Sign in to follow this  
Followers 0

Akihabara School For Girls {By PPW}

6 posts in this topic

สวัสดีค่ะ ไม่รู้ว่ามาเขียนในเว็บนี้จะยังมีคนอ่านอยู่มั้ย แต่ก็ขอแนะนำตัวนะคะ นามปากกาไรท์คือ PPW BlueLight เรียกไรท์ว่า ไรท์พปว. ไรท์ไฟน้ำเงิน ไรท์พี ไรท์พ. ได้หมดแล้วแต่สะดวกค่ะ ไรท์เป็นสายเรือรองค่ะ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยละกันนะคะ เดี๋ยวเร็วๆ นี้จะเอามาลงให้อ่านนะคะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

Title

"ฉันอยากจีบมินามิ"

 

"ห้ะ!! เลิกแล้ว!!!"

 

"ไอ้เด็กเวร!!"

 

"ชอบแกเว้ย!!! พอใจยัง!!"

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

ยังมีอยู่นะครับ อย่างน้อยก็ผมคนนึงที่ยังคาดหวังให้บอร์ดนี้ยังคงมีฟิคลงอยู่ ติดตามนะครับ ^^

Share this post


Link to post
Share on other sites
On ‎16‎/‎5‎/‎2561‎ ‎19‎:‎15‎:‎07, BasicNote said:

ยังมีอยู่นะครับ อย่างน้อยก็ผมคนนึงที่ยังคาดหวังให้บอร์ดนี้ยังคงมีฟิคลงอยู่ ติดตามนะครับ ^^

โอ้โห พอเปิดมาเช็คแล้วรู้ว่ายังมีนี่ดีใจแทบตัวลอยเลยค่ะ เดี๋ยวจะรีบเอามาลงให้เล้ยยยยย

Share this post


Link to post
Share on other sites

INTRO

 

โรงเรียนมัธยมหญิงล้วนอากิฮาบาระ หรือ โรงเรียนอากิบะ ที่เหล่านักเรียนในโรงเรียนมักจะเรียกๆ กัน เป็นโรงเรียนมัธยมระดับประเทศที่มีประวัติยาวนานกว่า 48 ปี บัดนี้ ประธานนักเรียนร่างเล็กเปิดประตูเข้ามาในห้องสภานักเรียนว่างเปล่าในเช้าตรู่วันหนึ่ง "อะไรกัน ทำไมยังไม่มีใครมาเลยเนี่ย ก็อุตส่าห์ย้ำแล้วแท้ๆ ว่าให้มากันเช้าๆ" ทาคาฮาชิ มินามิ หรือ ทาคามินะ บ่นพลางมองไปรอบๆ ห้อง ขณะกำลังจะหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ประจำตำแหน่ง เสียงอึกทึกก็ดังขึ้น "อรุณสวัสดิ์ทาคามินะ!!!!!!!!!!!!"

โครม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เพราะความตกใจ มินามิเลยร่วงลงไปกองกับพื้นกระเบื้องข้างเก้าอี้ พอตั้งสติได้ก็พยายามมองหาต้นตอของเสียง "มี่จัง เล่นอะไรของเธอเนี่ย!!" ประธานนักเรียนหันไปตวาด มิเนกิชิ มินามิ ที่มักจะเรียกกันว่า มี่จัง เพื่อนสนิทของประธานนักเรียนมิได้มีท่าทีสลดเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับหัวเราะดังขึ้นกว่าเดิม "นี่ ฉันอุตส่าห์มาเช้าให้เธอก็ดีเท่าไหร่แล้วทาคามินะ" อีกฝ่ายสวน อาจจะดูงงไปเสียหน่อย แต่ทั้งสองคนมีชื่อต้นว่า มินามิ เช่นเดียวกัน "ว่าแต่ ทำไมยังไม่มีใครมาเลยนะ" "โถ...ท่านประธานคะ หันไปมองนาฬิกาซักนิดจะขอบพระคุณเป็นอย่างสูงค่ะ นี่เพิ่งหกโมง! คนปกติเขาเพิ่งจะตื่นกั--กรี๊ด!!!!!!" ยังพูดไม่ทันจบ มิเนกิชิก็ร้องลั่นเมื่อเหลือบไปเห็นรูปที่แปะอยู่บนกำแพง มันเป็นรูปหน้าตรงในชุดนักเรียนสำหรับติดสมุดพกที่ขยายเป็นขนาดเอสี่ของนักเรียนหญิงที่มีรูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกอริล่า "เฮ้ย! ใครเอารูปซายากะมาติดไว้ตรงนี้!" ทาคาฮาชิอุทาน "ฉันเอามาติดเอง" เด็กสาวคนเดียวกับในภาพเดินออกมาจากมุมมืดข้างตู้เก็บเอกสาร อากิโมโตะ ซายากะ สมาชิกสภานักเรียนควบตำแหน่งประธานชมรมการละครมีสีหน้าสะใจอย่างเห็นได้ชัด ที่สามารถแกล้งสองมินามิให้ร้องลั่นได้ มิเนกิชิโวยวายขึ้นมาว่า "เธอจะเอารูปตัวเองมาติดไว้ทำไมตรงนี้ ถ้าเป็นตอนกลางคืน พวกฉันหัวใจวายตายไปแล้ว" ซายากะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ประจำตำแหน่ง "ก็แปะไว้แกล้งพวกแกนี่แหละ ถ้าหัวใจวายเดี๋ยวส่งโรง'บาล ส่งไม่ทันก็กลับรถ ไปส่งวัดแทน ยากตรงไหน อ้อ แล้วไม่ต้องไปเอาออกนะ พอดีฉันเป็นคนยุติธรรม อยากให้ทุกคนได้รับอะไรเหมือนๆ กัน" สองมินามิมองหน้ากัน พลางคิดในใจว่า ตลอดเช้าวันนี้ พวกเธอคงมีอันต้องได้ยินเสียงกรีดร้องของสมาชิกสภานักเรียนครบถ้วนทั่วหน้าไม่ขาดเกินเป็นแน่แท้ และขอให้จำไว้อย่างหนึ่งว่า บุคคลที่ยอมพลีกายเพื่อแกล้งเพื่อน มีเพียง อากิโมโตะ ซายากะ คนนี้ คนเดียว

 

อิริยามะ อันนะ ที่บัดนี้ยืนพิงเสาไฟฟ้าบริเวณหน้าร้านค้าปากซอยเก็บโทรศัพท์มือถือราคาแพงลงในกระเป๋ากระโปรง เมื่อเด็กสาวอีกคนในเครื่องแบบโรงเรียนเดียวกับเธอกำลังวิ่งเข้ามา "รอนานไหมอันนิน" คาวาเอย์ รินะ ถามทั้งๆ ที่ยังหอบอยู่ จนอันนะแอบขำออกมา เมื่อก่อนอันนะก็เป็นคนสวยนิ่งๆ แบบที่เรียกว่า คูลบิวตี้ แต่พอมารวมกลุ่มกับรินะและเพื่อนอีกหลายคน ก็ทำให้เธอปลอดล็อกตัวเองจนเป็นอย่างทุกวันนี้ "แกจะวิ่งมาทำไมริจจัง เดินมาดีๆ ก็ได้ไหมล่ะ ช้านิดช้าหน่อยฉันไม่ฆ่าแกหรอก" "เออๆ แล้วยูริอะกับเรนัจจิอ่ะ" รินะถามถึงเพื่อนอีกสองคนที่มักจะไปโรงเรียนด้วยกันเสมอ "ยูริอะมันจะไปกับรุ่นพี่ยางามิ แล้วก็คาน่อนซัง ส่วนเรนัจจิแกลองทายดู" อันนะพูดแล้วยิ้มมุมปาก คู่สนทนาทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบ "นัตซึน?" "เออ เห็นมันบอกว่า ตอนเช้าตื่นมา มองไปหน้าอพาร์ทเม้นท์ก็เจอนัตซึนมันจอดมอเตอร์ไซค์รออยู่ ฮ่าๆ ตื้อจริงๆ ไอ้นี่" อันนะตอบก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมา 'ค่ะ คุณอันนินเพื่อนริจก็เป็นอย่างนี้ล่ะค่ะ นอกจากจะรั่วแล้วยังเส้นตื้นอีก เฮ้อ ริจเพลีย' รินะแอบคิดในใจ

 

"อร๊าย เด็กมอต้นปีนี้โคตรน่ารักเลยอ่ะ" มัตสึอิ เรนะ หนึ่งในเจ้าแม่โลลิค่อนประจำโรงเรียนพูดพลางหย่นก้นลงนั่งที่ม้านั่งใต้ต้นซากุระใกล้รั้วโรงเรียน หน้าตาที่ฟินจนดูเหมือนเลือดกำเดาจะไหลของเรนะทำเอาคนข้างๆ หมั่นไส้ ปิดหนังสือเล่มไม่บางลงแล้วฟาดหัวคุณเธอดังป้าบ "โอ๊ย ไอ่กิ ฟาดมาได้ หนังสือแกนี่ก็บางมากมั้ง แฮร์รี่ พอตเตอร์เล่มสามเนี่ย ไม่เอาเล่มห้ามาฝาดเลยล่ะ" "จริงป้ะ ไปยืมห้องสมุดแป๊บ" "กูประชด!" คำพูดของเรนะทำให้ คาชิวากิ ยูกิ ที่ทำท่าเหมือนจะเดินไปห้องสมุดหันกลับมานั่งที่เดิม และเริ่มเปิดสงครามน้ำลาย "แกนี่ก็เนอะ เลิกซักทีเหอะม่อเด็กเนี่ย แฟนเฟินก็มีแล้ว ยังจะไปตั้งฮาเร็มแข่งกับโอยะซังอีก โอ๊ย ปวดกบาล" "หืม? ไปเอาข่าวมาจากไหนว่าฉันมีแฟน ไม่มี โสด" "เหรอคะมัตสึอิซัง แล้วเด็กปีสองคนนั้นล่ะคะ ที่หน้าแก่ๆ ท่าทางตุ๊ดๆ อ่ะ" "อีกิริน!!!!!!"

 

ดวงตาสวยเหลือบไปเห็นเด็กผู้หญิงต่างโรงเรียนยืนด้อมๆ มองๆ อยู่ข้างประตูรั้วโรงเรียน จึงสาวเท้าเข้าไปหา "ขอโทษนะคะ มีธุระอะไรที่นี่หรือเปล่า" เธอคนนั้นดูตกใจที่จู่ๆ ก็มีคนแปลกหน้าเข้ามาคุยด้วย "อ๊ะ! เอ่อ...คือ...ฝากนี่ให้คนชื่อ...ฮา...ฮารุกะหน่อยค่ะ!" พูดแล้วยัดวัตถุแบนๆ บางๆ ใส่มือ อานาอิ จิฮิโระ ก่อนจะเดินเร็วๆ ลับหายไปแทบจะทันที จิฮิโระเพ่งมองซองกระดาษสีชมพู ปิดผนึกด้วยสติ๊กเกอร์รูปหัวใจสีแดง ด้านหลังมีปากกาหัวแร้งหมึกน้ำเงินเขียนด้วยลายมือสวยไว้ตรงกลางพอดีว่า Dear Haruka

 

ที่โต๊ะด้านหลังสุดฝั่งริมหน้าต่าง เด็กสาวในเครื่องแบบนักเรียนเปิดหนังสือนิทานเรื่องต่างๆ อ่านอย่างตั้งใจ เพื่อนสนิทอีกสามคนที่เพิ่งเดินเข้าห้องมาจึงกระซิบคุยกันด้วยความสงสัย "เรนัจจิมันเป็นอะไรของมัน ดูเครียดๆ ว่าป้ะ" อันนะเปิดฉาก รินะจึงเสริม "ปกติมันไม่อ่านนิทานนะ แล้วมันนึกยังไงของมันวะ" "ลองไปถามมันดิ" คิซากิ ยูริอะ เสนอบ้างก่อนจะยกขบวนกันเข้าไปหา แล้วยิงคำถามใส่ "เรนัจจิ เป็นอะไรอ่ะ ดูเครียดๆ แถมอ่านนิทานด้วย ครึ้มใจอะไรขึ้นมาฮะ" คาโต้ เรนะ ปิดนิทานเล่มล่าสุดที่เพิ่งอ่านจบไปแล้วเงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "รุ่นพี่อากิโมโตะให้ฉันเป็นผู้กำกับละครเวทีปีนี้" "โห นี่แกกำกับกี่เรื่องเนี่ย" รินะถามพลางหยิบหนังสือเล่มหนึ่งมาพลิกดูคร่าวๆ แต่คำตอบของเรนะทำเอาแทบหงาย "เรื่องเดียว" "เฮ้ย เรนัจจิ กำกับเรื่องไหนก็อ่านเรื่องนั้นดิ ไม่เห็นต้องขนมาทั้งห้องสมุดขนาดนี้" ยูริอะด่าเข้าให้ "กำกับเรื่องเดียว แต่ยังไม่รู้ว่าเรื่องไหน แล้วไม่ใช่แค่เลือกเรื่องนะ เขียนบท เลือกนักแสดง ฉันทำคนเดียวหมด จบนี่ไปฉันไปเป็นโปรดิวเซอร์ละครเวทีได้เลยมั้ง" อันนะที่(เคย)ถูกจัดอยู่ในประเภทคนธรรมดา ที่มีแบบใช้นิ้วมือข้างเดียวนับนิ้วยังเหลือในโรงเรียนจึงเสนอความเห็น "แล้วนี่แกเล็งๆ เรื่องไหนไว้บ้างป้ะ" "เพิ่งอ่านไปได้ห้าหกเรื่องเอง นี่ก็เล็งซินเดอเรลล่ากับโรมิโอกับจูเลียตไว้" "โห เรนัจจิเอ๊ย โรมิโอนี่โคตรโหลเลยนะแกเอ๋ย" ยูริอะร้องออกมา "เหรอ งั้นฉันตัดเรื่องนี้ทิ้งไปเลยแล้วกัน" เรนะพูดจบก็ใช้ปากกาสีแดงขีดฆ่าบางอย่างในสมุดปกแข็งขนาดเอห้า ที่เหลือจึงหันมามองหน้ากันอย่างเหนื่อยๆ แล้วแยกย้ายเข้าที่ของตน

 

Talk : ถึงมีคนอ่านคนเดียวก็จะลง คำเตือน **ระวังตัวละครเหยียบกันตาย** เนื่องจาก ไรท์พยายามยัดโอชิของตัวเองลงไปให้ได้มากที่สุด............ซึ่ง..........อีไรท์มันDD

Share this post


Link to post
Share on other sites

ติดตามด้วยอีก1คน

ตัวละครอัดแน่นและจัดเต็มมาก

ชอบนะ55555

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now
Sign in to follow this  
Followers 0