[ShortFic] Because of love {kojiyuu} UP Chapter 5[The end] จบแล้วค่ะ

51 posts in this topic

----1-----

 

ณ ห้องพักส่วนตัวของนักเรียนในโรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง

 

 

“อย่างยูโกะน่ะ ฉันไม่เสียเวลาคบด้วยหรอก นิสัยก็เหมือแต่แก่โรคจิตอย่างนั้น แถมยังชอบลวมลามฉันอีก” โคจิมา ฮารุนะ สาวสวยสุดฮอตประจำโรงเรียนพูด

 

“อ้าว แต่ฉันเห็นเธอก็ไปทานข้าว ดูหนังกับยูโกะนี่ แถมยังยอมให้เค้ากอด เค้าจูบอีก”มิเนกิชิ มินามิ เพื่อนสาวคนสนิทถาม

 

 

“ฉันก็แค่รำคาญนะ เลยยอมๆไปอย่างนั้นเอง แหมยูโกะเป็นคนดังประจำโรงเรียนเราเลยนี่นาเรียนก็ดีกีฬาก็เก่ง แถมยังรวยอีกต่างหาก ที่สำคัญพ่อยูโกะยังมีหุ้นส่วนในโรงเรียนนี้อีก การที่ฉันได้คบกับยูโกะก็ทำให้เรามีห้องพักส่วนตัวในโรงเรียน คุณสมบัติขนาดนี้นี่ฉันเอาไว้ควงก็ไม่เห็นเสียหายอะไร” โคจิม่า ฮารุนะ พูดอย่างไม่แคร์ใคร โดยไม่รู้เลยว่าที่ประตูห้องอีกฝั่งนึง คนที่ถูกกล่าวถึงกำลังแอบฟังอยู่

 

 

“ยูโกะเป็นอะไรไหม” มาเอดะ อัตสึโกะถามเพื่อนสนิทและลูกพี่ลูกน้องของยูโกะถาม และมองคนตัวเล็กกว่าที่ตัวกำลังสั่นไม่รู้ว่าด้วยความโกรธหรือเสียใจ พร้อมกับน้ำใสๆที่ค่อยๆไหลลงมาจากตาด้วยความเป็นห่วง

 

 

“อื้ม ไม่เป็นไรหรอก เรารีบไปจากที่นี่กันเถอะ ฉันไม่อยากให้ใครเห็นนะ ได้ยินเท่านี้ก็พอแล้วล่ะ เกินพอ” ยูโกะพูดพร้อมกับค่อยๆเดินนำฉันออกไป

ถึงแม้ฉันอยากจะเข้าไปต่อว่าคนในห้องยังไง แต่ฉันก็เป็นห่วงยูโกะมากกว่า ก็เลยรีบตามออกมา

 

 

“จริงหรือเปล่า ฮารุนะ เรื่องที่เธอพูดน่ะ” ทากาฮาชิ มินามิ ที่นั่งเงียบอยู่ตลอดได้เอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง  โดยยังไม่ละสายตาจากหนังสือที่เธออ่านอยู่

 

 

“ก...ก็จริงนะซิ” ฮารุนะตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยแน่ใจ “ทำไมถึงถามอย่างนั้น”

 

 

“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ฉันว่าเธอควรจะหยุดเถอะ เพราะสุดท้ายแล้วคนที่เสียใจที่สุดอาจเป็นเธอนะ ฮารุนะ”

 

 

“ไม่มีทางซะหรอก ทากามินา นี่เธอไม่ได้ยินที่ฉันพูดเลยหรือไง ว่าฉันนะไม่ได้คิดอะไรกับยูโกะ ฉันแค่คบเธอเล่นๆก็เท่านั้น ที่สำคัญนะ ฉันมีมาริโกะอยู่แล้วนะ”

 

 

มี่จังเมื่อได้ยินชื่อมาริโกะก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยแต่ก็รีบซ่อนเอาไว้อย่างดีก่อนที่คนอื่นจะสังเกต โดยที่ไม่รู้ว่าทากามินานั้นเห็นเรียบร้อยแล้วแต่ไม่ได้พูดอะไร ทากามินาปิดหนังสือที่อ่านอยู่พร้อมกับยืนขึ้น “ถ้าอย่างนั้นฉันก็ขอให้เธอโชคดีละกัน ฉันถือว่าได้เตือนเธอแล้วนะ ฮารุนะ”เมื่อพูดจบเธอก็ได้เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้คนในห้องมองหน้ากันแบบงงไปมา

 

 

“นี่เธอว่าว่าทากามินาเป็นอะไรหรือเปล่า อยู่ๆก็พูดอะไรแปลก” ฮารุนะถาม

 

 

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าแต่ทำไมวันนี้ยูโกะยังไม่มาอีกละ ปกติต้องมาแล้วนี่นา”

 

 

“ไม่รู้เหมือนกัน แต่ฉันว่าเค้าคงตื่นสายละมั้ง เมื่อวานโทรมาเห็นบอกว่าซ้อมถึงดึกดื่น ไม่ต้องเป็นห่วงยัยนั่นหรอกน่ะ เพราะถ้าเค้ามาก็จะมาเกาะแกะให้ฉันรำคาญป่าวๆ”

 

 

“ไม่ใช่ว่าเค้าจะมาแอบได้ยินที่เราพูดกันนะ”

 

 

“ไม่มีทางหรอกน่ามี่จัง ถ้ายัยนั่นได้ยินป่านนี้ก็ต้องโวยวายแล้ว เธอก็รู้ว่ายูโกะเป็นยังไง”

 

 

“แน่ใจหรอฮารุนะ”มี่จังพูดขัด”ที่ว่าเธอรู้ดีนะว่ายูโกะเค้าป็นคนยัง?” เมื่อไม่มีปฎิกิริยาตอบกลับจากคนที่คุยด้วยเธอจึงเดินออกจากห้องตามทากามินาไป ทิ้งฮารุนะอยู่คนเดียวในห้อง

 

 

 

ด่านฟ้าโรงเรียน

 

“นี่ยูจัง ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

 

“อื้ม ไม่เป็นไรหรอกอัตจัง” ยูโกะพูดพร้อมหันมายิ้มบางๆให้ฉัน ”ฉัน.........ก็แค่รู้สึกเสียใจนิดหน่อย”

 

“เสียใจนิดหน่อยหรอยูจัง เธอไม่ต้องมาโกหกไม่ต้องทำมาเป็นเข้มแข็งต่อหน้าฉันหรอกน่า

“ฉัน........ไม่เป็นไรจริงๆนะ เหมือนกับว่าบางทีฉันก็อาจจะรู้อยู่แล้ว เพียงแต่ว่า.......พอมาได้ยินแบบนี้ ฉันก็ทำอะไรไม่ถูกนะ แต่ว่านะ... อัตจัง  ฉันน่ะ ฉัน.......รักฮารุนะจริงๆนะ”ยูโกะพูดพร้อมกับน้ำในตาที่ค่อยๆไหลออกมา”ฉันจะทำยังไงดี ช่วยฉันด้วย”ยูโกะพูดพร้อมกับกอดฉันแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ฉันที่ยืนอยู่ตรงนี้รู้สึกไร้ประโยชน์ที่ทำอะไรไม่ได้ โกรธก็โกรธ3คนนั้นที่เห็นเพื่อนของฉันเป็นแค่ของเล่น ฉันได้แต่คิดในใจว่าไม่มีวัน ไม่มีวันที่ฉันจะยกโทษให้พวกนั้นแน่ ถึงจะทำเป็นพูดอย่างนั้น แต่ฉันในตอนนี้ได้แต่ยืนอยู่เฉยๆปล่อยให้ยูโกะร้องไห้อยู่อย่างนั้น ร้องออกมาให้หมด และ วันนั้นทั้งวันเรา2คนก็ไม่ได้กลับเข้าเรียนอีก

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้น

 

 

วันนี้ฉันกับยูโกะมาโรงเรียนตั้งแต่เช้า ฉันก็ไม่รู้นะว่ายูโกะตัดสินใจยังไงแต่ฉันนะไม่ยอมยกโทษให้เด็ดขาดกับทั้ง 3 คน ฮารุนะ มี่จัง และ ทากามินา ซึ่งเป็นคนที่ฉันคิดว่าจะแตกต่างจากจาก2คนนั้น แต่จริงๆแล้วก็คงเหมือนกันซินะ ระหว่างที่ฉันนั่งคิดอะไรเพลินๆอยู่ พวกนั้นก็เดินเข้ามา ฉันสบตากับทากามินาที่ทำหน้างงกับสีหน้าของฉันในตอนนี้ละมั้ง

 

“อะ ยูจัง ทำไมเมื่อวานไม่มาโรงเรียนละ แล้วก็ไม่เห็นโทรบอกฉันเลย โทรหาก็ไม่รับสาย ฉันเป็นห่วงนะรู้ไหม” ฮารุนะพูดพร้อมด้วยน้ำสียงที่แสดงถึงความเป็นห่วง ทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะพูดสอดขึ้นมา

 

“เป็นห่วงหรอ เล่นละครเก่งจังเลยนะฮารุนะจัง”ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดๆ

 

“เล่นละคร เธอหมายความว่ายังไงอัตจัง ฉันไม่เข้าใจ” ฉันที่จะพูดตอบกลับไปก็ถูกยูโกะพูดขัดขึ้นมาซะก่อน

 

“ไม่มีอะไรหรอกเนี้ยงๆ อัตจังเค้าอารมณ์ไม่ค่อยดีนะ อย่าคิดมากเลย”ยูโกะพูดพร้อมหันมามองที่ฉันด้วยสาตาขอร้องที่ทำให้ฉันเข้าใจได้ว่า อย่าเพิ่งพูดอะไรออกไปเลยนะ “จริงไหมอัตสึโกะ”

 

“อื้ม”ฉันตอบออกไปอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก”ฉันแค่โกรธอะไรอยู่นะ ไม่มีอะไรหรอก” ฉันตอบ พลางถอนหายใจออกมา

ก่อนที่ทั้งห้องจะเงียบไปสร้างความอึดอัดให้กับบรรยากาศรอบๆตัวเราทั้ง5คน

 

 

“เอ่อ ฉันว่าวันนี้มันบรรยากาศมันดูแปลกๆไปนะ”มี่จังพูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ

 

“ฉ..ฉันก็ว่าอย่างนั้น”ฮารุนะพูดขึ้น “ยูจังไม่สบายหรือเปล่าวันนี้เลยเหมือนจะเงียบๆไป”

 

“ฉันแค่ปวดหัวน่ะ สงสัยเมื่อคืนจะนอนไม่พอ”

 

“นอนไม่พอหรือไม่ได้นอน” อัตจังพูดขัด

 

ยูโกะเห็นท่าไม่ดีจึงได้รีบพูดขึ้นมา

 

“ไม่มีอะไรหรอกน่า ฉันแค่มีเรื่องที่ต้องคิดนิดหน่อยแค่นั้น ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”ยุโกะพูดจบก็ถอนหายใจ”ฉันว่าพวกเรารีบไปกันดีกว่า นี่ก็ใกล้ได้เวลาเข้าเรียนแล้ว ฉํนไม่อยากให้คนอื่นมองว่าเราได้อภิสิทธิ์เกินคนอื่นไปมากกว่านี้น่ะ”ยูโกะพูดพร้อมเดินนำทุกคนออกจากห้อง

หลังเลิกเรียน ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายออกจากห้อง

 

“ยูจังๆ วันนี้ยูจังไม่มีซ้อมกีฬางั้นเราไปเดทกันไหม พรุ่งนี้ก็วันเสาร์ด้วย ถ้ายูจังเอ่ยชวนแม่ฉันต้องยอมให้อยู่ดึกๆแน่”ฮารุนะเอ่ยชวนยูโกะด้วยสายตาออดอ้อน สายตาที่คนตัวเล็กชอบมากที่สุด

 

 

“เดทหรอ” ยูโกะทำหน้าหยุดคิดแปปนึง”ได้สิ เดทกับเนี้ยงๆ พอดีเลยฉันก็มีเรื่องสำคัญจะพูดกับเธอพอดี งั้น 1ทุ่มตรงฉันจะไปรับเธอที่บ้านนะ อย่าลืมแต่งตัวสวยๆด้วยละ ที่สำคัญเธอจะได้พบคนๆนึงนะ คนสำคัญ”

 

“คนสำคัญหรอ”

 

“สำคัญ สำคัญมากๆเลยแหละ เพราะฉะนั้นเนี้ยงๆต้องแต่งตัวให้สวยที่สุดรู้ไหม”ยุโกะพูดพร้อมกับหันมายิ้มบางๆให้ฉัน แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามันรอยยิ้มที่เศร้าๆละ ”ไปเถอะเนี้ยงๆ เดี๋ยวฉันไปส่งเธอที่บ้านก่อนเธอจะได้มีเวลาเตรียมตัวเต็มที่”ยูโกะพูดพร้อมยืนขึ้นและหันหลังหลับมาที่ฉันและยื่นมือมาให้ฉันจับเพื่อลุกขึ้นจากเก้าอี้

 

“ไปกันเถอะ” ฉันเอื้อมมือไปจับมือยูโกะและปัดความคิดที่รบกวนจิตใจออกไป “อื้ม” ฉันตอบพลางเอื้อมมือไปจับกับมือของยูโกะที่ยื่นออกมา ไม่อยากปล่อยไปเลยนะมืออันอบอุ่นคู่นี้นะ ฉันได้แต่คิดในใจ

 

เมื่อกลับถึงบ้านฉันก็รีบอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดเดรสสีขาวตัวสวยราคาแพงที่ยูโกะซื้อให้เพียงเพราะเค้าคิดว่าถ้าฉันใส่ชุดนี้แล้วคงสวยเหมือนเจ้าหญิงแน่ๆ ฉันมองตัวเองในกระจกพร้อมคิดถึงคนที่ซื้อชุดให้ทำให้ความคิดฉันล่องลอยไปที่คนตัวเล็กอย่างช่วยไม่ได้

 

เมื่อคิดถึงยูโกะแล้วจริงๆฉันก็รู้สึกผิดเหมือนกันนะที่หลอกใช้เธอ ทั้งๆที่ตัวฉันเองก็มีแฟนอยู่แล้วคือมาริโกะรุ่นพี่ในโรงเรียนที่ตอนนี้กำลังเรียนต่อมหาวิทยาลัยซึ่งมันทำให้เราไม่ค่อยมีเวลาได้เจอกันบางครั้งมันก็ทำให้ฉันรู้สึกเหงามาก ทั้งฉันกับมาริจังแม้จะคบกันมานานแต่เราก็ไม่เคยบอกเรื่องของเราให้ใครรู้เพราะทางบ้านของมาริจังดูท่าจะไม่ยอมรับเรื่องความรักแบบนี้ ที่สำคัญความสัมพันธ์ของเราก็ยังไม่ยอมก้าวหน้าไปถึงไหนซักที นอกจากจับมือและหอมแก้ม ระยะทางที่ห่างกันอีก เมื่อฉันมาเจอกับยูจังที่ทั้งคอยดูแลเอาใจใส่ และถึงเนื้อถึงตัวตลอดเวลา มันก็อดไม่ได้ที่จะหวั่นไหวไม่ได้ แถมตอนแรกยูจังยังเป็นคนเจ้าชู้อีกฉันเลยคิดว่าไม่เป็นไรหรอกก็แค่แกล้งๆคบกันไป ก็คนมันเหงานี่นาทำยังไงได้ แต่พอเวลาผ่านมาถึงตอนนี้ฉันก็มาอยู่ในจุดที่หันหลังกลับไปไม่ได้อีกแล้ว ฉันไม่รู้ว่ายูจังรักฉันจริงจังขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร ส่วนฉันก็คอยเตือนตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่าฉันมีมาริจังอยู่แล้ว และฉันไม่เคยรักยูโกะเลย ไม่เคยคิดจะรักแม้แต่นิดเดียว แต่เรื่องอย่างนี้มันพูดง่ายแต่ทำยากนะซิ เพราะตอนนี้ฉันก็ตกหลุมรักยูโกะเข้าไปแล้วเหมือนกัน ฉันกำลังคิดว่าถ้าเป็นคนอื่นเค้าจะทำยังไงนะเมื่อเจอเหตุการณ์อย่างฉัน รักคน2คนในเวลาเดียวกัน ถึงแม้ฉันจะทำปากเก่งแค่ไหนตอนคุยกับทากามินาและมี่จัง แต่จริงๆแล้วฉันนะ ตอนนี้ทำอะไรไม่ถูกเลยจริงๆ ถ้าตอนนี้จะให้เลือกใครสักคนฉันก็คงจะทำไม่ได้ ฉันรู้ว่าฉันนี่มันขี้ขลาดและเห็นแก่ตัวจริงๆ ที่ไม่กล้าแม้แต่จะพูดความจริงกับมาริจังว่าฉันนอกใจเค้า ส่วนกับยูจังฉันก็ไม่กล้าพูดว่าที่ผ่านมาฉันหลอกใช้เค้ามาตลอด ถึงแม้ว่าความรู้สึกของฉันที่มีต่อยูจังจะเปลี่ยนไปแล้วก็เถอะ แล้วถ้ายูจังรู้เรื่องนี้เข้าเธอจะให้อภัยฉันหรือเปล่า แล้วเธอจะโกรธเกลียดฉันแค่ไหนกัน ระหว่างที่ความคิดฉันล่องลอยไปไกล เสียงเคาะใหประตูก็มาขัดจังหวะความคิดฉันพร้อมกับประตูห้องที่เปิดออกมา

 

“ฮารุนะ เสร็จหรือยังลูก ยูโกะมาคอยอยู่ข้างล่างแล้วนะ” ฉันเหลือบตามองนาฬิกาพบว่าเกือบ 1 ทุ่มตรงพอดี

 

“เสร็จแล้วค่ะแม่ จะลงไปเดี๋ยวนี้ละค่ะ”ฉันพูดพร้อมหยิบกระเป๋าถือใบเล็กสีขาวที่เข้าคู่กับชุดเดรสตัวสวย เตรียมลงไปข้างล่าง

 

“แหม วันนี้ลูกสาวแม่สวยจังเลย  ถ้ายูโกะเห็นต้องตะลึงจนทำอะไรไม่ถูกแน่”แม่ฉันพูดพลางทำเสียงหยอกเหย้า

 

“แม่ก็พูดอะไรอย่างนั้น หนูก็เหมือนหนูทุกวันนั่นแหละ”

 

“จร้าๆ” แม่ฉันตอบ “แต่ลูกก็เหมือนกันลงไปข้างล่างเจอยูโกะลูกจะต้องตะลึงแน่ๆ เห็นลูกทั้ง2แต่งตัวกันเต็มที่ขนาดนี้ แม่ชักเริ่มสงสัยแล้วซิว่ายูโกะจะพาลูกไปที่ไหน หรือมีอะไรพิเศษหรือเปล่า ไม่แน่นะ ยูโกะอาจจะขอลูกหมั้นก็ได้วันนี้”

 

“แม่ก็ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ก็แค่เดทกันธรรมดาเหมือนทุกครั้งนั่นแหละค่ะ” ถึงแม้จะพูดอย่างนั้นแต่ฉันก็อดที่จะเป็นกังวลไม่ได้ ยูโกะคงไม่คิดอะไรแบบนั้นจริงๆใช่ไหม และเมื่อฉันลงมาข้างล่างก็เจอยูโกะใส่ชุดเดรสสีเขียวน้ำทะเลที่ขับผิวขาวของเธอให้เด่นออกมา เราสองคนจ้องกันและกันจนแทบจะลืมสิ่งรอบข้างเหมือนกับโลกนี้มีแค่ฉันและยูโกะเพียง2คนเท่านั้น

 

“อะแฮ่ม” แม่ฉันส่งเสียงออกมาขัดจังหวะ ทำให้ฉันกับยูโกะได้แต่ยืนยิ้มเขิลหน้าแดงแก้เก้อกันไป

 

“ไปกันเถอะลูก เดี๋ยวจะเลยเวลาที่นัดกันไว้นะ”แม่ฉันพูดพร้อมดันฉันให้มาข้างหน้ายูโกะ

 

 

“อะ อื้ม ป...ไปกันเถอะฮารุนะ วันนี้เธอสวยมากเลยนะ”ฉันที่ได้ยินยูโกะพูดอย่างนั้นยิ่งเขิลจนทำอะไรไม่ถูก

 

“ขอบใจจ๊ะ ยูจังเองก็สวยเหมือนกันวันนี้”

 

“อื้ม ก็มันเป็นวันพิเศษนี่นา ไปกันเถอะฮารุนะ”ยูโกะพูดพร้อมยื่นมือมาให้ฉัน ฉันเอื้อมมือไปจับมือยูจัง อยากจะกุมมือนี้ไว้ตลอดไปจริงๆนะ  

 

 

 

 

“ยูจัง ที่นี่นะหรอที่เราจะมากันวันนี้”เมื่อฉันมองไปรอบๆถึงกับทำอะไรไม่ถูกเพราะสถานที่แห่งนี้ถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงามมากทางเดินประดับด้วยดอกลิลลี่สีขาวดอกไม่โปรดของฉันเรียงไปพร้อมกับโคมไฟเดินเข้าไปถึงตรงกลางก็เจอโต๊ะอาหารที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงาม ฉันหันไปมองยูโกะที่ยืนยิ้มให้ฉันอยู่ด้วยสายตาอ่อนโยน

 

 “สุขสันต์วันครบรอบ100วันของเรานะ” ยูโกะพูดพร้อมนำฉันเดินไปที่โต๊ะ “นั่งสิฮารุนะ เราจะได้เริ่มทานอาหารกัน”

 

“อะ อื้ม” ฉันตอบ “ยูจังแล้วคนสำคัญที่ยูจังบอกว่าอยากจะให้ฉันเจอล่ะ”ฉันถามด้วยความสงสัย

 

“อ๋อ ยังไม่ถึงเวลานัดนะ เพราะงั้นอย่าเพิ่งนึกไปถึงเรื่องนั้นเลยนะ ตอนนี้ฉันอยากใช้เวลานี้อยู่กับฮารุนะสองคนมากกว่าน่ะ คืนนี้เรามาสร้างความทรงจำดีๆกันนะ ความทรงจำดีๆระหว่างเรา2คน” ยูโกะพูดพลางเอื้อมมือมากุมมือฉันที่วางอยู่บนโต๊ะพร้อมกับบีบมือฉันเบาๆ ฉันไม่ได้พูดอะไรตอบเพียงแต่ยิ้มให้เธอเท่านั้น เพราะฉันก็อยากจะเก็บความรู้สึกนี้ไว้เหมือนกัน  ......เก็บไว้ตลอดไป”

หลังทานอาหารเสร็จยูโกะก็พาฉันไปที่สระน้ำนอกตัวโรงแรมที่ก็ถูกตกแต่งอย่างสวยงามไม่แพ้กับที่ที่เราเพิ่งจากมา  ที่แห่งนี้เป็นที่ที่ยูโกะสารภาพรักกับฉันและขอฉันเป็นแฟนอย่างอย่างเป็นทางการ

 

 

100 วันก่อนหน้านี้ในสถานที่แห่งเดิม

 

“พาฉันมาที่นี่ทำไมเนี่ยยูโกะ”ฉันถามเสียงดังด้วยความหงุดหงิดเพราะจ่ๆก็ถูกคนตัวเล็กลากออกมาจากงานปาร์ตี้

“ขอโทษจริงนะเนี้ยงๆ แต่ฉันมีเรื่องสำคัญอยากบอกเธอนะ ที่จริงเรืยกว่ามีเรื่องจะสารภาพมันจะง่ายกว่านะ”

“เรื่องที่จะสารภาพหรอ” ฉันถาม

“อื้ม คือว่าฉันนะ ฉันคิดว่าฉันตกหลุมรักเธออย่างจริงจังเข้าให้แล้วละ เพราะฉะนั้น โคจิมาฮารุนะ เธอช่วยคบกับฉันได้ไหม”

“.....................................................................................”

ฉันที่ได้ยินยูโกะพูดอย่างนั้นก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะมองหน้าคนตัวเล็กด้วยความงงว่าที่ฉันได้ยินนั้น ได้ยินถูกต้องหรือเปล่า ซึ่งคนตัวเล็กก็เหมือนจะรู้ถึงความคิดฉันจึงรีบพูดแทรกขึ้นมา

“ฉันจริงจังนะฮารุนะ ฉันรักเธอจริงๆ ฉันรู้ว่ามันอาจจะเร็วไปและเธออาจจะยังไม่แน่ใจในตัวฉัน แต่ได้โปรดให้โอกาสฉัน ไม่สิ ให้โอกาสเราเถอะนะ.ยูโกะมองสบตาฉันด้วยสีหน้าที่จริงจังและแววตาที่เธอใช้มองฉัน ถ้าฉันไม่คิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไปมันคงเป็นความรักจริงๆสินะ” แต่ฉันคงใช้เวลาคิดนานไปและยูโกะที่เริ่มหมดความอดทน

“คงไม่ได้สินะ” ยูโกะพูดด้วยน้ำเสียงที่พยามปกปิดความเศร้าไว้ และพยายามฝืนยิ้มให้ฉัน “เนี้ยงๆคงไม่อยากคบกับฉัน ฉันเข้าใจ เพราะฉะนั้นเธอก็ทำเป็นลืมไปแล้วกัน ถือซะว่าฉันไม่เคย...”

ยังไม่ทันที่ยูโกะจะพูดจบ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลใจฉันให้รวบตัวคนตัวเล็กไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะใช้ริมฝีปากของตัวเองก้มลงสัมผัสริมฝีปากของอีกคน ที่ตอนนี้เบิกตากว้างด้วยความตกใจ  ก่อนที่ฉันจะถอนริมฝีปากออกมา และจ้องมองใบหน้าของยูโกะที่ดูจะตกใจไม่น้อยกับการกระทำของฉัน ซึ่งฉันก็เข้าใจนะเพราะฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าฉันทำอย่างนั้นได้ยังไง

“ฮารุนะ เธอ....”

“ฉันจะเป็นแฟนกับเธอ ยูโกะ เพราะฉะนั้นหลังจากนี้ก็ฝากตัวด้วยนะ”

“อะ อื้ม” ยูโกะพูดแค่นั้นก่อนจะเอื้อมมือของเธอออกมาจับมือฉันพร้อมกับประสานมือของเราเข้าไว้ด้วยกัน

“ขอบใจนะ ขอบใจจริงๆฮารุนะ ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่ทำให้เธอต้องเสียใจเด็ดขาด อะไรที่เป็นความสุขของเธอฉันก็จะทำให้”

ฉันในตอนนั้นไม่รู้ว่าคิดอะไรถึงทำอย่างนั้นออกไป ทั้งๆที่ฉันก็คบเป็นแฟนกับมาริจังอยู่แล้ว แต่เมื่อได้ยินยูโกะพุดอย่างนั้น หัวใจของฉันเต้นรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แม้แต่กับมาริจังเองก็ตาม ฉันคงไม่ได้ทำเรื่องให้ตัวเองเกิดปัญหาที่หลังตามมาใช่ไหม

 

 

“จำได้ใช่ไหม ฮารุนะ ว่าที่นี่พิเศษสำหรับฉัน สำหรับเรายังไง”เสียงยูโกะดังขึ้นเรียกสติฉันที่นึกถึงเรื่องในวันนั้นให้กลับคืนมา

 

“ได้สิ ไม่เคยลืมเลยล่ะยูจัง”ฉันพูดพร้อมกับยิ้มบางๆให้ยูโกะ

 

“อะนี่”ยูโกะพูดพร้อมยื่นกล่องกำมะยีสีดำขนาดพอดีมือมาให้ฉัน”ของขวัญสำหรับวันครบรอบของเรานะลองเปิดดูซิ”

 

“ยูโกะ”

 

“ไม่รู้ว่าเธอจะชอบไหม แต่ฉันตั้งใจเลือกมันมากเลยนะ เปิดดูซิ”

 

ฉันได้ยินอย่างนั้นก็เลยค่อยๆเปิดกล่องของขวัญแล้วพอว่าข้างในเป็นสร้อยทองคำขาวกับจี้รูปหัวใจ2ดวงซ้อนกัน

 

 

“หยิบออกมาดูซิฮารุนะข้างหลังมันมีข้อความเขียนไว้ด้วยนะ”

 

 

ฉันหยิบสร้อยขึ้นมาพร้อมพลิกดูข้อความข้างหลังสร้อย ซึ่งถูกสลักว่า Love&Trust

 

“ชอบไหมฮารุนะ ให้ฉันใส่ให้นะ”

 

“ขอบคุณนะยูจัง ฉันชอบมากเลยแหละ”ฉันพูดพร้อมยื่นสร้อยให้เธอ และค่อยๆย่อตัวลงให้ยูจังใสสร้อยค่ะ

 

“ฉันรักเธอนะฮารุนะ” ยูจังพูดขณะที่ใส่สร้อยให้ฉัน”ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หรือไม่ว่าเธอจะทำอะไร ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”ฉันที่ได้ยินพูดอย่างนั้นก็รุ้สึกแปลกใจจึงจะหันกลังกลับเพื่อมองหน้ายูโกะแต่ก็ถูกคนตัวเล็กสวมกอดจากด้านหลังงห้ามไว้”อย่าเพิ่งหันกลับมาเลยนะฮารุนะ ช่วยอยู่อย่างนี้ซักพัก ฉันมีเรื่องอยากจะพูดกับเธอเยอะแยะเลย แต่ถ้าฉันเห็นหน้าเธอ ความกล้าที่ฉันรวบรวมมามันจะหายไปหมดนะ”

 

“ยูจัง ปะ....เป็นอะไรไปหรือเปล่า ทำไมถึงพูดอะไรแปลกๆอย่างนั้น”

 

“.......................................................”

 

 

ถึงแม้จะไม่มีเสียงตอบกลับมาแต่ฉันก็รู้สึกได้ถึงอ้อมกอดที่รัดแน่นขึ้น และ น้ำอุ่นๆที่ค่อยๆซึมผ่านชุดเดรสตัวสวยที่ฉันสวมอยู่

 

 “ยูโกะ”

 

“นี่ฮารุนะ จำคำสัญญาที่ฉันบอกกับเธอได้ไหมวันที่ฉันขอเธอเป็นแฟนนะ ฉันจะทำนะ ทำทุกอย่างเพื่อให้เธอมีความสุข”

ฉันเงียบไม่ได้ตอบอะไร แต่ทำไมนะ ทำไมหัวใจฉันถึงเต้นแรงๆแปลกๆ ฉันกลัวจริงๆนะ กลัวสิ่งที่ยูจังกำลังจะพูดออกมา

 

“มีคนเค้าพูดกันว่า คนรักกัน ถ้าคนทั้ง2คนรักไม่เท่ากัน ฝ่ายไหนรักมากกว่า ก็จะเจ็บมากกว่า ที่ผ่านมาฉันไม่เคยเชื่อเลยนะ จนกระทั่งมาเจอกับตัวเอง ถึงแม้สิ่งที่ฉันเจอจะไม่ใช่นั้นซะทีเดียว แต่คงเป็นเรื่องของความรักข้างเดียวมากกว่า...........ขอโทษนะฮารุนะ ขอโทษจริงๆ  ที่ผ่านมาฉันเห็นแก่ตัว ที่ทำให้เธอต้องอึดอัด รำคาญใจ ทำอะไรโดยไม่สนใจความรู้สึกเธอนะ แต่ฉันคิดนะไม่สิ ฉันเชื่อมาตลอดนะว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเรา”รัก”กัน คบกัน เป็นแฟนกัน แต่ในความเป็นจริงแล้วคงไม่ใช่ซินะ ฉันนี่มันโง่จริงๆเลย ถ้าฉันสังเกตสักหน่อยเราคงจะไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้ ฉันคงไม่ตกอยู่ในสภาพนี้ ตอนที่ฉันได้ยินครั้งแรกว่าเธอนะแค่หลอกคบกับฉัน เพราะเหตุผลที่เธอพูดมาทั้งหมด บอกตามตรงว่าฉันทั้งโกรธและเสียใจ และก็รู้สึกโมโหจนทบบ้า ฉันอยากจะแก้แค้นเธออยากให้เธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างที่ฉันรู้สึก แต่ฉันก็ทำไม่ได้” ยูโกะหยุดพูดพร้อมกับปล่อยเสียงสะอื้นออกมา ก่อนจะฝืนพูดต่อไป

 

“แม้จะเป็นอย่างนั้น แต่ฉันก็จะรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเธอนะฮารุนะ.... ฉันจะปล่อยเธอไป ปล่อยให้เธอไปมีความสุขกับคนที่เธอรัก“ เมื่อยูโกะพูดจบประโยคเธอค่อยๆคลายอ้อมกอดจากฉันและเดินมาอยู่ตรงหน้าฉันที่ตอนนี้ทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนอยู่นิ่งๆอย่างนั้น ปล่อยให้น้ำใสๆที่คลออยู่ในดวงตาไหลออกมา ยูโกะค่อยๆเขย่งปลายเท้าและเอาริมฝีปากเธอมาสัมผัสกับริมฝีปากฉัน ความรู้สึกที่ริมฝีปากเรา2คนสัมผัสกันมันเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่คำพูดก็เอ่ยออกมาไม่ได้ ยูโกะค่อยๆถอนริมฝีปากออกพร้อมพูดด้วยเสียงกระซิบที่แผ่วเบา “ฉันรักเธอนะฮารุนะ ขอบคุณและขอโทษสำหรับทุกอย่าง ฉันหวังว่าเธอจะมีความสุขกับคนที่เธอรัก และก็ลาก่อน”มันเป็นเสียงกระซิบที่แทบจะไม่ได้ยินแต่มันกลับดังก้องเต็มหัวใจของฉัน

 

“ยูโก.....”

 

“เนียโร”ฉันได้ยินเสียงคนเรียก ซึ่งก็เพียงคนเดียวเท่านั้นที่เรียกฉันด้วยชื่อนี้ ฉันหันหลังกลับไปตามเสียงเรียก แล้วก็พบกับมาริโกะยืนอยู่พร้อมกับดอกไม้ช่อใหญ่ในมือ

 

“มาริโกะ”ฉันพูดด้วยความแปลกใจปนตกใจ”เธอ มาทำอะไรที่นี่นะ” มาริโกะค่อยๆเดินมาหาฉันพร้อมกับยื่นช่อดอกไม้ในมือมาให้ ดอกลิลลี่สีขาว

 

“เซอร์ไพร์ซ จ๊ะ”มาริโกะพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพร้อมดึงคนตรงหน้าเข้ามากอด ก่อนจะคล่อยๆผละตัวออกมาเพรารู้สึกได้ว่าคนตรงหน้าเกร็งตัวซะแข็งทื่อในอ้อมกอดเธอ และเมื่อเห็นสีหน้าคนตรงหน้าที่ดูมึนงงและต้องการคำตอบเลยพูดขึ้น

 

“ก็เพื่อนเธอบอกว่า เธอนะวันๆเอาแต่คิดถึงฉัน จนไม่เป็นอันทำอะไร ก็เลยอยากให้ฉันมาเจอเธอ”

 

“เพื่อนฉันหรอ”

 

“ใช่ก็คนที่อยู่กับเธอเมื่อกี้ไง”

 

“ยูโกะ”เมื่อได้สติกลับมาฉันก็หันไปมองที่ที่คนตัวเล็กเคยยืนอยู่ แต่เธอก็ไม่อยู่แล้ว“ยูโกะ”ฉันพึมพำเรียกชื่อเธอกับตัวเองเบาๆ

 

“มีอะไรหรือเปล่า เนียโร่” มาริโกะถามด้วยความเป็นห่วง “เธอดูแปลกๆไปนะ”

 

“มะ....ไม่มีอะไรหรอก  ฉันแค่คิดอะไรนิดหน่อยนะ”

 

“อ๊ะ  ไม่ได้เจอกันแปปเดียวเดี๋ยวนี้เนียโรมีเรื่องต้องคิดแล้วหรอเนี่ย” เมื่อได้ความเงียบเป็นคำตอบมาริโกะจึงเปลี่ยนเรื่อง

 

“ว่าแต่ฉันไม่รู้มาก่อนเลยนะว่าเนียโรจะเป็นเพื่อนกับโอชิม่าซังด้วย”

 

“เอ๋ ที่พูดมาหมายความว่ายังไงหรอ ทำไมฉันถึงจะเป็นเพื่อนกับยูโกะไม่ได้”ฮารุนะถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย

 

“นี่ อย่าเพิ่งโกรธสิ ฉันไม่ได้หมายความอย่างที่เธอคิดสักหน่อย ก็เพื่อนเธอคนนี้นะรวยมากเลยไม่ใช่หรือไง แถมยังดังมากๆที่โรงเรียนอีก ที่สำคัญนะได้ข่าวว่าเจ้าชู้มากๆด้วย”

 

“อย่ามาพูดถึงยูจังแบบนั้นนะ” ฮารุนะที่อยู่ๆก็ขึ้นเสียง ทำให้มาริโกะรู้สึกตกใจกับอาการของคนตรงหน้า ซึ่งก็เหมือนจะรู้ตัวจึงค่อยๆเบาเสียงลง”ถ้ามาริจังไม่รู้จักเค้าจริงๆแล้วละก็ อย่ามาพูดถึงเค้าแบบนี้ เลย เพราะจริงๆแล้วยูจังเป็นคนดีมากๆเลยนะ”

 

“อะ อื้ม เข้าใจแล้วล่ะ ฉันแค่ได้ยินเค้าพูดกันมาแบบนั้น ที่สำคัญนะ เนียโรอย่าลืมซิว่าฉันก็เป็นรุ่นพี่โรงเรียนเธอมาก่อนนะ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้รู้จักหรือ สนิทอะไรกับเพื่อนเธอคนนี้ แต่ฉันก็เคยเห็นและได้ยินเรื่องของเธอมาเหมือนกันนะ”

เมื่อยังไม่มีเสียงตอบจากคนตรงหน้ามาริโกะก็ได้แต่ถอนหายใจ

 

 “กลับบ้านกันเถอะเนียโร ฉันจะไปส่งเธอเอง” แต่เมื่อเห็นคนตรงหน้ายืนอยู่กับที่เฉยๆไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหน จึงพูดขึ้นด้วยความรู้ใจ “ถ้าเธอเป็นห่วงเพื่อนเธอนะ ไม่ต้องหรอก เค้าบอกว่าเค้าเอารถมาเอง ส่วนเธอกับฉันนะเค้าทิ้งรถกับคนขับไว้ไห้ เพราะฉะนั้นเรากลับกันเถอะ นี่ก็ดึกมากแล้ว”มาริโกะไม่รอช้าถือวิสาสะเอื้อมมือมาจับมือคนตรงหน้าก่อนจะจูงเดินออกมาเพื่อที่จะได้กลับบ้าน

 

ฮารุนะที่มองมือของตัวเองที่ถูกคนตัวสูงจับไว้ แตกต่างกันจริงๆด้วยซินะมือของยูจังและมาริจัง

 

ยูโกะฉันขอโทษนะ แม้ว่ามันจะดูเห็นแก่ตัวและน่ารังเกียจ แต่อย่างน้อยฉันนะ ฉันอยากคุยกับเธอจริง ขอร้องให้เธออย่าเกลียดฉันเลย ถึงจะคิดแบบนั้น  คนขี้ขลาดอย่างฉันคงทำอะไรไม่ได้  ก็เลยคิดเข้าข้างตัวเองว่า บางที่เรื่องของเราจบแบบนี้นะ อาจจะดีที่สุดแล้วก็ได้ ถึงแม้มันอาจจะฟังดูไม่ยุติธรรมสำหรับเธอ แต่มาริโกะเค้าก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย เพราะฉะนั้น แบบนี้ล่ะดีที่สุดแล้ว แต่ทำไมนะ เพียงแค่คิดว่าต่อไปนี้จะไม่มีเธอมาอยู่ข้างๆ หัวใจของฉันกลับรู้สึกเจ็บปวด เจ็บอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

 

 

อีกมุมนึงไม่ไกลออกไป

 

“เธอตกลงจะทำแบบนี้แน่หรอยูโกะ เป็นคนดีจริงๆเลยนะเธอเนี่ย”

 

“มันไม่ใช่ว่าฉันเป็นคนดีอะไรหรอกอัตจัง ฉันแค่.....แค่รักเค้ามากจริงๆนะ รักมากเลยยอมเจ็บมากขนาดนี้ละมั้ง”

 

“ยูโกะ”ฉันพูดพร้อมเอามือวางบนไหล่ของคนตัวเล็กตรงหน้าและก็บีบเบาๆเพื่อให้กำลังใจ

 

“ตอนแรกฉันตั้งใจว่าคืนนี้จะอยู่คนเดียว แต่ยังไงๆเธอก็คงไม่ยอมซินะ” ยูโกะพูดโดยไม่หันกลับมามองหน้าฉัน “เพราะฉะนั้น คืนนี้ก็ได้โปรดอยู่กับฉันนะอัตจัง อยู่เป็นเพื่อนฉัน ฉันนะตอนนี้..........ไม่เหลือใครแล้วจริงๆนอกจากเธอ”เสียงของยูโกะที่พูดออกมาโดยพยายามกลั้นกลืนก้อนสะอื้นลงไป ทำไมนะ ทำไมมันทำให้ฉันรู้สึกทรมานอย่างนี้

 

 

 

………………………………………………TBC…………………………………………….

 

เป็นShortfic เรื่องแรกเลยนะ พอดีวันนี้ว่างๆก็เลยลองแต่งขึ้นมา 

 

ตัวเนื่้อเรื่องอาจจะมีวกวนบ้าง เพราะคือคิดแล้วก็พิมเลยไม่มีการวางพล็อตใดทั้งสิ้น

 

นอกจากยูจังต้องเป็นพระเอกผู้เสียสละ

Share this post


Link to post
Share on other sites
*0* เย้ๆ โคจิยู ในที่สุดก็มีคนแต่ง
ขอให้แต่งจบนะไรเตอร์ เพราะมีหลายเรื่องมากๆของโคจิยูที่แต่งไม่จบ 5555 -0-

เชียร์ๆ *^*

Share this post


Link to post
Share on other sites

ที่บอกว่าครบ 100 วันแอบคิดไปว่ามีใครคนใดคนหนึ่งตายหรือเปล่า

แล้วอีกคนก็ฝันอยู่ หรือแบบตัดไม่ขาดเลยเพ้อเอาเอง

แต่อ่านไปอ่านมา คงไม่ใช่แหะ ยูโกะเจ็บปวดโพดๆ

Share this post


Link to post
Share on other sites

-----------------2------------------

 

 

“นี่มาริจัง คราวนี้เธอจะมาอยู่ที่นี่กี่วันหรอ” ฮารุนะที่ออกมาเดทกับมาริโกะถามขึ้น

 

“วันอาทิตย์ฉันก็คงกลับแล้วล่ะ” ฉันเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงรู้สึกดีใจและโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

 

“แต่ว่าเนียโร ไม่ต้องเสียใจไปนะ เพราะฉันจะกลับมาอีกอาทิตย์หน้า” มาริโกะพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

 

“เอ๋ ทำกลับเร็วล่ะ คราวนี้”

 

“ฉันนึกว่าเธอจะดีใจที่จะได้เจอกับฉันบ่อยๆซะอีก”มาริโกะถามก่อนจะพูดต่อโดยไม่สนคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า “ฉันนะเริ่มปรับตัวได้แล้ว ที่สำคัญฉันก็อยากจะกลับมาอยู่ข้างๆแฟนฉันบ้างนะสิ”มาริโกะพูดพร้อมกับยิ้มบางๆให้ฉัน

 

“อะ อื้ม”ฉันพูดได้แค่นั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นคนตัวเล็กที่กำลังเปิดประตูเข้ามา สายตาของเราทั้ง2คนก็ถูกดึงดูดเข้าหากัน เหมือนกับว่าโลกทั้งใบมีแค่ฉันกับเค้าเท่านั้น แต่โลกใบนั้นก็ถูกทำลายลงด้วยความเป็นจริงเมื่อฉันได้ยินเสียงเรียกจากคนที่มาด้วยกัน

 

“เนียโรๆ เป็นอะไรไปนะ”

 

“ปะ.....เปล่าหรอก ฉันแค่เห็นคนรู้จักเฉยๆนะ”แล้วก็เป็นอย่างที่ฉันคิดเมื่อฉันกวาดตาหาคนตัวเล็กเธอก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว

 

 

ยูโกะ ในใจฉันเรียกชื่อเธอกี่ครั้งแล้วนะ ทั้งๆที่เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเมื่อวาน แต่ทำไมใจฉันในตอนนี้มันโหยหาแต่เธอ เธอคนเดียวเท่านั้น ไม่ใช่คนที่อยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้ น่ารังเกียจจริงๆผู้หญิงอย่างฉันเนี่ย

 

“อะ ยูโกะทำไมมาอยู่ตรงนี้ละฉันบอกให้เธอเข้าไปรอในร้านไง” อัตสึโกะถาม

 

“ฉันว่าเราเปลี่ยนร้านกันเถอะนะอัตจัง ฉันไม่ค่อยอยากกินเค้กร้านนี้แล้วอะ”ยูโกะพูดพลางดึงมืออัตจังให้เดิมตามออกมา อัตจังที่กำลังงงอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็เข้าใจทันที่เมื่อเห็น โคจิมา ฮารุนะ นั่งอยู่กับแฟนสาวของเธอที่โต๊ะริมกระจกในร้านเค้กที่เธอจะเข้าไป อัตสึโกะหยุดเดินพร้อมกับดึงมือของคนตรงหน้าเบาๆให้หยุดตาม

 

“เพราะเค้าใช่ไหม ยูจัง เธอถึงไม่อยากไปร้านนั้นน่ะ”

 

“..................................................”

 

เมื่อได้ความเงียบเป็นคำตอบคนตัวสูงจึงแกล้งทำเป็นปล่อยมือและหันหลังกลับเพื่อเดินไปที่ร้านทำให้คนตัวเล็กรีบร้อนวิ่งมาดักตรงหน้า

 

“ฉันยังไม่พร้อมที่จะเจอเค้านะ อัตจัง เพราะฉะนั้น ขอร้องนะ เราไปร้านอื่นกันเถอะ ฉันเลี้ยงเอง”ยูโกะพูดพร้อมส่งสายตากระรอกหงอยมาให้อัตจัง ซึ่งเธอคิดว่ามันน่ารักมากที่สุด

 

 

“งั้นก็ได้แต่ร้านที่เราจะไปเธอต้องให้ฉันเป็นคนเลือกนะ”อัตจังพูดทำสีหน้ายียวนเพราะถือไพ่เหนือกว่า

 

“จ๊ะ อะไรก็ได้ ตามใจเธอเลย”ยูโกะยิ้มให้คนตรงหน้า

 

“งั้นไปกันเถอะ”อัตจังพูดพร้อมกับจูงมือยูกะที่จับกันไว้และเดินออกไปโดยที่ทั้งคู่ไม่รู้ว่าเหตุการณ์ทั้งหมดมีคนอื่นเห็นด้วยคนแรกคือฮารุนะที่นั่งมองทั้งคู่จากในร้าน ส่วนอีกคนคือทากามินาที่มองอยู่จากร้านหนังสือชั้น2ของถนนฝั่งตรงข้าม

 

 

 

............................................................

 

 

 

วันจันทร์ ในห้องเรียน

 

 

วันนี้ฮารุนะมาโรงเรียนแต่เช้าเพื่อที่เธออยากจะพบกับยูโกะแต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะไม่เป็นอย่างที่เธอคิดเพราะยูโกะไม่อยู่ทั้งในห้องพักรับรอง หรือในห้องเรียน จนถึงเวลาใกล้เข้าเรียนที่ทุกคนทยอยกันมาจนเกือบเต็มห้องเธอถึงได้เห็นยูโกะเดินเข้ามาในห้องเรียนพร้อมกับอัตจังซึ่งทำให้เธอก็ไม่มีโอกาสได้คุยกับคนตัวเล็กเพราะอาจารย์เข้ามาในห้องซะก่อน ก่อนจะพูดโฮมรูมไปเรื่อยๆซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่ได้ฟังอยู่แล้วเพราะใจเธอสนใจคนตัวเล็กที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ แม้ว่าเค้าจะไม่แสดงท่าทีว่าสนใจเธอเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งเสียงของเพื่อนๆที่อยู่ๆก็ส่งเสียงเฮฮาดังขึ้นรอบๆก่อนที่อาจารย์จะบอกให้เค้าหยุด ก่อนจะพูดต่อ “พวกเธอก็ไปตกลงกันเองแล้วกันว่าจะไปที่ไหน แล้วมาบอกอาจารย์ แล้วเดี๋ยวอ.จะได้จัดการเรื่องอื่นๆให้”

 

 

“ที่ไหนก็ได้หรอค่ะอาจารย์”เสียงเพื่อนในห้องคนหนึ่งถาม  อาจารย์พยักหน้าอมยิ้มก่อนตอบ

 

”แต่อย่าไกลนักนะพวกเราจะได้ไม่ต้องเสียเวลานั่งรถนานนัก” อาจารย์พูดจบก็เดินออกนอกห้องไปทิ้งให้เพื่อนๆในห้องยังคงส่งเสียคุยกันเสียงดัง แต่ใจฉันนะตื่นเต้นมากๆเพราะมันอาจจะเป็นโอกาสที่ฉัน จะได้คุยกับยูโกะ2ต่อ2 แทบจะรอสุดสัปดาห์นี้ไม่ไหวแล้ว ฉันไม่สนหรอกว่าเราจะไปที่ไหนขอแค่ฉันได้มีโอกาสที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกับยูโกะก็พอ

 

“ฮารุนะ”ฉันได้ยินเสียงมี่จังเรียกฉันอย่างดังจนทำให้ฉันถึงกลับสะดุ้งด้วยความตกใจ”

 

“ทำไมต้องเรียกกันเสียงดังขนาดนี้ด้วยล่ะ เรียกเบาๆหน่อยไม่ได้หรือไง”ฉันพูดพร้อมกับหันไปมองมี่จังที่นั่งอยู่ข้างหลัง

 

“ก็ฉันเรียกเธอตั้งนานแล้วแต่เธอไม่ได้ยินนี่นา”

 

“งั้นก็ช่างมันเถอะ ว่าแต่ว่าเธอเรียกฉันมีอะไรหรือเปล่า”

 

“ฉันแค่อยากถามเธอว่า เธออยากไปที่ไหนมากกว่ากัน ระว่างทะเล กับน้ำตก เพื่อนๆเค้าจะให้เราลงคะแนนกันนะ”

 

“ฉัน....ไปที่ไหนก็ได้ ไม่เรื่องมากอะไรหรอก”

 

“อื้มๆๆ แล้วยูจังล่ะ อยากไปที่ไหน”มี่จังหันไปถามยูจังที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆฉัน

 

“ฉันหรอ จริงๆแล้วจะไปที่ไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละ แต่ฉันกำลังคิดว่าจะไม่ไปดีหรือเปล่านะ”ยูจังพูดก่อนที่ฉันจะพูดอะไรออกไปเพื่อนๆในห้องก็ส่งเสียงประท้วงให้ยูจังได้ไปจนยูโกะทนไม่ไหวต้องบอกว่าที่ไม่ไปนะเรื่องล้อเล่นทั้งห้องจึงสงบลงมาได้ ก็แหมที่ที่เราจะไปพักก็เป็นรีสอร์ทของที่บ้านยูโกะ ถ้าเธอไม่ไปเราจะไปกันได้ยังไงละ   ส่วนฉันที่นั่งโล่งใจอยู่คนเดียวพร้อมกับนั่งนึกแผนการที่จะเกิดในอาทิตย์นี้ ยังไงฉันก็ต้องคุยกับยูโกะให้ได้

 

 

 

…………………………………………………………………………………………….

 

 

ถึงจะรอวันนี้มาทั้งอาทิตย์รวมถึงคิดแผนการต่างๆมากมายไว้ในหัวแต่ก็ดูเหมือนทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่ฉันคิดซะเลย นอกจากเรื่องที่ยูโกะไปรอที่ที่พักก่อนเพื่อไปเตรียมการเรื่องอื่นๆตามที่อาจารย์ประจำชั้นได้ขอร้อง รวมถึงคนที่นั่งอยู่ข้างๆฉันตอนนี้ ที่ฉันไม่คิดเลยว่าอยู่ๆเค้าจะมาได้

 

6โมงตรงเช้าวันเดินทาง

 

ฉันที่แทบไม่ได้นอนทั้งคืนก็รีบอาบน้ำแต่งตัวให้ดูดีที่สุด และ เมื่อส่องกระจกครั้งสุดท้ายเพื่อสำรวจตัวเองก่อนจะรีบวิ่งออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว แต่ก็ต้องสะดุดเมื่อมาถึงน่าปากซอยเมื่อเจอเสียงเรียกที่คุ้นหู

 

“เนียโร” ทำให้ฉันหยุดวิ่งและหันไปมองตามเสียงก็พบคนตัวสูงสะพายกระเป๋าเหมือนเตรียมเดินทางไปที่ไหนสักแห่ง

 

“มาริจัง มาอยู่ตรงนี้ได้ยัง แล้วกำลังจะไปไหนหรอ”ฉันถามโดยภาวนาในใจว่าอย่าให้เป็นอย่างที่ฉันคิดเลย

 

“ก็”มาริโกะเอื้อมมือมาเอากระเป๋าฉันไปถือไว้ให้ก่อนจะส่งยิ้มให้ฉัน”ก็ไปเที่ยวกะเนียโรยังไงละ”

 

“ป.....ไปกับฉันงั้นหรอ แต่ฉันไม่ได้ไปเที่ยวกันเองแต่ไปกับทางโรงเรียนนะ”

 

“อื้ม เรื่องนั้นฉันก็รู้ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ เรื่องนั้นฉันจัดการเรียบร้อยแล้วละ และอาจารย์เธอก็อนุญาติแล้วเดียว

มาริโกะพูดจบก็เดินนำฉันไปปล่อยให้ฉันยืนนิ่งเพราะทำอะไรไม่ถูกอยู่ตรงนั้น ก่อนจะตั้งสติได้และวิ่งตามคนตัวสูงกว่าข้างหน้าไป หวังว่าอะไรมันคงจะไม่แย่ไปกว่านี้แล้วนะ

 

แต่ดูเหมือนว่าอะไรมันก็คงไม่เข้าข้างฉันจริงๆเพราะเมื่อมาถึงก็ถึงได้รู้ว่า ยูโกะ กับอัตสึโกะได้ออกเดินทางไปก่อนตั้งแต่เมื่อวานแล้วเพื่อจัดเตรียมสถานที่ แต่ก็อีกนั่นแหละที่พักที่เราจะไปพักครั้งนี้ก็เป็นของพ่อยูโกะกับอัตสึกะที่เป็นหุ้นส่วนกัน

 

...................................................................................................

 

และทั้งหมดก็เดินทางมาถึงที่พัก เมื่อฮารุนะลงมาจากรถก็เจอกับยูโกะและอัตสึโกะที่ออกมาต้อนรับอยู่แล้ว ทุกคนก็ได้รับการจัดแจงให้พักตามกลุ่มของตนเอง ฮารุนะได้พักกับ ทากามินา มี่จัง และมาริโกะ ส่วนคนอื่นๆก็แบ่งกันออกไปโดยมีแค่ยูโกะและอัตสึโกะเท่านั้นที่ได้พักคนเดียวซึ่งก็ไม่มีใครว่าอะไร

 

ถึงแม้การเดินทางจะใช้เวลาแค่2ชั่วโมงแต่ทำไมไม่รู้ฉันถึงได้รู้สึกเพลียอย่างบอกไม่ถูก เมื่อได้กุญแจมาก็เลยรีบขึ้นไปที่ห้องพักเพื่อจัดการกับข้าวของและพักผ่อน  เพื่อนร่วมห้องทั้ง3คนของฉันก็ตามกันขึ้นมาอย่างงง แต่เอาจริงๆฉันที่ตอนนี้ล้มตัวนอนบนเตียงอยู่ก็รู้สึกถึงบรรยากาสที่อึมครึมแปลกๆในห้อง แต่คงไม่ได้มีฉันคนเดียวมั้งที่รู้สึกแบบนั้นเพราะทากามินาก็เหมือนจะรู้สึกเหมือนกัน ฉันมองไปรอบๆห้องก็เห็นมี่จังกับมาริโกะยืนกันอยู่คนละมุมห้อง เหมือนคนทำตัวไม่ถูก? ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนะว่าทำไมเมื่อก่อนทั้ง2คนก็สนิทกันมากแท้ๆ เป็นเพื่อนบ้านกันและมี่จังก็เป็นคนแนะนำมาริจังให้ฉันรู้จัก แต่คงไม่มีไรมากหรอกมั้ง เธอไม่อยากเอาเรื่องของคนอื่นมาคิดนักหรอกนะตอนนี้ เพราะปัญหาเธอเองก็แก้ไม่ได้อยู่แล้ว

 

 

ฮารุนะเผลอหลับไปเมื่อไรก็ไม่รู้ แต่พอเธอตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นใครในห้องแล้ว  เธอหันไปดูนาฬิกาที่ติดอยู่บนผนังในห้อง “บ่ายสามแล้วหรอ”เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆก่อนจะลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา และเธอก็เจอโน้ตแปะอยู่ตรงกระจกในห้องน้ำ “ลงไปข้างล่างกันหมดแล้วซินะ ดีเหมือนกัน ฉันจะได้มีเวลาอยู่คนเดียวบ้าง” ฮารุนะบ่นพึมพำคนเดียวหลังจากอ่านข้อความในมือ ก่อนจะเตรียมตัวออกไปเดินเล่นบ้าง ถึงแม้ว่าจะมากับโรงเรียนยังไงมันเป็นแค่การหาข้ออ้างมาเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนโดยมีอาจารย์มาช่วยเป็นข้ออ้างเท่านั้นเอง

 

ฮารุนะเดินเล่นออกมาเรื่อยๆริมชายหาดส่วนตัวของรีสอร์ท เธอยังจำได้เลยนะถึงตอนี่ยูโกะกับเธอมาที่นี่กันแค่2คน แค่เธอบอกอีกคนว่าเบื่อๆอยากมาพักผ่อนเท่านั้นอีกคนก็ขับรถพาเธอมาที่นี่ทันที เอาใจเธอทุกอย่าง เมื่อคิดถึงทุกอย่างที่ผ่านมาเธอแทบไม่รู้ตัวเลยนะว่าโชคดีขนาดไหนที่ได้รับความรักจากยูโกะขนาดนี้จนกระทั่งไม่มีเค้าอยู่ข้างๆแล้ว ฮารุนะเดินไปคิดไปเรื่อยๆสายตาก็ไปสะดุดที่คนตัวเล็กที่กำลังยืนมองทะเลอยู่คนเดียว เธอจึงไม่รอช้าถือโอกาสรีบเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กทันที แต่ก็เหมือนทุกครั้งที่ดูเหมือนอะไรๆก็ไม่เคยเป็นใจสำหรับฉัน เพราะระหว่างที่ฉันเดินไปหายูโกะนั้น ก็มีเสียงเรียกของอีกคนดังขึ้นมา

 

“ยูโก......ะ” ด้วยเสียงเรียกทำให้ยูโกะต้องหันกลับมาบอกต้นเสียง

 

 

“มานี่เร็วๆเข้า ว่างหรือเปล่า ช่วยอะไรฉันหน่อยสิ” ฉันที่ได้ยินอย่างนั้นจึงรีบเดินไปหาอัตจังที่ยืนรออยู่ โดยที่ตาฉันก็เหลือบไปเห็นฮารุนะที่ยืนนิ่งอยู่อีกฝั่ง  ฉันสบตากับเธอเพียงแว็บเดียวเท่านั้น แล้วก็ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จริงๆแล้วใจฉันตอนนี้มันโหยหา และคิดถึงฮารุนะมากเลยนะ แต่เป็นเพราะฉันก็รู้ตัวเองดีอีกนั่นแหละว่าจริงๆแล้วฉันนะเป็นคนอ่อนแอมากแค่ไหน เพราะถ้าฉันได้อยู่ใกล้เธอ ฉันก็คงทนไม่ได้ที่จะอยากได้เธอมาป็นของฉันคนเดียว 

 

 

-----------------------------------TBC----------------------------------------

 

ดีใจจังมีคนอ่าน 

 

จะพยายามแต่งให้จบให้ได้นะค่ะ คิดไปคิดมาเรื่องนี้ไม่น่าจะเกิน7ตอน

 

ยูจังอย่างนี้ละค่ะ หล่อและแสนดีเสมอ พยายามจะคงคอนเซปนี้ให้ได้ทั้งเรื่อง

 

รอติดตามตอนไปกันด้วยนะค่ะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ยูจังงงงงงงงงงงง

หล่อ รวย แสนดี แต่เคยเจ้าชู้(?) 555

 

รักฟิคดราม่า ชอบบบบบบ

ออกแนวงูกินหางนิดๆรึป่าว? อิอิ

 

จะติดตามเน่อ เฝ้ารอ :D  :D  :D

Share this post


Link to post
Share on other sites

เปลี่ยนจากโคจิยูเป็นอัตสึยูเถอะ // โดนตบ

 

เนี้ยง~แล้วเธอจะรู้ว่า หล่อ รวย แสนดี ไม่ได้หาได้ตามท้องตลาด หึหึ

Share this post


Link to post
Share on other sites

กลัวจะเป็นอัตสึยูจัง แต่ก็ดีค่ะ ยูโกะเล่นตัวบ้างเอาให้เนี้ยงเจ็บไปเลย

Share this post


Link to post
Share on other sites

เปลี่ยนจากโคจิยูเป็นอัตสึยูเถอะ // โดนตบ

 

เนี้ยง~แล้วเธอจะรู้ว่า หล่อ รวย แสนดี ไม่ได้หาได้ตามท้องตลาด หึหึ

 

กลัวจะเป็นอัตสึยูจัง แต่ก็ดีค่ะ ยูโกะเล่นตัวบ้างเอาให้เนี้ยงเจ็บไปเลย

 

 

มันผิดคอนเซปสิค่ะ เรื่องนี้ยูโกะต้อง หล่อ รวย แสนดี และเสียสละ?

Share this post


Link to post
Share on other sites

--------3--------

 

“นี่....ยูโกะเธอเห็นฮารุนะไหม “  มี่จัง และ ทากามินา เดินมาถามฉันที่กำลังนั่งเล่นกับอัตจัง

 

“ไม่เห็นเลย ที่จริงฉันไม่เห็นตั้งแต่มาถึงแล้วนะ ล่าสุดก็ตอนแยกย้ายเข้าที่พักตอนเช้า” อัตจังตอบแล้วหันมาถามฉัน "แล้วยูจังละ  เห็นไหม”

 

“ฉันหรอ.....ก็ไม่เห็นเหมือนกัน”ถึงจะตอบไปอย่างนั้นแต่ฉันก็นึกถึงตอนบ่ายที่เจอฮารุนะที่ชายทะเล “ฉันว่าไม่ต้องห่วงหรอกเธอคงแค่ไปเดินเล่นนะ ที่สำคัญเธอเคยมาที่นี่แล้ว คงไม่หลงไปไหนหรอก บางทีคงแค่อยากอยู่เงียบๆคนเดียวมากกว่า”ฉันพูดจบก็รีบขอตัวออกไปพักผ่อนเพราะไม่อยากได้ยินคำถามต่อว่าทำไมฮารุนะถึงมาทีนี่ได้ แต่ถึงจะพูดกับคนอื่นอย่างนั้นแต่ฉันนั่นแหละที่อดเป็นห่วงไม่ได้ ก็เลยต้องออกมาตามหาอย่างนี้ เธอหายไปไหนนะฮารุนะฉันคิดและวิ่งไปที่ริมชายหาดที่เจอฮารุนะเมื่อตอนบ่าย แต่ก็อย่างที่คิดนั่นแหละว่าเธอไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว  ฉันทิ้งตัวนั่งลงบนหาดทรายที่ตอนนี้สาดด้วยแสงสีส้มของด้วยอาทิตย์ที่ใกล้จะลับขอบฟ้า  “เธออยู่ไหนนะฮารุนะ”ฉันพูดกับตัวเองเบาๆ ”ทำไมถึงชอบทำให้คนอื่นเค้าเป็นห่วงนักนะ”

 

“อะ บางที บางทีฮารุนะอาจจะไปที่นั่นก็ได้”ฉันที่คิดได้อย่างนั้นก็รีบวิ่งออกไป “ได้โปรดอยู่ที่นั่น ด้วยเถอะนะฮารุนะ”  ฉันวิ่งไปโดยไม่สนใจเสียงเรียกของคนรอบข้าง จนในที่สุดก็มาถึง บ้านต้นไม้หลังรีสอร์ท ที่ฉันให้คนมาแอบสร้างไว้ เพราะไม่อยากให้ใครรู้เพราะต้องการความเป็นส่วนตัว แม้แต่อัตจังที่รู้ว่าฉันที่แม้จะรู้ว่าฉันแอบสร้างบ้านไว้ เคยขอร้องให้ฉันมาพาตั้งหลายครั้งแต่ฉันก็ไม่เคยพามา คงมีแต่ฮารุนะละมั้งที่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหน ฉันพูดและก็ปีนบันไดขึ้นไป และก็เป็นอย่างที่ฉันคิดจริงๆเมื่อฉันเห็นคนตัวสูงกว่านอนหลับอยู่ตรงโซฟาตัวยาวกลางห้อง “นี่เจ้าตัวเค้าจะรู้ไหมเนี่ยว่าทำให้คนอื่นเค้าเป็นห่วงขนาดไหน” 

 

ตรื๊ดดดดดดดดดดดดด ตรื๊ดดดดดดดดดดดดดดดด

 

เสียงโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงฉันดังขึ้นมา ทำให้ฉันรีบกดรับสาย

 

“ฮัลโหล”

 

“ยูโกะ นี่เธออยู่ที่ไหนเนี่ย ทำไมถึงได้รีบร้อนวิ่งขนาดนั้น”

 

“อ่า อัตจัง ฉันเจอฮารุนะแล้วนะตอนนี้ บอกเพื่อนๆของเธอด้วยละไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวฉันจะพาเธอกลับไปที่รีสอร์ทเอง”

 

ยูโกะพูดจบก็รีบวางสายไม่รอฟังว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรต่อ เธอค่อยเดินเข้าไปหาคนตัวสูงที่หลับอยู่ที่โซฟาช้าๆโดยมีรอยยิ้มบางๆเปื้อนอยู่ที่ใบหน้า ก่อนที่จะค่อยนั่งลงข้างๆคนที่นอนหลับอยู่อย่างไม่รู้เรื่อง  เธอค่อยๆใช่นิ้วมือของเธอค่อยไล้ไปตามใบหน้าของคนตรงหน้า ดวงตากลมโต จมูดโด่ง และริมฝีปากอิ่มสวยได้รูป

 

“ฉันคิดถึงเธอนะฮารุนะ”พูดจบเธอก็ค่อยๆก้มลงไปใช้ริมฝีปากสัมผัสกับอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวว่าอีกคนจะตื่น "นิสัยไม่ดีเลยนะฉันเนี่ย ขโมยจูบแฟนของคนอื่นได้ยังไง" ยูโกะพูดพร้อมกับยิ้มเศร้าๆให้อีกฝ่าย

 

 

“ยูจัง?” ฮารุนะเรียกชื่อเธอเบาๆด้วยอากการงัวเงียเล็กน้อยทำให้ยูโกะตกใจรีบดึงมือกลับออกมาจากใบหน้าของหญิงแล้วพร้อมกับยืนขึ้น

 

“ยูจังจริงๆด้วย”ฮารุนะพูดพร้อมเอามือขยี้ตาเบาๆและก็ขยับตัวขึ้นมานั่งบนโซฟา”เธอมาทำอะไรที่นี่นะ”ฮารุนะถามด้วยหัวใจที่พองโตเล็กน้อยเพราะดูเหมือนว่าคนตัวเล็กยังคงเป็นห่วงเธอเหมือนกัน

 

“ฉันเป็นฝ่ายที่ต้องถามเธอมากกว่านะ”ยูโกะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา ยูโกะท่องไว้เธอต้องเข้มแข็งนะเค้าไม่ได้เป็นอะไรกับเธอแล้ว 

 

“ทุกคนเค้าเป็นห่วงเธอมากนะหายไหนทำไมไม่บอกใครไว้บ้าง”ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงมาเพราะเห็นหน้าอีกฝ่ายเหมือนจะร้องไห้

 

“ทุกคนที่เป็นห่วงฉันนะ รวมถึงเธอด้วยหรือเปล่ายูโกะ”

 

“ไปกันเถอะฮารุนะ แฟนเธอคงเป็นห่วงแย่แล้ว”ฉันรีบพูดเปลี่ยนเรื่อง”และฉันไม่อยากให้ใครมาที่นี่ด้วย มันเป็นที่ส่วนตัวของฉัน”

 

“เธอจะไม่ตอบฉันก็ไม่เป็นไรนะยูโกะ”ฮารุนะพูดพร้อมกับเอามือไปจับกับมือของยูโกะก่อนจะดึงคนตัวเล็กให้ลงมานั่งที่โซฟากับเธอ

 

“ท....ทำอ.............”ไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้พูดอะไรก็รู้สึกถึงริมฝีปากของคนตัวสูงกว่ามาประกบกับริมฝีปากเธอ เป็นจูบที่เต็มไปความความนุ่มนวลและอบอุ่น ก่อนที่คนตัวสูงจะถอนริมฝีปากออกมาโดยที่หน้าผากของเราทั้ง2คนยังชนกันอยู่

 

“ฉันคิดถึงเธอนะยูโกะ คิดถึงมาก” ฮารุนะพูดและก็กดริมฝีปากหาคนตัวเล็กใหม่ก่อนจะถูกคนตัวเล็กผลักออกมา

 

“ฉัน.....ฮารุนะเธอเป็นอะไรไปนะ ทำไมเธอถึงทำอะไรแบบนี้” ฉันพูดแล้วก็ผละออกจากคนตัวสูง

 

“ถ้าคนอื่นมาได้ยินเดี๋ยวก็เข้าใจผิดกันหมดหรอก ที่สำคัญถ้ามาริโกะมาได้ยินเค้าจะคิดยังไง”

 

“ก็ช่างสิ ฉันไม่แคร์หรอก เธอก็พูดเองว่าบ้านหลังนี้ไม่มีใครรู้จัก หรือถ้าเค้ามาได้ยินฉันก็ไม่สนใจหรอก” 

 

“ฮารุนะ”

 

“ฉันขอโทษนะยูจัง ฉันขอโทษจริงๆ”ฮารุนะพูดพร้อมกับเริ่มส่งเสียงสะอึกสะอื้นออกมา”จริงๆแล้วฉันนะเป็นคนผิดเองทุกอย่างนั่นแหละ แล้วยังจะมาทำอะไรโง่ๆแบบนี้อีก”

 

ยูโกะที่เห็นคนตัวสูงกว่าร้องไห้ก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปหาและปลอบคนตัวสูงแบบที่เธอชอบทำเสมอ ทำไมนะไม่ว่าคนตัวสูงจะทำร้ายจิตใจเธอยังไง แต่พอเห็นเธอร้องไห้แบบนี้ เธอก็อดจะใจอ่อนไม่ได้ คงเพราะรักสินะ

เธอค่อยๆขยับเข้าไปเอาตัวนั่งบนตักคนตัวสูง โดยที่หันหน้าเข้าหาเธอ เอาคางเกยไว้ที่บนไหล่ของเธอ ก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือโอบฮารุนะไว้

 

“อย่าร้องไห้เลยนะฮารุนะ อย่างฮารุนะนะไม่เหมาะหรอกนะกับการร้องไห้นะ การยิ้มต่างหากที่เหมาะกับฮารุนะกว่าเป็นไหนๆ”

 

“ยูจัง”ฉันพูดได้แค่นั้นก็กระชับอ้อมกอดคนตัวเล็กเข้ามาแน่นๆขึ้น

 

“ฮารุนะถ้าเธอขอโทษเป็นเรื่องที่เธอหลอกคบกับฉันละก็ไม่ต้องหรอกนะ บอกตามตรงถึงแม้ว่าตอนที่ฉันได้ยินครั้งแรกฉันเสียใจมาก แต่ว่านะ เพราะเป็นฮารุนะไม่ว่าอะไรฉันก็ให้อภัยได้เสมอแหละ ถึงตอนนี้ฉันจะไม่ได้เป็นอะไรกับฮารุนะแล้ว แต่ฉันก็อยากเห็นรอยยิ้มของฮารุนะเสมอนะ ฉันอยากให้ฮารุนะมีความสุข แม้ว่าคนที่อยู่ข้างๆฮารุนะจะไม่ใช่ฉันก็ตาม” ยูโกะพูดพร้อมเอามือขึ้นมาลูบหัวคนที่ร้องไห้อยู่เบาๆ”ฉันแค่ คิดว่าถ้าเป็นฉันที่อยู่ข้างๆเธอมันจะดีแค่ไหนนะ ฉันคงจะมีความสุขจนบินได้เลยละมั้ง  แต่ความเป็นจริงมันต่างกับสิ่งที่ฉันคิดนี่นะ และฉันก็ไม่สามารถบังคับใจใครได้”

 

 

ฮารุนะที่ดูเหมือนจะเริ่มหยุดร้องไห้ไปแล้ว ค่อยๆผละตัวเองจากอ้อมกอดคนตัวเล็กก่อนจะเอื้อมมือขึ้นมาประคองแก้มทั้ง2ข้างของคนตัวเล็ก เพื่อจะจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ

 

 

“มันอาจจะสายไปนะ แต่ถ้าตอนนี้ฉันบอกว่า ฉันรักเธอละยูโกะ  เธอจะเชื่อฉันไหม”

 

“ฮารุนะ เธออย่าทำกับฉันแบบนี้ได้ไหม เธอไม่สงสารฉันบ้างหรือไง”

 

“ยูจัง ที่นี่ตอนนี้มีแค่ฉันกับเธอนะ ถ้าฉันอยากจะขอร้องให้เธอลืมทุกสิ่งทุกอย่าง ลืมทุกคน คิดเพียงแต่ว่ามีแต่ฉันตอนนี้เท่านั้นที่อยู่ที่นี่กับเธอ แค่2คนจะได้ไหม”

 

“ฮารุนะ ฉัน....”

 

ฮารุนะไม่เปิดโอกาสให้อีกคนได้พูดต่อ เธอค่อยๆจูบคนตัวเล็กกว่าใช้ริมฝีปากของเธอบดกับคนตัวเล็กเบาๆก่อนจะค่อยๆถอนออกมาห่างกันนิดเดียวจนรู้สึกถึงลมหายใจของอีกฝ่ายที่รดอยู่ที่ริมฝีปาก

 

“เนี้ยงๆ เรียกชื่อที่เธอชอบเรียกฉันสิ ฉันอยากได้ยิน”

 

“เนี้ยง เนี้ยง”คนตัวเล็กพูดก่อนที่ทั้ง2คนจะเลื่อนหน้าเข้าหากันเพื่อจูบกันอีกครั้ง มือของยูโกะที่อยู่ตรงแผ่นหลังของคนตัวสูงกว่าค่อยๆเลื่อนขึ้นมาตรงท้ายทอยของอีกฝ่าย เมื่อรสจูบที่ทั้ง2มองให้กันร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆก่อนที่จะถอนริมฝีปากออกมาอีกครั้งเพราะต่างฝ่ายต่างต้องการอาการหายใจ

 

“เธอแน่ใจนะเนี้ยงๆ ว่าเธอต้องการแบบนี้”

 

“อื้ม ฉันไม่เคยแน่ใจอะไรขนาดนี้มาก่อนในชีวิต” ฮารุนะพูดพร้อมถอดเสื้อของคนตัวเล็กออก”ฉันรักเธอนะยูโกะ และฉันก็อยากจะเป็นของเธอ”

 

“ฉันก็รักเธอ”ยูโกะตอบพร้อมถอดเสื้อเชิ้ตตัวบางของอีกฝ่ายออกและค่อยๆดันเธอลงนอนบนโซฟาเบาๆ  

นี่เป็นครั้งแรกของทั้งคู่ เป็นครั้งแรกที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย แต่สำหรับคนทั้งคู่นี่คงเป็นครั้งแรกที่เต็มไปด้วยความรัก ความคิดถึง ความต้องการที่จะแสดงให้อีกฝ่ายรู้ว่าต่างฝ่ายต่างมีความหมายต่อกันแค่ไหน ทั้งคู่ไม่อาจคาดเดาได้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง ขอแค่เพียง วันนี้ คืนนี้ ตอนนี้เท่านั้น ที่จะมีแต่พวกเค้า2คน

 

 

 

.....................................

 

 

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้น 2 ร่างเปลือยเปล่ากอดกันภายใต้ผ้าห่มสีขาวผืนบาง ยูโกะที่ดูเหมือนจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อนค่อยๆขยับร่างกายเบาๆเพราะรู้ว่าตอนนี้ตัวเองไม่ได้นอนอยู่คนเดียว เธอค่อยพลิกตัวของเธอขึ้นก่อนจะจ้องหน้าคนตัวสูงที่ดูเหมือนจะนอนหลับอยู่ ยูโกะค่อยใช้นิ้มมือไล้ไปบนใบหน้าสวยของอีกฝ่ายอย่างเบาๆพร้อมกับรอยยิ้มบางๆที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย แล้วอย่างนี้ฉันจะปล่อยเธอไปได้ยังไงฮารุนะ ยูโกะคิด ก่อนจะถอนหายใจเบาๆออกมา คนตัวสูงที่นอนอยู่ถึงเอามือของตัวเองมาจับมือเธอจะจะค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา

 

“อรุณสวัสดิ์เจ้าหญิง”ยูโกะพูดพร้อมกับก้มลงไปจูบเบาๆที่หน้าผากของอีกฝ่าย “ฉันคงไม่ได้ทำให้เธอตื่นหรอกนะ”

 

“ไม่ใช่หรอก ฉันก็ตื่นพร้อมยูจังนั่นแหละ เพียงแต่ว่าฉันแค่ไม่อยากลืมตาเท่านั้นเอง”

 

“อ่า ได้ยินอย่างนี้ฉันเสียใจนะ เนี้ยงๆตื่นมาคงไม่อยากเห็นหน้าฉัน”ยูโกะแกล้งตีหน้าเศร้าใส่อีกคน

 

“ไม่ใช่ซะหน่อย ที่ฉันไม่อยากลืมตาขึ้นมาเพราะฉันกลัวว่าที่ผ่านมาทั้งหมดเมื่อคืนจะเป็นแค่ความฝันต่างหาก”เมื่อพูดจบความเงียบก็เกิดขึ้นอีกครั้งก่อนที่คนตัวสูงจะพูดต่อ

 

“ยูโกะ เธอไม่ได้เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเราเมื่อคืนใช่ไหม”ฮารุนะพูดแล้วเอามือไปสัมผัสแก้มอีกคนเบาๆ

 

“ไม่หรอก ฮารุนะ ฉันแค่.........ฉันมีเรื่องต้องคิดนิดหน่อยนะ”

 

“นี่ยูจัง”

 

“ฮื้ม”

 

“ฉันรักเธอนะ”

 

“ฉันรู้ ฉันก็รักเธอเหมือนกัน”แล้วระยะห่างระหว่างใบหน้าค่อยหายไปจนริมฝีปากทั้งคู่สัมผัสกัน ก่อนทั้งคู่จะถอนริมฝีปากออกมา และก็ตามมาด้วยเสียงถอนหายใจเบาๆของยูโกะ

 

“ฉันว่าเราต้องไปกันแล้วละเนี้ยงๆ นี่ก็สายมากแล้ว ทุกคนคงเป็นห่วงเราแย่”ยูโกะพูดพร้อมกับรอยยิ้มเศร้าพร้อมกับพลิกตัวขึ้นมานั่งบนเตียง ฮารุนะลุกขึ้นนั่งตามก่อนจะใช้แขนโอบร่างกายคนตัวเล็กจากด้านหลัง ก่อนจะอาคางมาเกยที่ไหล่ของคนตัวเล็กกว่า

 

“นี่ ยูจัง ฉันยังไม่ไปได้ไหม”

 

“ฉันก็ไม่อยากไปเหมือนกัน แต่เราคุยกันแล้วนี่นา” ยูโกะหลับตาแล้วพิงตัวไปทางคนตัวสูงที่กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

 

“อื้ม ถ้าอย่างนั้น”

 

“ถ้าอย่างนั้น?”

 

“สัญญาได้ไหม ว่าเธอจะรอฉันได้ไหมยูโกะ เชื่อใจฉัน ให้ฉันคุยกับมาริจังก่อน  ไม่สิพูดว่าให้เธอรอก็เหมือนฉันจะเอาเปรียบเธอเกินไป เอาเป็นว่าถ้าฉันคุยกับมาริจังเรียบร้อยแล้ว ฉันจะกลับมาหาเธอนะ มาขอโอกาสให้เรา2คนได้เริ่มต้นกันใหม่อีกครั้ง ถ้าเป็นอย่างนั้นจะได้ไหมยูโกะ”

 

“นี่ฮารุนะ”ยูโกะพูดพร้อมหลิกตัวกลับมาและนั่งบนตักคนตัวสูงกว่าก่อนจะใช้มือโอบคอของอีกคน” ฉันจะรอนะเนี้ยงๆ นานแค่ไหนฉันก็จะรอ” ยูโกะพูดก่อนจะจูบเบาที่จมูกของอีกฝ่าย”แต่ว่าตอนนี้นะ เราต้องทำในสิ่งที่ถูกต้องกันก่อน เพราะฉะนั้นฉันว่าเราไปกันได้แล้ว”

 

“อ....อื้ม”ฮารุนะรับคำเบาๆ

 

 

 

...........................................

 

 

ทั้ง2คนเดินจับมือกันมาเรื่อยๆ ระหว่างทางที่เธอกลับมานั้นพวกเธอก็ได้แต่คิดในใจว่าทำไมระยะทางมันถึงสั้นนัก ไม่อยากจะให้ถึงเลยจริงๆ  แต่ก็คงได้แค่คิดเพราะถึงแม้พวกเธอ2คนจะเดินกันช้าหรือพยายามถ่วงเวลากันแค่ไหน ก็ต้องมาถึงจนได้

 

 

“ถึงแล้วนะ เนี้ยงๆ เนี้ยง”

 

“อื้ม”ฮารุนะตอบแค่นั้นแต่จับมือยูโกะไว้แน่นเหมือนไม่อยากจะปล่อยและคนตัวเล็กก็ทำแบบนั้นเหมือนกัน

 

“เข้าห้องไปเถอะ เพื่อนๆเธอคงเป็นห่วงแย่แล้ว”

 

“ฮื้ม”

 

“พูดเป็นอยู่คำเดียวหรือไงฮะ”ยูโกะว่าอย่างล้อๆก็จะปล่อยมือที่จับกันอยู่เปลี่ยนมาเป็นโอบรอบคอคนตัวสูงแทนฮารุนะเอามือโอบเอวคนตัวเล็กเหมือนกัน

 

“แล้วคนที่บอกให้ฉันเข้าห้องไปเนี่ย ทำไมอยู่ๆถึงมากอดฉันละ”ฮารุนะถามคนตัวเล็กกลับ

 

“ฉันก็แค่คิดว่า เมื่อเนี้ยงๆเข้าห้องไปแล้ว ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรเราจะได้อยู่ใกล้ชิดกันแบบนี้อีกนะสิ”

 

“ยูจัง”

 

ยูโกะเขย่งตัวเธอขึ้นและก็จูบเบาๆที่คางฮารุนะ ก่อนจะปล่อยมือออกจากคนตัวสูง

 

“เข้าห้องไปเถอะ ฉันก็ต้องไปแล้วเหมือนกัน”

 

“อ....เธอก็จะกลับเข้าห้องเลยเหมือนกันใช่ไหม”

 

“อ่...า ฉันก็อยากทำอย่างนั้นเหมือนกัน แต่ว่าฉันต้องแวะไปหาอัตจังก่อนนะ ยัยนั่นคงจะเป็นห่วงฉันมากแล้วเหมือนกัน”

 

“เป็นอะไรไปหรือเปล่าฮารุนะ”ยูโกะสังเกตเห็นคนตรงหน้าเงียบไปก็เลยถามด้วยความเป็นห่วง

 

“ป่าวหรอก เธอจะไปก็รีบไปเถอะ”ฮารุนะตอบกลับเสียงเรียบ”ให้เค้ารอมากไปกว่านี้คงไม่ดี”

ยูโกะที่เห็นคนตรงหน้าเป็นแบบนี้ก็พอจะรู้แหละว่าเป็นอะไร

 

“ฉันกับอัตจังเป็นแค่เพื่อนกันนะเนี้ยงๆ เพื่อนสนิทที่ไม่สามารถเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้ คนที่ฉันรักนะ มีแค่เธอเพียงคนเดียวเท่านั้น”

 

“เนี้ยง เนี้ยง”ฉันเรียกเพราะเห็นเธอเงียบไป”ถ้าอย่างนั้นฉันว่าฉันไปก่อนดีกว่า เดี๋ยวจะมีคนมาเห็นแล้วเข้าใจผิดเอา”ฉันพูดจบก็หันหลังเพื่อจะเดินไปที่ห้องอัตจังแต่ก็มีมือมาดึงข้อมือฉันให้เข้าไปในอ้อมกอดของคนตัวสูงกว่า

 

“ฉันขอโทษนะยูจัง ฉันมันงี่เง่าไปเอง ฉัน...นะแค่คิดว่ายูจังกับอัตจังนะเหมาะสมกันดีแล้วฉันที่ทำให้ยูจังเสียใจขนาดนี้แต่ยูจังก็ยังรักฉันอยู่ ฉันแค่รู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอสำหรับเธอนะ พอคิดว่าเธอคู่ควรกับคนอื่นมากกว่าฉันก็อดจะหึงไม่ได้”ฮารุนะรีบพูดเพราะกลัวคนตัวเล็กจะโกรธ

 

“อ่า ได้ยินอย่างนี้แล้วฉันดีใจมากเลยนะเลยนะ”ยูโกะพูดพร้อมกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น”ถ้าเนี้ยงๆหึงฉันขนาดนี้ก็แสดงว่าเนี้ยงๆรักฉันมากเหมือนกันนะสิ”

 

“ยูโกะ”

 

“อื้ม ไม่ต้องกังวลไปหรอกน่า เพราะรัก เพราะฉันรักเธอมากขนาดนี้ ไม่มีทางเปลี่ยนใจแน่ เพราะฉะนั้นฉันก็ขอให้เธอเป็นฝ่ายเชื่อใจฉันบ้าง ฉันจะรอนะฮารุนะ เพราะฉะนั้น เธอจะใช้เวลาขนาดไหนก็ได้คุยกับเค้า แม้ว่าบางทีเธออาจจะไม่กลับมาหาฉัน แต่ฉันก็จะรอนะ”

 

“ยูโกะ”ฮารุนะเรียกชื่อคนตัวเล็กเบาๆ ตอนนี้เธอก็ไม่รู้จะตอบคนตัวเล็กยังไง เธอทำอะไรนะถึงได้รับความรักมากมายจากยูโกะขนาดนี้ คงจะมีแค่ทางเดียวเท่านั้นแหละมั้งที่เธอคิดออกตอนนี้ เธอดันคนตัวเล็กจนหลังชนกำแพงและเบียดร่างกายเธอเข้าไปจนแนบชิดก่อนจะก้มลงและจูบเธอที่ริมฝีปาก คนตัววเล็กที่ดูเหมือนจะตัวแข็งทีแรกด้วยความตกใจค่อยๆผ่อนคลายลงและก็จูบเธอกลับก่อนที่เธอจะถือโอกาสสอสใส่ลิ้นเข้าไปสำรวจความหวานในโพรงปากของอีกคน ก่อนที่เธอจะถอนออกมา”ฉันรักเธอนะยูโกะ”ฮารุนะพูดเบาๆเพียงเพื่อให้คนตัวเล็กได้ยินก่อนจะลดระยะห่างระหว่างริมฝีปากทั้งคู่อีกครั้ง มือเธอก็เหมือนจะเริ่มอยู่ไม่สุขเมื่อมือเธอเลื่อนไปลูบต้นขาของคนตัวเล็กส่งผลให้เธอครางเบาๆโดยที่คนตัวเล็กก็ไม่ยอมแพ้เริ่มใช้มือเล็กๆสำรวจเข้าไปใต้เสื้อของฉัน ก่อนที่อะไรจะเกินเลยไปมากกว่านี้ ก็ต้องหยุดลงเพราะเสียงเรียกชื่อเธอทั้ง2

 

 

 

“เนียโร//ยูโกะ”

 

 

 

ฮารุนะกับยุโกะผละออกจากกันด้วยความตกใจและหันมาตามเสียงที่ได้ยิน

 

 

 

“อัตจัง//มาริโกะ

 

 

 

 

...............................................................................................................

 

 

 

ฟู้ว ถอนหายใจรัวๆ และแล้วก็จบไปอีกตอน 

 

สองคนนั้นจะทำยังไงนะ ถูกเห็นเข้าซะแล้ว

 

 

ขอบคุณที่อ่านกันอยู่นะค่ะ

 

ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างเลย แต่ก็แต่งเสร็จมาอัพอีกตอนจนได้ 

 

แต่ไม่รู้จะสั้นไปป่าว

Share this post


Link to post
Share on other sites

เนี้ยงบอกไปเลยว่ารักยูจัง

อ๊ากกกก!!! ค้างอีกแล้ว ><!

Share this post


Link to post
Share on other sites

อ้ากกก

ถูกเห็นเข้าซะแล้ว แหม่

มัวแต่ร่ำลากัน เลยไม่ได้ไปไหนเลย 555

 

จะทำยังไงต่อไปละเนี่ย ยูจัง เนี้ยงๆ

:P  :P  :P

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now