช้อัครเทวดาใต้นามเซนต์กาเบรียล

 

                “ปีศาจตนนั้นเป็นผู้ใช้พลังจิต และดูเหมือนจะแข็งแกร่งมากด้วย”  เรนะอธิบายถึงสิ่งที่เธอเจอมา

 

                “แล้วเรนะรอดมาได้ยังไง”    หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งถามเรนะ เธอทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ ยูโกะ โคจิมะ ฮารุนะ ผู้รับใช้อัครเทวดาใต้นามเซนต์อูรีเอล หญิงสาวที่ได้รับความสามารถในการสร้าอาคมอันแข็งแกร่งให้กับอาวุธของเหล่าการ์เดี้ยน

 

 

เรนะส่ายศีรษะ เธอไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้ นั่นสิ เธอรอดมาได้ยังไง

 

                “ฉันไม่รู้เหมือนกัน ตอนนั้น ปีศาจตนนั้นตั้งใจจะดูดกลืนวิญญาณของฉัน จนฉันหมดสติลง มารู้ตัวอีกที ฉันก็ตื่นขึ้นมาในห้องของฉันแล้ว”

 

                “อาจเหมือนกับที่เคยเกิดกับเรนะตอนเด็ก ๆ รึเปล่า ที่มีใครบางคนมาช่วยเรนะเอาไว้”    ยูกิพูดในสิ่งที่เรนะฝันถึงมาตลอด

 

                “แล้วใครล่ะ ทูตสวรรค์อย่างนั้นหรอ จะเป็นไปได้อย่างนั้นหรอ”    ถึงทุกคนเป็นผู้รับใช้ของอัครแทวดา แต่ก็ไม่เคยมีใครได้พบอัครเทวดา หรือแม้แต่เทวทูตทั่วไป    “เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ฉันอยากรู้เรื่องของ บุตรแห่งลูซิเฟอร์ มากกว่า”

 

                “นั่นสิ การปรากฏตัวของบุตรแห่งลูซิเฟอร์ มันหมายความว่ายังไง เพราะไม่มีใครเคยได้รับรู้มาก่อน ถึงตัวตนของปีศาจตนนั้น”  

 

 

ยูโกะลุกขึ้น และเดินหายไปจากห้อง คงไปที่ห้องทำงานของเธอ ส่วนมายุ หันไปจดจ่อกับ Laptop และค้นหาข้อมูลจากเครือข่ายการ์เดี้ยนทั้งหมดที่ติดต่อกันทั่วโลก

 

 

 

 

 

……………………………..

 

 

 

 

 

 

 

 

                แต่จนแล้วจนรอด ก็ยังไม่มีใครได้รับคำตอบ เรนะเลยตัดสินใจมาที่ห้องสมุดของเมือง ห้องสมุดที่เธอคุ้นเคย ช่วงเวลาที่บทความในแทปลอยด์ไม่มีอะไรน่าสนใจ เธอก็จะอาศัยข้อมูลจำพวกตำนานโบราณ หรือไม่ก็ขุดเอกสารเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมแปลก ๆ ในสมัยก่อนมาใช้จากห้องสมุดแห่งนี้

 

เรนะเดินไปตรงชั้นหนังสือที่อยู่มุมสุดของห้องโถง เลือกหาหนังสือเกี่ยวกับตำนานปีศาจที่น้อยคนจะสนใจหยิบมันออกมาอ่าน เรนะก็เป็นหนึ่งคนที่ไม่เคยคิดจะหยิบมาอ่านถ้าไม่ใช่เรื่องงาน แต่ไม่ใช่สำหรับวันนี้

 

 

 

 

 

                ตำนานแห่งลูซิเฟอร์มีด้วยกันหลายแขนง บ้างอ้างว่าลูซิเฟอร์คือซาตาน บ้างก็บอกว่าทั้งสองไม่ใช่ปีศาจตนเดียวกัน แน่นอนว่าบรรดาการ์เดี้ยนล้วนรู้ดีว่าทั้งสองเป็นปีศาจคนละตน แต่ความร้ายกาจที่ปีศาจทั้งสองมี ไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน นอกจากนี้ ยังมีส่วนที่อธิบายเรื่องของลูซิเฟอร์ไว้เหมือนกันก็คือ เดิมทีลูซิเฟอร์เป็นอัครเทวดาองค์แรกที่พระเจ้าสร้างขึ้น เป็นอัครเทวดาที่พระเจ้าทรงโปรดปราน แต่ได้กระทำความผิด หวังเทียบเคียงกับพระผู้เป็นเจ้า จนถูกขับไล่ลงมาจากสวรรค์ ‘The Fallen Angle’ จากอัครเทวดารูปงาม จิตใจก็แปรเปลี่ยน และเต็มไปด้วยความริษยา ทำให้ลูซิเฟอร์กลายเป็นปีศาจร้ายที่แสนน่ากลัว และคิดต่อกรกับพระเจ้า

 

แต่ไม่เคยมีที่ใดกล่าวถึง บุตรแห่งลูซิเฟอร์ ไม่มีแม้ซักตำนาน และแม้แต่คำบอกเล่าของการ์เดี้ยนด้วยกัน ก็ยังไม่เคยมี

 

 

                “บุตรแห่งลูซิเฟอร์ แกเป็นใครกันแน่”

 

 

เรนะพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะปิดหนังสือเล่มหนาที่ไม่ได้ให้ข้อมูลอะไรเลย และเมื่อเธอเงยหน้าจากหนังสือ เธอต้องตื่นตะลึงสุดตัว เพราะคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอ...

 

 

                “อยากรู้จักข้าขนาดนั้นเลยหรอ”

 

 

บุตรแห่งลูซิเฟอร์ นั่งเท้าพนักเก้าอี้ท่าทางสบายใจ ก่อนจะส่งยิ้มของปีศาจให้กับเรนะ รูปลักษณ์ของเขาไม่ได้แตกต่างจากคนธรรมดา หากคนทั่วไปมองมาที่เขา ก็คงเห็นเพียงหญิงคนหนึ่ง ผิวขาว ใบหน้าคม ผมยาวประบ่า ดวงตา... สีน้ำตาลเข้ม ไม่ได้เป็นสีแดงเพลิงเหมือนวันนั้นที่เรนะได้เจอ แต่สิ่งที่เหมือนกับเมื่อคืนก่อนก็คือ  กลิ่นไอปีศาจที่รุนแรง และร่างกายของเรนะที่ไม่สามารถขยับไปไหนได้ แม้แต่คำพูด เรนะไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้เลย

 

เธอได้แต่กรอกตาไปมา เหมือนถูกสะกดนิ่งเอาไว้ เรนะพยายามมองไปรอบ ๆ ไม่มีใครสนใจมองมาที่เธอ เหมือนไม่รับรู้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอด้วยซ้ำ บุตรแห่งลูซิเฟอร์มีท่าทางพอใจกับความโกรธในใจของเรนะไม่น้อย

 

 

                “ยิ่งเจ้าโกรธมากเท่าไหร่ ข้ายิ่งมีความสุขมากเท่านั้น เพราะอะไรรู้มั้ย เพราะปีศาจอย่างข้าดำรงอยู่ได้ด้วยความโกรธ ความเกลียดของมนุษย์หน้าโง่ทั้งหลาย”    ลูซิเฟอร์หัวเราะ ก่อนจะหายวับไปต่อหน้า แต่รนะรู้ดีว่าตอนนี้ปีศาจตนนั้นยืนอยู่ด้านหลังของเธอ

 

 

เธออยากจะหันมอง แต่ทำไม่ได้ หัวใจของเธอเต้นรัวจากความโกรธ มือของปีศาจสัมผัสที่ไหล่ของเธอ

 

 

                “ไม่อยากให้ข้าแตะต้องตัวเจ้า แต่เจ้ากลับสนใจใคร่รู้ในตัวข้า มันไม่แฟร์เลยนะ”    ปีศาจกระซิบที่ข้างหูของเรนะ ก่อนจะจับใบหน้าของเรนะอีกครั้ง เรนะหลับตาและรวบรวมกำลังทั้งหมดเพื่อขัดขืนพลังของปีศาจ

 

               

                “ปล่อย!”

 

 

เธอพูดออกมาสุดเสียง รู้สึกเหนื่อยเหมือนใกล้จะขาดอากาศ พอเธอลืมตาขึ้นมา กลับพบว่าทุกคนในห้องสมุดมองมาทางเธอด้วยสีหน้าประหลาดใจ เธอหันไปมองด้านหลัง ไม่มี... ไม่มีปีศาจตนนั้น และหนังสือที่เธอดูอยู่ ก็ยังคงเปิดค้างไม่ได้ถูกปิดลง ฝันกลางวันรึไง

 

เรนะค้อมศีรษะให้กับทุกคน ก่อนจะกุมขมับตัวเอง เมื่อครู่เป็นเรื่องจริงหรือความฝันกันแน่ กลิ่นไอปีศาจที่รุนแรงของปีศาจที่กล่าวอ้างว่าเป็น บุตรแห่งลูซิเฟอร์ เหมือนเรนะยังรู้สึกถึงมันอยู่ แต่ว่า... ถ้าเป็นจริง ทำไมปีศาจตนนั้นไม่ฆ่าเธอซะ

 

คงจะฝันไปจริง ๆ คิดมากจนฝันออกมาเป็นเรื่องเป็นราว เธอว่าเธอควรจะพัก และลืมเรื่องของปีศาจตนนั้นไปซะ ยังมีภาระที่เธอต้องจัดการอีกหลายอย่าง โดยเฉพาะเมื่อถึงเวลาที่อาทิตย์ลาลับขอบฟ้า งานการ์เดี้ยนของเธอ จะเริ่มต้นอีกครั้ง

 

 

 

 

……………………………..

 

 

 

 

 

 

 

 

                กระสุนนัดสุดท้ายถูกยิงเข้ากลางหัวใจของปีศาจร้ายที่ถูกต้อนมาจนมุมในอาคารร้าง โชคดีที่ได้ความฉลาดของมายุในการคิดค้นปืนกลน้ำหนักเบา ความร่ำรวยของยูโกะที่สร้างอาวุธอันเต็มไปด้วยประสิทธิ์ภาพ รวมทั้งฮารุนะ ที่ลงอาคมอันแกร่งกล้าให้กับกระสุนเงิน

 

ด้วยอาคมที่แกร่งกล้าของฮารุนะเหนือการ์เดี้ยนอื่น แม้กระสุนจะยิงไม่โดนหัวใจ แต่ก็สามารถหยุดการเคลื่อนไหวของปีศาจร้ายได้ชะงัด

 

และการทำงานร่วมกันระหว่างเรนะและยูกิ เป็นการรวมกลุ่มที่เต็มไปด้วยประสิทธิภาพ คาตานะสำหรับการต่อสู้ระยะประชิด กับ Machine Gun สำหรับการต่อสู้ระยะไกล

 

 

                “เหลือแค่ทำเสียงให้เบากว่านี้”    ยูกิพูด พร้อมกับมองปืนของตัวเอง ยูโกะเพิ่มประสิทธิภาพให้กับอาวุธของยูกิเมื่อหลายวันก่อน จนได้ออกมาอย่างใจยูกิต้องการเกือบทุกอย่าง

 

                “แค่นี้ก็แทบไม่ได้ยินเสียงแล้ว”    เรนะบอก แล้วเช็ดดาบคาตานะที่เปื้อนเลือดสีดำสนิท   “ไปดูทางยูโกะซังกันเถอะ”

 

 

ยูกิพยักหน้ารับ ก่อนจะออกจากตึกร้าง ไปยังพื้นที่ด้านนอก

 

 

 

 

 

                ยูโกะยิงหน้าไม้เข้าใส่ร่างของปีศาจที่สูงกว่าเธอเกือบสองเท่า มันกำลังวิ่งหนีออกไปสุดกำลัง แต่ก็หนีความแม่นยำของยูโกะไม่พ้น หน้าไม้ของยูโกะทำจากไททาเนียม มีกลไกเช่นเดียวกับปืนออโตเมติก หัวลูกศรจากเงินแท้ทะลุร่างปีศาจและแยกออกเป็นตะขอรอบทิศทาง มันพาร่างของปีศาจไปตรึงกับต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกล

 

ฮารุนะพุ่งเข้าหาปีศาจร้ายอย่างรวดเร็วราวกับหายตัวไปปรากฏตรงนั้น เธอจะหยิบกางเขนขนาดใหญ่ออกมาจากเสื้อโค้ท และปักเข้าไปที่หลังทะลุกลางหัวใจของปีศาจตนนั้นในครั้งเดียว เลือดสีดำไหลทะลักกางเขนเงิน พร้อมเสียงโหยหวนของปีศาจที่ดังก้อง ก่อนที่มันจะสิ้นใจ

 

ฮารุนะพึมพำบทสวดเพื่อส่งวิญญาณของปีศาจให้กลับสู่นรกโลกันต์

 

 

 

                เรนะกับยูกิที่เพิ่งตามมาสมทบ ยูโกะและฮารุนะยังเป็นทีมที่เต็มไปด้วยประสิทธิภาพเช่นกัน ยูโกะมองไปทางคนทั้งสอง ก่อนจะยิ้มออกมาน้อย ๆ

 

 

                “ทางนั้นคงเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย”    ยูโกะถาม

 

                “เรียบร้อยแล้ว”     เรนะเป็นคนตอบ  

 

                “งั้นกลับกันเถอะ บางทีตอนนี้มายุอาจได้คำตอบเกี่ยวกับ บุตรแห่งลูซิเฟอร์แล้ว”

 

 

ฮารุนะบอกกับทุกคน และมองร่างกายของปีศาจที่ค่อย ๆ สลายกลายเป็นฝุ่นธุลี เธอเก็บทั้งอาวุธของเธอและของยุโกะเอาไว้

 

 

 

 

 

 

……………………………..

 

 

 

 

 

 

 

                แต่มายุก็ยังไม่ได้ข้อมูลของบุตรแห่งลูซิเฟอร์อยู่ดี ไม่มีการ์เดี้ยนในประเทศไหนเคยได้ยินปีศาจในนามบุตรแห่งลูซิเฟอร์ซักคน

 

 

                “ไม่น่าเชื่อ ปีศาจที่มีพลังขนาดนั้น อย่างน้อยก็น่าจะมีอายุไม่ต่ำกว่าพันปี ทำไมถึงไม่มีใครเคยได้ยินชื่อ”   มายุบ่นออกมา แต่สีหน้ายังดูเรียบนิ่งเหมือนไม่เดือดร้อนอะไร

 

                “แล้วรูปลักษณ์ของมันที่เรนะได้เจอล่ะ”    ฮารุนะถาม

 

                “เป็นเหมือนคนธรรมดา อยู่ในรูปลักษณ์ของหญิงสาว ใบหน้าและรอยยิ้มเย่อหยิ่งโอหัง และมีดวงตาสีแดงเพลิง”    ภาพของปีศาจตนนั้น ยังติดอยู่ในความทรงจำของเรนะ และเรนะไม่มีทางลืมไปได้

 

                “อยู่ในรูปลักษณ์ของหญิงสาวอย่างนั้นหรอ”   ยูโกะมีสีหน้าครุ่นคิดเหมือนเช่นทุกครั้ง    “ทำไมถึงเพิ่งมาปรากฏตัวตอนนี้ และยังเอ่ยนามให้เรนะได้รู้อีกด้วย”

 

 

ทุกคนก็คิดแบบเดียวกับยูโกะ โดยเฉพาะกับเรนะ การปรากฏตัวของปีศาจชั้นสูง มีเหตุผลอะไรที่อยู่เบื้องหลังกัน

 

 

                “เกือบลืมไปเลย”   อยู่ดี ๆ ฮารุนะก็พูดขึ้น และหันไปหยิบกล่องใบหนึ่งที่อยู่ข้างตัว เมื่อเปิดกล่องใบนั้นขึ้นมา ในกล่องมีกางเขนเงินวางเรียงอยู่    “ฉันมีบางอย่างจะให้เรนะพวกติดตัวไว้”

 

                “อะไรน่ะ ฮารุนะซัง”   มายุมองไม่เข้าใจ

 

                “กางเขนเหล็ก”   คนที่ตอบคำถามนี้กลับเป็นยูโกะ    “เป็นอุปกรณ์สำหรับควบคุมพลังปีศาจ กางเขนเหล็กจะเข้ายึดกับร่างกายของปีศาจ โดยอาศัยอาคมของการ์เดี้ยนในการควบคุม ปีศาจจะไม่สามารถนำกางเขนเหล็กออกจากร่างได้ และจะสูญเสียการควบคุมพลังทั้งหมด”

 

                “ถ้าอย่างนั้นก็ทุ่นแรงเรนะได้ดีเลยสิ”   ยูกิหันมามองเรนะ เพราะอาวุธของเรนะเป็นอาวุธที่ใช้ในระยะประชิดเพียงเท่านั้น

 

                “ใช่ เก็บไว้นะ เรนะ”   ฮารุนะส่งให้เรนะ

 

 

เรนะมองกาเขนเหล็ก ก่อนจะเก็บไป ยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้ใช้รึเปล่า เพราะดาบเป็นอาวุธที่เธอถนัดที่สุด ตระกูลของเธอเป็นตระกูลนักดาบ และเธอก็ได้รับการฝึกตั้งแต่ยังเล็ก จะให้เปลี่ยนไปใช้อาวุธอื่น โดยเฉพาะอาวุธเทคโนนั้น เธอยังไม่ค่อยมั่นใจนัก แม้อาวุธเหล่านั้น จะทำให้เธอไม่ต้องเข้าประชิดตัวกับปีศาจมากนัก

 

 

 

 

……………………………..

 

 

 

TBC.

Share this post


Link to post
Share on other sites

ฟันธง ฟันทิ้ง ฟันแท้ง(?) พนันด้วยบ้านหนึ่งหลังที่ปลูกไว้ในเรื่องนี้

พระเอก(?)เรื่องนี้คือเจ้าเด็กแต๋วแตกจูรินะชัวร์ป๊าบ

Share this post


Link to post
Share on other sites

เขียนรวดเดียวจบเลยได้ไหมคะ ไรเตอร์ ฮ่าๆ

ความรู้สึกเหมือนกำลังอ่านนิยายเล่มหนาๆแล้วไม่อยากวางเลยอะ

บุตรแห่งลูซิเฟอร์แวบไปแวบมาเหมือนผีจริงๆ -..-

nekomata likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

บุตรแห่งลูซิเฟอร์.

 

หล่อ เลว เท่ห์ เจ้าชู้ แบบนี้มันต้องคุณ J แน่นอน.

Share this post


Link to post
Share on other sites

มาต่อไวๆเถิด เพื่อที่จะสวดส่งดวงวิญญาณของเหล่ารีดเดอร์ผู้หิวกระหายไปสู่สุขติ

ด้วยพระพรแห่งความฟินและการอ่านอยากต่อ จงชำระล้างดวงวิญญาณเหล่านั้นให้สะอาดด้วยเทิญ อาเมน

 

#เวิ้น

#ข้ามเม้นนี้ไปเถิด

KinoUZA likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

บุตรลูซิเฟอร์Jคุงนั้นไซร้...ไม่ฆ่าแต่เก็บไว้กินป่ะ=w=//โดนคาตานะแทง

อยากอ่านต่อเร็วๆจัง//ทำหน้าโยวไคผู้หิวโหยฟิคตอนต่อไป#ข้ามเต๊อะ

ไรท์เตอร์คะ...อาวุธแต่ละคนนี่แหล่มๆทั้งนั้นเลยนะคะ เป็นปลืมมากกก =v=)--+

Share this post


Link to post
Share on other sites

-03-

 

 

 

 

                ผ่านมาหลายอาทิตย์ เรนะไม่ได้พบกับบุตรแห่งลูซิเฟอร์อีกเลย และเธอก็ยังไม่ได้คำตอบ เกี่ยวกับตัวตนของปีศาจตนนั้น

 

ตอนนี้กลับมีเรื่องที่น่าสนใจยิ่งกว่า เหตุการณ์ฆาตกรรมที่กำลังเป็นที่พูดถึง เรนะมองภาพศพที่ได้มาจากพวกนักข่าวใต้ดินที่ทำงานให้แทปลอยด์ ภาพถ่ายก่อนที่ตำรวจจะเข้าไปควบคุมพื้นที่เกิดเหตุ ใบหน้าของศพ เรนะรู้ทันทีว่าเขาคือใคร เขาเป็นการ์เดี้ยนอีกคนในเมืองแห่งนี้ และการฆาตกรรมที่แสนโหดเหี้ยมนี้ ก็ยังไม่สามารถหาตัวคนร้ายได้

 

เธอแน่ใจว่ามันต้องเป็นฝีมือของปีศาจ สภาพศพของคนตายถูกตรึงกับกำแพงในท่าทางเหมือนถูกตรึงกางเขนในลักษณะกลับหัว แขนขา และลำตัวถูกเจาะด้วยเหล็กเส้นขนาดใหญ่ เกินกว่ากำลังของมนุษย์ธรรมดา ๆ จะทำได้ ศีรษะถูกตัดและวางไว้กับพื้น

 

นี่คือการตั้งใจฆ่าเพื่อท้าทาย เหมือนเป็นการส่งสารท้ารบของพวกปีศาจ เรนะนึกไปถึงสมัยก่อน สมัยที่พ่อของเธอทำหน้าที่เป็นการ์เดี้ยน ปีศาจเคยเปิดฉากสงครามกับเหล่าการ์เดี้ยน เรนะกลัวว่าบางที เรื่องแบบนั้นอาจจะเกิดขึ้นอีก

 

 

                “ครืดดด ครืดดด”

 

 

โทรศัพท์ของเรนะที่วางไว้บนโต๊ะสั่นขึ้นมา เมื่อเธอเห็นว่าใครโทรมาก็รีบรับทันที

 

 

                “เรนะ ทำงานอยู่รึเปล่า”    ปลายสายคือยูโกะ

 

                “ค่ะ”

 

                “ฉันอยากให้เรนะเข้ามาที่บ้านหน่อย”

 

                “เรื่องของการ์เดี้ยนคนนั้น”

 

                “ใช่”

 

 

เรนะตอบรับยูโกะ และเข้าไปขอลาหัวหน้างาน โดยอ้างว่าจะไปตามเรื่องของการฆาตกรรมเพิ่มเติม ก่อนจะออกจากที่ทำงาน ตรงไปคฤหาสน์โอชิมะ

 

 

 

 

……………………………..

 

 

 

 

 

 

 

                เรนะเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่ ตอนนี้เหมือนงานชุมนุมการ์เดี้ยนก็ว่าได้ การ์เดี้ยนของทั้งเมืองมารวมกันที่บ้านของยูโกะ ทุกคนรู้ข่าวเรื่องการตายของ ทาเคดะ โทชิ ผู้รับใช้อัครเทวดาใต้นามเซนต์ราฟาเอล

 

 

                “พวกมันต้องการอะไร”    ยูโกะเป็นคนพูดขึ้น    “การฆ่าการ์เดี้ยนแบบนี้ ไม่ใช่วิสัยของพวกปีศาจ”

 

                “หรือมันต้องการประกาศให้พวกเรารู้ ว่ามันไม่ใช่ผู้ถูกล่าอีกต่อไป”    มายุสันนิษฐานอะไรที่ดีไปกว่านี้ยังไม่ได้

 

                “แข็งแกร่งขนาดฆ่าการ์เดี้ยนได้แบบนี้ ต้องไม่ใช่ปีศาจระดับธรรมดา”    คน  ๆ หนึ่งพูดขึ้น

 

                “แล้วเราจะทำยังไง”   

 

 

เรนะรับรู้ได้ถึงความหวาดกลัว และความตกใจจากการ์เดี้ยนหลาย ๆ คน การถูกทำร้ายโดยปีศาจเป็นเรื่องปกติที่การ์เดี้ยนต้องเจอ แต่การที่ปีศาจเปิดฉากฆ่าแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่เป็นปกติ

 

 

                “เราต้องหาตัวปีศาจตนนี้ให้ได้ และกำจัดมันซะ”    ชายคนหนึ่งเสนอขึ้นมา

 

                “ถ้าอย่างนั้น ต้องเริ่มสืบดูจากสถานที่เกิดเหตุ และพื้นที่โดยรอบ”    ยูโกะมองภาพของการ์เดี้ยนที่ถูกฆ่า ตึกร้าง และบริเวณรอบ ๆ คงจะบอกอะไรได้บ้าง

 

                “จากการประเมิน เชื่อว่าปีศาจตนนี้อาจจัดอยู่ในประเภทปีศาจชั้นสูง และใช้การต่อสู้ในรูปของพลังจิต”    มายุให้รายละเอียดเท่าที่พอจะคาดเดาได้    “ดังนั้น ในการละตะเวน ขอให้การ์เดี้ยนทำงานเป็นทีมตั้งแต่สองคนขึ้นไป และถ้าเจอกับปีศาจตนดังกล่าว ให้ขอกำลังเสริมทันที”

 

 

ทุกคนรับคำก่อนจะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน แต่เรนะยังคงอยู่ในบ้านของยูโกะ เมื่อพูดถึงปีศาจชั้นสูง เธอนึกถึงปีศาจอยู่ตนเดียว

 

 

                “คิดว่าเป็นฝีมือบุตรแห่งลูซิเฟอร์อะไรนั่นรึเปล่า”   ยูกิถามเรนะ เธอเองก็คิดไม่ต่างจากเพื่อนของเธอ

 

                “คิดว่าอย่างนั้นเหมือนกัน”

 

                “หรือบางทีการปรากฏตัวของมัน ก็เพื่อประกาศสงครามกับการ์เดี้ยน”    ยูกิมีสีหน้าไม่สบายใจเอาเสียเลย

 

                “ถ้าเป็นอย่างนั้น”    มายุเดินเข้ามายืนข้าง ๆ ยูกิ    “แสดงว่าพวกมันกลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง และบางทีตอนนี้ มันอาจจะรวบรวมกองทัพปีศาจอยู่ก็ได้”   

 

                “พูดอะไรน่ากลัวขนาดนั้น”    ยูกิมองหน้ามายุ คำพูดของมายุเล่นเอายูกิเครียดหนักยิ่งกว่าเดิม  “จะเป็นไปได้อย่างนั้นหรอ กองทัพปีศาจน่ะ”

 

 

ไม่มีคำตอบจากมายุ หรือคนอื่น ๆ แต่เรนะกลับคิดถึงเรื่องกองทัพปีศาจอย่างจริงจัง ถ้านั่นเป็นความต้องการของปีศาจร้ายในนามบุตรแห่งลูซิเฟอร์ มันอาจจะเป็นจริงก็ได้ ปีศาจร้ายที่เต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมผู้นั้น หรือนี่อาจเป็นเหตุผลที่แท้จริง ที่มันออกมาปรากฏตัว

 

 

 

 

………………………………….

 

 

 

 

 

 

 

                คืนนั้น ยูกิกับเรนะ ตรงมายังสถานที่ที่การ์เดี้ยนถูกปีศาจฆ่าตาย บรรยากาศโดยรอบดูน่าขนลุกพิลึก ทั้งสองเดินผ่านพื้นที่รกร้างที่มีหญ้าขึ้นรก และมองดูอาคารร้างตรงหน้า แค่มองจากด้านนอก ก็ให้ความรู้สึกน่ากลัวจนไม่อยากจะเข้าใกล้

 

และเหมือนทั้งสองจะตื่นตัวขึ้นมาทันที เมื่อได้กลิ่นไอปีศาจที่รุนแรง ทั้งสองหันมองหน้ากัน และพยักหน้ารับอีกคน ยูกิหยิบปืนออกจากเสื้อโค้ท เรนะดึงดาบที่คาดอยู่ที่เอว สายตาจดจ้องไปรอบทิศทาง การ์เดี้ยนคอร์ของทั้งสองเปล่งแสงขึ้นมา

 

 

เงียบ เงียบจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้น ทั้งสองมุ่งตรงไปยังอาคารร้างหลังนั้น แต่ก่อนที่จะถึง เหมือนมีแรงอัดขนาดมหาศาลพุ่งใส่คนทั้งสองแบบไม่ทันตั้งตัว ยูกิและเรนะกระเด็นไปทางด้านหลัง

 

เมื่อทั้งสองตั้งตัวได้ก็รีบลุกขึ้น และมองไปทางอาคารร้าง ปีศาจชั้นสูงผู้ใช้พลังจิต แวบแรกเรนะคิดว่าต้องเป็น บุตรแห่งลูซิเฟอร์ ตนนั้น หากแต่ว่า เมื่อปีศาจตนนั้นปรากฏร่าง กลับไม่ใช่ปีศาจที่เรนะคาดคิด

 

ปีศาจในรูปลักษณ์ของหญิงสาวอีกตนหนึ่ง ร่างกายสูงโปร่ง ใบหน้าสวยงามน่าหลงใหล ดวงตาคมกริบ ท่าทางสง่างามจนดูไม่เหมือนปีศาจ

 

 

                “ซัคคิวบัสงั้นหรอ”    ยูกิคาดเดาจากรูปลักษณ์ กลิ่นไอของปีศาจรุนแรงจนทั้งยูกิและเรนะอึดอัด

 

                “อย่าเอาข้าไปเปรียบกับปีศาจชั้นต่ำพวกนั้น”

 

 

เสียงตอบรับของปีศาจดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทั้งสอง โดยที่มันไม่ได้ขยับปากพูดแม้แต่น้อย ยูกิและเรนะเตรียมพร้อมเข้าสู้

 

 

                “ผู้รับใช้แห่งมิคาเอล ผู้รับใช้แห่งราฟาเอล”    ปีศาจมองจ้องทั้งสองเหมือนรู้รายละเอียดคนทั้งคู่เป็นอย่างดี    “สองอัครเทวดา แม่ทัพสวรรค์ผู้เก่งกาจ เจ้าผู้รับใช้แห่งมิคาเอล บุตรสาวของตระกูลมัตสึอิ พ่อของเจ้าข้าก็เป็นคนฆ่าด้วยมือของข้าเอง”

 

                “ว่ายังไงนะ”

 

 

เรนะได้ฟังดังนั้นก็พุ่งเข้าหาปีศาจตนนั้นทันที เธอจำได้ว่าพ่อเธอตายเพราะเพลี่ยงพล้ำให้ปีศาจร้าย แต่ไม่คิด ไม่คิดว่าเธอจะได้เจอปีศาจตนนั้น

 

 

ยูกิเห็นเรนะเปิดฉากเข้าใส่ เธอรีบยิงสนับสนุนเพื่อเปิดช่องว่างให้เรนะ หากแต่ปีศาจตนนั้นกลับสร้างบาเรียขึ้นกันกระสุนของยูกิ ไม่มีกระสุนสักนัดผ่านไปโดนตัวของมัน แต่เรนะยังเลือกที่จะสู้ เธอฟันเข้าใส่ร่างปีศาจ แต่ปีศาจหายตัวไปทันทีที่เรนะเหวี่ยงดาบลงไป ปีศาจปรากฏตัวที่ด้านหลังของเรนะ เรนะหันไปตามสัญชาตญาณ และฟันเข้าใส่มันอีกครั้ง ยังเป็นอีกครั้งที่ปีศาจสาวหลบได้ และปรากฏตัวทีด้านหลังเรนะ คราวนี้เรนะช้ากว่า มันตั้งใจทำร้ายเรนะ แต่ถูกยูกิยิงก่อกวน ทำให้เรนะเห็นเป็นโอกาส เธอฟันเข้าใส่ปีศาจสร้างบาดแผลกลางลำตัวเป็นทางยาว มันรีบหายตัว และไปปรากฏห่างจากทั้งเรนะและยูกิ ก่อนที่จะแสยะยิ้มออกมา

 

 

                “ไม่ธรรมดาเหมือนกันนี่”

 

 

เมื่อปีศาจตนนั้นคิดว่าการต่อสู้ระยะประชิดไม่ได้ผล มันกลับไปใช้พลังจิต และปล่อยพลังเข้าใส่เรนะ ทั้งเรนะและยูกิล้มไถลไปกับพื้น เรนะกับยูกิรีบยันตัวขึ้น เพื่อหลบการทำร้ายซ้ำเป็นครั้งที่สอง ทั้งสองหลบมาอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ใช้มันเป็นที่กำบังพลังปีศาจ ก่อนจะประเมินสถานการณ์ และหาช่องโหว่ในการต่อสู้

 

                “ต้องขอกำลังเสริมก่อน”   ยูกิพูด

 

 

 

                “เสียใจด้วย พวกเจ้าคงไม่มีโอกาส”  

 

 

ปีศาจตนนั้นปรากฏตัวตรงหน้าคนทั้งสอง ยูกิยิงปืนเข้าใส่ ปีศาจที่ไม่ทันระวังก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่ยังไม่สามารถหยุดมันไว้ได้ มันหันมาบีบคอยูกิ ก่อนจะเหวี่ยงเธอกระเด็นไปไกล เรนะรีบแทงดาบเข้าใส่ร่างของปีศาจตนนั้น ปีศาจหันมายิ้มแสยะให้เรนะ ก่อนจะบีบคอของเรนะเอาไว้ ดาบที่แทงทะลุร่างของมัน เหมือนไม่ได้ทำให้มันสะทกสะท้านแม้แต่น้อย

 

เรนะรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขาดใจตาย ร่างกายลอยเหนือพื้น เธอจับมือปีศาจที่บีบคอเธออยู่ มันแข็งราวกับเหล็ก มืออีกข้างพยายามดึงดาบออกจากร่างกายของมันเพื่อแทงปีศาจซ้ำอีกครั้ง แต่กำลังของเธอมีไม่มากพอ ดวงตาของเธอเริ่มพล่ามัว แววตาปีศาจดูกำลังผยองกับการตายของคนตรงหน้า แต่แล้วปีศาจตนนั้นก็ถูกกระชากออกไปทางด้านข้าง มือหลุดออกจากลำคอของการ์เดี้ยนสาว ร่างของเรนะร่วงลงพื้นพร้อมดาบคาตานะของเธอ

 

เรนะใช้ดาบประคองตัวเองไม่ให้ล้ม และไอออกมาเพื่อปรับการหายใจของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ปีศาจตนนั้นถูกปีศาจอีกตนกระชากตัวไป เมื่อเรนะเงยหน้ามอง เธอจำได้ดีว่าปีศาจที่เข้ามาแทรกระหว่างการต่อสู้คือปีศาจตนใด

 

 

 

 

                “มาริโกะซามะ”    หญิงสาวนัยน์ตาสีเพลิงพูดขึ้น    “ผู้รับใช้ลูซิเฟอร์”

 

                “บุตรแห่งลูซิเฟอร์”    สีหน้าของปีศาจสาวตนแรกมองปีศาจอีกตนด้วยแววตาเอาเรื่อง    “เจ้ารู้ตัวหรือไม่ ว่าเจ้ากำลังเข้ามายุ่งไม่เข้าเรื่อง”

 

                “ข้าเองก็ไม่อยากเข้ามายุ่งระหว่างที่ท่านกำลังอยู่ในการต่อสู้หรอกนะ แต่ท่านยังไม่ได้ตอบคำถามของข้า”

 

                “ข้าจะตอบคำถามของเจ้า ก็ต่อเมื่อข้าแน่ใจ ว่าเจ้ามีอุดมการณ์เดียวกับพวกข้า”    มาริโกะซามะที่บุตรแห่งลูซิเฟอร์เรียกพูดออกมาพร้อมรอยยิ้มชั่วร้าย

 

 

เรนะไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า ทำไมถึงเจอกับบุตรแห่งลูซิเฟอร์อีกครั้ง และทำไม เป็นปีศาจตนนี้อีกแล้ว ที่เข้ามาแทรกกลางระหว่างการต่อสู้ของเธอ

 

 

                “ถ้าเจ้าอยากได้คำตอบ ก็พิสูจน์มันออกมา”    มาริโกะซามะพูดจบก็หายตัวไปปรากฏต่อหน้ายูกิ ที่ยังไม่ฟื้นคืนสติหลังจากถูกมาริโกะซามะเล่นงาน

 

                “ท่านจะหนีข้าอีกแล้วงั้นหรอ”    บุตรแห่งลูซิเฟอร์เสียงกร้าว

 

                “เป็นไปตามที่เจ้าพูด”

 

 

ปีศาจตนนั้นกระชากการ์เดี้ยนคอร์สีชมพูอ่อนของยูกิมาไว้ในมือ ก่อนจะหายตัวไป บุตรแห่งลูซิเฟอร์รีบหายตัวไปปรากฏตรงหน้ายูกิ แต่ช้ากว่าปีศาจสาวตนแรกที่หายตัวไปจากตรงนั้นแล้ว

 

 

                “ยูกิ”

 

 

เรนะร้องด้วยน้ำเสียงตกใจ เธอรีบวิ่งไปหาเพื่อนของเธอ การ์เดี้ยนคอร์ที่เป็นเหมือนจิตวิญญาณและพลังชีวิตของการ์เดี้ยน หากถูกนำออกจากร่าง การ์เดี้ยนจะค่อย ๆ สูญเสียพลัง และตายลงในไม่ช้า

 

เรนะประคองร่างของเพื่อนที่อ่อนปวกเปียอยู่ในอ้อมกอด ก่อนจะหันมองปีศาจที่ยังเหลืออยู่อีกหนึ่งตนด้วยความโกรธแค้น เรนะปล่อยร่างยูกิลงนอนกับพื้น และส่งปลายดาบไปทางบุตรแห่งลูซิเฟอร์ ในใจเต็มใบด้วยความรู้สึกร้อนรุ่ม ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา

 

                “พวกแกเอาการ์เดี้ยนคอร์ของยูกิไปทำไม”     เรนะแผดเสียง

 

                “มนุษย์ เจ้าก็รู้ ว่าเจ้าไม่สามารถสู้ข้าได้”    บุตรแห่งลูซิเฟอร์มองเรนะด้วยแววตาเรียบนิ่ง ไม่ได้สนใจปลายดาบที่จ่ออยู่ที่หัวใจ    “และอีกอย่าง คนที่เอาการ์เดี้ยนคอร์ของหญิงสาวผู้นี้ไป ไม่ใช่ตัวข้า”

 

                “แต่มันก็เป็นปีศาจแบบเดียวกับแก และแกก็รู้จักมัน”

 

 

เรนะไม่สนใจอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับเธอ แม้จะรู้ดีว่าปีศาจตนนี้มีอำนาจมากเพียงใด เธอเพียงต้องการช่วยยูกิ ไม่ว่าจะต้องเอาชีวิตเข้าแลก เธอก็จะต้องช่วยยูกิให้ได้

 

 

                “ข้าไม่ปฎิเสธที่ข้ารู้จักกับปีศาจตนนั้น”    บุตรแห่งลูซิเฟอร์มีสีหน้าครุ่นคิดมากกว่าเดิม ดวงตาสีเพลิงค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล เหมือนกับที่เรนะเคยเห็นที่ห้องสมุด นั่นหมายความว่า ตอนนั้นเธอไม่ได้ฝันไป    “ข้าเองก็มีหลายคำถามที่ยังติดค้างในใจและต้องการรู้คำตอบจากมาริโกะซามะ เจ้าเองก็คงอยากช่วยเพื่อนของเจ้าใช่มั้ย”

 

                “แกกำลังจะพูดอะไร”    เรนะไม่เข้าใจ

 

 

บุตรแห่งลูซิเฟอร์มองไปยังร่างของหญิงสาวที่นอนนิ่งไม่ไหวติง

 

 

                “สำคัญกับเจ้ามากใช่มั้ย หญิงสาวคนนั้น”

 

                “ใช่”    ยูกิเป็นทั้งเพื่อน เป็นทั้งพี่สาวของเรนะ เธอจะไม่ยอมปล่อยให้ยูกิเป็นอะไรไปแน่

 

                “ใจจริง ข้าไม่เคยแคร์เรื่องความตายของพวกมนุษย์ ออกจะยินดีด้วยซ้ำหากมนุษย์จะตายลง ข้าไม่เคยเชื่อในความรักของมนุษย์ เพราะมนุษย์นั้นเต็มไปด้วยความริษยา ชิงชัง แต่กับตัวเจ้า…”

 

 

บุตรแห่งลูซิเฟอร์มองเรนะด้วยแววตาที่เหมือนจะค้นหาคำตอบอะไรบางอย่าง ก่อนจะยิ้มออกมา รอยยิ้มของปีศาจ

 

 

                “ข้ามีข้อเสนอให้กับเจ้า ข้าเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ปีศาจตนที่เอาการ์เดี้ยนคอร์ของเพื่อนเจ้าไปอยู่ที่ไหน แต่ข้าพอจะรู้หนทางที่จะเข้าถึงตัวของเธอ ถ้าเจ้าสนใจที่จะช่วยเพื่อนของเจ้า ข้าจะนำทางให้”

 

                “ปีศาจอย่างแกจะช่วยมนุษย์ด้วยเหตุผลอะไร”   เรนะยังไม่วางใจปีศาจตรงหน้า

 

                “ไม่ได้ช่วย”    รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นไปอีก    “ปีศาจอย่างข้าชอบเล่นเกมกับมนุษย์ และข้าคิดว่ามันคงน่าสนุกดี หากคนที่จะตกลงร่วมเล่นเกมกับข้า เป็นเจ้า”

 

 

เป็นแค่เกมของปีศาจอย่างนั้นหรอ เรนะมองไปทางยูกิ ด้วยกำลังของเธอกับทุกคน จะสามารถช่วยยูกิโดยไม่ต้องพึ่งปีศาจตนนี้ได้หรือไม่

 

 

                “จะยอมรับข้อเสนอหรือไม่ก็ตามใจเจ้า แต่ข้าเชื่อว่า ลำพังแค่ความสามารถของเจ้า หรือจะรวมการ์เดี้ยนทั้งหมดในเมืองนี้ ก็คงไม่มีใครมีความสามารถพอที่จะตามหาตัวของปีศาจตนนั้นเจอ และเพื่อนของเจ้าก็คงจะตายลงในไม่ช้า”

 

 

เรนะขมวดคิ้ว อ่านความคิดเธอได้อย่างนั้นหรอ แต่ที่บุตรแห่งลูซิเฟอร์ผู้นี้พูดก็เป็นเรื่องจริง ถ้าไม่สามารถตามการ์เดี้ยนคอร์ของยูกิกลับมาได้ในเร็ววัน เธอจะต้องสูญเสียยูกิไปแน่นอน เรนะไม่มีทางเลือกมากนัก เธอหันมองปีศาจและไตร่ตรองข้อเสนอของปีศาจ

 

 

                “ตกลง”

 

 

เรนะลดดาบจากบุตรแห่งลูซิเฟอร์ รอยยิ้มของปีศาจดูพึงพอใจมากกว่าเดิม เรนะยื่นมือมาจับกับปีศาจตรงหน้าเพื่อร่วมเกม บุตรแห่งลูซิเฟอร์เอื้อมมือไปจับมือของเรนะ มือที่แสนเย็นเยียบที่เธอเคยได้สัมผัส แต่คราวนี้ เรนะขอเอาคืนที่บุตรแห่งลูซิเฟอร์เคยทำร้ายเธอ

 

เรนะหยิบกางเขนเหล็กออกมาจากเสื้อโค้ท และแทงมันเข้าไปที่แขนของปีศาจร้ายทันที

 

 

                “เฮ้ย!”   บุตรแห่งลูซิเฟอร์รีบชักมือกลับ กางเขนเหล็กค่อย ๆ ห่อหุ้มข้อมือของปีศาจ และฝั่งแน่นเป็นเหมือนกำไลที่ทะลุเข้าไปในกล้ามเนื้อ เลือดสีเงินไหลรินออกมา ก่อนที่ปีศาจจะมองหน้าเรนะด้วยแววตาเอาเรื่อง    “นี่มันอะไร”

 

                “กางเขนเหล็ก เป็นสิ่งควบคุมพลังปีศาจ ฉันไม่ยอมให้แกใช้พลังปีศาจได้ตามอำเภอใจหรอกนะ และบอกไว้ก่อน ว่ามีเพียงการ์เดี้ยนเท่านั้นที่จะถอนอาคมได้”

 

 

บุตรแห่งลูซิเฟอร์ยกมือของตัวเองขึ้นมาดูด้วยสีหน้าเรียบนิ่งลง เรนะมองเลือดสีเงินของปีศาจร้าย เลือดสีเงินเฉกเช่นเดียวกับผู้ปกครองเมืองนรก เขาเป็นปีศาจชั้นสูงอย่างที่กล่าวอ้างจริง ๆ

 

 

                “เจ้านี่มัน...”    ใบหน้าเรียบนิ่งเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน    “เจ้าเล่ห์กว่าที่ข้าคิดไว้นัก”

 

                “ก็เพื่อให้ทันเล่ห์เหลี่ยมปีศาจอย่างพวกแก”    เรนะไม่เชื่อแน่ว่าปีศาจจะยอมทำตามข้อตกลงง่าย ๆ โดยไม่หวังอะไร อย่างน้อยก็ขอควบคุมพลังปีศาจเอาไว้    “ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าแกฝืนใช้พลังของปีศาจ อะไรมันจะเกิดขึ้น”

 

 

 

บุตรแห่งลูซิเฟอร์ยังคงยิ้มอยู่แบบนั้น และมองเรนะราวกับว่ามนุษย์คนนี้ มีอะไรน่าสนใจกว่าที่คิด

 

 

                “แล้วเพื่อนของเจ้า”  

 

                “คงต้องพาไปที่ที่หนึ่ง”

 

 

บุตรแห่งลูซิเฟอร์เดินไปอุ้มร่างยูกิขึ้นมา เรนะไม่วางใจ เธอเอาดาบจ่อปีศาจตนนั้นอีกครั้ง

 

 

                “จะทำอะไร”    เรนะถามเสียงดัง

 

                “พาเพื่อนของเจ้าไปยังที่ที่เจ้าต้องการพาไปยังไงล่ะ”

 

                “ด้วยวิธีไหน”

 

                “หายตัวไป”

 

                “ถูกสวมกางเขนเหล็กอยู่ จะใช้พลังได้อย่างนั้นหรอ”

 

 

บุตรแห่งลูซิเฟอร์มองที่แขนของตัวเอง ก่อนจะยักไหล่

 

 

                “งั้นก็คงต้องเดิน”

 

 

พูดแค่นั้นแล้วก็เดินผ่านดาบของเรนะอย่างไม่สนใจใยดี เรนะมองปีศาจตนนั้น เย่อหยิ่ง โอหัง และ…กวนตีนชะมัด เธอเก็บดาบเข้าปลอก เดินตามปีศาจร้าย และเพื่อนของเธอไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                บนทางเดินที่มีเพียงแสงสลัวของเสาไฟที่ไม่ได้รับการดูแล เรนะไม่อยากจะเชื่อว่าเธอกำลังเดินอยู่ข้าง ๆ ปีศาจ ปีศาจที่เธอมีหน้าที่ออกตามล่า และกำจัดมันให้ตายลง

 

เพราะถูกกางเขนเหล็กสะกดพลังเอาไว้ ตอนนี้เรนะคิดว่าเธออาจจะฆ่าบุตรแห่งลูซิเฟอร์ได้ในดาบเดียว หากแต่... เรนะมองไปทางยูกิที่ไม่ได้สติ เธอยังมีสิ่งที่เธอต้องทำให้ลุล่วงก่อน แล้วหลังจากนั้น เธอค่อยคิดเรื่องฆ่าปีศาจร้ายตรงหน้า

 

                “โหดร้ายจังนะ”    อยู่ดี ๆ บุตรแห่งลูซิเฟอร์ก็พูดขึ้น เรนะหันมองด้วยความตกใจ ยังอ่านความคิดของเธอได้งั้นหรอ

               

                   “พูดอะไร”

 

 

                “ข้าพูดอะไรไปเรื่อย”    บุตรแห่งลูซิเฟอร์หันมายิ้มให้เรนะ ยิ้มกวนประสาท   “มีอะไรงั้นหรือ มนุษย์”

 

                “เลิกเรียกฉันด้วยคำว่ามนุษย์เสียทีได้มั้ย”

               

                “อยากให้ข้าเรียกชื่องั้นหรอ มัตสึอิ เรนะ”

 

 

การถูกปีศาจเรียกชื่อไม่ใช่หนทางที่ดีเลย ชื่อของเธอถูกเรียกโดยปีศาจร้ายตนนี้ เธอเองยิ่งรู้สึกไม่ชอบใจ แล้วทำไมปีศาจตนนี้ถึงรู้จักชื่อของตนได้ล่ะ

 

 

                “งั้นเจ้าก็ควรเรียกข้าด้วยชื่อเหมือนกัน”    บุตรแห่งลูซิเฟอร์บอก

 

                “ปีศาจอย่างเจ้ามีชื่อด้วยหรอ”

 

                “จูรินะ”    เรนะมองจ้องปีศาจตนนั้น    

 

                “เป็นคนญี่ปุ่นตั้งแต่เมื่อไหร่”

 

                “เมื่อข้าอยากเป็น”

 

 

จูรินะไม่ใช่ชื่อที่แท้จริงของปีศาจตนนี้หรอก เรนะรู้ดี และจูรินะก็รู้ดีว่า เรนะคงไม่ยอมเรียกตัวเขาแบบนั้นหรอก แต่ก็บอกเผื่อไว้ เผื่อต้องเรียกต่อหน้าคนทั่วไป จะเรียกเขาด้วยคำว่าปีศาจ หรือบุตรแห่งลูซิเฟอร์ มันไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก

 

 

ยิ้มออกมาที่มุมปาก ต่อจากนี้คงมีอะไรสนุกเกิดขึ้นไม่น้อย กับมนุษย์ที่ยอมทำข้อตกลงกับปีศาจ เขามองกางเขนเหล็กที่ยึดอยู่กับข้อมือของเขา เป็นมนุษย์ที่น่าสนใจจริง ๆ

 

 

 

………………………………

 

 

TBC.

 

 

 

 

 

เอ้า เปิดตัวบุตรแห่งลูซิเฟอร์อย่างเป็นทางการ เฮ้ว!

 

หล่อ? เลว? แบบนี้ เดาได้คนเดียวเลยหรอครับ โฮ้ว ลูกสาวผม 555

 

แล้วบุตรแห่งลูซิเฟอร์...กลายเป็นคนดี?

 

และอ่อนขนาดโดนการ์เดี้ยนสะกดพลัง?

 

อื้ม....ตามดูแล้วกันครับ

 

 

 

ใครสนใจดูอาวุธของเหล่าการ์เดี้ยน แวะเข้าไปได้ครับ ^^

 

https://docs.google.com/file/d/0B2CTAercI96QMnR3a3hiN0xPaDQ/edit?usp=sharing

Share this post


Link to post
Share on other sites
เยสส เจคุงจริงๆด้วยย 5555 หล่อเลว เล่ห์เยอะ ชอบบ555

Share this post


Link to post
Share on other sites

กวนตีนอย่างที่เรนะว่าไว้จริงๆ

สะกดพลังเค้า แล้วจะไปช่วยสู้ยังไงล่ะนั่น -0-

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now