Sign in to follow this  
Followers 0

[One shot]148.5cm no Mita Yume Atsumina

8 posts in this topic

[One shot] 148.5cm no Mita Yume  Atsumina

    "148.5cm no Mita Yume" คอนเสิร์ตจบการศึกษาของทาคาฮาชิ มินามิ กัปตันของ AKB หรือที่หลายคนรู้จักเธอในฐานะ โซซังโตคุ บนบ่าเล็กๆของเธอผู้ซึ่งแบกรับอะไรไว้มากมาย

 

งานกำลังจะเริ่มขึ้น พร้อมกับเสียงคนเริ่มจอแจมากขึ้น คนดูเริ่มทยอยเดินเข้ามาทีละคน จนพื้นที่ด้านล่างเต็มไปด้วยคน

 

ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ มันก็ยังคงให้ความรู้สึกเหมือนเดิมเลยสินะ

 

            ร่างบางในชุดกระโปรงสีดำลายสีขาว ซึ่งมันเป็นชุดที่เธอใช้สำหรับการเตรียมขึ้นแสดง หญิงสาวยิ้มบางๆทอดสายตามองร่างของคนตรงหน้า ในชุดที่เป็นสไตล์คล้ายๆกันกับเธอ ร่างเล็กเกล้าผมเป็นทรงสูงมีที่รัดผมสีเทากับหน้าม้าที่ถูกจัดไว้อย่างดี

พวกเธอทั้งคู่พร้อมจะขึ้นแสดงแล้ว อีกไม่กี่นาทีก็คงจะถึงสินะ

 

    “วันนี้ อย่าร้องไห้เชียวละ ทาคามินะ

 

           เสียงหวานพูดด้วยน้ำเสียงติดตลก มองเพื่อนคนสำคัญตรงหน้า กัปตันร่างเล็กหันมายิ้มกว้าง หัวเราะน้อยๆ บรรยากาศระหว่างพวกเธอสองคนมันยังคงเป็นเช่นนี้เสมอ ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด มันเหมือนกับพึ่งเมื่อวานเองนะ ที่เธอจะขึ้นร้องเพลงคู่กับทาคามินะ

เพลงที่แสนสำคัญสำหรับพวกเธอสองคน

 

    “เธอก็เหมือนกันนั่นแหละ อัตสึโกะ

          กัปตันร่างเล็กพูดด้วยน้ำเสียงมีความสุข หันมองคนหยอกกันเล่น แต่อย่างไรก็ตามเธอรู้ดีว่าอัตสึโกะ ไม่ได้ร้องไห้ง่ายขนาดนั้น ร่างบอบบางของคนตรงหน้าเธอค่อนข้างเก็บอารมณ์ได้ดีเชียวละ

    “ไว้หลังจบคอนเสิร์ตมาค้างห้องฉันนะ

    “ก็ไม่เลวนะคะ ทาคามินะ แต่นั่นคงเป็นหลังที่พวกเราเลี้ยงฉลองกันเสร็จล่ะ

            มินามิมองอัตสึโกะ พบว่าอีกฝ่ายที่ทำผมอย่างนี้ทำให้คนร่างบางตรงหน้าสวยมาก ไม่สิ อย่างไรก็ตามอัตสึโกะของเธอก็สวยอยู่แล้ว ใช่ไหมละ?

   “วันนี้เธอสวยมากเลย

   “เห ทาคามินะ พูดอย่างนี้ ต้องการให้ฉันเลี้ยงอะไรหรือเปล่าคะ

         ร่างบางจับที่หูฟังตัวเอง หันมองร่างเล็กที่เอ่ยชม ก่อนจะยิ้มน้อยๆ

   “เธอสวยจริงๆนะ อัตสึโกะ

          ถ้าไม่ติดว่าตรงนี้มีช่างกล้องและคนจำนวนมากยืนอยู่ เธอคงขยับร่างกายเข้าไปชิดกับร่างบางตรงหน้าแล้วรั้งเอวอีกฝ่ายมาไว้ในอ้อมกอดเธอแล้วจริงๆ

   “แล้วเธอเคยเห็นใครสวยกว่าฉันกันละ

           ร่างบางพูดด้วยสุ้มเสียงเอาเรื่อง กอดอก เลิกคิ้ว มองร่างของกัปตันตัวเล็กกอดอกน้อยๆ มองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าตื่นๆ แล้วรีบสะบัดหน้าไปมาเป็นเชิงปฏิเสธ จนหางม้าของเธอกระจาย อัตสึโกะเห็นท่าทีเช่นนั้นก็ได้แต่หัวเราะ เพราะอย่างนี้ไง คนอย่างทาคาฮาชิ มินามิ ถึงได้น่าแกล้ง

         เธอรู้ดี อย่างไรก็ตาม คนตรงหน้าเธอ ไม่มีทางมองว่าใครสวยกว่าเธอแน่นอน ถึงแม้ว่าคนนั้นจะสวยกว่าเธอก็ตาม จริงไหมละ?

   “ไม่มีทางอยู่แล้ว เธอก็รู้นี่ จะให้ฉันมองใครได้กันละ

...ก็ฉันมองแต่เธอมาโดยตลอดนี่นา...

   “ฉันล้อเล่นน่าทาคามินะ จริงจังไปได้

         อัตสึโกะส่ายหน้าให้กับร่างเล็กที่ชอบทำตัวซื่อ

   “อากาศมันเย็นๆเนอะ ว่าไหม

           ร่างบางบ่นพึมพำ สีหน้าบึ้งเล็กน้อย เหมือนกับเด็กน้อยร่างบางเบ้หน้า ก่อนจะลูบแขนตัวเองเล็กน้อย อากาศตอนช่วงเวลามันเย็นจริงๆ ...ให้ตายสิ เธอไม่ชอบเลย... กัปตันร่างเล็กมองร่างบางของอัตสึโกะอย่างเป็นห่วง คนตรงหน้าขี้หนาวแค่ไหน เธอรู้ดี

 

หนาวสินะ

 

             ร่างเล็กเอ่ยถามอัตสึโกะร่างบางพยักหน้าลงเบาๆ

...เธออยากจะดึงคนตรงหน้ามากอดเพื่อจะได้อุ่นขึ้นเสียด้วยซ้ำ...

กัปตันสาวคิดในใจร่างเล็กหันซ้ายมองขวาเพื่อหาอะไรบางอย่างมาคลุมร่างบาง อย่างน้อยมันน่าจะมีอะไรที่ทำให้ร่างบางของเธออุ่นขึ้นมาบ้างนะ

   “ขอโทษนะคะ ฉันขอผ้าคลุมที่เอวของคุณได้ไหมคะ

           ปกติกัปตันร่างเล็กเป็นประเภทที่ค่อนข้างขี้เกรงใจคนอื่นมากทีเดียว จึงไม่ค่อยที่จะขอร้องอะไรใครเท่าไหร่นัก แต่ทว่าถ้ามันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับอัตสึโกะ ทุกอย่างมักจะต่างออกไปเสมอ

  “ครับๆ ได้ครับ นี่ครับ

      ชายหนุ่มที่ถือกล้องอยู่รีบโยนกล้องไปให้เพื่อนที่มาด้วยกัน เขารีบปลดผ้าคลุมไหล่สีน้ำตาลแดงพร้อมกับส่งให้กับกัปตันสาวชื่อดังทันที

   “เอ้า คลุมตัวไว้นะ เดี๋ยวไม่สบายไปซะก่อน

         กัปตันสาวคลุมผ้านั้นลงบนไหล่ของร่างบาง ยิ้มอย่างอ่อนโยน พลางคิดในใจว่า เท่านี้เธอคงอุ่นขึ้นมาได้บ้างละนะ

เสียงคนเริ่มเงียบลงเมื่อเสียงผู้หญิงพูดขึ้น เสียงกรีดร้องดังขึ้นทันที ซึ่งมันบ่งบอกว่าคอนเสิร์ตได้ใกล้ที่จะเริ่มขึ้นไปทุกที

   “อัตสึมินะ คู่นี้นี่มัน ...”

          หญิงสาวเรือนร่างสูงผู้มีเรือนผมสั้นเดินเข้ามา ชิโนดะ มาริโกะเดินเข้ามาทักทายคนที่กำลังจะกลายเป็นอดีตกัปตันและอดีตเอซตลอดกาล ที่ไม่ว่าจะอย่างไร ก่อนจบการศึกษาหรือจบไปแล้ว ทั้งคู่ก็ยังทำให้คนดูรู้สึกว่ามันไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย

   “อิจฉากันสินะคะ

           อัตสึโกะพูดเบา เหลือบมองคนขัดจังหวะ มาริโกะยิ้มค้างเล็กน้อย กับคนประเภทพูดน้อยต่อยหนักอย่างร่างบางตรงหน้า ส่ายหน้ากับท่าทางที่คุ้นชิน

   “เหมือนเดิมจริงๆเลยนะ อัตจัง

   “มาริโกะ ยังไม่ชินอีกเหรอคะ

            ร่างบางพูดทำหน้าเหมือนกับว่า อีกฝ่ายน่าจะชินได้แล้วนะ? ร่างคนผมสั้นมองคนที่มีท่าทีกวนประสาทหน้าตายอย่างอัตสึโกะ ที่ยังคงเหมือนเดิมจริงๆ และคงจะเปลี่ยนได้ยากด้วย

           ไม่นานนักทำนองเพลงก็ดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่จังหวะหนักแน่นจะดังขึ้น

 

 

…A K B 4 8…

 

 

   “ให้ตายเถอะ เอาเถอะ เตรียมตัวขึ้นเวทีกันได้แล้ว ใกล้เวลาเปิดตัวของอัตสึมินะแล้ว

จากท่าทีที่กวนประสาทก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง ทั้งคู่พยักหน้าให้กับมาริโกะ มือจับกันไว้และมองหน้ากัน ทั้งคู่ยิ้มให้กันก่อนจะเตรียมตัวขึ้นแสดง

   “สมกับที่เรียกกันว่า อัตสึมินะ

          มาริโกะพึมพำมองทั้งคู่ที่เดินจูงกันขึ้นเวทีไป

 

          เสียงหัวเราะจากในวีดีโอที่เปิดฉาย ทำให้บรรยากาศเก่าๆผุดขึ้นมากันที ทาคาฮาชิ สูดลมหายใจเข้าลึกๆอย่างตื่นเต้น อย่างไรก็ตามวันนี้ก็เป็นวันที่สำคัญมากสำหรับเธอ มองมือที่บีบเข้าหากันของอัตสึโกะ ก็รู้สึกราวกับว่าความกังวลใจพวกนั้นมันจะจางหายไป

...เพราะว่ามีอัตสึโกะยืนอยู่ตรงนี้...

มินามิ

ทาคามินะ

ทาคามินะซัง

มินามิจัง

ทาคามินะจัง

         เสียงเรียกของสมาชิกในวงกำลังเรียกชื่อของ กัปตันร่างเล็กที่ถือได้ว่าเป็นเสาหลักคนสำคัญของ AKB น้ำเสียงใสๆของสมาชิกในวงมันทำเอากัปตันร่างเล็กจะต่อมน้ำตาแตกเสียให้ได้

         อัตสึโกะยืนมองอยู่เบื้องหลัง มองเห็นแผ่นหลังของทาคามินะที่แสนเล็ก แต่มันยิ่งใหญ่เสมอ มันเป็นเช่นนั้นมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ประตูเปิดขึ้น เท้าของทาคามินะก็ก้าวเดินออกไป ทำไมกันเธอที่ยืนอยู่ตรงนี้ถึงได้รู้สึกแสบจมูกขึ้นมากันนะ

          เสียงเรียกหยุดลง อัตสึโกะค่อยๆก้าวเท้าไปอย่างไม่รีบร้อนนัก ร่างบางหยุดยืนอยู่ตรงจุดนั้นที่ห่างจากร่างเล็กไม่มากนัก ค่อยๆยกไมค์ขึ้นจ่อที่ริมฝีปากและเปล่งเสียงออกไปอย่างมั่นคง

 

   “ทาคามินะ

 

         น้ำเสียงเดียวกับน้ำเสียงยามที่เธอใช้เรียกอีกฝ่าย แต่ทว่าน่าแปลก ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าตัวเองจะต้องพูดชื่อของอีกฝ่าย แต่ทว่าอัตสึโกะเกือบจะบังคับเสียงของตัวเองไม่ให้สั่นไม่ได้ด้วยซ้ำไป อัตสึโกะเรียกมินามิ พร้อมกับใบหน้าที่มีรอยยิ้มจางๆ

          เสียงทำนองอันคุ้นหูดังขึ้น เพลงที่พวกเธอสองคนรู้จักกันดี Omide no hodonto(ในความทรงจำ) ตามชื่อที่เป็นชื่อเพลง มันตรงตามนั้นเพราะเพลงนี้มันเต็มไปด้วยความรู้สึกและความทรงจำที่ถูกเก็บไว้อย่างดีและถ่ายทอดมันลงมาในเพลง

ร่างบางก้าวไปหากัปตันร่างเล็กอย่างช้าๆ อัตสึโกะสบตากับดวงตาคู่นั้นของมินามิก็ได้แต่ยิ้ม แต่ดวงตากลับพร่าเลือนไปด้วยน้ำตา เธอพยายามยิ้มให้หยีขึ้นเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลออกมาในเวลานี้

              ใครกันที่บอกว่า อย่าร้องไห้

               มือทั้งสองต่างสัมผัสที่แขนของกันและกันอย่างสนิทสนม ร่างบางยกมือขึ้นสัมผัสที่บ่าของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว ทันทีที่เห็นดวงตาคู่นั้นของอีกฝ่ายก็เต็มไปด้วยน้ำตา

              แน่นอนมันทำให้เธอไม่อาจกลั้นน้ำตาได้เลย

              ทาคามินะใช้นิ้วปาดน้ำตาตัวเองของตัวเองออก ร่างบางสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเปล่งเสียงร้องของตัวเองออกมา

 

 

それぞれの窓から

sorezore no madokara

ต่างคนต่างก็เหม่อมองผ่านหน้าต่างออกไป

青い月を眺め

aoitsukiwonagame

สายตาจับจ้องยังดวงจันทร์สีน้ำเงินทอแสง

 

 

 

          เสียงของร่างบางสั่นอย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งที่พยายามควบคุมเสียงเอาไว้ด้วยซ้ำ อัตสึโกะยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ทาคามินะยิ้มจับแขนอัตสึโกะอัตสึโกะไม่ได้เป็นคนที่ร้องไห้ง่ายขนาดนั้น แต่ว่าเพราะคนตรงหน้าเป็นทาคามินะ

...น้ำตามันก็พาลจะไหลออกมา...

 

 

だらだら長電話しながら

daradaranagadenwashinagara

ในขณะที่คุยโทรศัพท์ถึงกันอย่างยาวนานไม่รู้จบ

何でも話した

nandemohanashita

บอกเล่ากันได้ในทุกเรื่องราว

 

 

           น้ำตาของคนที่กำลังจะกลายเป็นอดีตกัปตันร่วงลงมาจากดวงตาคู่สวย น้ำเสียงสั่นพร่าของอีกฝ่ายสะท้อนเข้าไปในหัวใจของเธอ ทำให้ดวงใจสั่นไหวอย่างง่ายดาย

 

 

同じように見えても

onaji you nimietemo

แม้ว่าเราจะมองดูในสิ่งเดียวกันอยู่

違う景色なんだ

chigaukeshikinanda

ทว่าในความเป็นจริง ทิวทัศน์ที่ได้เห็นนั้นแตกต่าง

気づいてはいたけど

kizuitewaitakedo

ฉันเอง รับรู้มันมาโดยตลอด

触れたくなかった 空

furetakunakattasora...

แต่ก็ไม่อยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสแตะต้อง ... ท้องฟ้า

 

ずっと ずっと そばにいたから

zuttozutto soba niitakara

เพราะเธอนั้นคอยอยู่เคียงข้างฉันเสมอมา

                                                   ずっと ずっと そばにいたから

zuttozutto soba niitakara

เพราะเธอนั้นคอยอยู่เคียงข้างฉันเสมอมา

離れ離れなんて(やだよ)

hanarebanarenante (yadayo)

หากว่าต้องพรากจากกันไป จะเป็นอย่างไร (ไม่เอานะ)

想像できない

souzoudekinai

ไม่อาจนึกภาพออกมาได้เลย

思い出のほとんどは そう一緒に作ったね

omoide no hotondowasouisshounitsukutta ne

ความทรงจำเกือบทั้งหมดของฉันนั้น ,ใช่สินะ ฉันสร้างมันขึ้นมาด้วยกันกับเธอ

笑ったり泣いたりケンカしたりして

warattarinaitariKENKAshitari shite

เราเคยเปล่งเสียงหัวเราะ ปลดปล่อยน้ำตาด้วยการร้องไห้ และมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้ง

お互いの夢 語り合った日々

otagai no yumekatariattahibi

คืนวันที่เคยได้แบ่งปัน ได้พูดคุยถึงความฝันซึ่งสองเรามีร่วมกัน

時は過ぎて

tokiwasugite

ช่วงเวลาเหล่านั้น ล้วนผ่านเลยไป

 

思い出のほとんどは 2人の足跡

omoide no hotondowafutari no ashiato

ความทรงจำเกือบทั้งหมดของฉันนั้น มีรอยเท้าของคนสองคนที่ได้ร่วมเดินทาง

歩いて走って立ち止まって

aruitehashittetachidomatte

เราเคยก้าวเดินไปช้าๆ ออกวิ่งไปข้างหน้าอย่างเร่งร้อน และมีบางคราที่ยืนหยุดพัก

何度も道に迷いここに来た

nandomomichinimayoikokonikita

ไม่ว่าจะหลงทางซักกี่ครั้ง ก็จะต้องกลับมายังที่ตรงนี้เสมอ

別れ際の

wakaregiwa no

แต่ในตอนนี้ จะต้องแยกจากกันแล้วนะ

友よ

tomoyo

เพื่อนเอย

 

 

 

 

           ร่างบางจ้องมองดวงตาที่แสนคุ้นเคยคู่นั้นอย่างลึกซึ้ง ทั้งคู่ยิ้มให้กันทั้งน้ำตา ทั้งที่เตรียมตัวมาดีแท้ๆ แต่เมื่อถึงเวลาจริงกลับไม่อาจกลั้นน้ำตาให้กับความทรงจำเหล่านี้ได้เลย

...คิดถึง...

            เธอคิดถึงช่วงเวลาเหล่านี้อย่างสุดหัวใจ คิดถึงช่วงเวลาที่เคยมีร่างเล็กไปไหนด้วยกันตลอดเวลา คิดถึงมาตลอดในช่วงเวลาที่พรากจากกันไป ไม่คิดด้วยซ้ำว่าในวันหนึ่งจะมีโอกาสขึ้นมาร้องเพลงนี้กับเธออีกครั้ง ทาคามินะ

              ที่ทำให้หวนนึกถึงวันนั้นที่เป็นคอนเสิร์ตครั้งสุดท้ายของเธอที่โตเกียวโดมครั้งนั้น

    “ขอบคุณที่เธอมานะ ฉันคิดถึงเธอจริงๆ

             ทาคามินะพูดออกมาอย่างแผ่วเบา เพียงพอให้คนตรงหน้าได้ยินเพียงคนเดียวเท่านั้น ก่อนจะยกมืออันสั่นพร่าของตัวเองเพื่อปิดตาทั้งสองข้าง พยายามไม่ให้น้ำตามันไหลไปมากกว่านี้ อัตสึโกะรับฟังคำพูดของอีกฝ่ายทั้งน้ำตาพยักหน้าลงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมา ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน

            ช่วงเวลาเหล่านี้ที่แสนมีค่าที่ทำให้แม้กระทั่งคนดูก็แทบจะหลั่งน้ำตา

   “สำหรับฉันแล้ว ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ ฉันก็จะมา

   “ใครบอกกันละว่าจะไม่ร้องไห้

           อัตสึโกะพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พยายามติดตลก ทั้งสองคนหัวเราะด้วยกันทั้งน้ำตา จนบางที พวกเธออาจจะรู้สึกว่าตัวเองอยู่กันเพียงลำพัง

    “แล้วใครละที่บอกฉันว่าอย่างร้องกันละ อัตสึโกะ

            เป็นทาคามินะที่หัวเราะแล้วพูดออกมา หากแต่น้ำตาก็ยังคงอยู่ ไม่จางหายไป ทั้งคู่ปาดน้ำตาของตัวเองซ้ำไปซ้ำมา แต่มันก็หยุดไหลยากเย็นเสียเหลือเกิน

              ทำนองเพลงที่เป็นช่วงพักจะจบลง ทั้งสองสบตากันก่อนจะเปล่งเสียงร้องออกมา

 

 

思い出のほとんどは そう一緒に作ったね

omoide no hotondowasouisshounitsukutta ne

ความทรงจำเกือบทั้งหมดของฉันนั้น,ใช่สินะ ฉันสร้างมันขึ้นมาด้วยกันกับเธอ

笑ったり泣いたりケンカしたりして

warattarinaitariKENKAshitari shite

เราเคยเปล่งเสียงหัวเราะ ปลดปล่อยน้ำตาด้วยการร้องไห้ และมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้ง

お互いの夢 語り合った日々

otagai no yumekatariattahibi

คืนวันที่เคยได้แบ่งปัน ได้พูดคุยถึงความฝันซึ่งสองเรามีร่วมกัน

時は過ぎて

tokiwasugite

ช่วงเวลาเหล่านั้น ล้วนผ่านเลยไป

 

 

思い出はいつの日か美しい夕陽として

omoidewaitsu no hi kautsukushiiyuuhi to shite

วันใดวันหนึ่งในภายภาคหน้า ความทรงจำจะเป็นดั่งอาทิตย์อัสดง แสนงดงาม

私の足下照らすでしょう

watashi no ashimototerasudeshou

และคงจะสาดแสงลงมาอาบไล้เส้นทางที่ฉันก้าวเดิน

あなたの顔や声が地図になる

anata no kaoyakoegachizuninaru

ใบหน้าและน้ำเสียงของเธอนั้น จะเป็นดั่งสิ่งนำทาง

どこにいても

dokoniitemo

ไม่ว่าอยู่ ที่ใด เราก็ยังคงเป็น

友よ

tomoyo

เพื่อนกัน

 

 

 

         มือทั้งสองที่แตะกันแล้วยกขึ้นสูง มันไม่ต่างกับในวันนันเลยด้วยซ้ำ มือเรียวประสานเข้าหากันแล้วค่อยๆเคลื่อนต่ำลงมา แล้วกอดกัน

...ทาคามินะ...

...อัตสึโกะ...

         ต่างคนต่างเรียกชื่อของกันภายในใจ อัตสึโกะวางคางลงกับไหล่ของร่างเล็ก หลับตาลง ปล่อยให้น้ำตามันไหลอย่างช้า

    “พวกเรานี่ร้องไห้กันเป็นเด็กๆไปได้

    “นั่นสิ

           มือทั้งสองเกาะเกี่ยวกันอย่างไม่ยอมปล่อย ส่ายหัวกับตัวเอง ทั้งที่พวกเธอก็โตขึ้นเยอะแล้ว อัตสึโกะมองหน้ามินามิ ทั้งสองคนจ้องหน้ากันแล้วหัวเราะให้กัน

           ภาพที่ทำให้ทุกคนอยากจะร้องไห้ให้กับความสัมพันธ์ของกัปตันร่างเล็กกับเอซตลอดกาล

....อัตสึมินะ...

 

 

 

 

ทาคามินะ วาตาชิ.....”

 

 

         เสียงใสๆอันเป็นเอกลักษณ์ของเซนเตอร์ผู้เป็นตำนานอีกคน โอชิมะ ยูโกะ ทำเอาคนที่น้ำตาร่วงพรูทั้งสองคนหัวเราะออกมาเสียงดัง โดยเฉพาะทาคามินะ ที่แทบจะปรับอารมณ์ตัวเองแทบไม่ทัน

...ดูยูโกะสิ ขัดอารมณ์ซึ้งจริงๆ ให้ตายเถอะ ดูสิ คนเขากำลังซึ้ง...

 

       

Share this post


Link to post
Share on other sites

            ทั้งคู่มองหน้ากันอย่างรู้ดีว่าต่างคนต่างคิดอะไรในใจ หัวเราะแล้วส่ายหน้า ทำนอง เพลง Heavy rotation ดังขึ้น ทั้งคู่ยิ้มก่อนจะวิ่งจับมือกันมาหาสมาชิกในทีม ที่ล้วนแต่เป็นหน้าเก่าทั้งสิ้น ทั้งที่จบการศึกษาไปแล้วและที่ยังอยู่

เป็นอีกเพลงที่คุ้นเคย ทุกคนย่อมรู้จักกันดี

 

          ราวกับบรรยากาศเดิมๆได้หวนคืนมาอีกครั้งหนึ่ง

          เพลงที่เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ซึ่งเป็นเพลง Ponytail to Shushu สมาชิกแต่ละคนเริ่มกระจายตัวกันไปในที่ต่างๆอัตสึโกะวิ่งตามมินามิไปทันที

    “เธอคงไม่ได้ลืมท่าเต้นไปหมดแล้วสินะ

           ทาคามินะพูดอย่างรู้ทัน

   “เห พูดอะไรอย่างนั้นละ ทาคามินะ ฮ่าๆ

           อัตสึโกะเอียงคอมองมินามิ ขณะที่วิ่งไปด้วยกันก่อนจะหัวเราะน้อยๆ อาการเช่นนี้ทาคามินะที่อยู่ด้วยกันมานานย่อมรู้ความหมายของมันดี

   “ลืมจริงๆสินะ ฮ่าๆ

          มันก็นานแล้วเหมือนกันนะ ที่พวกเราไม่ได้วิ่งตามกันบนเวทีแบบนี้ ราวกับเห็นภาพของตัวเองกำลังวิ่งตามทาคามินะ ร่างบางยิ้มออกมากับความทรงจำเหล่านั้น

   “ระวังนะ อัตสึโกะ

            ร่างบางมองคนตัวเล็กที่ลงบันไดไปก่อนเธอ อีกฝ่ายหันมายิ้ม ก่อนจะส่งมือให้เธอที่กำลังจะเดินลงบันได อัตสึโกะยิ้ม ไม่ได้รู้สึกลังเลที่จะวางมือของเธอลงบนมือคู่นี้เลยสักนิด

           ก็มือคู่นี้ไม่ใช่เหรอ ที่คอยประคองกันเสมอมา ตั้งแต่วันนั้นจวบจนวันนี้

มือของคนตัวเล็กๆที่ชื่อว่า ทาคาฮาชิ มินามิ

    “ขอบคุณนะ ทาคามินะ

    “มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ อัตสึโกะ

             คนตัวเล็กหันมาบอกด้วยรอยยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เห็นทุกครั้งก็อดที่จะรู้สึกสบายใจไม่ได้

              ร่างบางมองคนตัวเล็กที่เธอรับรู้มาตลอดว่าอีกฝ่ายแบกรับอะไรมากเหลือเกิน หนึ่งในภาระเหล่านั้นก็เป็นเธอเอง ที่วางมันลงบนบ่าเล็กๆของอีกฝ่ายทั้งที่มันหนัก แต่กลับไปยอมปริปากบ่นออกมาเลยนะ มินามิ

และในวันนี้เอง เป็นวันที่จะได้มีโอกาสวางภาระเหล่านั้นลงบนมือของเด็กรุ่นใหม่

              ทาคามินะในตอนนี้กำลังส่องประกายอยู่บนเวทีจนเธอที่มองอยู่อดที่จะยิ้มไม่ได้ กัปตันตัวเล็ก คนสำคัญของใครหลายๆคน และนั่นก็รวมถึงเธอด้วย

              ทาคามินะ คนสำคัญของ มาเอดะ อัตสึโกะคนนี้

เพลงได้เริ่มต้นและจบลงซ้ำไปซ้ำมา เธอมองคนตัวเล็กที่เปลี่ยนชุดออกไปชุดแล้วชุดเล่าอย่างเป็นห่วง ตอนที่เธอเห็นลิสต์รายการเพลง เธอก็ถามอีกฝ่ายเหมือนกันว่าไหวหรือไม่แต่ทาคามินะกลับตอบออกมาด้วยรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์แบบเดิม

    “ไหวอยู่แล้วละ

              แน่นอน ถ้าคนอย่างทาคาฮาชิ มินามิ บอกว่าไหว เธอก็ของเชื่อสุดหัวใจของเธอเลย มันเป็นเพียงแค่ความเชื่อใจ

     “ถ้าเธอบอกว่าไหว นั่นคือไหว ก็เพียงแค่นั้น ฉันเชื่อเธอ

              ความเชื่อใจที่เธอวางไว้ให้แก่กันและกัน เหมือนในอดีตที่อีกฝ่ายก็ไว้วางใจตัวเธอที่สุดเช่นกัน เพราะความรู้สึกแบบนี้แหละที่มันไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา

 

           เพลง River ที่จบลง พร้อมกับเพลง YuuhiwoMiteiruKa? ที่เริ่มต้นขึ้น จังหวะเพลงที่ฟังสบาย ทำให้ทุกคนต่างเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

今日がどんな一日だったかなんて

kyouga donna ichinichidattakanante

วันนี้ที่ผ่านพ้นไปนั้น มันเป็นวันแบบไหนกันแน่นะ

帰り道 考えるよね

kaerimichikangaeruyo ne

ระหว่างที่เดินทางกลับบ้านก็เฝ้าครุ่นคิดไปตลอด

悲しいことやつらいこともあるさ

kanashiikotoyatsuraikotomoarusa

มันมีทั้งความโศกเศร้า และยังได้พบเจอกับความยากลำบาก

楽しいことが勝ち越せばいい

tanoshiikotogakachikoseba ii

แต่ก็มีเรื่องราวที่สนุกสนานอยู่มากกว่าอะไรทั้งหมด

 

 

家族や友達やまわりの人に

kazokuyatomodachiyamawari no hitoni

ผู้คนที่อยู่รอบตัว ไม่ว่าครอบครัวหรือเหล่าเพื่อนฝูง

心配をかけたくなくて

shinpaiwokaketakunakute

ไม่ว่าจะเป็นใครก็ไม่อยากที่จะทำให้ต้องเป็นกังวลทั้งนั้น

無理に微笑み 嘘いくつかついて

murinihohoemiusoikutsukatsuite

จึงแสร้งทำเป็นฝืนยิ้ม เพื่อปิดบังความจริงเอาไว้ข้างใน

君だけが抱え込むのはやめて・・・

kimidakegakakaekomu no wayamete...

พอเถอะนะ เธออย่าแบกรับทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้คนเดียวอีกเลย...

 

季節の風の向き感じたり

kisetsu no kaze no mukikanjitari

สัมผัสมันสิ สัมผัสถึงกระแสลมแห่งฤดูกาลที่พัดผ่านมา

足下の花に気づいたり

ashimoto no hananikitzuitari

ลองก้มลงดูสิ รับรู้ถึงดอกไม้ที่ผลิบานอยู่เรี่ยรายบนผืนดิน

小さな出会いに

chiisanadeaini

การพบเจอที่เล็กๆน้อยๆนั้น

そう感謝できたら

soukanshadekitara

หากว่าสามารถรู้สึกซาบซึ้งไปกับมันได้แล้วล่ะก็

僕らはしあわせになれるんだ

bokurawashiawaseninarerunda

พวกเราทุกคนจะต้องได้พบกับความสุขอย่างแน่นอน

夕陽が沈む空を見ているか?

yuuhigashizumusorawomiteiruka?

เธอมองเห็นอาทิตย์อัสดงที่กำลังจะลับขอบฟ้านั่นไหม?

今を受け入れること

imawoukeirerukoto

ช่วงเวลานี้นั้นเป็นโมงยามแห่งการยอมรับ

進むこと教えてくれる

susumukotooshietekureru

เป็นการบอกกล่าวถึงการก้าวต่อไปข้างหน้า

失うことは何かを 

ushinaukotowananikawo

สิ่งใดก็ตามที่เคยได้สูญเสียไป

いつか必ず手に入れられること

itsukakanarazuteniirerarerukoto

เชื่อเถอะว่าในซักวันหนึ่งจะต้องได้มันคืนกลับมาไว้ในมือ

辺りは少しずつ暗くなり 

atariwasukoshizutsukurakunari

ความมืดเริ่มปกคลุมบรรยากาศรอบตัวทีละน้อย

夜を描く点線みたいな星たち

yoruwoegakutensenmitainahoshitachi

ค่ำคืนถูกแต่งแต้มด้วยดวงดาวมากมายจนคล้ายกับเป็นลายจุด

ねえ ちゃんと明日が来るまで 

neechantoashitagakuru made

นี่ .. จนกว่ารุ่งอรุณของวันพรุ่งนี้จะมาเยือน

君は君らしく夢を見よう 

kimiwakimirashikuyumewomiyou

ลองฝันถึงภาพฝันที่เป็นของเธอเองจริงๆดูซักครั้งเถอะนะ

 

 

 

 

                ร่างบางวิ่งเข้าไปหาร่างเล็กที่กำลังร้องเพลง อัตสึโกะนึกสนุก บางทีเธอก็อยากที่จะทำตัวเป็นเด็กเล็กๆ แบบที่คนภายนอกมองดูอยู่คงคิดว่า อัตสึโกะกำลังเล่นอะไรอยู่กัน ร่างบางวิ่งรอบทาคามินะไปมา ทาคามินะตีเข้าที่แขนของร่างบางเบาๆ ก่อนจะหัวเราะท่าทีเด็กน้อยของอดีตเซ็นเตอร์อย่างมาเอดะ อัตสึโกะ

     “ทำตัวเป็นเด็กไปได้

        คนตัวเล็กพูดไม่มีเสียง

     “แล้วจะทำไมล่ะคะ ทาคามินะ

              ร่างบางเอียงคอมองคนตัวเล็กยิ้มกว้างให้กับอัตสึโกะ ก่อนจะพูดออกมาเป็นคำสั้นๆ

     “น่ารัก!”

                 อัตสึโกะก็ยิ้มกว้างออกมาทันที

 

 

 

 

夕陽が沈む空を見ているか?

yuuhigashizumusorawomiteiruka?

เธอมองเห็นอาทิตย์อัสดงที่กำลังจะลับขอบฟ้านั่นไหม?

時間(とき)が過ぎる

tokigasugiru

ในขณะที่เวลากำลังผ่านเลยไป

その背中は美しいだろう?

sonosenakawautsukushiidarou?

แผ่นหลังของดวงตะวันที่มองเห็นได้นั้นช่างงดงามเหลือเกิน ว่าไหมล่ะ?

Yes! それなりの今日が終わり 

Yes! sorenari no kyougaowari

ใช่แล้วนับจากวินาทีนั้นเอง ช่วงเวลาของวันนี้ก็ได้ปิดฉากลง

すべてリセットする夜が来るよ

subete RISETTO suruyorugakuruyo

และค่ำคืนแห่งราตรีกาลจะโรยตัวลงมานำพาทุกสิ่งสู่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง

 

家路を急ぐ君は一人きり 

iejiwoisogukimiwahitorikiri

เธอที่ต้องวิ่งกลับบ้านอย่างรีบร้อนเพียงลำพัง

どうして 

doushite

เพราะอะไรกัน

自分のことを誉めてあげないのか

jibun no kotowohometeagenai no ka

ไม่เคยคิดที่จะพูดจาให้กำลังใจตัวเองบ้างเลยหรอ

ねえ ちゃんと見てあげようよ 

neechanto mite ageyouyo

นี่ ลองมองดูให้ดีๆซักครั้งเถอะนะ

君が君らしく生きてること

kimigakimirashikuikiterukoto

ถึงการใช้ชีวิตในแบบที่เป็นตัวของเธอเองจริงๆ

 

 

 

 

           ร่างบางทอดสายตามองกัปตันร่างเล็กที่ทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้นที่ถูกยกให้เป็นแท่น ท่าทีของคนที่พึ่งจะบอกว่าเธอเคยทำท่าทางเป็นเด็ก

           ที่อีกฝ่ายทำ ก็เด็กไม่ต่างกัน

            อัตสึโกะยกมือขึ้นลูบหัวเด็กน้อยที่อายุก็ไม่เด็กอย่างนึกเอ็นดู

             จะเป็นทาคามินะแบบไหน ก็ยังคงเป็นคนที่อัตสึโกะ รักเสมอนั่นละ

 

 

 

 

           มีคนเคยบอกไว้ว่า ช่วงเวลาแห่งความสุข มันมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ ใช่ มันเป็นอย่างนั้นละ เพลงที่จบไปเพลงแล้วเพลงเล่า จนในที่สุดมันก็มาถึงช่วงสุดท้ายของคอนเสิร์ต

          ทาคามินะในชุดกระโปรงยาวสีขาวเปิดไหล่ขาวทั้งสองข้าง

   “ทาคามินะ วันนี้เธอนะ ยอดเยี่ยมไปเลยนะ

           อัตสึโกะพูด พลางมองไปยังร่างของโซซังโตคุที่กำลังจะกลายเป็นอดีตคนนั้น กำลังร้องเพลงจบการศึกษาของเธอเอง Senaka Kotoba เพลงที่ไม่ว่าใครฟังต่างก็ต้องเสียน้ำตาให้กับเพลงนี้

 

          ขอบคุณสำหรับงานหนักที่เธอทำมาตลอด เธอทำมันได้ดีทีเดียวนะ ทาคามินะ

 

            เพลง  Sakura no Ki Ni Narou ที่เริ่มต้นขึ้น อัตสึโกะมองเพื่อนที่จบการศึกษาไป ไม่ว่าจะเป็น ยูโกะ โทโมมิ หรือมาริโกะ พวกเธอเหล่านี้มาเพื่อกัปตันร่างเล็กของเธอ ร่างของกัปตันตัวเล็กที่ร้องไห้ให้พวกเธอยามที่พวกเธอเดินไปอีกเส้นทางในวันจบการศึกษา

          ร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำอีก

          ในวันนี้ เธอจะมาร้องไห้ให้กับทาคามินะบ้าง

         กัปตันผู้แสนสำคัญของเธอ

           เมื่อถึงท่อนที่พวกเธอต้องร้อง เหล่าสมาชิกที่จบการศึกษาไปแล้วก็เดินออกไปอย่างไม่รีบร้อน ดวงตาของทุกคนเริ่มจะมีน้ำใสๆคลออยู่

        อัตสึโกะพยายามจะยิ้ม กระพริบตาเพื่อให้น้ำตามันหายไป

        ย่างก้าวที่ไม่รีบร้อนนัก ดวงตาสบตากับร่างคนตัวเล็ก

        จนพวกเธอมาอยู่ใกล้กัน ร้องเพลงและก้าวเดินเคียงข้างกันอย่างไม่รีบร้อน

         เธอสบตากัน ยิ้มก่อนจะเปล่งเสียงออกมา มือทั้งสองจับกันไม่ปล่อย

 

 

 

 

永遠の桜の木になろう

スタートの目印になるように

花びらのすべてが散っていても

枝が両手広げながら待っている

eien no sakura no ki ni narou

SUTAATO no mejirushi ni naru you ni

hanabira no subete ga chitte itemo

eda ga ryoute hiroge nagara matteiru

จะเป็นต้นซากุระชั่วนิรันดร์

จะเป็นเหมือนกับจุดเริ่มต้น

ถึงแม้ว่ากลีบดอกจะร่วงหล่นลงไปหมดแล้วก็ตาม

แต่ฉันก็ยังจะยังคงแผ่กิ่งก้านสาขารอคอยเธออยู่เสมอ

誰もみな 胸に押し花のような

決心をどこかに忘れている

思い出して

桜が咲く季節に

僕のことを

一本の木を

dare mo mina mune ni oshibana no you na

kesshin wo dokoka ni wasureteiru

omoidashite

sakura ga saku kisetsu ni

boku no kota wo...

ippon no ki wo...

ทุกๆคนลืมการตัดสินใจนี้ไว้ที่ไหนสักแห่ง

ราวกับดอกไม้แห้งที่ถูกทับไว้ในหนังสือ

นึกให้ออกสิ

ในฤดูที่ดอกไม้บานนี้

เรื่องราวของฉัน...

ต้นไม้ต้นหนึ่ง....

 

永遠の桜の木になろう

そう僕はここから動かないよ

もし君が心の道に迷っても

愛の場所がわかるように立っている

eien no sakura no ki ni narou

sou boku wa koko kara ugoka nai yo

moshi kimi ga kokoro no michi ni mayotte mo

ai no basho kawaru you ni tatteiru

จะเป็นต้นซากุระชั่วนิรันดร์

ใช่ ฉันจะอยู่ตรงนี้ไม่เคลื่อนที่ไปไหน

แม้เธอจะหลงทางในเส้นทางของหัวใจ

ก็จะยังคงยืนอยู่ในสถานที่แห่งรักนี้ให้เธอได้รับรู้

 

 

 

 

            ใช่ พวกเธอทั้งหมดที่จบการศึกษาไปแล้ว รวมถึงทาคามินะ จะเป็นต้นซากุระชั่วนิรันดร์ที่จะยืนหยัดอยู่เบื้องหลังของ AKB ไม่จากไปไหน เฝ้ามองดูดอกไม้น้อยที่กำลังจะผลิบานขึ้นมาใหม่ การเติบโตของเด็กน้อยที่ในที่สุดก็จะกลายมาเป็นกำลังสำคัญของวงที่เธอรักวงนี้..................

 

 

 

 

   “ถ้าไม่เช็ดผมเธอจะไม่สบายนะ

 

          อดีตโซซังโตคุคนเก่งเดินออกมาจากห้องน้ำ มองคนที่อาบน้ำเสร็จก่อนเธอ ที่อยู่ในชุดนอนเรียบร้อยแล้ว แต่ทว่าผมที่ปะบ่าของอีกฝ่ายมันยังเปียกน้ำอยู่เลย

           ทาคามินะหยิบผ้าในมือของอีกฝ่ายมาเช็ดผมให้กับร่างบางอย่างเบามือ

           อัตสึโกะหลับตาลง กับสัมผัสของอีกฝ่ายที่เธอคุ้นเคยดี เธออบอุ่นใจได้เสมอกับสิ่งที่อีกฝ่ายทำให้กับเธอ รอยยิ้มน้อยๆผุดขึ้นมาที่ริมฝีปากของร่างบาง สิ่งเหล่านี้ที่มีเพื่อเธอเพียงคนเดียว

    “ทาคามินะ เหนื่อยไหมกับทั้งหมดที่เธอทำมา

    ร่างบางถามทั้งที่ยังหลับตา

    “ถ้าเธอเหนื่อยก็บอกว่าเหนื่อย อยู่กับฉันไม่ต้องปิดบังเรื่องอะไรกันอยู่แล้ว

    ดวงตาสีสวยแหงนหน้าขึ้นจ้องมองดวงตาของทาคามินะที่ดูสั่นไหว อัตสึโกะยิ้มให้กับกัปตันผู้เยี่ยมยอดบางๆ

    “เหนื่อยสิ แต่ว่า มันเป็นไม้ผลัดที่ฉันได้รับต่อมาจากเธอ จากยูโกะ และจากใครหลายๆคนที่จบการศึกษาไป ฉันที่รับมันมาก็ต้องทำให้มันสมบูรณ์ที่สุดใช่ไหม แล้วก็นะ พอฉันได้มองเด็กพวกนั้นเติบโตขึ้นมาทีละก้าวสองก้าว มันก็ทำให้ความเหนื่อยพวกนี้มันหายไป

    ทาคามินะพูดออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง แม้ภายในดวงตาจะมีร่องรอยแห่งความเหนื่อยล้า แต่มันก็มีประกายแห่งความสุขอยู่ในนั้น

    “นี่สินะ ทาคามินะที่ฉันรู้จัก เธอเก่งมาก ฉันไม่เคยผิดหวังในตัวเธอเลย

          อัตสึโกะพูดออกมา แต่ทาคาฮาชิ มินามิกลับรู้สึกราวกับว่าน้ำตามันจะไหลออกมาเพียงเพราะคำพูดแค่ไม่กี่ประโยค คำพูดเช่นนี้ที่เธอรอมาตลอด ทำให้ความเหนื่อยที่หลงเหลืออยู่กลับเลือนหายไปในชั่วพริบตา

    “เธอจำได้ไหม ในตอนนั้นที่ฉันบอกกับเธอ ไม่ว่าเธอจะได้อันดับไหน ฉันก็ให้ดอกไม้แก่เธอทั้งนั้นละ เพราะว่าเธอน่ะ คือที่หนึ่งในใจของฉัน และมันจะเป็นเช่นนี้เสมอไป

 

    “อัตสึโกะ

 

    กัปตันสาวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ คว้าเรือนร่างบางนั้นมากอด

    ขอบคุณเอเคบีที่ทำให้พวกเราได้มาเจอกัน

    ขอบคุณความสัมพันธ์ของเราทั้งสองคนที่ไม่ว่าเมื่อไหร่มันก็ไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิด

    ขอบคุณความทรงจำดีๆ

    ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่หลอมรวมกลายมาเป็นพวกเราในวันนี้

    อัตสึมินะ

           ชื่อของเราทั้งสองคนที่ถูกเรียกกลายมาเป็นคำที่แสนสำคัญ จารึกลงไปในประวัติศาสตร์ แด่อดีตกัปตันผู้เข้มแข็ง ทาคาฮาชิ มินามิ และอดีตเอซตลอดกาล มาเอดะ อัตสึโกะ คนสองคนผู้กลายเป็นตำนาน ทุกอย่างปิดฉากลงอย่างสวยงาม

              ให้มันได้กลายเป็นความทรงจำแด่คนหลายๆคน

           และสำหรับพวกเธอ อัตสึมินะ มันก็จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงไปเช่นกัน

 

 

   “ว่าแต่เธอจบการศึกษามาอย่างนี้ก็ดีละ ฉันจะได้มีเวลาเจอเธอบ่อยๆ

            อัตสึโกะกอดอกพูดด้วยสีหน้านิ่งๆ กัปตันสาวมองร่างบางให้อ้อมกอดที่ประกาศเจตนารมณ์ของตัวเองอย่างชัดเจน ก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้

    “เวลาทั้งหมดฉันยกให้เธอหมดเลยดีไหม อัตสึโกะ

           ทาคาฮาชิ มินามิพูดออกมาด้วยสีหน้ายิ้มๆ

    “แน่นอนอยู่แล้วล่ะ

            อัตสึโกะตอบรับอย่างมั่นใจ

    “อ้อ แล้วก็ ทาคาฮาชิ มินามิคะ

              อัตสึโกะยิ้มหวานให้กับกัปตันสาวที่รู้สึกถึงรังสีอะไรบางอย่าง ทาคามินะสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะกลับไปสบตากับดวงตาคู่สวย

     “บนเวทีน่ะค่ะ ฉันเห็นนะคะ ที่เธอไปแกล้งเด็กน่ะ

               บนเวที อ่อ ... ห๊ะ

     “ฉันแค่แกล้งเล่นๆน่ะอัตสึโกะ จูบพวกนั้นมันก็แค่ปากชนกันเท่านั้นละ

               ทาคามินะอธิบายพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ มองใบหน้าสวยของอีกฝ่าย กดริมฝีปากลงไปอย่างบางเบา แต่กลับยาวนาน

     “แต่กับเธอมันต่างกันนะ

     “ทีเธอจูบกับยูโกะ ฉันยังไม่บ่นเลย

                  ทาคามินะบ่นพึมพำออกมาเบาๆ ค้อนร่างบางตรงหน้า นี่เธอไม่ได้หึงเลยจริงๆ เอ่อ  หึง นิดนึงก็ได้ ก็ริมฝีปากของอัตสึโกะเป็นของเธอนี่นา

     “ก็อย่างที่ทาคามินะบอก มันก็แค่ปากชนกันเท่านั้นเองค่ะ

 

         อัตสึโกะพูดจบ ก็ยักคิ้วให้กับกัปตันสาวร่างเล็ก คำพูดที่ถอดแบบมาจากอีกฝ่าย หยักไหล่เล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา

 

          อัตสึโกะ วิน!!

 

 

=======================================================

 

ความจริงฟิคเรื่องนี้ตั้งแต่ที่โมเม้นแรกๆ ตอนนั้นนี่นั่งดูไปฟินไป เต็มอิ่มกับอัตสึมินะ เลยตั้งใจว่าถ้าผ่านช่วงวิกฤตไปได้จะมาแต่งคู่นี้

 

5555 ฟินกับอัตสึมินะไปยาวๆ

Share this post


Link to post
Share on other sites
โห แต่งซะเห็นภาพในงานคอนนั้นเลย เดี๋ยวกลับไปดูคอนจบการศึกษาของTakaminaใหม่ซะแล้วสิ

Share this post


Link to post
Share on other sites

คิดถึงไรต์ ในที่สุดก็กลับมาลงนิยาย 
ไรต์แต่งซะเห็นภาพตามเป็นฉากๆเลย
อัตสึมินะ น่ารัก

Share this post


Link to post
Share on other sites
รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายแห่งความเป็นอัตสึมินะที่ลอยออกมาจากตัวหนังสือ >< คู่จิ้นที่ลึกซึ้งที่สุดในวงคงต้องยกให้คู่นี้ซะแล้วละครับ เทคแคร์ดูแลกันอย่างอบอุ่นและอยู่เคียงข้างกันเสมอมา แต่คอนแกรตท่านมินะนี่ก็ดาเมจรุนแรงจริงๆนั่นล่ะครับ อัตสึ(ของผม)ร้องไห้เลย T^T

Share this post


Link to post
Share on other sites
บอกคำเดียวฟินเวอร์
คอนจบทาคามินะต้องยกให้คู่อัตสึมินะสินะ
ท่านต้องรับผิดชอบค่าตั๋วกลับประเทศไทยซะแล้ว บินไปถึงฟินแลนด์เชียว

Share this post


Link to post
Share on other sites

งื้อออ ฟินน โมเม้นมากระจายจริงๆช่วงก่อนแกรดและวันแกรดของมินามิ

เห็นภาพเลยเนาะ วันคอนเสิร์ต ไรท์คิดเหมือนกันสินะตรงยูจัง 555 มาขัดได้จังหวะพอดี

คิดถึงอัตสึมินะ แต่ไม่ว่ายังไงความอัตสึโกะก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงสินะคะ 5555

Share this post


Link to post
Share on other sites

อ่านแล้วเห็นภาพเลยค่ะ

เป็นความน่ารักที่ดูอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก นี่มันอัตสึมินะจริงๆ5555555555

เดี๋ยวคงต้องไปย้อนดูคอนจบการศึกษาของทาคามินะอีกรอบแล้วล่ะค่ะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now
Sign in to follow this  
Followers 0