[Fic] Vampire and Forbidden love. <KOJIYUU> : The End [14/12/13]

194 posts in this topic

[attachment=9658:image.jpg]
Kojima Haruna x Oshima Yuko

[attachment=9659:image.jpg]
Matsui Jurina x Matsui Rena


[attachment=9660:image.jpg]
Takahashi Minami x Maeda Atsuko

[attachment=9661:image.jpg]
Kashiwagi Yuki x Watanabe Mayu

INTRO. --> First found
............
มีแต่ความมืดมิด.....
แม้จะมีแสงไฟสว่างไสวเพียงใด......
แต่สำหรับฉันแล้วมันมีแต่ความมืดมิด......
นี่สินะที่เรียกได้ว่า...พระเจ้านั้นรักฉันมากกว่าใคร.....
เพราะฉันนั้น......ไม่มีวันตาย......

ร่างๆหนึ่งยืนคิดเรื่องราวเกี่ยวกับตัวเองอยู่บนดาดฟ้าของตึกร้างแห่งหนึ่ง
เธอเฝ้าคิดอยู่เสมอว่าเธอนั้นมีชีวิตอยู่มาจนถึงทุกวันนี้เพื่ออะไร ? ไม่สิ ! เธอไม่มีชีวิต
เธอแค่มีตัวตนอยู่อย่างเดียวดาย เธอคิดว่าเธอโดดเดี่ยวอย่างนี้มาหลายปี มีวิถีชีวิตและใช้ชีวิตที่ไร้ซึ่งลมหายใจอยู่อย่างนี้มานานซ้ำๆซากๆ เธอต้องการใครสักคนที่จะทำให้เธอเลิกคิดว่าตัวเองนั้นอยู่เพียงลำพังบนโลกใบนี้....

"ปล่อยนะไอ้พวกบ้า !! ไอ้พวกหื่นกาม !!" เสียงที่ชวนแสบแก้วหูดังมาจากช่องแคบของซอกตึก ไม่รู้ว่าเพราะหูของเธอมีประสาทสัมผัสที่ดีหรือเพราะเสียงนั้นมันดังมากกันแน่ที่ทำให้เธอได้ยินเสียงนั้น
"อย่ามายุ่งกับฉันนะ !!!" เสียงนั้นดังมาเรื่อยๆพร้อมคำต่อว่าต่างๆนาๆ ปกติเมื่อเธอได้พบกับเหตุการณ์แบบนี้แล้วียงเธอจะหนีให้มันพ้นๆจากสถานที่นั้นซะ แต่ไม่รู้ว่าอะไรดลบันดาลให้เธอนั้นลงไปดูเหตุการณ์นี้ อยู่ห่างๆ

"นี่น้องสาว ! เธอผิดเองนะที่มาเดินแถวนี้คนเดียวดึกๆดื่นๆ ฮ่าๆๆ" ชายน่าตาหื่นกามมีรูปร่างใหญ่และสูงคนนึงพูดขึ้น
"ใช่แล้วล่ะๆ ช่วยไม่ได้นะที่จะต้องโดน...." ชายอีกคนที่มีน่าตาหื่นกามไม่ต่างกับคนแรกพูดแทรกขึ้นและเว้นช่วงให้เพื่อนอีกคนพูดต่อ
"ฉุดไงล่ะ !!! ฮ่าาๆๆ" ชายคนสุดท้ายที่ดูดีที่สุดในกลุ่มพูดขึ้นมาพร้อมทำน่าหื่นอย่างสุดๆใน 48 โลก
หญิงสาวผู้ที่โดนเหล่าชายสามหน่อนั้นรุมล้อมไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากตะโกนด่า ซึ่งเหมือนกับว่าพวกมันหูหนวกซะอย่างนั้น

และร่างๆหนึ่งก็ค่อยๆเยื่องออกมาจากมุมมืดทำให้กลุ่มคนที่สนใจในการ(กำลังจะ)ทำมิดีมิร้าย ให้เหลียวหลังมามอง
ร่างๆนั้นคือหญิงสาวร่างค่อนข้างเล็กที่เมื่อกี้ยืนคิดเรื่องราวต่างๆอยู่บนดาดฟ้านั่นเอง

"พวกแกมาทำอะไรกัน หนวกหูชะมัด ?!" เธอถามขึ้นมาหน้านิ่งและน้ำเสียงเรียบเฉย
"อ๊ะๆ พวกพี่ว่าจะพาน้องสาวคนสวยคนนี้ไปนอนเล่นบนสรวงสวรรค์น่ะจ่ะ" ชายร่างสูงพูด
"แต่ถ้าน้องจะไปด้วยอีกคนพี่ก็ไม่ว่านะจ๊ะ ฮ่าๆๆ"ชายดูดีหน้าหื่น 48 โลกพูดขึ้น
"ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น" เธอพูดด้วยหน้านิ่งๆและกำลังจะหันหลังหนีก็มีเสียงๆหนึ่งร้องขึ้นทำให้เธอถึงกับชะงัก
"เดี๋ยว ! ช่วยฉันด้วย" หญิงสาวคนที่เป็นเหยื่อร้องขึ้นขอความช่วยเหลือเธอ
"ห๊ะ !! นี่เธอขอความช่วยเหลือจากยัยเตี้ยนี่นะหรอ !?" ชายอีกคนที่เงียบมานานพูดบ้าง
"เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ !?" เธอมายืนต่อหน้าชายที่กล่าวเมื่อครู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้และพูดขึ้นอีกรอบด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวกว่าเดิม
"ก็เธอน่ะมันเตี้ยดูอ่อนแอซะขนาดนี้จะช่วยเหลือใครได้ !?" เมื่อชายพูดจบเธอก็อยู่นิ่งเหมือนรูปปั้นสักครู่ และทุกอย่างก็เกิดอย่างรวดเร็ว ร่างของชายทั้ง 3 โดนแรงกระแทกจากสิ่งใดสิ่งหนึ่งในเวลาแค่ไม่กี่วินาที และแน่นอนว่าสิ่งที่กระแทกร่างของชายทั้ง 3 คือตัวเธอ จนกระทั่งทำให้พวกมันพากันหนีไม่หมดและเหลือร่างๆหนึ่งนั่งแน่นิ่งกับสิ่งทค่เกิดขึ้น หญิงผู้เคราะห์ร้ายที่เกือบได้เสียสาวให้พวกหื่น 3 คนนั้น
"ไม่เป็นไรสินะ..."เธอพูดพร้อมทำหน้านิ่งและกำลังจะเดินหนีไป
"อ๊ะ...เดี๋ยวสิ ฉันโคจิมะ ฮารูนะ แล้วเธอชื่ออะไร ?" หญิงสาวที่เงียบมานานบอกชื่อตนเองก่อนจะถามชื่ออีกฝ่ายตามมารยาท
"ชื่อของฉันน่ะหรอ ? ฉันไม่จำเป็นต้องบอกเธอหรอก"เธอหันหน้ากลับมามองทางฮารูนะพร้อมพูดน่านิ่งเสียงเรียบเช่นเคย
"ทำไมล่ะ ? เธอช่วยฉันไว้นะ ฉันอยากทำความรู้จักกับเธอไว้น่ะ" ฮารูนะถามด้วยหน้างงๆ
"อยากรู้จักฉันงั้นหรอ ?" หญิงสาวที่ไม่ยอมบอกนามตนเองมายืนอยู่ตรงหน้าฮารูนะตอนไหนไม่รู้ และก้มหน้าลงเข้าใกล้ฮารูนะ
"อะ...อือ" ด้วยระยะความใกล้ของใบหน้าทั้งสองทำให้ฮารูนะเกิดอาการอายๆเขินๆอย่างบอกไม่ถูก
"ชื่อของฉันน่ะคือ....โอชิมะ ยูโกะ" หญิงสาวยิ้มออกมาทำให้เห็นเขี้ยวแหลมๆของเธอ
.....................TBC......................

ฟิคเรื่องแรกที่ลง -0-
สาธุขอให้อ่านรู้เรื่อง // ให้มีคนอ่านก่อนเถอะ 5555
ผิดพลาดเยอะหน่อยนะ ต้องขอโทษด้วยนะคับแหม๋ ~

Share this post


Link to post
Share on other sites

กรี๊ดดด แวมไพร์!!! ชอบจังแนวนี้ KojiYuu ! ลุงหล่อเชียวว >___<

รอๆๆ รอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆนะไรท์เตออร์ \(^o^)/

Share this post


Link to post
Share on other sites

กรี๊ดดด แวมไพร์!!! ชอบจังแนวนี้ KojiYuu ! ลุงหล่อเชียวว >___<
รอๆๆ รอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆนะไรท์เตออร์ \(^o^)/


เย้ๆ มีคนอ่าน -^- ถ้ามีคนติดตามต่อแน่นอนคับผม
ถ้าครูไม่สอนและไม่สั่ง(การบ้าน)พรุ่งนี้ต่อแน่นอน ปักธง !!
# . แต้งอ่านจ้าา ^^

Share this post


Link to post
Share on other sites

อ่านรู้เรื่อง และมีคนอ่านแน่นอน ^^ อย่างน้อยก็เราคนหนึ่ง

มาต่อด้วยนะ รออยู่ 555

 

รักโคจิยูที่สุด ><

Share this post


Link to post
Share on other sites

อ่านรู้เรื่อง และมีคนอ่านแน่นอน ^^ อย่างน้อยก็เราคนหนึ่ง
มาต่อด้วยนะ รออยู่ 555
 
รักโคจิยูที่สุด ><


ทำตามความระสงค์แน่นอนคับๆ เราก็อยากแต่งต่อ และรัก โคจิยู เหมือนกัน ><'
// คือไม่ได้ไว้พอตเรื่องไว้เลยนะ -0- ไม่ตันให้มันรู้ไป 55555
# . แต้งอ่านจ้าา ^^

Share this post


Link to post
Share on other sites

แล้วยูโกะก็กัดคอเนี้ยง แล้วฉุด!!!

//แล้วก็กลายเป็นฟิคโพดสั้นในบัดดล

Share this post


Link to post
Share on other sites

แล้วยูโกะก็กัดคอเนี้ยง แล้วฉุด!!!
//แล้วก็กลายเป็นฟิคโพดสั้นในบัดดล


ไม่แน่นะคับแหม๋ ~
ต้องรอดูกันต่อไป...~ -^-

Share this post


Link to post
Share on other sites

รออ่านต่อนนะค่ะ 

 

ดีจังช่วงนี้มีคนแต่งโคจิยูเรื่อยๆ

Share this post


Link to post
Share on other sites

รออ่านต่อนนะค่ะ 
 
ดีจังช่วงนี้มีคนแต่งโคจิยูเรื่อยๆ


เย็นนี้ต่อแน่นอนคับผมๆ
ก็เพราะไม่มีใครแต่ง เราเลยแต่งเองนี่แหละ ฮ่ะๆๆ

# . แต้งอ่านจ้าาๆ ^^

Share this post


Link to post
Share on other sites
เขินแทนเนี้ยงๆ ตาลุงแวมไพร์ซินะ รออ่านต่อค่ะ ^^

Share this post


Link to post
Share on other sites

เขินแทนเนี้ยงๆ ตาลุงแวมไพร์ซินะ รออ่านต่อค่ะ ^^


ฮ่ะๆ ได้อ่านแน่ๆคับผม จะไม่ให้รอนานคับๆ

# . แต้งอ่านจ้าาๆ ^^

Share this post


Link to post
Share on other sites
Chapter 2. --> feel

"ชื่อของฉันคือ...โอชิมะ ยูโกะ"
"โอชิมะ...ยูโกะ" ฮารูนะทวนคำพูดของฝ่ายตรงข้ามอีกครั้ง
"ว่าแต่โอชิมะซังมาทำอะไรในที่แบบนี้คนเดียวดึกๆดื่นๆล่ะ ?" ฮารูนะถามด้วยความสงสัย
"ฉัน...ก็ไม่รู้สินะ" ยูโกะเปลี่ยนหน้ายิ้มกลายเป็นหน้านิ่งเหมือนเคย
"เอ๋...!?" ฮารูนะร้องออกมาด้วยความตกใจและมึนงง เธอเริ่มคิดว่าหญิงตรงหน้านั้นมีความคิดเหมือนคนปรกติหรือไม่ เป็นใครก็ต้องคิดเหมือนเธอเพราะไม่รู้ว่าตัวทำอะไรอยู่นี่มันเกินไปมั้ย ?!
"อ่าา งั้นบ้านของโอชิมะซังอยู่ไหนหรอ ? ฉันจะได้ไปส่ง ?" ฮารูนะพึ่งรู้ตัวว่านี่ก็ดึกมากแล้วควรได้เวลากลับบ้านแล้ว แต่ก็เป็นห่วงอีกฝ่ายทั้งๆที่เมื่อกี้เค้าเป็นคนช่วยเธอจากพวก 3 หน่อนั่น
"ฉันว่า...ฉันควรไปส่งเธอมากกว่านะ ถ้าประมวลจากเหตุการณ์เมื่อกี้แล้ว" ยูโกะพูดพร้อมเดินนำหน้าฮารูนะไปเหมือนคนรู้ทาง
"ฮ่ะๆ นั่นสินะ งั้นก็เดินไปด้วยกันคงดีกว่าเนอะ " ฮารูนะพูดแล้วยิ้มแห้งๆแก้เขิน
ทั้ง 2 เดินมาพร้อมกับความเงียบเปรียบเสมือนป่าช้าพกพา และ 1 ในนั้นก็เปิดประเด็นสนทนาทำลายความเงียบ
"โอชิมะซัง ยังไม่ตอบฉันเลยนะว่าบ้านอยู่ไหน ?"
"อยู่แถวนี้แหละ" ยูโกะตอบเสียงเฉยชาๆตามสไตล์ของเธอ เธอคิดว่าตอบไปแบบนั้นคงดีกว่าบอกความจริงไปและคงจะทำให้อีกฝ่ายไม่ต้องสงสัยอะไรมากมาย เพราะความจริงแล้วเธอไม่มีบ้านเหมือนผู้คนธรรมดาหรอก ก็เธอไม่ใช่คนธรรมดานี่สิ....
"แล้วเธอมาทำอะไรดึกๆดื่นๆแถวนั้น ?" ถึงคราวยูโกะถามบ้าง
"คือ ฉันไปเยี่ยมพ่อกับแม่ฉันที่ต่างจังหวัดแล้วรถเกิดเสียด้วยฉันเป็นคนขี้เกียจรอและไม่ชอบอยู่เฉยๆ ก็เลยตัดสินใจเดินมา แล้วทางเข้าตัวเมืองที่เร็วที่สุดก็คือตั้งผ่านตึกร้างนั่นใช่ป่ะล่ะ ?" ฮารูนะอธิบายพร้อมประโยคที่เหมือนจะแก้ตัว
"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง" ยูโกะตอบทั้งๆที่ตานั้นไม่ได้มองหน้าคู่สนทนาเลย
เดินมาสักพักทั้ง 2 ก็มาหยุดที่หน้าหอพักแห่งหนึ่งในตัวเมือง ไม่สิต้องเรียกว่าคอนโดต่างหากเพราะมันค่อนข้างใหญ่และดูหรูหราพอสมควร
"ให้ขึ้นไปส่งมั้ย ?" ยูโกะตามด้วยน้ำเสียงที่เหมือนเป็นห่วง
"ไม่เป็นไรหรอก ยูจังนั่นแหละกลับบ้านคนเดียวมันอันตรายนะ ค้างที่นี่ก่อนเถอะ" ฮารูนะพูดด้วยความเป็นห่วงและเธอได้เผลอพูดคำที่พึ่งเจอกันไม่ถึงครึ่งวันยังไม่ควรพูด
"ไม่เป็นหรอก ฉันกลับได้บ้านฉันอยู่ใกล้ๆนี่แหละ ว่าแต่...เมื่อกี้เรียกฉันว่าอะไรนะ ?" ยูโกะตอบและทำหน้าเหมือนกำลังอมยิ้มอยู่
"ก็....ยูจังไง อ๊ะ ! ขอโทษนะฉันไม่ควรเรียกชื่อที่สนิทสนมขนาดนั้นเลย" ฮารูนะพูดแล้วโค้งตัวเชิงขอโทษหลายครั้ง
"ฮ่ะๆ ไม่เป็นไรๆ ไม่มีใครเรียกชื่อฉันมานานมากแล้วแม้แต่คำว่า...โอชิมะด้วย" ดวงตาของยูโกะนั้นดูเศร้าลงมาก
"เอ๋...!?"
"ฮ่ะๆ นี่ก็ดึกมากแล้วเธอขึ้นห้องไปเถอะ"
ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะถาม อีกคนก็ตัดบทก่อน
"อือ...จ่ะ" ฮารูนะตอบแล้วก็ก้าวท้าวเข้าไปในคอนโด เธอรู้สึกเสียดายที่จะได้จากคนตัวเล็กแล้ว เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงรู้สึกเช่นนั้น
"เราจะได้เจอกันอีกมั้ย ยูจัง ?" เธอหันกลับมาแล้วถามอีกคนด้วยเสียงที่เศร้าสร้อย
"........." ยูโกะไม่พูดอะไร แล้วเธอก็ยิ้มขึ้นมา "ถ้าเธอคิดที่อยากจะเจอฉันจริงๆเมื่อไหร่ ขอให้เธอจำไว้ว่าฉันจะมาปรากฎตัวต่อหน้าเธออย่างแน่นอน"
"เธอพูดแล้วนะ" ฮารูนะเปลี่ยนอารมณ์จากความเศร้าเมื่อครู่เป็นอารมณ์ดีเหมือนเด็กได้อมยิ้ม
"ฉันสัญญา" ยูโกะยิ้มอย่างอ่อนโยนให้อีกคน
"ยูจัง คืนนี้ฝันดีนะ" ฮารูนะบอกแล้วหันหลังย้ำท้าวเข้าไปในคอนโดอย่างรวดเร็วเพราะตอนนี้หน้าของเธอแดงด้วยความเขินอายอย่างเห็นได้ชัด

'ฮ่ะๆ บางทีชีวิต'แวมไพร์'อย่างฉันอาจไม่เดียวดายอีกต่อไปแล้วแหละ นี่เป็นเพราะเธอนะ โคจิมะ ฮารูนะ' ยูโกะคิดในใจและร่างของเธอก็หายไปจากที่ๆเธอยืนอยู่...

---ห้อง 408---
'อ่าาา ถึงห้องสักทีเกือบไปแล้วมั้ยหล่ะวันนี้' ฮารูนะเข้ามาในห้องแล้วเดินตรงมาที่เตียงอย่างไม่ลังเลพร้อมลงตัวนอนลงด้วยความเหนื่อยล้ากับการใช้เสียงด่าพวก 3 หน่อ
'โอชิมะ ยูโกะ...ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าไม่อยากจากเธอไปไหน อยากจะคุยกับเธอให้มากกว่านี้ อยากรู้จักเธอให้มากกว่านี้ เพราะอะไรกันนะ ? ความรู้สึกไม่เหมือนคนอื่นๆเลย' ระหว่างที่คิดอะไรอยู่นานสองนานเธอก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างจ้องมองเธออยู่ ที่จริงแล้วเธอรู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวตั้งแต่ขึ้นบันไดมาแล้วแหละ และสายตาเจ้ากรรมก็มองไปทางระเบียงของห้องก็เห็นเงาดำๆเหมือนคนอยู่หลังผ้าม่าน ใจหนึ่งก็อยากจะออกไปดูให้รู้แล้วรู้รอดว่าใครอีกใจหนึ่งก็กลัวว่าจะเป็นสิ่งเหนือธรรมชาติ ซึ่งเธอเป็นคนที่กลัวเรื่องแบบนี้มากๆ แต่แล้วเงาดำนั้นก็หายไปอาจเพราะเห็นว่าฮารูนะรู้สึกตัวแล้วว่าเขาอยู่ตรงนั้น
''อ่าาาา นี่มันวันอะไรเนี่ย ทำไมฉันต้องเจอแต่อะไรน่ากลัวๆด้วยเนี่ย'' เหมือนกับว่าเธอบ่นให้กับพระเจ้าที่กลั่นแกล้งเธอ เธอไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากนอนคลุมโปงรอให้ฟ้าสาง และก็เผลอหลับลงไปในที่สุด...~

'ฮ่ะๆ ขี้กลัวจริงๆเลยนะ' ความคิดของคนที่เป็นเจ้าของเงาดำที่ระเบียงห้อง 408 นั่นไม่ใช่ใครที่ไหน เค้าคือคนที่ฮารูนะกำลังคิดนู่นคิดนี่เกี่ยวกับเค้าอยู่นั่นเอง โอชิมะ ยูโกะ
'เท่านี้ก็หายห่วง' ยูโกะยืนกอดอกอยู่บนหลังคาบ้านที่สามารถมองมาตรงกับห้องของฮารูนะเป๊ะๆ
"ปึ๊ก !!" อยู่ๆก็มีธนูทำด้วยเงินแท้ลอยมาทางยูโกะแต่โชคดีที่เธอหลบทันไม่งั้นเธออาจได้นอนเดี้ยงบนหลังคาแล้วรอแดดเผาตายเผาตายแน่ๆ สายตามองไปทางที่ธนูนั้นลอยมาก็เห็นเป็นร่างๆหนึ่งๆยืนบนที่ๆสูงกว่าเธอ ในมือขวาถือคันธนู ที่ไหล่มีสายสะพายลูกธนูจำนวนหนึ่งซึ่งทำด้วยเงินแท้ทุกอัน ไม่ต้องถามก็รู้ว่าคนๆนั้นมีนามบัตรว่า แวมไพร์ฮันเตอร์....~


...........................TBC............................
อัพแล้วจ้าาๆ *0*
ตอนนี้เป็นแง่งๆไงไม่รู้ -0-
ภาวนาให้อ่านรู้เรื่อง -/\- // แวมไพร์ฮันเตอร์เอาเป็นใครดีอ่าา ตัน -*-
# . ขอบคุณทุกคนที่อ่านและติดตามนะคับๆ */\*

Share this post


Link to post
Share on other sites

ไม่รู้ทำไม พอบอกแวมไพร์ฮันเตอร์ดันนึกถึงจูรินะซะงั้น

Share this post


Link to post
Share on other sites

ไม่รู้ทำไม พอบอกแวมไพร์ฮันเตอร์ดันนึกถึงจูรินะซะงั้น


เอาตามนี้เลยล่ะกัน // ป๊าปปป โดนตบจะแต่งทำไมไม่ว่างพอตตัวเรื่องไว้ก่อน

#.แต้งอ่านขอรับนายท่านนน ~ -/\-

Share this post


Link to post
Share on other sites

สู้ สู้ รออ่าน  :lol:

ขออัตสึมินะแถมได้ไหมน้าาาาาาา #หงิง หงิง

Share this post


Link to post
Share on other sites

สู้ สู้ รออ่าน  :lol:
ขออัตสึมินะแถมได้ไหมน้าาาาาาา #หงิง หงิง


จะลองหาวิธีสอดแทรกนะคับ 5555
#.แต้งอ่านคับท่านน -/\-

Share this post


Link to post
Share on other sites

ว้าว!!สนุกเลยสิเรื่องแบบนี้ ลุงมีเขี้ยวที่บาวกว่าเดิมคงน่ารักน่าดู=v=)

แวมไพร์ฮันเตอร์ผู้นั้นคือ...ใครหว่า...

ปล.ขอมายูกิเบิ้ลอิ อัตสึมินะค่ะ//โดนตบเนื่องจากขอเยอะไป=)3=

Share this post


Link to post
Share on other sites

ว้าว!!สนุกเลยสิเรื่องแบบนี้ ลุงมีเขี้ยวที่บาวกว่าเดิมคงน่ารักน่าดู=v=)
แวมไพร์ฮันเตอร์ผู้นั้นคือ...ใครหว่า...
ปล.ขอมายูกิเบิ้ลอิ อัตสึมินะค่ะ//โดนตบเนื่องจากขอเยอะไป=)3=


ตอนต่อไปรู้แน่นอนคับๆ
เบิ้ลอิ อัตสึมินะ มีแน่นอนคับผมๆ แต่มายูกินี่พยายามหาที่สอดแสรกอยู่น่ะ ฮ่ะๆ // โดนตบ เค้าขอก็ทำให้เค้าสิ !!
#. แต้งอ่านนะคับผมๆ -/\-

Share this post


Link to post
Share on other sites

โอ้ แฟนตาซี จะมาคอยอ่านค่ะ^^


ค้าบบผมๆ ^^
#. แต้งอ่านจ้าๆ ~

Share this post


Link to post
Share on other sites

คู่โคจิยูต้องคั่นกลางด้วยมาริโกะซามะ

//ป๊าบบ โดนตบ

เป็นจูรินะก็ดีนะคะ หุหุ

Share this post


Link to post
Share on other sites

คู่โคจิยูต้องคั่นกลางด้วยมาริโกะซามะ
//ป๊าบบ โดนตบ
เป็นจูรินะก็ดีนะคะ หุหุ


ฮ่ะๆ ตอนแรกก็จะเอางั้นแหละ แต่ไม่อยากแต่งให้มีการแก่งแย่งกัน // รักสงบ ~ หรือขี้เกียจ !?!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Chapter 3. --> Good Day

ท้องฟ้าที่มืดมิดเพราะอยู่ในเวลากลางคืน ซึ่งเป็นเวลาพักผ่อนของหลายๆคน แต่ในเมืองๆหนึ่งมีร่าง 2 ร่างยืนอยู่บนพื้นที่ๆสูงบนหลังคาบ้าน และมีตัวบ้านอีกหลังหนึ่งเป็นตัวคั่นระหว่างทั้งสอง

"ปีศาจต้อง...กำจัด" หญิงสาวรูปร่างสมส่วนเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเหมือนคนที่ละเมอหรือไม่มีสติ
"ปีศาจงั้นหรอ ?" ยูโกะพูดด้วยน้ำเสียงมึนงง
"แกมันเป็นตัวอันตราย พวกแกมันเป็นปีศาจ !!" อยู่ๆเธอก็ตะคอกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงโมโหหนัก
ยูโกะเงียบไปสักพักแล้วพูดขึ้นมาว่า "โกรธแค้นงั้นหรอ ?" เธอเว้นช่วงแล้วพูดต่ออีก "ความรู้สึกโกรธแค้นแบบนั้นไม่ใช่สมบัติของพวกที่ทำความดีที่ฆ่าเหล่าปีศาจเพื่อช่วยสังคมมนุษย์หรอกนะ"
"ไม่จำเป็น !! ขอแค่ได้กำจัดสิ่งชั่วร้ายอย่างพวกแก ไม่ว่าจะมีความรู้สึกแบบไหนก็ไม่สำคัญ !!" หญิงสาวยังเถียงต่อ
"นั่นมันก็เรื่องของเธอ แต่ตอนนี้ฉันขอตัวล่ะนะ" ยูโกะพูดพร้อมทำท่าจะหนีไปด้วยความเร็วที่เธอใช้มันทุกครั้ง
"เดี๋ยวสิ !! จะหนีไปง่ายๆอย่างนี้น่ะหรอ !?" เธอทำท่าจะยิงธนูเงิน
"เหอะ ของแบบนั้นน่ะ ฉันไม่สนหรอก" ยูโกะพูดแล้วกระโจนตัวออกจากที่นั่นไปทันที และก็ตามมาด้วยลูกธนูเงินที่ไล่หลังเธอแต่มันไม่มาสามารถทำอะไรกับแวมไพร์อย่างเธอได้เลยแม้แต่น้อย จนเธอออกมาจากที่นั่นด้วยระยะทางที่ฝ่ายตรงข้ามไม่สามารถมองเห็นเธอได้
"จริงๆ ฉันไม่คิดจะหนีหรอกนะ แต่ถ้าคนๆนั้นตื่นขึ้นมาแล้วได้เห็นอะไรแบบนี้ ฉันกลัว...นี่ฉันกลัวอะไรเนี่ย" ยูโกะสถบกับตัวเองเบาด้วยความไม่เข้าใจ

อีกด้านนึงฝั่งแวมไพร์ฮันเตอร์สาว
"ฉันจะต้องจัดการแกให้ได้ ตระกูลของแกได้ทำลายชีวิตของฉัน แกต้องชดใช้ด้วยชีวิตของแก โอชิมะ ยูโกะ" ฮันเตอร์สาวพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเจ็บใจและโกรธแค้น



"ฮ้าววว~ เช้าแล้วหรอเนี่ย" หญิงสาวร่างสูงบ่นอุบอิบกับตัวเองเบาๆบนเตียงนอนพร้อมกับกรอกสายตามองไปที่นาฬิกา มันบอกเวลาว่าตอนนี้ก็เกือบจะเที่ยงแล้ว
"อ่าาา นี่ฉันตื่นสายขนาดนี้เลยหรอเนี่ย" ดีนะที่วันนี้เธอไม่มีเรียน ฮารูนะเป็นนักศึกษาปีสุดท้ายแล้วแถมคณะที่เธอเรียนก็มีเรียนแค่ไม่กี่วันเองในหนึ่งสัปดาห์ เธอเดินตรงไปที่ครัวของเธอพร้อมเปิดตู้เย็นดูว่ามีอะไรพอที่จะให้เธอยังชีพได้บ้าง
"โว๊ะๆ นี้มันตู้เย็นร้างหรอเนี่ย ฉันต้องออกไปซื้อของมาไว้อีกแล้วหรอเนี่ย" ฮารูนะสถบกับตัวเองก่อนจะเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวออกไปซื้ออะไรกิน


วันนี้เป็นวันที่อากาศดีแดดก็ไม่ร้อนมากแถมรถก็ไม่เยอะเหมือนเคย อาจเป็นเพราะมหาลัยหลายแห่งก็ปิดเทอมไปแล้ว ระหว่างที่เธอเดินไปซื้อของใจของเธอก็ได้คิดถึงแต่เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ เธออยากจะรู้ว่าตอนนี้ผู้หญิงที่ชื่อ โอชิมะ ยูโกะนั้นกำลังทำอะไร เค้ายังจะจำเธอได้มั้ย เค้าจะคิดถึงเธอเหมือนที่เธอคิดถึงเค้ารึป่าว เธอเริ่มรู้สึกอยากจะเจอยูโกะซะแล้วสิ
"ตุ้บ !!" เสียงบางสิ่งที่เหมือนมีของหล่นลงมาจากที่สูงดังมาจากด้านหลังเธอ
"อ๊ะ !! ยูจัง" ฮารูนะตกใจและเรียกชื่ออีกคนออกมาเมื่อเธอเจอคนที่เธอพึ่งคิดถึงเมื่อกี้นี้
"มาได้ไงเนี่ย ?" ฮารูนะที่ยังงงกับการปรากฎตัวของอีกคนที่เหลือเชื่อ
"ก็เธออยากเจอฉันไม่ใช่หรอ ? ฉันก็ทำตามสัญญาไง" ยูโกะตอบหน้านิ่งเหมือนไม่ได้คิดอะไร แต่อีกคนคิดไปไกลแล้ววว~
"เธอรู้ได้ไงว่าฉันอยากเจอเธอ ?" ฮารูนะหน้าเริ่มขึ้นสีพร้อมเบือนหน้าหนี
"ก็ความรู้สึกไงล่ะ"
"เอ๋ !?" เอ๋อ....เอ๋อสิกับคำตอบ ฮารูนะเริ่มทวีคูณความงงขึ้นเรื่อยๆ
"ฮ่ะๆ นี่เธอจะไปซื้อของที่ซูเปอร์สินะ เดี๋ยวฉันไปถือของช่วย" ยูโกะตัดบทเพื่อไม่ให้อีกคนถามต่อ
"อ๊ะ จ่ะๆ" ผ่านไปไม่กี่นาทีทั้งสองก็มาอยู่ในซูเปอร์เย็นๆนี่แล้ว
"ยูจังงง~ ตกลงบ้านของยูจังอยู่ไหนหรอ ?"
"จะรู้ไปทำไม ?" ยูโกะตอบเสียงเรียบ
"ก็ฉันอยากเจอเธอ ฉันจะได้ไปหาไง" ฮารูนะพูดพร้อมเบือนหน้าแดงๆหนี แล้วทำเป็นเลือกของ
"ไม่จำเป็นหรอก ฉันบอกแล้วไงถ้าเธออยากเจอฉัน ฉันจะมาหาเธอเอง"
"ว่าแต่เธอ ไม่มีเพื่อนเที่ยวเพื่อนช้อปเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆหรอกหรอ" ยูโกะถามบ้าง
"ฉันมีเพื่อนสนิทอยู่ 1 คน แต่เราอยู่คนคณะกันเวลาพวกเราไม่ค่อยตรงกันก็เลย ไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนด้วยกันน่ะ" ฮารูนะพูดพร้อมหยิบอาหารสำเร็จรูปขึ้นมาใส่ตระกร้าแบบไม่เกรงใจคนถือเลย
"เธอจะซื้อไว้กินทั้งปีเลยรึไง ?" ยูโกะถามเพราะในตระกร้าก็แทบจะไม่มีที่วางแล้ว
"ก็เอาเผื่อไว้ก่อนจะได้ไม่ต้องออกมาหลายรอบ" ฮารูนะนึกอะไรได้แล้วพูดขึ้นว่า "อ๊ะ ! ไม่ดีกว่าเอาออกๆ"
"อ้าว ทำไมล่ะ ?"
"ก็จะได้ออกมาซื้อบ่อยๆไง ถ้ามากับยูจังนะ ไม่สิต้องมากับยูจังต่างหาก"ฮารูนะพูดเหมือนเด็กเอาแต่ใจ
"ทำไมต้องเป็นฉันล่ะ !?" น้ำเสียงเรียบนิ่งของยูโกะเปลี่ยนไป
"ก็เพราะยูจังเป็นคนที่ฉันอยากมาด้วย อยากอยู่ด้วย อยากใช้ชีวิตด้วยไงล่ะ" ฮารูนะพูดแล้วยิ้มออกมาพร้อมหน้าที่เริ่มขึ้นสีเพื่อแสดงว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นเป็นความจริงจากใจ
"อะ...อือ ก็ได้ๆ" ยูโกะตอบตะกุกตะกัก เธอรู้สึกถึงความร้อนที่ใบหน้าแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แถมเธอเริ่มรู้สึกว่าหัวใจของเธอกลับมาเต้นอีกครั้ง เพราะเธอจริงๆนะ โคจิมะ ฮารูนะ...


หลังจากที่คนที่สูงกว่าเลือกของอยู่นานสองนานก็ได้เวลาจ่ายบิล และเดินทางกลับบ้าน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ฮารูนะไม่อยากให้มันมาถึงเลย แต่เธอต้องลืมเรื่องนั้นไปก่อน เพราะเธอรู้สึกว่ามีคนตามพวกเธอมา
"นี่ยูจัง รู้สึกเหมือนมีใครตามเรามามั้ย ?" ฮารูนะถามอีกคนว่ารู้สึกเหมือนกันมั้ย
"ไม่นี่นา ไม่มีอะไรหรอกรีบกลับเถอะเดี๋ยวฉันไปส่ง" จริงๆแล้วเธอรู้ทั้งรู้ว่ามีใครตามมาแต่เธอไม่บอกจะเป็นอะไรที่ดีกว่า
"อ่า จ่ะๆ" ฮารูนะตอบและยิ้มออกมา ทำให้ยูโกะต้องเบือนหน้าหนี ทำไมเวลาผู้หญิงคนนี้ยิ้มให้เธอทีไร เธอต้องรู้สึกถึงความร้อนที่ใบหน้าตลอดเลย

"เดี๋ยวฉันเอาของขึ้นไปส่งให้ล่ะกัน" เมื่อมาถึงหน้าคอนโดยูโกะก็เอ่ยบอกฮารูนะเพราะดูจากของที่ซื้อมาแล้ว จะให้ถือขึ้นไคนเดียวคงจะยาก
"อ่าจ่ะๆ ขอบคุณมากเลยนะ" ฮารูนะบอกพร้อมนำทางอีกคนขึ้นไปข้างบน
"ยูจัง เข้ามาก่อนสิ" ฮารูนะเอ่ยชวนให้อีกคนเข้าไปในห้องก่อน
"ไม่หรอก ฉันมีธุระต้องรีบไปทำหน่ะ" ยูโกะเอ่ยเป็นเชิงปฏิเสธ
"อ่ออๆ จ่ะๆ" ฮารูนะพูดด้วยน้ำเสียงเศร้านิดๆ
"ไว้วันหลังฉันจะมาล่ะกัน"
"จริงๆนะ !?" เมื่อยูโกะพูดจบฮารูนะก็ถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นดีใจอย่างรวดเร็ว
"อ่าๆ จริงสิๆ แต่วันนี้ต้องขอตัวล่ะ" ยูโกะยกมือขึ้นเหมือนจะบ๊ายบาย แล้วเดินออกไป
"จ่ะ ฉันจะรอวันนั้นนะ ยูจังง~" ฮารูนะโบอกมือขึ้นบอกลายูโกะ แล้วเมื่อมองไม่เห็นคนตัวเล็กแล้วเธอก็เข้าไปในห้องและปิดประตูซะ

"ต้องไปคุยให้รู้เรื่องแล้ว ตื้อซะจริง ฮันเตอร์ มัตสึอิ จูรินะ !" ยูโกะบ่นเบาๆระหว่างกำลังเดินไปที่ใดที่หนึ่ง...~


.................................TBC..............................
เปิดตัว !! แวมไพร์ฮันเตอร์ // ป๊าปปป ก็ตามรีเควสนั่นแหละ 55555
ไร้คำบรรยายนะคับแหม๋ ~
ให้ท่านรีดเดอร์ผู้น่ารักทั้งหลายช่วยคอมเม้นดีกว่าา *^* // ใครจะเม้นให้แก !?!

Share this post


Link to post
Share on other sites

จูรินะ กรี๊ดดด!! //ชูป้ายไฟ

จะมีเรนะโผล่มาด้วยไหมคะ

ann48 likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now