Sign in to follow this  
Followers 0

[oneshot] :: Innocence :: [Modaka x Natsumi] [PG13]

9 posts in this topic

[oneshot] :: Innocence :: [Modaka x Natsumi]  
 
2013-08-26 01:47:52 
テーマ:Fiction
 
 
 
ไม่ใช่ความรักแบบฉาบฉวย ฉันนั้นเป็นเพียงรักครั้งหนึ่งของเธอ

หากความรักของเรานั้นเป็นเพียงดอกกุหลาบ..

โมริยาสุ มาโดกะ เมื่อได้กอดร่างนั้นไว้ยิ่งได้ยินเสียงในอกชัดขึ้น ช่องว่าง ความเงียบหลังจากการบอกรักเพิ่งผ่านพ้นไปในค่ำคืนสงัดใต้เสียงพร่าของไฟริมถนนที่ลอดเข้ามาจากทางหน้าต่างของอพาร์ทเม้นเล็กๆในย่านชุมชน
ห้องสี่เหลี่ยมขนาดแปดเสื่อไม่กว้างนักสำหรับสองคน แต่ก็ถือว่าดีแล้วสำหรับสองคนในเมืองหลวง

มัทสึโอกะ นัทสึมิ มองร่างตรงหน้าอยู่เงียบๆ หล่อนนิ่งไปตั้งแต่สิ้นสุดคำสารภาพ ทว่าแววตาไม่ได้บอกปฏิเสธเพียงแต่คนตรงหน้าไม่พูดก็เท่านั้น

"มาจัง"

เสียงของเด็กสาวในตาหวาน ทุ้มออกจะแหบพร่านิดๆเพราะไม่ได้ออกเสียงพูดเป็นเวลานาน มัทสึโอกะ นัทสึมิ หรือนัทสึเป็นเด็กสาวอายุสิบแปดที่มาใช้ชีวิตคนเดียวอยู่ในเมืองหลวงตั้งแต่อายุสิบห้าปี
แม้จะผ่านความรักมาก็มากแต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะคิดว่า ‘ในซักวันนึงจะรักผู้หญิงได้’ 

ในเริ่มแรกอาจเป็นเพราะความต่าง มาโดกะ เป็นลูกผู้ดีมีอันจะกิน เธอเรียนเปียโนตั้งแต่จำความได้ ฝึกฝนแข่งจนได้รางวัลมาก็มาก ทว่าหล่อนไม่เคยแม้แต่จะซื้อทาโกยากิข้างทางหรือกินไอศครีมไปแล้วก็เดินไปด้วย

ความแตกต่างที่ดูเหมือนจะเข้ากันได้ดี นัทสึมิอยู่ตรงข้ามกับคำว่าดีงาม สะอาด เรียบร้อย หล่อนเป็นผู้หญิงคล่องตัว ในความรวดเร็วนั้นผู้คนราวกับถูกร่ายมนต์ด้วยนัยตาหวานทรงเสน่ห์ร้ายกาจ 

ถ้ามาโดกะ เป็นสีขาว นัทสึมิก็คือสีดำ

ถ้ามาโดกะ เป็นสายลมเอื่อย นัทสึมิก็เปรียบได้กับพายุ

การพบกันครั้งแรกไม่ค่อบราบรื่น นัทสึมิเป็นเด็กหลังห้อง สอบซ่อมเป็นงานอดิเรก เพราะงานหลักของหล่อนคือการนอนหลับในเวลากลางวันในขณะที่เรียนอยู่ ต่างกับมาโดกะหล่อนตั้งใจเรียนเพื่อที่จะทำคะแนนได้สูงๆ
อาจจะต้องขอบคุณพรหมณ์ลิขิตที่ทำให้รายงานปลายภาคเรียนถูกบังคับให้ต้องจับคู่กัน

"คุณมัทสึโอกะคะ กรุณาทำรายงานตามหัวข้อที่สั่งด้วยค่ะ"

โมริยาสุ มาโดกะ พูดขอร้องในขณะที่คนที่เธอพูดด้วยเอาแต่นั่งตะไบเล็บยาวที่ดูเหมือนว่าเพิ่งจะไปทำมาใหม่

"คุณมัทสึโ…"

"เออ รู้แล้ว พูดมากเป็นยายแก่ไปได้!!"

หล่อนว่าอย่างตัดรำคาญพร้อมกับกระแทกเก้าอี้ ถลันตัวลุกขึ้นพร้อมคว้ากระเป๋านักเรียนที่แบนลีบเป็นแฟชั่นเพราะไร้ตำราเรียนในนั้น

"เดี๋ยวสิ่ คุณจะไปไหน"

มาโดกะร้องห้ามอีกคนที่ดูเหมือนจะออกไปท่องราตรีหรืออะไรก็แล้วแต่หลังเลิกเรียนที่ควรจะอยู่บ้านแล้วทำรายงานที่หล่อนขอร้องให้ทำ 

นัทสึมิยิ้มกริ่มอย่างนึกสนุก เธอคว้าข้อมือของคุณหนูนักเปียโนตัวโย่งเอาไว้อย่างถือดี

"ถ้าเธอไปกับฉัน รับรองว่าจะทำมาให้อย่างดีเลยหละ"

แกะน้อยมาโดกะโดนต้อนจากเด็กเลี้ยงแกะคนสวย หล่อนเดินทิ้งโค้งออกมาจากตรอกหน้าโรงเรียน มุ่งหน้าข้ามถนนไปถึงร้านกิ๊ฟช็อปเล็กๆตรงมุมถนนด้านหน้า
แวะซื้อเครปเย็นแล้วเดินไปกินไปให้มาโดกะมองปริบๆ หล่อนขยับแว่นไร้กรอบทรงกลมใสเป็นระยะๆเพราะนัทสึเดินเร็วเหลือเกิน ขนาดว่าเธอขายาวกว่ายังต้องก้าวยาวๆเพื่อที่จะตามให้ทัน

"เอ่อ…นี่คือ"

โมริยาสุทำหน้าเหมือนหมูถูกพามาโรงเชือด

เกมเซนเตอร์ที่เป็นจุดหมายปลายทางตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ในย่านชุมชนนี้คนพลุกพล่าน มาโดกะไม่เคยออกมาเดิน หรือ เที่ยวเล่นหลังจากเลิกเรียนเลยเพราะที่บ้านมีรถยนต์ส่วนตัวคอยรับส่ง
ถ้าวันนี้ไม่ได้โทรไปบอกก่อนละก็ไม่มีทางที่นัทสึมิจะได้พาตัวเธอมาเดินเฉิบๆอย่างนี้แน่นอน ว่าแล้วก็พากันเที่ยวเล่น นัทสึสอนให้เธอเล่นเกมจากตู้เกม คีบตุ๊กตา ขับรถไล่บี้คันอื่น กระทั่งเกมเต้น
น่าแปลกที่นัทสึทำตามคำที่สัญญาเอาไว้

หล่อนทำรายงานในส่วนของตัวเองมาอย่างไม่ขาดตกบกพร่องจนมาโดกะตกใจ ถ้าหากว่านัทสึสนใจเรียนมากกว่าผู้ชายคนที่มารอรับอยู่หน้าประตูโรงเรียนแบบไม่ซ้ำหน้าในเจ็ดวันก็คงจะดี 

คิดแล้วก็เหม็นขี้หน้าเจ้าหมอนั่นขึ้นมาเสียเฉยๆ ยิ่งชะเง้อคอดูก็ยังเห้นว่า”มัน”ยืนรออยู่ที่หน้าประตู

อยู่ๆคุณหนูผู้ไม่เคยผ่านโลกอย่างโมริยาสุก็รู้สึกขยะแขยงขึ้นมาแปลกๆทั้งที่พอเอาเข้าจริงแล้ว เวลาโดนตัวนัทสึมิเธอกับรู้สึกประหลาด
ราวกับว่าหัวใจถูกเร่งจังหวะให้เกิดอาการประหม่าเต้นผิดจังหวะอย่างที่ควรจะดำเนินไปอย่างปกติ

"ไปแล้วนะ.."

มัทสึโอกะคว้ากระเป๋าออกพร้อมก้าวออกไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้คุณหนูคนสวยขมวดคิ้วนิ่วหน้าพร้อมคำในใจที่ทำให้คนที่เดินกำลังจะพ้นประตูหยุดชะงัก

"สกปรก"

"อะไรนะ.."

หล่อนว่าเสียงเบาอย่างไม่เชื่อว่าคำนั้นจะออกมาจากปากของเพื่อนร่วมห้อง คนสูงกว่ามายืนซ้อนอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ โมริยาสุจับเธอให้หันมาหา หัวไหล่ถูกตรึงไว้แน่น
ทันใดนั้นภาพสีส้มแก่ของห้องเรียนไร้ผู้คนก็มืดมิดเพราะถูกบดบังด้วยใบหน้าของคนตรงหน้า ใบหน้านั้นถูกย้อมด้วยสีดำเพราะแสงอันน้อยนิด
เมื่อความอุ่นจรดลงบนริมฝีปากเธอไม่อาจเห็นใบหน้าของเขาได้กระทั่งครู่หนึ่งจูบจากเด็กสาวถูกถอนออก

"เธอมันบ้าผู้ชาย"

มาโดกะพูดอย่างตรงไปตรงมา หล่อนรวบของใส่กระเป๋านักเรียนพร้อมกับเบียดตัวออกไปจากห้องก่อนที่อีกคนจะขยับ ห้องเรียนยามเย็นถูกทิ้งร้างเมื่อไร้ซึ่งผู้คน
มัทสึโอกะไม่ขยับไปไหน เธอได้แต่คิดวนไปวนมาราวกับเสียงของอีกคนก้องอยู่ในหูเหมือนเมื่อไม่กี่นาทีก่อน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูกพูดด้วยคำดูถูก 

เธอเพียงแต่เป็นคนที่ให้โอกาสกับความรักที่วิ่งเข้ามาหา ถ้าคุยกันแล้ว เดทกันครั้งสองครั้งไม่ถูกใจก็เป็นอันจบ โอกาสก็จะถูกเปลี่ยนมือไปอยู่กับชายคนต่อไปทันที

น่าแปลกที่รู้สึกเจ็บปวดเป็นพิเศษกับครั้งนี้ อาจจะเพราะเป็น มาโดกะ

วินาทีนั้นเองราวกับเธอได้ค้นพบคำตอบ

หากความรักของเรานั้นเป็นเพียงดอกกุหลาบ..

ไม่ใช่ความรักแบบฉาบฉวย ฉันนั้นอยากเป็นรักครั้งหนึ่งของเธอ


สองเท้าออกตัววิ่ง หวังว่ามาโดกะคงจะเดินออกไปได้ไม่ไกลจากโรงเรียนนัก เพราะว่าวันนี้ที่จริงแล้วเป็นวันนัดทำรายงานเล่มที่สามของเทอมนี้จึงทำให้โมริยาสุไม่ได้กลับกับรถของที่บ้าน
ตลอดช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมาจนกระทั่งถึงเมื่อไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก่อนเธอยังไม่รู้คำตอบเลยแท้ๆ

.

.

.

ขายาวก้าวช้าๆอย่างคนไม่มีที่ไป จนแล้วจนรอดเธอกลับมาเดินวนๆเวียนๆอยู่แถวๆหน้าอพาร์ทเม้นของเขาเสียได้ ยิ่งคิดยิ่งน่าตลก
คุณหนูนักเปียโนมือทองต้องมาเจ็บปวดจากรักต้องห้ามในวัยเรียนจากเพื่อนร่วมชั้นสุดป็อป อย่างกับนิยายยอดนิยมหรือละครหลังข่าวช่วงไพร์มไทม์
ถ้าจะดีหากตอบจบไม่มีพระเอกหน้าบู่มาทำให้มิตรภาพชวนจิ้นพังทลาย ซ้ำร้ายฝนยังทำท่าจะตกแบบนี้ ฉันไม่ใช่นางเอกมิวสิกวิดีโอเสียหน่อย

หากความรักของเรานั้นเป็นเพียงดอกกุหลาบ..

กุหลาบนั้นมีหนามแหลมนักยิ่งดึงยุดยิ่งยากจะถอดถอน


“มาโดกะ!!”

.

.

เขาตามมาทันแล้ว

.

.

.

ความเงียบหลังจากการบอกรักเพิ่งผ่านพ้นไปในค่ำคืนสงัดใต้เสียงพร่าของไฟริมถนนที่ลอดเข้ามาจากทางหน้าต่างของอพาร์ทเม้นเล็กๆในย่านชุมชน ห้องสี่เหลี่ยมขนาดแปดเสื่อไม่กว้างนักสำหรับสองคน
แต่ก็ถือว่าดีแล้วสำหรับสองคนในเมืองหลวง

นัทสึมิ มองร่างตรงหน้าอยู่เงียบๆ หล่อนนิ่งไปตั้งแต่สิ้นสุดคำสารภาพ ทว่าแววตาไม่ได้บอกปฏิเสธเพียงแต่คนตรงหน้าไม่พูดก็เท่านั้น

"มาจัง"

คืนนี้หล่อนไม่ได้กลับบ้าน ไม่ได้แม้แต่โทรบอกทำแค่การส่งข้อความสั้นๆไปเพียงเท่านั้น ทางบ้านรับรู้เมื่อเธอได้รับข้อความตอบกลับเชิงตำหนิว่าอย่าให้เกิดครั้งที่สอง 

เจ้าของชื่อเล่นมาจังเงยหน้าขึ้นกับคำเรียกสนิทสนมอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน หัวใจเต้นระทึกราวกับเล่นรถไฟเหาะ ลิงโลดอยู่ในอกเมื่อเขาบอกรัก เมื่อได้กอดร่างนั้นไว้ยิ่งได้ยินเสียงในอกชัดขึ้น
ช่องว่างระหว่างเรานั้นแคบลงไปทันตา เสียงซ้อนทับดังตึกๆตักๆไม่รู้ว่าเป้นเสียงของใครกันแน่ แม้นัทสึมิจะผ่านความรักมาก็มากแต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะคิดว่า 

'ในซักวันนึงจะรักผู้หญิงได้' 

.

.

ร่างกายราวกับถูกชำระล้างด้วยมนต์ต้องห้าม

กลิ่นหอมของเด็กผู้หญิงอบอวลเคล้าไอฝน เสียงซู่ซ่าภายนอกจากบานหน้าต่างที่ปิดสนิทไม่ได้ทำให้สองร่างที่ทิ้งตัวลงบนพื้นเสื่อตาตามิหน้าเตียงนอนคลายกอดออกจากกัน
ความรักของเด็กสาวช่างร้อนเร่าเร้าอารมณ์ด้วยเรือนกายนุ่มของกันและกัน เมื่อไร้ซึ่งอาภรณ์ปิดกายความเขินอายในทีแรกถูกทำให้หลงลืมด้วยจูบ

"นัทจัง"

เสียงเขาเรียกชื่อเล่นฟังหวานหู… 

หลังของนัทสึมิถูกจิกเป็นรอยจากนิ้วเรียวขาวของโมริยาสุ หล่อนทิ้งรอยแดงไว้เป็นหลักฐาน กระทั่งนัทสึมิถูกพลิกตัวให้อยู่ด้านล่าง เธอถูกจ้องมองด้วยแววตาที่ไม่เคยเห็น
ใบหน้าเจ้าเล่ห์ที่เธอเพิ่งรู้ว่าโมริยาสุมีกับเขาด้วย

อา.. แสงไฟบนเพดานห้องหายไปอีกแล้ว

คล้ายกับภาพที่เล่นซ้ำ ใบหน้าของมาโดกะอยู่ในระยะประชิด ปลายจมูกโด่งแตะกันเบาๆพลางแลกเปลี่ยนลมหายใจหอบกระชั้น

"รักฉัน"

ประโยคบอกเล่า คำถาม คำขอร้อง หรืออาจจะเป็น “คำสั่ง”

.

.

.

"บนตัวนัทจังมีรอยเสื่อด้วยแหละ"

"บ้า"

FIN

Share this post


Link to post
Share on other sites

ฮิ้ววว

 

ฟิคสีเทาอ่อน ฉันชอบ (ไม่ใช่ สนพ ม่วงอ่อนนะ)

 

นัทมาโดเคมีพวกนางแรงนะ แต่พอมาเป็นฟิคแล้วมันต้องประมาณนี้ถึงจะฟิน

ถ้ามามืดตื๋อแบบดับเบิ้ลนี่ออกน่ากลัว 55555

Share this post


Link to post
Share on other sites

หึๆ . .... .. .พูดไม่ออกอีกแล้ว "ฟิน" 

ชอบฟิคเด็กเกาะจังแหะ!

Share this post


Link to post
Share on other sites

ฟินมา่กกกกกกก -/////- น่ารักมากๆค่ะม่าจังกับนัตจัง 

Share this post


Link to post
Share on other sites

ฮิ้ววว

 

ฟิคสีเทาอ่อน ฉันชอบ (ไม่ใช่ สนพ ม่วงอ่อนนะ)

 

นัทมาโดเคมีพวกนางแรงนะ แต่พอมาเป็นฟิคแล้วมันต้องประมาณนี้ถึงจะฟิน

ถ้ามามืดตื๋อแบบดับเบิ้ลนี่ออกน่ากลัว 55555

 

เธอหยั่มมา... เธอดองดับเบิลไว้หลายเรื่องเกินไป..

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now
Sign in to follow this  
Followers 0