Sign in to follow this  
Followers 0

[ Fic ] Yankee ( Etc. ) EP04 ประหลาด 14/11/16

20 posts in this topic

               ณ ใต้สะพานแห่งหนึ่งในตัวเมือง มีแก๊งค์อันธพาลกำลังข่มขู่เด็กหญิงสาวตัวน้อยๆอยู่

 

" หวัดดีจ๊ะน้องสาว!!! "

 

" คะ .... คะ .... ค่ะ "

 

" จะไปไหนหรอจ๊ะ? "

 

" กะ ... กะ .... กลับบ้านค่ะ "

 

" ให้พวกพี่ไปส่งมั้ยจ๊ะน้อง? "

 

" มะ ... มะ ... ไม่เป็นไรค่ะ หนูกลับเองได้ค่ะ "

 

" อย่าเกรงใจเลยน้อง ให้พวกพี่ไปส่งเถอะ "

 

" ไม่เป็นไรค่ะ อย่านะค่ะ!!! " แก๊งค์เริ่มจะถูกเนื้อต้องตัวเด็กหญิงสาวเริ่มด้วยการถือวิสาสะจับมือเด็กหญิงสาวขึ้นมาดมพร้อมทั้งล๊อคคอบังคับให้เด็กหญิงสาวเดินตาม แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรมาก ก็มีวัตถุบางอย่างคล้ายๆกระป๋องน้ำอัดลมกระแทกใส่หน้าหนึ่งในอันธพาลจนร่วงไปนอนแอ้งแม้งกับพื้น พลอยทำให้ที่เหลือหันไปมองก็พบเงาดำๆคล้ายๆผู้หญิงคนหนึ่งอยู่บนถนน 

 

" เฮ้ย แกเป็นใครวะ? " หนึ่งในสมาชิกแก๊งค์อันธพาลถามไปแต่กลับไม่มีสัญญาณตอบรับกลับมา

 

" ได้ยินมั้ยวะ หูตึงรึไง!!! " ถึงจะพูดไปแบบนั้น แต่ก็ยังไม่มีการตอบรับกลับมาอยู่ดี

 

" กวนตีนหรอ ได้!!! " หนึ่งในแก๊งค์วิ่งไปหาหวังจะจัดการให้สิ้นซาก แต่กลับกลายเป็นว่าโดนต่อยร่วงลงมาแทน ซึ่งส่งผลทำให้ที่เหลือพุ่งขึ้นไปแบบพร้อมเพรียงกัน แต่กลายเป็นว่ากลับโดนเตะร่วงลงมาพร้อมกันทุกคน เหลือเพียงแค่คนเดียวที่ยังล๊อคคอเด็กหญิงสาวเอาไว้

 

" นี่แก!!! " ไม่พูดเปล่า ยังมีการหยิบมีดขนาดพกพาขึ้นมาขู่

 

" อย่าเข้ามานะเว้ยยย!! " หนึ่งเดียวของแก๊งค์อันธพาลบอก

 

" ถ้ามึงเข้ามา ยัยนี่หน้าเสียโฉมแน่!! " ถึงจะกล่าวไปแบบนั้น แต่ก็ดูเหมือนว่าอีกคนจะไม่สนใจ เมื่ออีกคนเริ่มเดินลงมาจากด้านบน ก่อนจะเปลี่ยนการวิ่งแล้วกระโดดหมุนลังกาหน้าก่อนจะพลิกตัวเป็นการเตะแบบไซร้ก้อยเข้าใส่จนอีกคนล้มลงไปนอนกองกับพื้น 

 

" หื๊ยยยย ฝากไว้ก่อนเถอะ พวกเราถอยยย!!! " หนึ่งในแก๊งค์อันธพาลว่าก่อนจะสั่งให้ที่เหลือถอยทัพกลับ 

 

" เป็นอะไรมั้ย? " เมื่อแน่ใจแล้วว่าพวกมันไม่กลับมาแล้ว จึงได้หันไปถาม

 

" ไม่เป็นอะไรค่ะ "

 

" อือ ดีแล้ว ทีหลังก็ระมัดระวังหน่อยนะ "

 

" ค่ะ ขอบคุณมากเลยค่ะ "

 

" ไม่เป็นหรอก " กล่าวเสร็จ ก็เดินออกมาปล่อยให้อีกคนสงสัยจนต้องถาม

 

" เดี๊ยวก่อนค่ะ "

 

" หือ? "

 

" พี่ชื่ออะไรหรอค่ะ? "

 

" พี่ชื่อ ... "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้ เป็น วันสงกรานต์

 

สาดน้ำตากัน ให้ท่วมใจไปเลย

 

แฮร่!!!

 

สวัสดีคร๊าบบบบบ วันนี้นำฟิคเรื่องใหม่มาลงเฉยๆ

 

แก้ช้ำใจเรื่อง การจากไปของมิลกี้ TT

 

ถูกใจหรือว่าอะไรยังไง คอมเมนไว้ที่ข้างล่างได้เลยนะจ๊ะ

Tje512, hojiparn and Metal48 like this

Share this post


Link to post
Share on other sites
ซายากะ กับ มิยูกิ รึเปล่าคะตอนนี้?
เห็นบอกว่าแก้ช้ำใจเรื่องมิลกี้
อ่อ แล้วก็เราว่าน่าจะใช้ เด็กสาว/หญิงสาว ไปเลยก็น่าจะดีนะคะ จากที่เคยเห็นมา
แค่ออกความเห็นเฉยๆ ค่ะ อย่าด่าเรานะ ฮ่าๆๆๆ

รอเฉลยคู่นี้ตอนหน้าค่ะ :)
ตอนนี้เดาอะไรไม่ได้เลย นี่เดามั่วๆ จากจากคำทิ้งท้ายที่ไรท์ฝากไว้ ฮือ

Share this post


Link to post
Share on other sites
ฮือ...... กอดคอ สงกรานต์นี่ชุ่มช่ำจริงๆ ชุ่มไปด้วยน้ำตานะ มิ้ลกี้ TAT ตอนนี้ที่คิดว่าจะลงฟิคต่อคือ ขอไปทำใจสักพัก ปีที่แล้วก็เรนะ ปีนี้ก็มิ้ลกี้ โอ้ยยยย// ตับพัง

Share this post


Link to post
Share on other sites
เน่มิ้ลๆแน่ๆ
สงกรานต์สนุกมากเลยยน้ำแข็งนี่ใส่ทีนี่6ก้อนแต่พอรู้ข่าวเท่านั้นแหละ....มิ้ลลลลลลล
ไรท์จะรอนะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

เดาว่าคงจะเน่มิ้ลล่ะค่ะ รออ่านเลยค่ะ

 

เพิ่งทำใจลุกขึ้นมาอ่านฟิคได้ก็วันนี้เองค่ะ ฟิคเราเองที่ว่าจะแต่งต่อนี่รู้สึกเหมือนล้มเสียหลักเลย 

 

ช้ำใจจริงๆค่ะ ถึงขั้นต้องพึ่งน้ำใบบัวบก 

คือไม่เป็นอันจะทำอะไรเลย เศร้าจนต้องร้องขอชีวิต สงกรานต์นี้เปียกน้ำตาแรงมาก

 

ขออยู่ในระยะทำใจซักพักแล้วกัน ช่วงนี้ละเมอเพ้อพกมาก T^T

Share this post


Link to post
Share on other sites

ช่วง พบปะประชาชน

 

 

 

ซายากะ กับ มิยูกิ รึเปล่าคะตอนนี้?
เห็นบอกว่าแก้ช้ำใจเรื่องมิลกี้
อ่อ แล้วก็เราว่าน่าจะใช้ เด็กสาว/หญิงสาว ไปเลยก็น่าจะดีนะคะ จากที่เคยเห็นมา
แค่ออกความเห็นเฉยๆ ค่ะ อย่าด่าเรานะ ฮ่าๆๆๆ

รอเฉลยคู่นี้ตอนหน้าค่ะ :)
ตอนนี้เดาอะไรไม่ได้เลย นี่เดามั่วๆ จากจากคำทิ้งท้ายที่ไรท์ฝากไว้ ฮือ

 

ขอบคุณครับ จะเก็บไปปรับปรุงแก้ไขครับ ^^

 

 

 

ฮือ...... กอดคอ สงกรานต์นี่ชุ่มช่ำจริงๆ ชุ่มไปด้วยน้ำตานะ มิ้ลกี้ TAT ตอนนี้ที่คิดว่าจะลงฟิคต่อคือ ขอไปทำใจสักพัก ปีที่แล้วก็เรนะ ปีนี้ก็มิ้ลกี้ โอ้ยยยย// ตับพัง

 

 

สู้ๆครับ แล้วว่างๆมาอัพฟิคให้บ้างนะฮับ รอติดตามของคุณอยู่น่า

 

 

 

เน่มิ้ลๆแน่ๆ
สงกรานต์สนุกมากเลยยน้ำแข็งนี่ใส่ทีนี่6ก้อนแต่พอรู้ข่าวเท่านั้นแหละ....มิ้ลลลลลลล
ไรท์จะรอนะ

 

 

กับแกล้มพร้อม เรามากินกัน ไม่ใช่ล่ะ รู้ข่าวปุ๊บ ผมนิหายไข้ทันทีเลยฮะ

 

 

 

เดาว่าคงจะเน่มิ้ลล่ะค่ะ รออ่านเลยค่ะ

 

เพิ่งทำใจลุกขึ้นมาอ่านฟิคได้ก็วันนี้เองค่ะ ฟิคเราเองที่ว่าจะแต่งต่อนี่รู้สึกเหมือนล้มเสียหลักเลย 

 

ช้ำใจจริงๆค่ะ ถึงขั้นต้องพึ่งน้ำใบบัวบก 

คือไม่เป็นอันจะทำอะไรเลย เศร้าจนต้องร้องขอชีวิต สงกรานต์นี้เปียกน้ำตาแรงมาก

 

ขออยู่ในระยะทำใจซักพักแล้วกัน ช่วงนี้ละเมอเพ้อพกมาก T^T

 

 

สู้ๆครับ แล้วอย่าลืมมาแวะอัพฟิคให้พวกเราได้อ่านกันนะครับ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ช่วงพบปะไรท์ (ห๊ะ! ไม่เกี่ยวล่ะะ)

 

ถ้าเป็นมิล ดูเรียบร้อยจังเลยแหะ =w='' (จำได้แต่วารุกี้ www+)

 

สงกรานต์ขอไม่พูดถึง... //นั่งกอดเข่าในมุมมืด

Share this post


Link to post
Share on other sites

                   เมืองอากิฮาบาระเป็นสถานที่ที่มีขนาดใหญ่ ประกอบไปด้วยสิ่งที่น่าสนใจหลายๅอย่างทั้งห้างที่มีขนาดใหญ่ยักษ์อย่างกับพระราชวัง แม่น้ำที่ติดกับทะเลอันกว้างไกล ภูเขาที่มีผืนป่าปกคลุมอย่างอุดมสมบูรณ์รวมถึงยังเป็นที่ตั้งของโรงเรียนแห่งหนึ่งที่ได้ชื่อว่าเป็น โรงเรียนแยงกี้หรือโรงเรียนรวมพลคนอันธพาลอย่าง โรงเรียน อากิบะ ซึ่งวันนี้เป็นวันเปิดเรียนใหม่อีกครั้งหลังจากที่ต้องปิดไปชั่วคราวเพราะมีนักเรียนไปก่อคดีฆ่าคนตายจนถูกฟ้องร้อง

 

" เฮ้ย แก ของที่ชั้นสั่งให้ไปซื้อมา ได้รึยัง? "

 

" นี่ค่ะ "

 

          พรึบบบบบ!!!

 

" เฮ้ย เดี๊ยวววววว!!! "

 

" คะ ... ค่ะ? "

 

" นมเปรี้ยวไปไหน? "

 

" เอ่อ ... คือ "

 

" คืออะไร ห๊ะ นี่แกกล้าขัดคำสั่งชั้นหรอ? "

 

" ปะ ... ปะ ... เปล่านะค่ะ คือ ... คือ ... นมเปรี้ยวหมดนะค่ะ "

 

" หมดหรอ? "

 

               พลั๊กกกกก!!!

 

" ต่อยหนูทำไมค่ะ? "

 

" โทษฐานที่ของไม่ครบไง!!! "

 

" อย่านะค่ะ!!! " 

 

               นั่นแหละครับคือสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นประจำของโรงเรียนแห่งนี้ ซึ่งที่นี่มีระบบควบคุมเหล่านักเรียนคือ การแบ่งนักเรียนเป็นห้องๆตามฝีมือการปะทะวิวาท โดยมีหัวหน้าที่คุมที่นี่อย่าง แก๊งค์ Phantom ที่รวบรวมคนที่มีฝีมือดีในเรื่องการทะเลาะวิวาทของแต่ละห้องของชั้นปีที่ 3 เอาไว้ ในขณะเดียวกันก็มีแก๊งค์ปลีกย่อยลดหลั่นลงมา แต่มีหนึ่งแก๊งค์ที่โดดเด่นมากกว่าแก๊งค์อื่นๆนั่นก็คือ แก๊งค์ Choose ซึ่งเป็นแก๊งค์ที่รวบรวมเด็กนักเรียนสุดแสบของห้องปีที่ 2 ห้อง 1 เอาไว้ โดยมีคู่หูฝีปากดีอย่าง โอบะ มินะ และ ยามาอุชิ ซึซึรัน เป็นผู้คุมห้องนี้ 

 

" เฮ้ย พวกแก!!! "

 

" ค่ะ ลูกพี่มินะรุน? "

 

" ปรับแอร์ให้เย็นขึ้นหน่อยดิ ร้อนจริง "

 

" ค่ะ!!! "

 

" เออนี่ รัน " มินะรุนเรียกอีกคนที่ตอนนี้กำลังเลือกไม้กอล์ฟอยู่

 

" อะไรของแก ยัยมินะรุน? "

 

" เราขึ้นไปอัดไอ้พวกแก๊งค์ Phantom เลยดีม่ะ? " มินะรุนบอกพร้อมยิ้มแฉ่งพลอยทำให้รันรันยิ้มตามก่อนจะหยิบไม้มาเคาะหัวมินะรุนไปทีนึง

 

" โอ๊ยยย นี่แกเคาะหัวชั้นทำไมเนี่ย? "

 

" ก่อนพูดอะไร คิดซะบ้างนะแก ไปเล่นกับแก๊งค์ Phantom มีแต่ตายกับตายดิ "

 

" แต่ห้องเราก็มีสมาชิกไม่น้อยนะเว้ยยย!!! "

 

" มันยังไม่พอมินะรุน ไว้เราคุมพวกปี 2 อย่างเด็ดขาดก่อน แล้วค่อยไปหาพวกมัน " รันรันบอกพร้อมยิ้มอย่างเยือกเย็น ก่อนจะหยิบลูกกอล์ฟขึ้นมาโยนแล้วจัดการเหวี่ยงไม้กอล์ฟไปกระแทกลูกกอล์ฟกระเด็นออกไปกระแทกกระจกห้องแตกลอยไปไกลแสนไกล

 

" ว้าวววว โฮลอินวัน!!! " ทุกคนในห้อง ( ยกเว้นมินะรุน ) ลุกขึ้นมาดูการตีของรันรันกันอย่างตื่นเต้น ก่อนที่มีทั้งหมดจะต้องแตกกระเจิงเมื่ออยู่ดีๆลูกกอล์ฟที่รันรันตีไปแล้วนั้น อยู่ๆก็ลอยกลับมาหา

 

" เฮ้ยยย ใครทำวะ? " รันรันโมโหอย่างมาก โวยวายพังข้าวของในห้องเป็นการใหญ่

 

" พวกแกทำหรอ? "

 

" ห๊ะ ไม่ใช่พวกผมแน่นอนลูกพี่ "

 

" อย่างงั้นมันเป็นฝีมือใครกัน? "

 

" เฮ้ รันรัน นั่นใครวะ? " มินะรุนเรียกรันรันและเหล่าลูกน้องให้มาดูอะไรบางอย่าง สิ่งที่ทุกคนเห็นนั่นก็คือ มีผู้หญิงที่แต่งตัวเสื้อยืดสีขาวปกปิดด้วยเสื้อคลุมสีครามตกแต่งด้วยเนคไทสีแดงสวมทับด้วยกระโปรงยาวสีครามกำลังเดินเข้ามาในโรงเรียน

 

" ไอ้นั่นทำหรอ ดีเลย!!! " รันรันรีบออกไปหาหวังจะซัดผู้หญิงอีกเธอเห็นให้สิ้นซาก ในขณะเดียวกันที่สนามของโรงเรียนหญิงสาวกำลังเดินเข้ามาในโรงเรียนก็มีแก๊งค์ปลาซิวปลาสร้อยที่ไหนไม่รู้มาดักหน้าขวางเอาไว้

 

" เฮ้ยยย!!! "

 

" ... " 

 

" พวกชั้นเรียกไม่ได้ยินรึไง!!! " พวกนั้นจับตัวหญิงสาวหวังจะตบสั่งสอนให้หลาบจำ แต่กลับกลายเป็นว่าโดนต่อยสวนกลับมาล้มตึงไปแทน

 

" เฮ้ย พวกมึงรอใครมาตัดริบบิ้นอยู่เล่า บวกแม่งเลย!!! " พวกที่เหลือรีบเข้ามาหาหญิงสาวพร้อมกับง้างมือเตรียมที่จะชก แต่นอกจากหญิงสาวจะไม่มีอาการสะทกสะท้านแล้วนั้นยังกลับสวนทุกคนที่เข้ามาด้วยหมัดและเท้าของเธอจนหมอบกระแตตุ๋ยไป

 

" อ๊าาาาาา เจ็บบบบ!!! " หญิงสาวปัดเสื้อผ้าตัวเองก่อนจะเดินเข้าไปในโรงเรียน ในขณะที่รันรันวิ่งออกมาจากอีกทางก็ไม่พบหญิงสาวที่ตัวเองตามหามีเพียงแค่ร่างที่โดนอัดจนเละไม่เป็นท่าเท่านั้น

 

" หายไปไหนแล้ววะ " รันรันเดินอย่างหัวเสียก่อนที่เดินเซ็งๆกลับไป ซึ่งเหตุการณ์ทั้งหมดนั้นอยู่ในสายตาของใครบางคนที่กำลังนั่งดีดกีตาร์อยู่บนดาดฟ้าของโรงเรียน

 

" นักเรียนใหม่หรอ? "

 

" ใช่ แค่เข้ามาก็อัดพวกนั้นได้อย่างรวดเร็ว "

 

" โอ้วววว แปลว่าฝีมือไม่ใช่ธรรมดา "

 

" อยากจะลองหน่อยมั้ยซายาเน่? "

 

" รอไปก่อน มิรุรุน ให้มันโชว์ศักยภาพให้ดูก่อนว่ามีฝีมือมากแค่ไหน "

 

" สมกับเป็นเธอจริงๆนะ "

 

" เธอก็รู้ดีนิ " ทั้งสองยิ้มหัวเราะก่อนจะเดินลงดาดฟ้าไป ตัดกลับมาที่ห้อง ปี 2 ห้อง 1 รันรันเดินกลับมานั่งหัวเสีย

 

" ไง ลงไปเก้ออ่ะดิ "

 

" เออดิ คลาดกันได้ " 

 

" เอาหน่า ยังไงก็ได้อัดแน่รัน "

 

" เออๆ " 

 

" ลูกพี่ อาจารย์มาแล้วววว!!! "

 

" อือๆ นั่งที่ " มินะรุนสั่งให้ทุกคนนั่งที่ ก่อนที่จะมีบุคคลใส่ชุดสูตรแบบฉบับผู้หญิงเข้ามาในห้อง

 

" นักเรียนเคารพ "

 

" สวัสดีค่ะ!!!!! "

 

" สวัสดีจ๊ะ วันนี้เป็นวันเปิดเรียนใหม่ ครูจะยังไม่มีอะไรมากหรอกนะ " ครูพูดไปในขณะที่นักเรียนเริ่มที่จะพูดคุย ซุกซนกันแล้ว

 

" เอาล่ะนักเรียน ก่อนไป วันนี้ห้องเราจะมีนักเรียนใหม่เข้ามาเรียนกับพวกเราที่นี่ "

 

" นักเรียนใหม่หรอค่ะ!!! "

 

" ฝีมือใช้ได้ป่าว!!! "

 

" เด็กใหม่ อ่อนค่ะ " เสียงโห่ร้องดังขึ้นมาพลอยทำให้ครูเหนื่อยใจก่อนจะเรียกนักเรียนใหม่เข้ามาในห้อง ซึ่งก็เป็นคนที่รันรันกำลังตามหา ซึ่งพลอยทำให้คนอื่นต้องเข้ามาจับตัวรันรันไว้ก่อนเนื่องจากเจ้าตัวจะเข้าบวกต่อหน้าอาจารย์

 

" ปล่อยนะเว้ยยย ชั้นจะไปอัดมัน!!! "

 

" ใจเย็นลูกพี่!!! "

 

" นี่ โยโกยาม่า ยุย อ่ะแนะนำตัวสิ " ครูว่าก่อนที่ยุยก้มหัวลงสื่อทำความเคารพแก่ทุกคนในห้อง 

 

" เอาล่ะ ที่ของเธออยู่ด้านหลังของห้องนะ " ครูว่าก่อนที่ยุยจะเดินไปนั่งที่

 

" วันนี้คาบเรียนก็มีแค่นี้แหละจ๊ะ "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โย่ๆ สวัสดีฮาบบบบ

 

แวะมาลงแบบมึนๆ 

 

อ๊ะๆ ทายถูกกันมั้ยเอ่ย?

 

เรื่องราวจะเป็นยังไง อย่าลืมติดตามกันนะจ๊ะ

Share this post


Link to post
Share on other sites
อ่านไปอ่านมาตอนท้ายนี่มันอัลไรไอกันเลยที่เดียว
อย่าบอกนะว่าฟิคเกย์

อะแฮ่มๆรอๆ

Share this post


Link to post
Share on other sites

เห้ยยยย มีคนบวก

มาๆ เดี๋ยวเราแทงค์เอง 

 

ใครนาง?  ใครพระ? 

ตอบค่ะตอบบบบบบบบบบบบบบบ

Share this post


Link to post
Share on other sites

โรงเรียนรวมอันธพาล? มีแบ่งห้องตามสกิลการมีเรื่องด้วยหรอ ฮ่าๆๆๆๆ 

คนเมื่อตอนก่อนคือยุยหรอคะ? ถ้าใช่ก็เดาผิดนั่นแหละค่ะ 

เปิดมาคล้ายๆ มาจิสึกะเลยอ่ะ นักเรียนใหม่ที่เปรี้ยงป้าง จะอโลนฉายเดี่ยวหรือเข้าแก๊งค์กันนะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ยุยเน่หรือเปล่าน๊า กรี๊ดๆคู่เกย์ >< ว่าแต่เราเดาผิดสินะ...//แอบเก็บเศษหน้าที่แตกอย่างเงียบๆ

โรงเรียนอันธพาล? นี่มันมาจิสึกะนิวเวอร์ชั่น!!! ฮาเกณฑ์แบ่งห้องแรงมาก55555555

Share this post


Link to post
Share on other sites

                         หลังจากผ่านพ้นคาบเรียนไปแล้วนั้น ทุกคนในห้องต่างมองยุยฮังด้วยสายตาเอาเป็นเอาตาย แต่ยุยฮังก็ไม่ได้สนใจ ยังคงนั่งมองไปที่หน้ากระดานอย่างไม่สะทกสะท้าน เวลาเดินมาเรื่อยๆจนถึงเวลาพักเที่ยง นักเรียนส่วนใหญ่จะลงมาทานอาหารกันที่โรงอาหาร เช่นเดียวกันกับยุยฮังที่ตอนนี้เดินถือถาดที่รองข้าวต้มไก่กับน้ำเป๊ปซี่เรดมานั่งที่โต๊ะใกล้ๆห้องน้ำ

 

" ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ " ยุยฮังกล่าวก่อนจัดการกับภัตตาหารตัวเอง ซึ่งในระหว่างที่ยุยฮังกำลังทานอาหารอยู่นั้น อยู่ๆก็มีแขกไม่ได้รับเชิญมายืนจ้องเธอ ซึ่งก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากมินะรุนและรันรัน

 

" เฮ้ย ไอ้เด็กใหม่!!! " มินะรุนเรียกให้ยุยฮังแหงนหน้าขึ้นมามอง

 

" ... " 

 

" แกกล้าดียังไง ถึงกล้าเขวี้ยงลูกกอล์ฟกลับมา ห๊ะ!!! " รันรันฟาดมือลงไปกระทบโต๊ะ

 

" ... "

 

" นี่แกฟังอยู่หรือเปล่า!!! " มินะรุนกระชากคอเสื้อยุยฮังขึ้นมา

 

" ... "

 

" ถ้าแกไม่อยากเจ็บตัว ขอโทษแล้วยอมมาเป็นพวกชั้นซะ!!! " มินะรุนกล่าวเตือน แต่นอกจากยุยฮังจะไม่สนแล้วนั้น ยังแกะมือที่กระชากเสื้อของมินะรุนออกแล้วลงมานั่งทานอาหารต่อ

 

" นี่แกกวนตีนพวกชั้นหรอ!!! " มินะรุนกล่าวก่อนจะจัดการยันขาขวาถีบใส่ยุยฮังจนล้มไปนอนกองกับพื้น 

 

" กวนพวกชั้นมากนักใช่มั้ย มันต้องเจอแบบนี้!!! " รันรันว่าก่อนที่หยิบข้าวต้มไก่มาราดหัวยุยฮัง 

 

" มานี่!!! " มินะรุนจิกหัวยุยฮังขึ้นมาก่อนจะลากเข้าไปในห้องน้ำ ในขณะที่รันรันสั่งลูกน้องตัวเองเอาไว้

 

" นี่พวกแก!!! "

 

" ค่ะ? "

 

" เฝ้าห้องน้ำไว้ให้ดีๆ อย่าให้ใครเข้ามากวนพวกชั้นเด็ดขาด เข้าใจนะ!!! "

 

" ค่ะ!!! " รันรันว่าก่อนจะเข้าไปเสริมทัพ ขณะเดียวกันในห้องน้ำนั้น มินะรุนเหวี่ยงยุยฮังไปติดกำแพงก่อนจะจัดการสอยหมัดขวาเข้าไปที่ท้องของยุยฮัง ยังไม่พอมินะรุนยังเหวี่ยงหมัดขวาไปกระแทกเบ้าหน้าด้านซ้ายของยุยฮังจนกระเด็นไปชนประตูห้องน้ำหมายเลข 1 พัง

 

" นี่คือโทษฐานที่แกบังอาจกล้าเขวี้ยงลูกกอล์ฟกลับมา " รันรันวิ่งมายันขาขวาถีบใส่ยุยฮังก่อนจะจัดการนั่งย่อลงแล้วตบไปที่ใบหน้าของยุยฮังไม่ยั้ง มินะรุนร่วมแจมด้วยการใช้ขาขวากระทืบเข้าไปที่ท้องของยุย ทั้งคู่กระทำอย่างนั้นพักใหญ่จนเริ่มเหนื่อยจึงหยุดก่อนที่มินะรุนจะจิกหัวยุยฮังขึ้นมาแล้วเหวี่ยงไปกระแทกกับโถสุขภัณฑ์จนหลุดออกมาพร้อมกับน้ำที่พุ่งขึ้น

 

" นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็อ่อนหัด!!! "

 

" ทีหลังอย่าแส่หาเรื่องอีก จำไว้!!! "

 

" Fuck You bitch!!! " รันรันชูนิ้วกลาง ในขณะที่มินะรุนถ่มน้ำลายใส่ยุยฮังก่อนจะหัวเราะออกไป ปล่อยให้ยุยฮังนอนคาโถสุขภัณฑ์อยู่ซักพักก่อนที่ยุยฮังจะยันตัวเองขึ้นมานั่งพิงกำแพงด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

 

" พวกแกชักจะหยามชั้นไปเยอะแล้วนะ!!! " ยุยฮังว่าก่อนจะลุกขึ้นกลับไปที่ห้องโดยที่ไม่มีแม้แต่จะเจ็บปวดซักนิด ในขณะเดียวกันที่ห้องเรียนชั้นปีที่ 2 ห้อง 1 นั้น มินะรุนกับรันรันที่เพิ่งอัดยุยฮังมานั้น ทั้งสองยังคงไม่หนำใจ จัดการทำลายข้าวของบนโต๊ะของยุยฮัง ในขณะเดียวกันยุยฮังเดินกลับมาเห็นมินะรุนกับรันรันกำลังพังทำลายของของเธอนั้นยิ่งทำให้ยุยฮังเกิดอาการโกรธมากขึ้น ไม่พูดพร่ำทำเพลงยุยฮังจัดการวิ่งไปใช้เท้าขวาถีบมินะรุนกระเด็นไปกระแทกกำแพง

 

" เฮ้ย!!! " ยังไม่ทันที่รันรันจะได้ทำอะไรก็โดนยุยฮังเหวี่ยงหมัดขวาเข้ามากระแทกหน้าของรันรันร่วงไปนอนกองพื้น

 

" คนอย่างพวกแกนะ ชั้นไม่ให้อภัยเด็ดขาด!!! " ยุยฮังว่าก่อนจะจัดการถอดเนคไทตัวเองออก

 

majisuka-gakuen-4-tv-trailer-04.jpg

 

( ถ้านึกไม่ออก เรามีภาพมาให้ชมกัน )

 

 

 

" แก!!! " มินะรุนยันตัวขึ้นมารุกหน้าเข้าไปหายุยฮัง แต่ยุยฮังจัดการยันสกัดเอาไว้ก่อนที่จะจัดการเหวี่ยงหมัดขวากระแทกเข้าไปที่ใบหน้าของมินะรุนจนร่วงไปกองอีกรอบ ในขณะเดียวกันรันรันที่เพิ่งจะลุกขึ้นยืนมาได้นั้นก็ถูกยุยฮังจัดการรวบตัวก่อนจะกระหน่ำแทงเข่าใส่ท้องไม่ยั้งต่อด้วยการใช้ศอกขวากระแทกไปที่ใบหน้าของรันรันล้มไปนอนกองอีกรอบ

 

" โอ๊ยยย!!! " รันรันนอนกุมท้องด้วยความเจ็บปวด ในขณะที่มินะรุนกำลังยันตัวขึ้นมา ยุยฮังไม่ปล่อยให้เสียเวลา จัดการวิ่งเหยียบโต๊ะ กระโดดหมุนลังกาเกลียวก่อนจะหมุนตัวเหวี่ยงขาขวากระแทกหน้ามินะรุนกระเด็นไปชนประตูห้องเรียนจนพัง ยุยฮังยืนมองสภาพของมินะรุนที่ตอนนี้นอนจมกองเลือด รันรันที่เห็นว่ายุยฮังกำลัง จัดการยันตัวเองขึ้นมาก่อนจะตั้งท่าวิ่งมาเหวี่ยงแขนขวาหวังว่าจะไปกระแทกหน้าของยุยฮัง

 

" อ๊ะ!!! " แต่ผิดคาดเพราะยุยฮังจับไว้ได้ทันก่อนจะออกแรงเหวี่ยงรันรันไปชนกับตู้ล๊อคเกอร์จนล้มไม่เป็นท่า ยุยฮังยืนหอบในขณะที่ทั้งมินะรุนและรันรันไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นแล้ว

 

" อย่าอวดดี จองหองสิเว้ยยย!!! " ยุยฮังตวาดเสียงดังก่อนที่อารมณ์ของเธอจะเย็นลง เธอเก็บข้าวของในกระเป๋าก่อนจะเดินออกห้องไปปล่อยให้มินะรุนและรันรันนอนเจ็บปวดต่อหน้าคนอื่นอยู่อย่างนั้น ยุยฮังเดินลงมาจากอาคารมุ่งหน้ามาที่หน้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างเลือดที่เปรอะอยู่บนใบหน้าของเธอ

 

" ที่หนูทำไปเมื่อกี้ ถูกต้องหรือเปล่าค่ะพ่อ? " ยุยฮังว่าก่อนจะเดินกลับบ้าน โดยที่มีเด็กนักเรียนใส่เสื้อยืดสีดำคลุมด้วยเสื้อฮูทพร้อมกับกระโปรงสีเขียวยืนจ้องเธออยู่ต้นไม้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Happy Birthday To You 

 

Happy Birthday To You

 

Happy Birthday Happy Birthday

 

Happy Birthday To You

 

อย่าแปลกใจว่าร้องเพลงให้ใคร

 

ร้องให้กับตัวเองฉลองวันเกิดย้อนหลัง 2 วัน

 

ต่อๆ โอ้โห เละเทะจริงๆ แล้วคนที่อยู่บนต้นไม้นั่นใคร ลองทายเล่นๆกันดูนะจ๊ะ

Share this post


Link to post
Share on other sites
โหดจริงคุณพี่ยุย
ในมาจิ ยุยจะกว่านี้แล้วพอในฟิคเท่านั้นแหละไม่ยงไม่เย็นมันละ

Share this post


Link to post
Share on other sites
คนที่อยู่บนต้นไม้อาจจะเป็นพลุในฟิคนักสืบก็ได้น่ะขรั่บบบบบบ
//ไม่เกี่ยวโว้ยยย

ปรี้ยุยฟิคนี้ก็สนุกดีนะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

                           เช่นเดียวกันที่บนดาดฟ้า ซายาเน่และมิรุรุนนั่งมองยุยที่กำลังเดินกลับบ้าน

 

" ล้มแก๊งค์ Choose ได้อย่างง่ายดายเลย "

 

" แต่ก็สะบักสะบอมใช่เล่นเลยนะ "

 

" ก็ไม่แปลกนิมิรุรุน ห้อง 1 มันก็แค่ห้องกุ๋ยที่ชอบใช้พวกรุมเท่านั้น "

 

" ก็จริงอยู่ แต่การที่ล้มได้แบบนี้ ถือว่าไม่ธรรมดา "

 

" แล้วฉันจะรอ "

 

" หือ? "

 

" อดทนหน่อยนะลูก เดี๊ยวจะได้ปล่อยอย่างเต็มที่ " ซายาเน่พูดกับมือตัวเองพร้อมกำมือแน่น

 

" คงสนุกแบบที่เธอต้องการนะซายาเน่ "

 

" หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น " ซายาเน่แสยะยิ้มให้ ส่วนมิรุรุนหยิบกีตาร์ขึ้นมา ขัดกับขาตัวเองก่อนจะเริ่มบรรเลงเพลง

 

แค่หมาหน้าเซเว่น รอคอยความเย็นโชยมาชื่นใจ "

 

" เพลงอะไรของแกวะ? "

 

" ไม่รู้สิ มันเพราะเลยอยากร้อง " มิรุรุนตอบอย่างกวนอวัยวะเบื้องล่าง พลอยทำให้ซายาเน่ทำหน้าเอือมๆ

 

" แล้วแต่แกเลยแล้วกัน " ในขณะเดียวกันนั้น ยุยกำลังเดินตามทางมาเรื่อยๆพลางนึกถึงเรื่องราวเมื่อตอนบ่ายที่ผ่านมา

 

" จนได้สินะ " ยุยบ่นกับตนเองก่อนจะเดินต่อไป จนกระทั่งถึงที่พักอาศัยของเธอซึ่งมีลักษณะคล้ายๆคอนโด

 

" อ้าว ยินดีต้อนรับกลับครับ คุณโยโกยาม่า "

 

" เรียกยุยเฉยๆก็ได้ค่ะ น้าโกโต้ "

 

" ครับ เอ๊ะ หน้าหนูไปโดนอะไรมาครับ? " ยุยยืนคิดอยู่ซักพักก่อนจะตอบกลับไป

 

" หกล้มมานะค่ะ "

 

" หกล้มจริงหรอครับ? " 

 

" เอ่อ ... จริงค่ะ "

 

" ครับๆ คราวหลังก็ระมัดระวังด้วยนะครับ " โกโต้พูดพร้อมกับยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้

 

" ขอบคุณค่ะ " ยุยยิ้มให้ก่อนจะรับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดหน้าพร้อมกับเดินขึ้นไปบนอาคาร ยุยเดินมาเรื่อยๆจนกระทั่งถึงห้องของตนเอง ยุยยืนอยู่ซักพักก่อนจะไขประตูเข้าไป ซึ่งภายในตกแต่งไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ที่เหมาะสำหรับผู้หญิงรวมไปถึงใครบางคนที่กำลังยกหม้อมาตั้งที่โต๊ะ

 

" กลับมาแล้ว "

 

" อ้าว พี่ยุย ยินดีต้อนรับ ... พี่ยุย!!!! " คนๆนั้นวิ่งมาจับที่ใบหน้าของยุย

 

" โอ๊ยๆ เบาๆหน่อยสิยูเรีย "

 

" หน้าพี่ไปโดนอะไรมา "

 

" เอ่อ ... "

 

" ไปต่อยกับใครมาอีกแล้วใช่มั้ย!!! "

 

" เอ๊ รู้ได้ไง? "

 

" หน้าแบบนี้ หนูไม่คิดว่าพี่ไปฟัดกับหมามาหรอก "

 

" จ้าาาาาา "

 

" ไปอาบน้ำเลย เดี๊ยวหนูทำแผลให้ "

 

" ค่ะ " ยุยฮังจัดการกับภารกิจของตัวเองอยู่ซักพัก ก่อนจะเดินมาให้ยูเรียทำแผลให้

 

" ดูซิ บวมช้ำหมดเลย " ยูเรียใช้สำลีจิ้มไปที่รอยบาดแผลบนใบหน้าของยุยฮัง

 

" เอ๊อะ!!! " ยุยฮังจ้องไปที่ยูเรียที่ตอนนี้กำลังจัดการจุ่มสำลีกับแอกอฮอล์

 

" นิ่งๆหน่อยนะ " 

 

" อือๆ " ยูเรียพยายามเช็ดแผลของยุยฮังด้วยความนุ่มนวล แต่เพราะยุยฮังทำหน้าเหมือนแมวน้ำใส่ ทำให้ ...

 

" โอ๊ยยยยยย!!! "

 

" คริๆๆๆๆ "

 

" เบาๆหน่อยสิ เจ็บนะ " 

 

" ก็พี่ทำหน้าตลกอ่ะ "

 

" โธ่ ยัยเด็กบ๊องงง!!! "

 

" ไม่บ๊องนะ!!! " ยูเรียทิ้งสำลีที่เปรอะเลือดแล้วนำสำลีชุดใหม่จุ่มกับน้ำยาสีแดงหรือที่เรียกกันติดปากว่า เบตาดีน

 

" เดี๊ยวๆๆ "

 

" อะไรของพี่เนี่ย? "

 

" ไม่เอาเบตาดีน "

 

" ไม่ได้ ไม่เอาแล้วแผลมันจะหายมั้ย!!! "

 

" ไม่ต้องใส่ก็ได้ เดี๊ยวมันก็หายเอง "

 

" ไม่ได้ "

 

" ไม่เอา!!! " ยุยฮังลุกขึ้นเดินหนี แต่ยูเรียไม่ยอมวิ่งมาเกาะหลัง

 

" อ้าวเฮ้ยยย!!! "

 

" จะหนีไปไหน "

 

" ลงไปเลยนะ "

 

" ไม่ลง!!! " ยูเรียพยายามจะเอาสำลีที่ชุบเบตาดีนมาเช็ดแผลของยุยฮัง

 

" ไม่เอาๆ "

 

" ไม่ได้!!! " ยุยฮังพยายามจะปัดป้อง แต่สุดท้ายแล้วนั้น ...

 

" อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก!!! " เช้าวันต่อมา ยุยฮังที่ตอนนี้มีพลาสเตอร์แปะที่บริเวณแผลกำลังเดินทางไปเรียน

 

" ฮิ๊ยยยย ยูเรียนะยูเรีย ไอ้น้องบ้า!!! " ยุยฮังบ่นกับตัวเองก่อนจะเดินต่อไป แต่พอเดินมาได้ซักพัก ยุยฮังกลับรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ผิดปกติไป ยุยฮังหันไปมองรอบๆที่อตนนี้ปกคลุมไปด้วยต้นซากุระ ก่อนจะมีอะไรบางอย่างพุ่งเข้ามาหาใส่ยุยฮัง แต่ว่า ... ยุยฮังหมุนตัวหลบได้ แต่ว่าก็ยังมีอะไรบางอย่างพุ่งมาหายุยฮังไม่หยุด จนกระทั่งยุยฮังพลาดสะดุดกับขาตัวเองล้ม 

 

" เวรแล้ว!!! " ยุยฮังยกมือมาป้องกันตัวเองจากวัตถุลึกลับ แต่ว่า ...

 

" ย๊าาาาาาา!!! "

 

" แค่นี้ กระจอกเว้ยยย!!! " มีใครบางคนเข้ามาช่วยยุยฮัง ซึ่งเป็นคนที่ยุยฮังคุ้นหน้าเป็นอย่างดี เพราะเป็นคนที่ยุยฮังมีเรื่องไปเมื่อวาน

 

" นี่พวกเธอ "

 

" เป็นอะไรมั้ย ... ลูกพี่ "

 

" ห๊ะ!!! "

 

" ก็ตามที่บอกนั่นแหละ " 

 

" เฮ้ย มาอีกแล้ว " 

 

" อ่ะ " คนนๆนั้นยื่นมือมาดึงยุยฮังลุกขึ้น

 

" ขอบใจนะ "

 

" ยินดีค่ะลูกพี่ / ยินดีค่ะลูกพี่ "

 

" ฉันไม่ใช่ลูกพี่พวกเธอนะ "

 

" เรื่องนั้นเอาไว้ทีหลังเถอะ "

 

" ก็ถูก " ยุยฮังหมุนตัวมาคอยปกป้อง

 

" รันมองทางด้านแม่น้ำ "

 

" ค่ะ "

 

" มินะรุนมองทางถนน "

 

" ค่ะ "

 

" เดี๊ยวฉันมองทางต้นไม้เอง " ทั้งสามระวังตัวกันอยู่ซักพัก ก่อนที่จะมีวัตถุบางอย่างลอยมาพวกเธอ แต่ทั้งสามก็ป้องกันไว้ได้ ซึ่งทั้งสามต้องทำอย่างนี้อยู่ซักพักก่อนที่วัตถุบางอย่างจะหายไป ทั้งสามตั้งท่าอยู่ซักพักก่อนจะเลิก 

 

" เป็นอะไรมั้ยลูกพี่? " มินะรุนถามยุยฮัง ซึ่งยุยฮังตอบกลับมาด้วยการส่ายหัวเชิงว่าไม่เป็นไร

 

" ว่าแต่เมื่อกี้ ฝีมือใครกัน? "

 

" คนที่ทำแบบนี้ได้ มีอยู่คนเดียว " มินะรุนและรันรันมองหน้ากัน ก่อนจะพูดออกมา

 

" วาตานาเบะ มายุ "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ห่างหายไปนาน คิดถึงกันมั้ยเอ่ยยยย

 

วันนี้ไรเตอร์กลับมาแล้ว

 

กลับมาพร้อมกับการต่อเนื้อเรื่องที่ดูงงๆ

 

เอาล่ะซิ ยุยฮังจะเจอคู่ต่อสู้คนใหม่แล้วหรอเนี่ย

 

ถ้าอยากรู้ว่าเป็นยังไงต่อ ติดตามตอนต่อไปด้วยเน้อ

Share this post


Link to post
Share on other sites

มาเป็นคู่แข่งคู่แข่ง

หรือ

คู่จิ้นกันน๊าาาาา

 

อัพเร็วๆนะพี่

Sakurazon likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

                 ตัดมาที่ สถานที่ลึกลับในโรงเรียนอากิบะ กำลังมีการคุยกันจากบุคคลลึกลับ 2 คน 

 

??// น่าเบื่อจริงๆวะ

??// เบื่ออะไรวะ?

??// ก็ไม่มีอะไรให้ทำไง คิดดู ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้น พวกเราก็โดนหัวหน้าสั่งให้อยู่นิ่งๆ ห้ามไปหาเรื่องใคร

??// ทำไงได้วะ ก็เด็กโรงเรียนเราดันไปฆ่าคนตายนิ

??// แล้วใครเป็นทำวะ?

??// จะไปรู้หรออออ!!!

??// เอ้า มีเรื่องที่แกไม่รู้ด้วยหรอ โคจิมะ?

Kojima// แหม่ ชั้นคนนะ ไม่ใช่ เหยี่ยว จะได้เห็นและรู้ไปซะทุกเรื่อง 

??// หรอ เห็นแกชอบ สอ เสือ ใส่ เกือก เริ่องชาวบ้านเค้าบ่อยๆนิ

Kojima// อ้าว อีนี่ ตูสาระแนแค่เรื่องความรักเฉยๆเฟ้ย แหม่ ทำอย่างกับแกไปเผือกเค้าเนอะ ยัยอุเมดะ

Umeda// ว่าไงนะ ชั้นไปเจือกตอนไหนวะ?

Kojima// ทุกทีแหละแกอ่ะ

Umeda// พูดอย่างนี้ แกหาเรื่องอ่อ?

Kojima// คิดว่าชั้นชมแกรึไง?

Umeda// อยากโดนซักหมัดมั้ยแก!!!

Kojima// เอาดิ คิดว่ากลัวรึไง!!!

                 ทั้งสองกำลังจะเข้าบวกกัน แต่ว่าดันมีคนมาห้ามไว้ซะก่อน

??// เฮ้ย พวกแก!!!

Kojima , Umeda// ว๊ายยยยยยย!!!

??// คิดจะทำอะไรกัน?

Kojima , Umeda// ปะ ... ปะ ... เปล่าค่ะ ท่านมาริโกะ!!!

Mariko// งั้นหรอ?

Kojima , Umeda// ค่ะ!!!

Mariko// แล้วไป 

Kojima// แล้วท่านมาริโกะมาวันนี้มีอะไรหรือเปล่าค่ะ?

Mariko// พวกเธอ 2 คน ตามชั้นมา

Umeda// ตามไปไหนกันค่ะ?

Mariko// เดี้ยวพวกเธอก็รู้เองแหละ!!!

              มาริโกะสั่งให้ทั้งโคจิมะและอุเมดะตามเธอไป ในขณะเดียวกันตัดมาที่ดาดฟ้าของโรงเรียน ซายาเน่และมิรุรุนกำลังยืนคุยกันอยู่

Sayane// ได้ข่าวว่า ยัยนั่น โดนแอบลอบกัดหรอ?

Mirurun// ใช่

Sayane// ฝีมือใครกันวะ?

Mirurun// เสือซุ่มของโรงเรียนเรา วาตานาเบะ มายุ

Sayane// เฮ้ย จริงอ่ะ?

Mirurun// อ้าว จริงดิ

Sayane// ถ้าเป็นแบบนี้ ก็ไม่น่ารอด

Mirurun// ใช่ ใครก็ตามที่ถูกวาตานาเบะหมายหัวแล้ว โอกาสรอดยาก

Sayane// เฮ้อ คงไม่ได้ออกโรงแล้วนะ ลูกเอ้ย

               ซายาเน่มองมือขวาตัวเองที่ตอนนี้กำลังกำอย่างแน่น

Mirurun// เอาหน่า อย่างน้อยก็มันเป็นเครื่องพิสูจน์นะ ว่า ยัยนั่น มันจะเป็นคนที่แกต้องการรึเปล่า?

Sayane// ก็จริงนะ 555555+

Mirurun// ขำอะไรของแกวะ?

Sayane// ไม่รู้ อยากขำ ชั้นก็ขำ 

Mirurun// ให้ตายเถอะ!!!

                มิรุรุนปวดหัวกับการกระทำของซายาเน่ ในขณะเดียวกันที่ห้อง 1 ชั้นปี 2 มินะรุนและรันรันกำลังอธิบายถึงโรงเรียนนี้ให้ยุยฮังฟัง

Mirurun// ในโรงเรียนแห่งนี้นะลูกพี่ มันมีการแบ่งพรรค แบ่งพวกตามห้องกัน แน่นอนว่ากลุ่มที่แข็งแกร่งที่สุดคือ กลุ่ม Phantom

Yui// Phantom หรอ?

Ranran// ใช่ ลูกพี่ มันเป็นกลุ่มของนักเรียนชั้นปี 3 มีอำนาจในการควบคุมคนในโรงเรียนนี้ได้

Yui// อ้าว ทำไมกันล่ะ?

Minarun// เพราะพวกมันคือปีศาจไงลูกพี่

Yui// ปีศาจ?

Ranran// ถ้าพวกมันเล็งใครไว้แล้ว พวกมันจะทรมานเหยื่อคนนั้นอย่างถึงที่สุด

Yui// โอ้

Minarun// กลุ่มนี้มีความลึกลับยากที่จะเข้าใจได้ง่ายๆ

Yui// ลึกลับหรอ?

Ranran// ใช่เลยลูกพี่ ไม่เคยมีใครรู้ว่าหัวหน้ากลุ่ม Phantom เป็นใคร 

Minarun// สิ่งที่พวกเราเหล่านักเรียนโรงเรียนนี้รู้คือ ทุกคนในกลุ่ม Phantom ฝีมือไม่ธรรมดา

Ranran// อืม ... พอก่อนมินะรุน เดี้ยวมันจะไม่จบ

Minarun// อือๆ ถัดจากกลุ่ม Phantom ก็คือ กลุ่มของพวกเรา แก๊งค์ Choose

Yui// เดี้ยวๆๆ ชั้นไปเป็นคนในสมาชิกกลุ่มพวกเธอตอนไหนกัน?

Ranran// ก็ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปไงลูกพี่

Yui// ก็บอกแล้วไงว่า ชั้นไม่ใช่ลูกพี่พวกเธอ!!!

Minarun// แต่ลูกพี่ล้มพวกเราได้นะ 

Yui// ไม่เอาๆ

Ranran// พอก่อน เดี้ยวจะยาว

Yui// อ่ะๆ ต่อๆ

Minarun// แต่ว่านะ นอกจากกลุ่มของพวกเราแล้ว ก็ยังมีกลุ่มแตกย่อยที่เยอะแยะอีกมากมาย

Ranran// หนึ่งในนั้นคือแก๊งค์ PomPom

Yui// แก๊งค์ PomPom?

Minarun// ใช่ครับลูกพี่ มันเป็นแก๊งค์ของกลุ่มนักเรียนชั้นปี 2 ห้อง 3

Ranran// มันเป็นห้องที่ไม่เหมือนห้องอื่นๆ

Yui// ไม่เหมือนห้องอื่นๆ ยังไงหรอ?

Minarun// เพราะมันเป็นห้องที่รวบรวมคนไม่ปกติไงลูกพี่

Yui// ไม่ปกติ?

Ranran// ก็เพราะไม่มีใครในห้องนี้ที่มีร่างกายครบ 32 ไงลูกพี่

Yui// อ้อ อย่างนี้นี่เอง ... อะ ... อะไรนะ!!!

Minarun// ฟังไม่ผิดหรอกลูกพี่ ไม่มีอะไรที่ปกติสำหรับห้องนั้น

Ranran// ห้องนั้นนะมีคนคุมอยู่ 3 คน

Minarun// คนแรก ลูกสมุนฝ่ายซ้าย นักเลงแห่งความมืด โอตะ ไอกะ

Yui// นักเลงแห่งความมืด คืออะไรกัน?

Minarun// ก็เพราะมันตาบอดทั้งสองข้าง แต่ดันเก่งเรื่องการชกต่อยมากๆ

Yui// ห๊ะ ตาบอด!!!

Ranran// ยังไม่หมด ลูกสมุนฝ่ายขวา นักฆ่าแห่งความเงียบ นาคากาวะ ฮารุกะ

Yui// ความเงียบ?

Minarun// ที่ได้ฉายานี้เพราะมันหูหนวกทั้งสองข้าง แต่ดันเก่งเรื่องการลอบกัด

Yui// เอ๊ะ หูหนวกกก!!!

Ranran// ใช่เลยลูกพี่ และคนที่สำคัญที่สุด

Minarun// หัวหน้าปี 2 ห้อง 3 พลังงานแห่งเจ้าป่า วาตานาเบะ มายุ

Yui// หือ มันคืออะไรกัน?

Ranran// ฉายาที่ทุกคนในโรงเรียนตั้งให้ลูกพี่เพราะ ยัยนี่แปลกที่สุดในห้องนั้น

Yui// แปลกที่สุด?

Minarun// คือยัยนั่นมันเป็นใบ้ พูดก็ไม่ได้ เขียนก็ไม่ได้ แถมยังอาศัยอยู่ในที่ที่ไม่มีใครเค้าอาศัยกัน?

Yui// ที่ไหน?

Ranran// Wild Forest

Yui// ป่าเนี่ยนะ?

Minarun// ใช่ มันเป็นป่าที่อยู่ตรงเนินภูเขา Dark Soul

Ranran// เป็นที่ที่ทุกคนในเมืองนี้ไม่อยากจะไปเหยียบมัน

Minarun// เพราะที่นี่ขึ้นชื่อว่ามืดและน่ากลัวมาก แม้จะเป็นตอนกลางวันก็ยังลดความน่ากลัวของมันไม่ได้

Ranran// ไม่มีใครทราบว่ายัยนั่น ทำไมถึงไปอยู่ที่นั่นได้ แต่ที่ทุกคนรู้คือยัยนี่ชอบทำตัวเป็นสโตกเกอร์ วันๆไม่อยู่ห้องหรอก คอยตามคนที่มันหมายหัวไว้ 

Minarun// ถ้าใครถูกยัยนี่หมายหัวไว้แล้ว ไม่เคยมีใครรอด

Ranran// โดนเชือดทุกคน เหมือนที่ลูกพี่โดนไปเมื่อตอนเช้านี่แหละ

Minarun// นี่ยังแค่เซิฟๆ ถ้ามันเอาจริงเมื่อไหร่ มีแต่คำว่า ชิบ เลยล่ะ

Ranran// แต่ลูกพี่ไม่ต้องห่วงนะ ตราบใดที่ยังมีพวกเราแกงค์ Choose มันทำอะไรลูกพี่ไม่ได้หรอก 

Minarun// ลูกพี่ยุยจงเจริญ!!!

             ทั้งรันรันและมินะรุนต่างหัวเราะกันอย่างบ้าคลั่งจนยุยถึงกับกุมขมับพลางคิดในใจว่า

Yui// นี่กรูย้ายมาผิดโรงเรียนหรือเปล่าวะเนี่ยยยย!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แวะมาอัพจ๊ะ

ยังงงๆเหมือนกันว่า ต้องการจะสื่ออะไรกัน?

แต่เอาเถอะ อ่านเล่นๆสนุกๆไปแล้วกันนะ

 

 

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now
Sign in to follow this  
Followers 0