[SF] Why are you so annoying? (wmatsui) 06[END] up*03-04-2016

87 posts in this topic

อิจูเรื่องนี้เปลืองตัวมากค่ะ กว่าจะจบนี่คงน่วม
ทำประกันมั้ยค่ะ มีแววว่าจะเป็นกระสอบทรายอีกนาน
เรนะนี่พอจี้จุดเข้าหน่อย สัญชาตญาณดิบมาคุเลยนะคะ
แต่เราว่าอย่างน้อยนางก็เริ่มใจหวั่นไหวกับจูรินะเล็กๆแล้วนะ>>มั้ง

Share this post


Link to post
Share on other sites
ต่อไปจูรินะก็จะได้เพื่อนสนิทเพิ่มอีกคนคือครูห้องพยาบาลแน่เลย 55555555
หรืออาจจะสนิทกันอยู่แล้วเพราะเป็นนักเลงเก่า

Share this post


Link to post
Share on other sites
ฉลองมิตรภาพด้วยมือหนึ่งข้าง เย้!
เจ็บตัวนิดหน่อยได้ใจเรนะซังไปอีกเยอะเลย
จริงๆน้องจูอาจจะชอบความรุนแรงของเรนะซังเป็นพิเศษก็ได้นะ

Share this post


Link to post
Share on other sites
TBC. อีกแล้ววววววว
โถ จูจัง นึกว่าจะคมในฝัก ที่ไหนได้
แต่เอ๊ ไม่แน่นะ หรืออาจจะไม่ธรรมดาอย่างที่เรนะคิดนะ
ปัญญาอ่อนไม่ธรรมดา กร๊ากกกก ฮ่าๆๆ
ว่าแต่จูมายุจะยังไงๆอยู่นะ ขอให้มายุเป็นแฟนยูกิ
เรนะยูกิอย่าสปาร์กกันนะ เรื่องนี้ไม่ต้องการมาม่าาาา
ยังไงตอนนี้ก็ยังคงสงสารเรนะอยู่ดี
มีชื่อโชตะ หรือพ่อแม่ของเรนะเข้ามาเกี่ยวเมื่อไหร่
ดราม่าบังเกิด(นิดหน่อย)
ตอนนี้แอบฟินเบิ้ลอิ จูเขินเหรอ เรนะหวั่นไหว? ใจอ่อน?
เป็นแฟนกันเร็วๆนะ(ได้ข่าวว่าเพิ่งสามตอน?)

Share this post


Link to post
Share on other sites
อ่านตอนแรกๆเข้าใจว่าจูเก่งมาก
ที่ไหนได้
ป่วนมากกกก 5555

Share this post


Link to post
Share on other sites
น้องจู!!! เราก็คิดว่านางจะมีสกิลลับ ~_~

แต่เระนี่ยังไงยังไง ชอบไปแกล้งเค้า แต่ตัวเองใจเต้นเอง รีบๆเข้นะ จูมันซื่อ กว่าจะได้จีบกัน ย้วยจะเอาไปกินแล้ว

Share this post


Link to post
Share on other sites

แอบคิดว่าถ้าน้องจูเป็นนักเลงมาก่อนก็แจ๋วเลย  เวลาทะเลาะกับเรนะทีก็จะได้ตบตีกันสูสี

(ถ้าเป็นแฟนก็ตีกันบ้านแตก)  แต่สงสัยจูจะแค่ฟลุครับหมัดเรนะได้ล่ะมั้ง  ฮ่าๆๆๆๆๆ

มียัยเด็กบ๊องคอยตามติดแบบนี้รู้สึกปวดหัวแทนเรนะค่ะ  แต่ก็ดีตรงที่จูเป็นห่วง

พูดมากแต่ท่าทางเป็นคนจริงใจ  แบบนี้ล่ะมั้งเรนะถึงเหมือนจะหวั่นไหวนิดๆ

Share this post


Link to post
Share on other sites
ที่แท้อิจูก็ปัญญาอ่อนนี่เอง ฮาาาา ขำฉากตบหัว
ป้าใจเริ่มจะใจอ่อนแล้วสินะ // เอ้าสู้ต่อไปจู ดูท่าคงจะถูกทำร้ายร่างกายอีกนาน เจ็บแลกรัก 555

Share this post


Link to post
Share on other sites

เฮียเริ่มใจอ่อนแล้วสินะ จูสู้ต่อไปเราเชียร์นายอยู่

 

น่าจะเริ่มใจอ่อนแล้วครับ แต่กลัวน้องจูจะอ่วมซะก่อน

 

 

สงสัยกว่าจะลงเอยกัน เด็กจูคงน่วมไปทั้งตัวแน่ //เรนะโหดจริงๆ

 

มีทางเป็นไปได้ครับ เรนะขาโหดขนาดนั้นนน

 

 

อิจูเรื่องนี้เปลืองตัวมากค่ะ กว่าจะจบนี่คงน่วม
ทำประกันมั้ยค่ะ มีแววว่าจะเป็นกระสอบทรายอีกนาน
เรนะนี่พอจี้จุดเข้าหน่อย สัญชาตญาณดิบมาคุเลยนะคะ
แต่เราว่าอย่างน้อยนางก็เริ่มใจหวั่นไหวกับจูรินะเล็กๆแล้วนะ>>มั้ง

 

เปลืองตัวโดยใช่เหตุด้วยครับ อยู่ดี ๆ ก็โดนซัด

แถมมันปากดีแบบนั้นด้วย ไม่น่ารอด

เรนะนี่ก็โดนจี้ใจดำเข้าหน่อย ก็ของขึ้นแล้วครับ

คนพิเศษหละมั้งครับน้องจูเนี่ย เลยโดนเรนะดีด้วยเป็นพิเศษ?

 

 

ต่อไปจูรินะก็จะได้เพื่อนสนิทเพิ่มอีกคนคือครูห้องพยาบาลแน่เลย 55555555
หรืออาจจะสนิทกันอยู่แล้วเพราะเป็นนักเลงเก่า

 

ถึงขั้นต้องสนิทกันเลยสินะครับ

แต่จูรินะมันไม่ได้เป็นนักเลงอะไรมาก่อนหรอกครับ แต่ถ้าเรื่องปัญญาอ่อนเป็นมานานละ ผมว่า

 

 

ฉลองมิตรภาพด้วยมือหนึ่งข้าง เย้!
เจ็บตัวนิดหน่อยได้ใจเรนะซังไปอีกเยอะเลย
จริงๆน้องจูอาจจะชอบความรุนแรงของเรนะซังเป็นพิเศษก็ได้นะ

 

เป็นมิตรภาพที่ไม่อยากจะฉลองเลยนะครับ แบบนั้น

เจ็บตัวไม่นิดมั้งครับ ถ้าจะคว้าหัวใจเรนะเนี่ย

ถ้าเจ้าจูมันชอบความรุนแรง มันคงยอมโดนซัดไปตั้งแต่แรกแล้วหละ

 

 

จูรินะนี่ โดะเอ็มดีๆ นี่เอง 55555

 

ฮ่า ๆๆๆ เหมาะกับเฮียสายโหด

Share this post


Link to post
Share on other sites

นึกว่าน้องจูจะเทพ... เสียใจ

 

ปัญญาอ่อนระดับเทพครับ อย่าเพิ่งเสียใจไป

 

 

TBC. อีกแล้ววววววว
โถ จูจัง นึกว่าจะคมในฝัก ที่ไหนได้
แต่เอ๊ ไม่แน่นะ หรืออาจจะไม่ธรรมดาอย่างที่เรนะคิดนะ
ปัญญาอ่อนไม่ธรรมดา กร๊ากกกก ฮ่าๆๆ
ว่าแต่จูมายุจะยังไงๆอยู่นะ ขอให้มายุเป็นแฟนยูกิ
เรนะยูกิอย่าสปาร์กกันนะ เรื่องนี้ไม่ต้องการมาม่าาาา
ยังไงตอนนี้ก็ยังคงสงสารเรนะอยู่ดี
มีชื่อโชตะ หรือพ่อแม่ของเรนะเข้ามาเกี่ยวเมื่อไหร่
ดราม่าบังเกิด(นิดหน่อย)
ตอนนี้แอบฟินเบิ้ลอิ จูเขินเหรอ เรนะหวั่นไหว? ใจอ่อน?
เป็นแฟนกันเร็วๆนะ(ได้ข่าวว่าเพิ่งสามตอน?)

 

ผมว่าถ้าคมในฝักจริง ตอนนี้ก็ขึ้นสนิทไปแล้วครับ

เรื่องไม่ธรรมดาก็มีเรื่องเดียวแหละครับ

ปัญญาอ่อนระดับเทพ ไม่มีใครล้มได้

จูมายุยังไงหรอครับ ต้องดูไปเรื่อย ๆ เห็นยูกิมาแวบ ๆ แล้วนี่ครับ

แต่ถ้าเป็นเรนะยูกิ โอยยย ฟาดเคนโด้กันมันแน่

เรนะก็เป็นอารมณ์เด็กขี้น้อยใจ เก็บกดเล็ก ๆ นั่นแหละครับ

มีดราม่านิดหน่อยพอหอมปากหอมคอ

ส่วนเบิ้ลอิก็มีอะไรมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วครับ

แต่จะมากกว่านี้มั้ย หรือจะกลายเป็นน้องจูเจ็บตัวอีกเช่นเคย ดูกันครับ

 

 

อ่านตอนแรกๆเข้าใจว่าจูเก่งมาก
ที่ไหนได้
ป่วนมากกกก 5555

 

5555 ไม่ได้เก่งมากครับ

แต่วุ่นวายมาก

 

 

น้องจู!!! เราก็คิดว่านางจะมีสกิลลับ ~_~

แต่เระนี่ยังไงยังไง ชอบไปแกล้งเค้า แต่ตัวเองใจเต้นเอง รีบๆเข้นะ จูมันซื่อ กว่าจะได้จีบกัน ย้วยจะเอาไปกินแล้ว

 

สกิลลับไม่มี่เลยครับ ตัวละครพื้น ๆ ธรรมดา ๆ 555

เรนะนี่ชอบแกล้ง แต่ตัวเองเนี่ยสิ เริ่มจะเป็นอะไรก็ไม่รู้ ชักช้าไม่เข้าใจตัวเอง แล้วจะมาเสียดายทีหลังไม่ได้น้าาา

 

 

แอบคิดว่าถ้าน้องจูเป็นนักเลงมาก่อนก็แจ๋วเลย  เวลาทะเลาะกับเรนะทีก็จะได้ตบตีกันสูสี

(ถ้าเป็นแฟนก็ตีกันบ้านแตก)  แต่สงสัยจูจะแค่ฟลุครับหมัดเรนะได้ล่ะมั้ง  ฮ่าๆๆๆๆๆ

มียัยเด็กบ๊องคอยตามติดแบบนี้รู้สึกปวดหัวแทนเรนะค่ะ  แต่ก็ดีตรงที่จูเป็นห่วง

พูดมากแต่ท่าทางเป็นคนจริงใจ  แบบนี้ล่ะมั้งเรนะถึงเหมือนจะหวั่นไหวนิดๆ

 

ถ้าน้องจูเป็นนักเลงมาก่อน ก็คงจะสนุกไปอีกแบบครับ

แต่ดูท่าจะไม่มีเค้าเลย แถมยังอ่อนยังกะอะไรดี เจ็บนิดเดียว น้ำตาซึมแล้ว ต้องหาคนมาปลอบ

เรนะก็คงแบบ... ส่งคนดี ๆ กว่านี้มาคอยประกบไม่ได้รึไง

แต่ว่าเพราะมีคนแบบนี้แหละครับ เดี๋ยวจะได้เห็นเรนะแพ้ทางแน่ ๆ

 

 

ที่แท้อิจูก็ปัญญาอ่อนนี่เอง ฮาาาา ขำฉากตบหัว
ป้าใจเริ่มจะใจอ่อนแล้วสินะ // เอ้าสู้ต่อไปจู ดูท่าคงจะถูกทำร้ายร่างกายอีกนาน เจ็บแลกรัก 555

 

ปัญญาอ่อนอย่างไม่น่าให้อภัย

เรนะเริ่มใจอ่อนแล้วหละมั้ง แต่ว่า... ต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดของเจ้าจู น่าสงสารรรร

Share this post


Link to post
Share on other sites

04

 

 

 

 

 

 

 

                หลังจากวันที่จูรินะมาให้ฉันช่วยพันผ้าทายาให้ที่ห้อง เรื่องที่ฉันต้องขบคิดก็ไม่ใช่เรื่องที่จะหาทางให้ตัวเองโดนไล่ออกหรือไปต่อยตีกับใครแล้ว แต่เป็นเรื่องของจูรินะ คนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ตอนนี้ก็ไม่ได้สนิทอะไรกันมาก เพิ่งคุยกันไม่กี่อาทิตย์ แต่มาเหมาเอาเองว่าจะให้เป็นเพื่อนกัน แล้วยังไอ้เรื่องพูดแทงใจดำได้หน้าตาเฉย แถมยังบอกว่าเป็นห่วง คืออะไร

 

 

แล้วฉันเนี่ย เป็นอะไร ทำไมจะต้องไปคิดอะไรมากมายกับเรื่องพวกนี้ด้วย

 

 

และไอ้คนที่อยู่ในความคิดของฉันก็ยืนยิ้มกว้างอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน วันนี้เป็นวันหยุด ฉันตั้งใจจะออกไปซื้อของข้างนอก และแน่นอนว่าจูรินะก็ไม่ยอมปล่อยให้ฉันคลาดสายตาอีกตามเคย

 

 

 

                “กลัวฉันไปมีเรื่องกับใครรึไง ถึงได้ตามจัง”   ฉันถามขณะที่เดินไปรอรถเมล์ที่ป้ายใกล้ ๆ โรงเรียน

 

                “ใช่”   แถมตอบกลับมาแบบไม่เกรงกลัวอะไรทั้งนั้น ฉันได้แต่ถอนหายใจออกมา เอาเถอะ อย่างน้อยฉันก็ไม่ค่อยรู้ทางในเมืองนี้ ให้ไปด้วยก็คงดีกว่าไปคนเดียวแล้วไปไหนไม่ถูก

 

 

 

                ระหว่างที่นั่งบนรถเมล์ จูรินะที่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง ก็หลับไปแล้ว ยุ่งแล้วแบบนี้ แล้วต้องลงตรงไหนกันล่ะเนี่ย ฉันเลือกพึ่งพาได้ถูกคนใช่มั้ย

 

 

แต่... เมื่อมองใบหน้าของจูรินะตอนหลับ... แบบนี้อาจจะดีกว่า ดีกว่าต้องฟังคน ๆ นี้พล่ามอะไรก็ไม่รู้ไปตลอดทาง หลับไปแบบนี้ก็ดี

 

 

มองไปที่ข้อมือของคนที่หลับอยู่ ยังคงพันผ้าเอาไว้ ถ้าไม่เอามือมารับหมัด ก็อาจจะเป็นแก้มที่ช้ำ แล้วถ้าโดนครูถาม จูรินะจะตอบคำถามไปแบบไหน บอกว่าฉันเป็นคนทำร้ายเธออย่างนั้นรึเปล่า หรือว่าจะบอกว่าเดินโง่ ๆ ไปชนกับอะไรเข้า...

 

 

ถ้าให้เดา คนอย่างจูรินะคงตอบอย่างหลังมากกว่า คิดแบบนั้นฉันก็ค่อย ๆ เผยรอยยิ้มออกมา... ยิ้มทั้ง ๆ ที่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า... ยิ้มทำไม

 

 

 

                จนรถเมล์แล่นเข้ามาในตัวเมือง ฉันคิดว่าแบบนั้นนะ เพราะดูท้องถนนดีขึ้นกว่าถนนหนทางแถวโรงเรียนเป็นไหน ๆ แถมตึกรามบ้านช่องก็เริ่มเห็นแน่นถนัดตา และก็พอดีกับที่จูรินะตื่นขึ้นมา

 

 

 

                “โอ๊ะ ใกล้ถึงพอดี”   เธอพูดเสียงร่าเริง ไม่เหมือนคนเพิ่งตื่นแม้สักนิด ฉันยิ้มออกมาเล็กน้อย เป็นคนแบบนี้จริง ๆ สินะ พวกพลังเหลือ    “ป้ายหน้าน่ะ”

 

 

 

ฉันพยักหน้ารับ และรอให้รถเมล์เข้าจอดที่ป้าย เป้าหมายแรกที่ฉันจะไป ก็คงเป็นห้างท้องถิ่นแถวนี้ และคนนำทางก็มีอยู่คนเดียว

 

 

 

                “ไปกัน”

 

 

 

เธอบอกเสียงสดใส ฉันมองตามเธอที่เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มยังคงเปื้อนอยู่บนหน้าของเธอไม่เปลี่ยนแปลง รอยยิ้มที่ฉันยังรำคาญอยู่ แต่ก็... ไม่ได้รู้สึกรำคาญเหมือนในตอนแรกที่เจอกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

…………………………..

 

 

 

 

 

 

 

                ผ่านมาจนช่วงเย็นของวัน ฉันกับจูรินะนั่งพักอยู่ที่สวนสาธารณะใกล้ ๆ กับป้ายรถเมล์ที่จะขึ้นรถกลับ เช็กของที่ซื้อมาทั้งหมดว่าครบตามที่ต้องการ สุดท้าย... ยังไงฉันก็คงต้องพึ่งพ่อแม่อยู่ดี ฉันเริ่มคิดเรื่องที่จะเรียนให้จบแล้วไปหางานทำ แบบนั้นจะได้ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันอีก

 

 

ถ้าอย่างนั้น... ฉันก็ไม่ควรจะไปมีเรื่องให้โดนไล่ออกแล้วหละสิ คิดถึงตรงนี้ก็ถอนหายใจออกมา

 

 

 

                “หืม เป็นอะไร”   จูรินะได้ยินฉันถอนหายใจก็รีบถาม ฉันส่ายศีรษะ ไม่ได้ตอบคำถามอะไร นอกจากยกกระป๋องกาแฟเย็นดื่มมันไปอึกใหญ่ จูรินะยังคงมองจ้องฉันอยู่แบบนั้น    “กาแฟอร่อยมั้ย”

 

                “หืม”   ฉันหันมองจูรินะ ก่อนจะมองกาแฟในมือของฉัน ถามถึงกาแฟที่ฉันดื่มอยู่งั้นหรอ   “อยากรู้ก็ไปซื้อมาลองเองสิ”

 

                “งก”   เธอทำหน้ายุ่ง แล้วหันไปสนใจเครื่องดื่มของตัวเอง ฉันเลยเขย่ากระป๋องกาแฟดู ยังเหลืออีกนิดหน่อย เลยส่งให้จูรินะไป

 

                “แล้วเอาไปทิ้งให้ด้วย”

 

 

 

จูรินะยิ้มออกมา และรับกาแฟกระป๋องนั้นไป เธอมองมันอยู่สักพัก ก่อนจะหันมาพูดกับฉัน

 

 

 

                “แบบนี้ฉันก็ได้จูบทางอ้อมของเรนะซังน่ะสิ”   เล่นเอาฉันเกือบสำลัก ก่อนจะมองหน้าจูรินะเอาเรื่อง และหยิบกาแฟกระป๋องคืน

 

                “ไม่ต้องกงต้องกินมันแล้ว”    ฉันลุกขึ้นและตั้งใจเดินไปทิ้งขยะ จูรินะทำหน้าเสียดาย แต่ก็ยิ้มออกมา

 

                “ฉันไม่เอาจูบทางอ้อมก็ได้...”    จูรินะพูดไล่หลังฉัน ในขณะที่ฉันเดินไปที่ถังขยะ   

 

 

 

เธอยังพูดอะไรต่อไม่รู้ ฉันไม่ได้ใส่ใจ เพราะมัวแต่มองให้แน่ว่าฉันจะต้องทิ้งให้กระป๋องในมือลงถังไหน พอฉันหย่อนกระป๋องลงถังขยะ และเงยหน้าขึ้นมาเท่านั้นแหละ

 

 

ยืนกันหน้าสลอนเลย ไม่รู้ว่าใครบ้าง แต่หนึ่งในนั้นมีคนที่ดูท่าจะไม่ชอบฉันเข้าเต็ม ๆ คนหนึ่งล่ะ

 

 

ตัวท็อปชมรมเคนโด ที่สะดุดขาตัวเองล้ม

 

 

 

                “บังเอิญจังนะที่เจอกันที่นี่”    เธอคนนั้นพูดกับฉัน ฉันมองหน้าเธอกับเพื่อนของเธออีกสองคน บังเอิญงั้นหรอ ฉันว่าไม่น่าจะใช่

 

                “มาหวดลมแถวนี้รึไง ถึงได้ถือดาบชิไนติดมาด้วย”    ฉันมองในมือของแต่ละคน จะพกออกมาหวดลมนอกโรงเรียนงั้นหรอ ไม่มีทาง

 

                “เอ๋”   เสียงของจูรินะดังมาจากทางด้านหลัง ท่าจะลุกตามมา กลายเป็นว่าฉันต้องคุยกับพวกนี้หน้าถังขยะจริง ๆ แล้วใช่มั้ย    “มาได้ยังไงกันหรอ”

 

                “ผ่านมาน่ะ”   นัตสึกิตอบจูรินะ แต่ว่ากลับมองจ้องฉันไม่วางตา    “พอดีเลย มัตสึอิ”

 

                “มัตสึอิไหน”   จูรินะแทรกถามและยิ้มหน้าแป้น ช่างอ่านสถานการณ์ไม่ออกอะไรขนาดนั้น

 

                “ไม่ใช่เธอ”   นัตสึกิบอกกับจูรินะ ก่อนจะส่งดาบไม้ไผ่มาให้ฉัน ฉันได้แต่มองอยู่แบบนั้น ไม่ได้รับหรืออะไรทั้งสิ้น    “ไม่คิดจะแสดงฝีมือให้ฉันดูหน่อยหรอ แบบไม่มีกฎอย่างที่เธอชอบน่ะ”

 

 

 

ฉันผ่อนลมหายใจ อยากมีเรื่องนักใช่มั้ย ได้ ๆ ฉันรับดาบไม้ไผ่จากนัตสึกิ เธอยิ้มออกมา ก่อนจะหันไปเอาดาบจากเพื่อนของเธอ

 

 

 

                “เรนะซัง”   จูรินะเสียงตื่นขึ้นมาเลย พอเห็นว่าฉันรับดาบของนัตสึกิมา    “มันจะไม่อันตรายหรอ เล่นแบบไม่ใส่เครื่องป้องกัน....”

 

                “ไปห่วงแม่นั่นดีกว่า”   ฉันบอกพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก ท่าทางจะมีอะไรสนุก ๆ ให้ได้เล่นแล้วหละ

 

                “แต่ว่าทำแบบนี้ มันเหมือนทะเลาะวิวาทกันเลยนะ ถ้าที่โรงเรียนรู้...”

 

 

 

ไม่ทันที่จูรินะจะได้พูดจบ ฉันก็เดินไปยืนเผชิญหน้ากับนัตสึกิเป็นที่เรียบร้อย กระชับดาบไม้ไผ่ในมือจนมั่น สายตาของฉันและเธอมองสบกัน ฉันหันไปมองจูรินะแวบหนึ่ง เธอมองฉันด้วยท่าทางไม่สบายใจเอาเสียเลย ก่อนที่ฉันจะหันกลับมามองนัตสึกิ และเปิดฉากเข้าใส่

 

 

 

 

 

 

                ดาบของเราสองคนกระทบกัน ฉันรู้สึกถึงแรงสั่นในมือ แรงดาบไม่เท่าไหร่นี่นา ฉันดันนัตสึกิออก เธอยกดาบขึ้นเหนือศีรษะ หวังจะฟาดลงมากลางแสกหน้า ฉันเบี่ยงตัวหลบไปด้านซ้าย เปลี่ยนมาจับดาบด้วยมือเดียว และฟาดเข้าใส่หน้าท้องของนัตสึกิเต็มแรง

 

 

เธอถึงกับทรุดลงไปที่พื้น เพื่อนทั้งสองของเธอเข้ามาดู ก่อนจะมองหน้าฉันเอาเรื่อง

 

 

 

                “แบบนี้มันโกงนี่”   คนหนึ่งพูดขึ้น ฉันแค่นหัวเราะออกมา

 

                “ก็เล่นแบบไม่มีกฎ เพื่อนเธอพูดเองไม่ใช่หรอ”

 

 

 

ฉันว่าฉันไม่ได้ผิดอะไรนะ ก็ในเมื่อบอกเองว่าจะเล่นแบบไม่มีกฎ สิ่งที่ฉันทำก็ไม่ถือว่าผิด นัตสึกิลุกขึ้น ดวงตาของเธอฉายแววโกรธแค้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ได้แต่บอกให้เพื่อนของเธอถอยออกไป เธอยังจับที่หน้าท้องของตัวเอง ก่อนจะสูดหายใจเข้าเต็มปอด และจับดาบของเธอด้วยสองมือที่ดูมั่นคง

 

 

 

                “จะแสดงให้ฉันเห็นหรอ ว่าเธอที่ทำตามกติกาทุกอย่าง สามารถเอาชนะคนเล่นนอกเกมอย่างฉันได้”   ฉันหยั่งเชิงถาม แต่อีกฝ่ายเหมือนจะไม่อยากตอบ เพราะเธอพุ่งดาบเข้าใส่ฉันทันที

 

 

 

แบบนี้ก็คงไม่ต้องพูดอะไรกันแล้ว ให้ปลายดาบเป็นฝ่ายพูดแทนก็แล้วกัน

 

 

 

 

 

 

 

                นัตสึกิถูกฉันตีจนล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง และดูเหมือนเธอจะไม่ยอมแพ้ น่ารำคาญจริง ๆ พวกที่ไม่รู้จักลิมิตของตัวเอง ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันคงต้องเอาให้ลุกไม่ขึ้นไปเลย จะได้จบเรื่อง ฉันตรงเข้าไปหาเธอ และตั้งใจจะฟาดไม้ลงไปอีกครั้ง

 

 

 

                “พอแล้วมั้ง เรนะซัง”   จูรินะตะโกนบอกฉัน ฉันหันมองแวบหนึ่ง สีหน้าของเธอดูหวาดหวั่น ว่าฉันอาจทำให้นัตสึกิเจ็บตัว แต่... แต่ใครสนกัน พอฉันหันกลับไปที่นัตสึกิ กลับกลายเป็นว่าเพื่อนของเธอทั้งสองเข้ามาขวาง และเหวี่ยงปลายดาบไม้ไผ่ใส่ฉันจนฉันต้องหลบ

 

 

 

ปลายดาบก็ที่โดนเข้าที่ใบหน้าด้านซ้าย เหนือคิ้วขึ้นไป มันทำให้รู้สึกปวดหนึบขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ฉันกำดาบไม้ไผ่เอาไว้แน่น ถ้าคิดจะเล่นแบบนี้ล่ะก็... ถ้าคิดจะรุมกันล่ะก็ ฉันคงออมมือไม่ได้แล้ว

 

 

 

                “จะเล่นแบบนี้ใช่มั้ย”

 

 

 

ความรู้สึกเจ็บปวดทำเอาความโกรธฉันปะทุถึงจุดเดือด หัวเราะออกมาเสียงน่าหวาดหวั่น พวกนี้คงไม่รู้จักหละสิ่งว่านรกเป็นยังไง เดี๋ยวฉันจะทำให้ได้รู้ ไม่ว่าอะไรที่อยู่ตรงหน้า ไม่ว่าอะไรที่เคลื่อนไหวผ่านสายตา ฉันจะทำให้มัน... หยุดเคลื่อนไหวให้หมด

 

 

 

 

 

 

 

                เพื่อนทั้งสองของนัตสึกิล้มลงไปกองทั้งคู่ เหลือเพียงนัตสึกิที่ยังชี้ปลายดาบมาทางฉัน แต่ร่างกายของเธอดูท่าจะยอมแพ้ไปก่อนหัวจิตหัวใจของเธอเสียอีก

 

 

แรงดาบที่ฟาดลงไปกระทบกับดาบของเธอที่ตั้งรับเอาไว้หลายต่อหลายครั้ง ทำเอาเธอทรุดลงกับพื้นจนได้ และพอกำลังแขนของเธอตก ดาบไม้ไผ่ไม่อยู่ในรัศมีป้องกันตัวเธอได้ ฉันคิดว่า นี่น่าจะเป็นดาบสุดท้ายที่จะจบเรื่องทั้งหมด

 

 

ฉันฟาดมันลงไปสุดแรง เล็งที่กลางแสกหน้าแบบไม่ต้องคิดหน้าคิดหลัง แต่ทว่า... จูรินะกลับเข้ามาขวางและยกมือข้างที่เจ็บขึ้นมากัน เล่นเอาฉันแทบยั้งมือเอาไว้ไม่ทัน และก็ไม่ทันจริง ๆ แต่ก็ไม่ได้โดนแขนเธอเต็มแรงนัก

 

 

               

                “พอได้แล้วเรนะซัง จะเอาให้ถึงตายเลยรึไง”    สีหน้าของจูรินะดูจริงจังมากกว่าทุกครั้งที่ฉันเคยเห็น ฉันยอมหยุดมือและโยนดาบไม้ไผ่ไปทางเพื่อนของนัตสึกิที่ยังนั่งเจ็บกันอยู่   “พวกเธอก็เหมือนกัน กลับกันไปได้แล้ว แค่นี้ก็รู้ผลแล้ว”

 

 

 

ไม่ต้องให้จูรินะบอกซ้ำ นัตสึกิก็ลุกขึ้น และเดินเซไปคว้าดาบไม้ไผ่ที่ฉันโยนไป ก่อนจะค่อย ๆ พยุงกันออกไปจากสวนสาธารณะพร้อมกับเพื่อนของเธอ ส่วนจูรินะ เธอได้แต่มองจ้องฉันไม่วางตา

 

 

 

                “จะพูดอะไร”    ฉันถามเสียงไม่ค่อยพอใจ

 

                “เจ็บมั้ย”

 

                “หืม”   ฉันมองจูรินะให้แน่ใจ และพยายามทวนคำพูดของเธอที่ฉันได้ยินเมื่อกี๊

 

                “ถามว่าเจ็บมั้ย ที่คิ้วน่ะ”    เธอชี้มือไปที่คิ้วของฉัน ฉันยกมือขึ้นมาจับ มันก็ยังเจ็บอยู่ บวมขึ้นมาด้วย พรุ่งนี้ต้องเห็นรอยช้ำชัดเจนแน่ ๆ    “ถ้าโดนตาจะเป็นยังไง”

 

 

 

ฉันเงียบ ไม่ได้ตอบคำถามของเธอ เป็นห่วงกันอีกแล้วอย่างนั้นหรอ ฉันถอนหายใจออกมา และเดินไปที่เก้าอี้ที่ฉันวางของเอาไว้ นั่งสักพัก ให้พวกนัตสึกิกลับกันไปก่อน แล้วฉันค่อยเดินไปที่ป้ายรถเมล์

 

 

จูรินะเดินตามมานั่งข้าง ๆ ก่อนจะขยับข้อมือตัวเองข้างที่เจ็บไปมา และดูท่าจะเจ็บหนักกว่าเดิม หน้าตาเธอบอกชัดเลยว่าไม่น่าจะไหว

 

 

 

                “ดูหน่อย”    ฉันจับข้อมือของเธอมา และถอดผ้าที่พันเอาไว้ออก ข้อมือของจูรินะบวมขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด   “ทำไมทำอะไรไม่คิด”

 

                “เรนะซังก็ทำอะไรไม่คิดเหมือนกันนั่นแหละ”    เธอย้อนฉัน หน้าตาของเธอดูจริงจังไม่เหมือนเคย ขายรอยยิ้มให้ปีศาจไปแล้วรึไง ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ เป็นจูรินะที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน    “ทำไมถึงเป็นคนขี้โมโห อารมณ์ร้อนแบบนี้ ถ้านัตสึกิซังเป็นอะไรขึ้นมา เธอจะเดือดร้อนเอา”

 

                “มันก็เรื่องของฉัน”

 

 

 

คำพูดของจูรินะทำเอาฉันหงุดหงิดอีกแล้ว หงุดหงิดจนฉันเผลอบีบข้อมือของเธอไปเต็มแรง เธอร้องโวยวายเสียงดัง และชักมือกลับไปทันที จูรินะจับข้อมือตัวเอง และงอตัวลงไป ฉันเองก็เซ็ง ๆ เลยหันไปมองทางอื่น ก่อนจะรู้สึกว่าตัวของจูรินะสั่นแบบผิดปกติ ฉันเลยรีบหันกลับไปมอง

 

 

 

                “นี่เธอ...”   เรียกพร้อมกับวางมือบนหลังของจูรินะ ตัวเธอยังสั่น มืออีกข้างยังจับข้อมือที่เจ็บเอาไว้แน่น ท่าจะไม่ดีซะแล้ว    “ร้องไห้หรอ”

 

 

 

ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา แต่ท่าทางแบบนี้ของจูรินะ เล่นเอาฉันรู้สึกร้อนในอกอย่างบอกไม่ถูก แถมไม่รู้จะต้องทำยังไงด้วย

 

 

 

                “ขอดูข้อมือหน่อย”   ฉันพยายามจับมือของเธอมาดู แต่เธอขืนเอาไว้ ยุ่งแล้ว ฉันต้องทำยังไงดี แล้วมาร้องไห้แบบนี้... โธ่เอ๊ย อะไรกันเนี่ย    “นี่...”

 

 

 

ไม่มีทีท่าว่าเธอจะหยุดร้องไห้เลย หรือว่าฉันทำเกินไปจริง ๆ  นี่ฉัน... ต้องทำยังไงเนี่ย ไม่อยากเห็นเธอร้องไห้เลย เธอร้องไห้ เพราะฉันเป็นต้นเหตุ อย่างนั้นใช่มั้ย

 

 

 

                 “ขอโทษ”

 

 

 

ไม่รู้จะพูดคำไหนได้ดีไปกว่านี้ แต่เหมือนจะยิ่งทำให้คนอีกคนร้องไห้หนักขึ้นไปอีก ฉันหันมองไปรอบ ๆ จะต้องทำยังไงล่ะเนี่ย สุดท้ายก็เลยรวบตัวเธอเข้ามาใกล้ ๆ พยายามลูบไหล่เธอเพื่อปลอบใจ

 

 

 

                “ขอโทษนะ ขอโทษ เลิกร้องได้แล้ว”

 

 

 

เหมือนจะแกล้งกันเข้าไปอีก เพราะจูรินะกลับร้องไห้หนักกว่าเดิม พอจะรู้แล้วว่า... ฉันควรจะหยุดพูดอะไรทั้งนั้น และปล่อยให้เธอร้องไห้ให้พอใจ โดยที่ฉันทำได้แค่ลูบไหล่ปลอบเธอ คงทำได้แค่นี้จริง ๆ

 

 

 

 

 

 

 

                ผ่านไปสักพัก ทุกอย่างค่อย ๆ กลับคืนเป็นปกติ ฉันถอนหายใจออกมาที่เห็นว่าอีกคนหยุดร้องไห้ไปเอง จูรินะเงยหน้ามามองหน้าฉัน มองอยู่สักพัก ก่อนจะยิ้มออกมา ยิ้มเนี่ยนะ อารมณ์ไหน

 

 

 

                “อะไร ยิ้มอะไร”   ทำให้ฉันกังวลแทบบ้า ร้องไห้ไม่ยอมหยุด แต่พอหยุดก็มายิ้มใส่ เป็นคนยังไงกันนะ

 

                “หน้าตาเรนะซังตอนนี้ตลกดี”   เธอพูดและยังคงยิ้มอยู่แบบนั้น ฉันมองเธอแล้วถอนหายใจออกมา ก่อนจะส่ายศีรษะ อยากยิ้มก็ยิ้มไป ขอแค่ไม่ร้องไห้ก็พอ    “เป็นห่วงฉันเหมือนกันล่ะสิ”

 

                “ไม่ได้ห่วง”   ฉันรีบตอบเหมือนกับเป็นปฏิกิริยารีเฟล็กช์    “แต่ไม่รู้จะทำยังไง อยู่ดี ๆ ก็ร้องไห้ออกมาแบบนั้น”

 

                “น่าอายเนอะ ร้องไห้ไม่หยุดเลย”

 

                “เออสิ ร้องเป็นเด็กไปได้ ทั้ง ๆ ที่โตจะตายอยู่แล้ว”

 

 

 

จบคำต่อว่าของฉัน เธอกลับหัวเราะออกมา หัวเราะที่ถูกด่า บ้าไปแล้วรึเปล่าเนี่ย เดี๋ยวร้องไห้ เดี๋ยวหัวเราะ เป็นคนที่ฉันรับมือได้ยากจริง ๆ

 

 

 

                “เจ็บมากหรอ ไปโรงพยาบาลมั้ย”   ฉันถามไปแบบนั้น หรือว่าจริง ๆ แล้ว ฉันก็ห่วงยัยนี่เหมือนกัน

 

                “ไม่ขนาดนั้นหรอก”   จูรินะส่ายศีรษะ

 

                “แล้วเอายานวดมาด้วยมั้ย”   ฉันหันไปมองกระเป๋าของเธอ แต่จูรินะส่ายศีรษะอีกครั้ง 

 

 

 

ฉันผ่อนลมหายใจออกมา ทุกอย่างเป็นปกติดีแล้วใช่มั้ยตอนนี้ ถึงเวลาต้องกลับแล้วหละมั้ง ฉันลุกขึ้น แต่จูรินะยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

 

 

 

                “ถ้าเป็นในการ์ตูน...”   อยู่ดี ๆ จูรินะก็พูดประโยคที่ไม่รู้ที่มาที่ไป    “ที่ฉันร้องไห้เมื่อกี๊ ฉันน่าจะได้รับจูบเป็นคำขอโทษมากกว่า”

 

                “หา!”   ฉันมองหน้าคนที่พูดอะไรเข้าใจยาก คนที่ยังยิ้มอยู่แบบนั้น แต่ฉันไม่คิดจะเข้าใจที่เธอพูด ไม่อยากจะเข้าใจด้วย

 

                “อย่าทำหน้าแบบนั้นใส่ฉันสิ มันดูใจร้ายมากเลยนะ”   จูรินะหัวเราะอีกแล้ว ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นและหยิบถุงข้าวของของเธอทั้งหลาย   “กลับกัน”

 

                “เดี๋ยวก่อน”   ฉันร้องห้ามพอเห็นเธอจะใช้มือข้างที่เจ็บถือของ ฉันเลยรีบคว้ามา    “ถือไหวรึไง”

 

 

 

จูรินะไม่ตอบ ได้แต่ยิ้ม ฉันก็ไม่เข้าใจนักหรอก ว่าทำไมจูรินะถึงได้ช่างยิ้มแบบนี้ แต่ก็เอาเหอะ ไม่ร้องไห้ก็ดีแล้ว ฉันกับจูรินะเดินไปที่ป้ายรถเมล์ และนั่งรอรถเมล์กันเงียบ ๆ

 

 

เราสองคนไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลย

 

 

 

                และพอกลับถึงโรงเรียน

 

 

               ก็ต่างฝ่ายต่างแยกย้าย กลับห้องตัวเองไป

 

 

 

 

 

……………………..

 

 

 

TBC.

 

 

 

 

 

 

 

 

================================

 

สองคนนี้มันยังไงกัน

Share this post


Link to post
Share on other sites
จูรินะ แกโคตรลึกลับ(ความรู้สึกมันบอกแบบนี้)555
ปวดหัวแทนเรนะ เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวไม่ยิ้มเดี๋ยวจริงจังเดี๋ยวเล่น ถามจริงจูแกเป็นมนุษย์ต่างดาวใช่ไหม ฮาาาาา

Share this post


Link to post
Share on other sites
TBC.อีกแล้วววววว
ที่บอกว่าไม่เอาจูบทางอ้อมแล้วก็ได้
ก็ได้? แสดงว่าอยากได้จูบทางตรงใช่ม๊าาา
เห็นได้ชัดเลยว่าจูเริ่มชอบเรนะเข้าแล้ว(มั้ง)
มีอยากได้จงได้จูบจากเรนะด้วยยยยย
แต่ตอนนี้เรนะเริ่มแสดงความโหดออกมาแล้วแฮะ หัวเราะด้วย เกคิคาระแว๊บเข้ามาในหัวเลย
เพิ่งเคยเห็นอิจูในโหมดจริงจังกับเค้าด้วย เป็นห่วงเรนะอีกตามเคย
เรนะก็เริ่มหวั่นไหวกับจูขึ้นไปอีก คิดถึงซะขนาดนั้น เป็นห่วงด้วย
แต่จูก็ยังคงความปญอ.ไว้ตามเคย เปลี่ยนอารมณ์ไวมาก
และจากที่สังเกตดู อิคุณจูคะ แกเป็นMชิมิ ถึงชอบให้เรนะSใส่น่ะ
ใช่ใช่มะ เราว่าใช่แหงมๆเลย

Share this post


Link to post
Share on other sites
การแสดงออกของน้องจูนี่ผิดมนุษย์มนามากเลย
ชอบความรุนแรงสินะคะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

เป็นไงละ จูบทางอ้อมก็ไม่ได้

จูบตรงๆก็ไม่ได้ ที่ได้คือได้แผลเพิ่ม

ไอจูเอ้ยยยยย 

Share this post


Link to post
Share on other sites
นี้จูอ่านการ์ตูนละเอามาใช้จีบเรนะซังหรอ...

Share this post


Link to post
Share on other sites

นึกถึงเกกิคาระขึ้นมาทันทีเลยค่ะ  ฮ่าๆๆๆๆๆ  ฟาดไปหัวเราะไปด้วยความสะใจ
สงสัยนะว่าตอนจูยกแขนรับดาบไม้ไผ่จูมันกลัวบ้างไหม

ถ้าไม่ใช่คนที่เคยต่อยเคยตีมาก่อนก็ต้องเป็นคนที่มีความกล้ามากๆ

จูรินะอาจจะมีเบื้องหลังที่น่าสนใจก็ได้ 

Share this post


Link to post
Share on other sites

โอ๊ยยยยยย จูรินะ สะบักสบอมสองตอนซ้อน
เรนะนี่ถึงจะทารุณอยู่บ้างแต่ก็แอบมีมุมอ่อนโยนเหมือนกันแฮะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

เมื่อไหร่จูรินะจะหมดหน้าที่ดูแลเรนะคะ สงสาร เจ็บหนักเหลือเกิลลลลล

จูรินะเคยเล่นกีฬาอะไรหรือป่าวคะ ดูถนัดใช้มือรับการปะทะดีจัง

Share this post


Link to post
Share on other sites
เพิ่งเห็นฟิคเรื่องนี้.....
จูรินะเป็นเด็กที่ประหลาด แอบสงสัยนิดๆจูรินะเป็นคนธรรมดาแน่หรอ
แค่รับมือกับเรนะได้ก็เทพแล้ว I Orz

Share this post


Link to post
Share on other sites

จูรินะ แกโคตรลึกลับ(ความรู้สึกมันบอกแบบนี้)555
ปวดหัวแทนเรนะ เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวไม่ยิ้มเดี๋ยวจริงจังเดี๋ยวเล่น ถามจริงจูแกเป็นมนุษย์ต่างดาวใช่ไหม ฮาาาาา

 

จริง ๆ มันอาจไม่มีอะไรเลยก็ได้ครับ 555

ก็อย่างที่บอกครับ จูรินะไม่ธรรมดา ปัญญาอ่อนแบบไม่ธรรมดาเลยครับ ฮ่า

 

 

TBC.อีกแล้วววววว
ที่บอกว่าไม่เอาจูบทางอ้อมแล้วก็ได้
ก็ได้? แสดงว่าอยากได้จูบทางตรงใช่ม๊าาา
เห็นได้ชัดเลยว่าจูเริ่มชอบเรนะเข้าแล้ว(มั้ง)
มีอยากได้จงได้จูบจากเรนะด้วยยยยย
แต่ตอนนี้เรนะเริ่มแสดงความโหดออกมาแล้วแฮะ หัวเราะด้วย เกคิคาระแว๊บเข้ามาในหัวเลย
เพิ่งเคยเห็นอิจูในโหมดจริงจังกับเค้าด้วย เป็นห่วงเรนะอีกตามเคย
เรนะก็เริ่มหวั่นไหวกับจูขึ้นไปอีก คิดถึงซะขนาดนั้น เป็นห่วงด้วย
แต่จูก็ยังคงความปญอ.ไว้ตามเคย เปลี่ยนอารมณ์ไวมาก
และจากที่สังเกตดู อิคุณจูคะ แกเป็นMชิมิ ถึงชอบให้เรนะSใส่น่ะ
ใช่ใช่มะ เราว่าใช่แหงมๆเลย

 

จริง ๆ อาจจะไม่ได้จูบทางอ้อม

และทางตรงอาจจะเป็นหมัดมากกว่าจูบครับ โถ น้องจู

จูนี่น่าจะชอบเรนะแล้วครับ

แต่เรนะนี่สิไม่รู้ยังไง

ตอนเรนะไล่หวดคนอื่น ก็อารมณ์ประมาณนั้นแหละครับ เกกิคาระ แต่คงน้อยกว่าหน่อย ยังมีสติ ฮ่า

จูก็จริงจังเป็นนะครับ อย่าให้ความติงต๊องหลอกเอา 555

เรนะนี่อาจจะเริ่มหวั่นไหว แต่ยังทำตัวไม่ถูกครับ

ส่วนน้องจูสาย M แน่นอนแล้วหละครับ ไม่ต้องสืบ

 

 

การแสดงออกของน้องจูนี่ผิดมนุษย์มนามากเลย
ชอบความรุนแรงสินะคะ

 

ถึงขั้นผิดมนุษย์มนาเลยหรอครับ

แต่ก็อาจจะจริงนะครับ ท่าจะชอบความรุนแรง

 

 

พึ่งจะเคยเห็นจูสายM แบบเต็มๆก็คราวนี้หล่ะ = ="

 

M แบบเต็มตัว ไม่มีกั๊กกันเลยครับ

 

 

เป็นไงละ จูบทางอ้อมก็ไม่ได้

จูบตรงๆก็ไม่ได้ ที่ได้คือได้แผลเพิ่ม

ไอจูเอ้ยยยยย 

 

นั่นสินะครับ จูบนี่ไม่ได้เลยทั้งทางตรงทางอ้อม

แถมเจ็บตัวเพิ่มอีกตามหาก ยืนไว้อาลัยให้จูรินะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

นี้จูอ่านการ์ตูนละเอามาใช้จีบเรนะซังหรอ...

 

ถึงอ่านมาจริง ก็ไม่น่าจะใช้ได้ผลนะ

 

 

นึกถึงเกกิคาระขึ้นมาทันทีเลยค่ะ  ฮ่าๆๆๆๆๆ  ฟาดไปหัวเราะไปด้วยความสะใจ
สงสัยนะว่าตอนจูยกแขนรับดาบไม้ไผ่จูมันกลัวบ้างไหม

ถ้าไม่ใช่คนที่เคยต่อยเคยตีมาก่อนก็ต้องเป็นคนที่มีความกล้ามากๆ

จูรินะอาจจะมีเบื้องหลังที่น่าสนใจก็ได้ 

 

ตอนเรนะไปลุยใช่มั้ยครับ ผมว่าก็ใกล้เคียงหละ

จริง ๆ จูมันอาจจะกลัวก็ได้ครับ ตอนรับดาบ

แต่ด้วยสติอันน้อยนิด คิดได้แค่นั้นน่ะครับ ไม่ได้เก่งอะไรเลย ฮ่า

เบื้องหลังไม่แน่ครับ แต่เบื้องหลังปัญญาอ่อนชัวร์ น้องจูของพี่!!!

 

 

โอ๊ยยยยยย จูรินะ สะบักสบอมสองตอนซ้อน
เรนะนี่ถึงจะทารุณอยู่บ้างแต่ก็แอบมีมุมอ่อนโยนเหมือนกันแฮะ

 

มีเรื่องให้เจ็บตัวตลอด แต่ไม่เป็นไรครับ น้องจูชอบ //เหรอออ

เรนะก็ต้องมีเป็นห่วงจูรินะบ้างหละครับ เป็น"เพื่อน"กันนี่ครับ

 

 

เมื่อไหร่จูรินะจะหมดหน้าที่ดูแลเรนะคะ สงสาร เจ็บหนักเหลือเกิลลลลล

จูรินะเคยเล่นกีฬาอะไรหรือป่าวคะ ดูถนัดใช้มือรับการปะทะดีจัง

 

จนกว่าจะได้เข้าไปดูแลหัวใจหละครับ 55555

จูรินะอาจไม่ได้ถนัดเล่นกีฬาอะไรหรอกครับ แค่ถนัดใช้มือ หื้อออ

 

 

เพิ่งเห็นฟิคเรื่องนี้.....
จูรินะเป็นเด็กที่ประหลาด แอบสงสัยนิดๆจูรินะเป็นคนธรรมดาแน่หรอ
แค่รับมือกับเรนะได้ก็เทพแล้ว I Orz

 

ยินดีต้อนครับสู่ฟิคเรื่องนี้ครับ ฮ่า

จูรินะไม่ใช่คนธรรมดาครับ เป็นคนบ้าเกินธรรมดา

จริง ๆ รับมือกับเรนะได้นี่คือ เอาความบ้าเข้าสู้อย่างเดียวเลย

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now