Sign in to follow this  
Followers 0

[Fiction] Atsumina ประธานตัวเล็ก กับ นางเอกสุดสวย Special 3 ค่ะ

240 posts in this topic

เราออยากอัพอยู่นะคะ แต่เราทำไม่เป็นอ

ด้วยความอยากสนับสนุนไรต์เต็มที่ มาบอกจร้า ไม่รู้คือกันว่าจะใช้ได้รึป่าว ฮาๆ แต่เอาไปลองดูนะ

เปิดหน้า1 ขึ้นมา > ดูที่โพสแรกของไรต์ เห็นคำว่า Edit กดโลด > จะขึ้นมาให้เราแก้ไขข้อความ > กดปุ่มที่เขียนว่า Use Full Editor > แล้วก็จะมีให้ไปแก้ตรงหัวกระทู้ได้ ตรงช่องTopic Title  >  แก้เสร็จก็กด Submit.. หน่ะ

 

ปล.ใช่ได้ไม่ได้ไงบอกหน่อยน้า ^^  เป็นกำลังใจให้ไรต์   :dookdik_bun_3:

Share this post


Link to post
Share on other sites

แม้จะเคยอ่านไปแล้วรอบแต่มาอ่านอีกที่ก็ขอบอกได้เลยว่ายังฟินอยู่มากมาย ><   โอยเบาหวานจะขึ้น  :dookdik_001_mushroom:  :dookdik_001_mushroom:

ผ้าขาดไปหลายผืนแล้วนะเนี่ย  ฮาๆ ดิ้นๆๆ

หลงความเจ้าเล่ห์ของอัตจัง >//< และหลงความซึนน่าแกล้งของทากามินะสุดเลยย... ขอไปแกล้งด้วยคนได้ป่าว //  อุก! โดนอัตจังเหล่ใส่ เผ่นดีกว่า

 

มาต่อไวๆนะไรต์เตอร์รออยู่ๆ(ไม่ได้โฆษณาให้ไวไวนะ  ฮาๆ)  :dookdik_005_mushroom:  :dookdik_005_mushroom:  

Share this post


Link to post
Share on other sites

วะฮ่าา โซจังถูกสารภาพ สลบไป 2 ชั่วโมงหนออ 

ลุงเเสบจริงๆเลยนะ 55 ชอบพี่ยุยย เคร่งดี 5  :dookdik_bun_23:

Share this post


Link to post
Share on other sites

ch.8 วันหยุดของฉันกับความสุขของเรา

เช้าวันรุ่งขึ้น

minami: แสงแดดอ่อนๆได้ส่องเข้ามาในห้องของคนตัวเล็กบ่งบอกว่ารุ่งเช้าของวันใหม่ได้มาถึงแล้ว ร่างล็กขยับตัวเล็กน้อย เมื่อแสงแดดเข้ามากระทบเข้าที่หน้า ไม่นานนักร่างเล็กก็ค่อยๆลุกออกจากเตียงนอนอันแสนหนุ่มของเธอ พลางมองไปที่นาฬิกาบนหัวเตียง ซึ่งบ่งบอกว่าในขณะนี้เป็นเวลา 9 โมงเช้าแล้ว

เธอลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจเล็กน้อยแล้วไปหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่พร้อมเดินเข้าห้องน้ำไป

วันนี้เป็นวันหยุดของเธอหลังจากที่เธอทำงานหนักมาทั้งอาทิตย์ วันพรุ่งนี้เธอเองก็ต้อง เตรียมตัวก่อนที่จะเดินทางไปทะเลด้วย

 

หลังจากที่ทาคามินะอาบน้ำเสร็จแล้ว เธอก็ออกมาจากห้องน้ำ ด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวตัวใหญ่ที่ยาวลงมาถึงหน้าขา และกางเกงขาสั้นที่ใส่สบายๆ วันนี้เธอไม่ต้องออกไปไหน เธอเลยไม่ต้องแต่งตัวเรียบร้อยอะไรมากนัก

 

ตอนนี้เธอเองก็เริ่มหิวข้าวแล้วด้วย เธอเลยเดินไปที่ห้องครัวและเปิดตู้เย็นเพื่อจะทำอะไรกิน แต่ดูเหมือนว่าของในตู้เย็นตอนนี้แทบจะไม่เหลืออะไรเลยโชคยังดีที่มีไข่กับพวกผักเหลืออยู่นิดหน่อย เธอเลยตัดสินใจทำข้าวหอไข่กิน

(สงสัยวันนี้เธอต้องออกไปซื้อของมาใส่ตู้เย็นแล้วแหะ)ทาคามินะคิด

 

หลังจากที่เธอกินข้าวและล้างจานเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอจึงเดินไปเปิดทีวีดู ซึ่งตอนนี้ก็เป็นเวลา 11.10 แล้ว

ทาคามินะดูทีวี แล้วกดเปลี่ยนช่องไปเลื่อยๆจนไปเจอเข้ากับช่องหนึ่ง ที่ดูเหมือนเธอจนสนใจมากเป็นพิเศษ ซึ่งช่องรายการนั้นก็คงไม่พ้นเรื่องของอัตสึโกะ คนที่เธอกำลังคิดถึงอยู่ 'ไม่รู้ว่าป่านนี้อัตจังจะทำงานเสร็จรึยังนะ' ทาคามินะคิดในขณะที่ดูรายการ TV ด้วยความเพลิดเพลิน

 

"omoide no hotondo wa sou isshou ni tsukutta ne~~"[สายเข้า ATSUKO] ในขณะที่ทาคามินะกำลังดูทีวีอยู่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นให้เธอต้องรีบก้มลงไปดู ว่าใครโทรมาหา

ทาคามินะเห็นชื่อของคนที่โทรเข้ามาก็ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ แล้วรีบกดรับสายอีกคนทันที

[ว่าไงค่ะ] ทาคามินะพูด

[มินามิ เปิดประตูให้หน่อยค่ะ]อัตสึโกะพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง แต่มันทำให้ทาคามินะตกใจจนเกือบทำโทรศัพท์หลุดมือ ก็อัตสึโกะรู้ได้ยังไงว่าเธออยู่ที่นี้น่ะ เธอจำได้ว่ายังไม่เคยบอกอัตสึโกะเลยนิ

[ฮัลโหล มินามิค่ะ ได้ยินไหมค่ะ] อัตสึโกะพูดขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นปลายสายเงียบไป ความจริงแล้วเธอทำงานเสร็จก็เข้าไปหาทาคามินะที่บริษัท แต่ยุยบอกว่าวันนี้ทาคามินะหยุดนะซิ เธอเลยขอที่อยู่ของอีกคนแล้วอ้างกับยุยว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย ยุยเลยยอมให้ที่อยู่กับเลขห้องอีกคนมาแต่โดยดี

[เอ...เอ่อ..รอเเปบนึงนะ]ทาคามินะพูดและวางสายโทรศัพท์ไป ก่อนที่เธอจะรีบเดินไปเปิดประตูให้อัตสึโกะ โดยที่เธอลืมไปเลยว่าเธอแต่งตัวแบบไหนอยู่

"แอ๊ด~" เมื่อทาคามินะเปิดประตูออกมา อัตสึโกะก็พุ่งเข้ามากอดเธอทันที

"คิดถึงจังเลย~" อัตสึโกะพูด ในขณะที่แขนเรียวยังกอดมินามิไว้แน่น ก่อนจะหอมแก้มเจ้าตัวเล็กเบาๆ (อย่างนี้ซิค่อยหายคิดถึงหน่อย) เธอคิด

ตอนนี้ทาคามินะหน้าแดงไปถึงหูแล้ว ถึงอัตสึโกะจะชอบทำแบบนี้บ่อยๆ แต่เธอก็อดที่จะหน้าแดงทุกครั้งไม่ได้นิ

"เอ...เอ่อ~~ อัตจังปล่อยฉันก่อนนะ ฉันยังไม่ได้ปิดประตูห้องเลย" ทาคามินะบอกกับร่างสูงอย่างอายๆ ซึ่งอัตสึโกะก็ยอมปล่อยมินามิแต่โดยดี

เมื่ออัตสึโกะปล่อยทาคามินะแล้ว ทาคามินะก็เดินไปปิดประตูห้องแล้วก็เดินกลับมาหาอัตสึโกะ พลางถามคำถามที่อัตสึโกะคิดไว้อยู่แล้วว่ายังไงทาคามินะก็ถามเธอแน่ 

'แต่ใครจะไปยอมบอกล่ะ จริงไหม' อัตสึโกะคิด

"อัตจัง รู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี้นะ" ทาคามินะถามคำถามที่เธอสงสัยทันที

"เป็น ความ ลับ ค่ะ" ^_< ตอบพร้อมหยิบตาให้คนตัวเล็กข้างหนึ่ง

"ได้ไงกัน บอกม~~" ทาคามินะพูดแพร้อทำหน้างอนคนตัวสูงกว่า แต่ืทาคามินะยังพูดไม่ทันจบ อัตสึโกะก็ใช้ริมฝีปากของตัวเองมาปิดปากทาคามินะไว้แล้ว

 

ในขณะที่อัตสึโกะจูบคนตัวเล็กอยู่นั้น เธอก็ใช้แขนเรียวโอบรอบตัวของมินามิพร้อมกดจูบให้หนักหน่วงกว่าเดิม มินามิเผยริมฝีปากออกเล็กน้อย เมื่อสัมผัสได้ถึงรสชาติร้อนแรงที่กำลังถูกส่งมาให้จากร่างสูงกว่า อัตสึโกะเริ่มสอดลิ้นเข้าไปควานหาความหวานในโพลงปากของร่างเล็ก ซึ่งดูเหมือนว่าตอนแรกๆคนตัวเล็กก็จะขัดขืน แต่ตอนนี้อีกคนก็ยอมจูบเธอตอบแล้ว พร้อมกับการยกแขนขึ้นมาโอบรอบเอวเธอ ทำให้พวกเธอได้แลกจูบกันอยู่นาน

 

เมื่อว่าร่างเล็กเริ่มขาดอากาศหายใจแล้วด้วย อัตสึโกะจึงยอมถอนจูบออกมาด้วยความอ่อยอิ่ง

ทาคามินะเองก็ได้แต่มองตามริมฝีปากนั้นอย่างเสียดาย ก่อนที่เธอจะหน้าแดงและหอบออกมา หัวของทาคามินะก็โล้งไปหมดจนเธอลืมเรื่องก่อนหน้านั้นที่เธอจะถามอัตสึโกะเสียสนิท

 ทั้งสองคนยังคงยืนสบตากันอยู่โดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลย 

หัวใจของทั้งสองคน ยังคงเต้นแรงไม่หยุดเมื่อตนเห็นสายตาหวานๆของอีกคนที่ส่งมาให้ อัตสึโกะก้มลงไปจูบเบาๆที่ริมฝีปากของคนตัวเล็กอีกที ก่อนที่เธอจะถามคนตัวเล็กให้ได้เขินเธอเล่น

"มินามิค่ะ รักฉันไหมค่ะ" ถามด้วยสียงหวานๆ สายตานั้นก็หวานเยิ้มไปตามน้ำเสียง

ทาคามินะหน้าแดงขึ้นกว่าเดิมกับคำถามของคนตรงหน้า

(อัตจังบ้า! ก็รู้อยู่แล้วยังจะถามเธออีก ถ้าเธอไม่รักเธอคงไม่ยอมให้ขนาดนี้หรอก) ทาคามินะคิด

"ว่าไงค่ะ มินามิ~~"อัตสึโกะพูดด้วยเสียงน่ารักและแอบยิ้มเจ้าเล่ห์ให้อีกคน

"เอ..เออ..กะ..ก็ ..รู้อยู่แล้วนิ" ทาคามินะพูด ตะกุกตะกักและพยายามหลบตาคนตรงหน้า

"ก็อยากได้ยินนิค่ะ" อัตสึโกะพูดด้วยเสียงอ้อนๆใส่คนตัวเล็กตรงหน้าเธอ

(โอ๊ยฉันอยากจะบ้าตาย เธอจะน่ารักไปไหนเนี่ย อัตสึโกะ)ทาคามินะคิด

"เร็วๆซิค่ะ มินามิ" อัตสึโกะยังคงแกล้งคนตรงหน้าเธอไม่เลิก

(เอาก็เอาวะ)ทาคามินะคิดในใจ แล้วกลั่นใจพูดออกมา

"ฉ..ฉะ..ฉัน..ระ..รัก..เธอ" พูดออกมาเบามาก แต่อัตสึโกะก็ได้ยิน แต่... 'จะให้ทำยังไงได้ ในเมื่ออีกคนอยากน่ารักแบบนี้ เธอก็อดที่จะแกล้ง(?)คนตรงหน้าเธอไม่ได้นิน่า'

"มินามิว่าอะไรนะคะ" อัตสึโกะถามขึ้นอีก

"ฉัน..รัก..เธอ" ทาคามินะพูดดังขึ้นมาอีกนิดหนึ่ง แต่มันก็ยังคงเบาอยู่ดี ตอนนี้ทาคามินะหน้าแดงมากๆ ที่เธอต้องมาบอกรักอีกคนซ้ำเป็นรอบที่สองแบบนี้

(คิๆๆ มินามิน่ารักจริงๆเลยนะ) อัตสึโกะคิดในขณะที่เธอกำลังมองคนหน้าแดง แต่.. เธอก็ยังไม่หยุดแกล้งอีกคนหรอกนะ

"ว้าาาา แย่จังเลย สงสัยจะไม่มีคนรักเราซะแล้ว" อัตสึโกะว่า พร้อมกับแกล้งตีหน้าเศร้า<---(อัตจังเจ้าเล่ห์มาก) 

ซึ่งมันก็ใดผลเมื่อคนตัวเล็กตะโกนออกมา ให้เธอได้แอบขำกับความน่ารักของอีกคนในใจ

"ก็บอกแล้วไงว่า ฉันรักเธอ!!" ทาคามินะตะโกนสุดเสียง เสร็จแล้วก็หน้าแดงขึ้นทันที (นี้เธอกลายเป็นคนแบบนี้ไปทั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย) ทาคามินะคิด

ในขณะที่ทาคามินะกำลังยืนเงียบเพราะความเขินนั้น อัตสึโกะก็ก้มลงหอมแก้มคนตัวเล็กเบาๆ และกระซิบที่ข้างหูคนตัวเล็กกว่า

"ฉันก็รัก มินามิเหมือนกันค่ะ" และประโยคนี้แหละ ทำให้คนตัวเล็กหน้าแดงขึ้นกว่าเดิมอีก ก่อนที่เธอจะกระซิบประโยคต่อไป ให้คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือกออกจากอ้อมกอดเธอทันที

"แต่ว่า มินามิค่ะ จะแต่งตัวยั่วฉันรึเปล่าค่ะเพราะตอนนี้ฉันก็เริ่มจะอดใจไม่ไหวแล้วซิ" อัตสึโกะกระซิบสร็จก็มองอีกคนด้วยสายตาลวนลามสุดๆ

"อัตจังบ้า!!" ทาคามินะตะโกนว่า ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งเข้าห้องไป แต่เธอยังไม่ทันหนี! อัตสึโกะก็จับมือเธอไว้ก่อนนะซิ

"จะไปไหนค่ะ" อัตสึโกะถามด้วยหน้าตาเจ้าเล่ห์สุดๆ

"กะ...ก็ไปเปลี่ยนเสื้อไง" ทาคามินะพูดด้วยหน้าแดงๆ

"ไม่ต้องไปหรอกค่ะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำอะไร(มั้ง)ค่ะ" อัตสึโกะพูดแล้วมองอีกคนตาเป็นมัน

(แล้วแบบนี้ใครมันจะไปเชื่อล่ะว่าอีกคนจะไม่ทำอะไรเธอนะ) ทาคามินะคิดพร้อมจ้องคนตรงหน้าด้วยสายตาไม่ไว้ใจสุดๆ

"อย่ามองแบบนั้นซิค่ะ มินามิ ฉันสัญญาแล้วไงค่ะ"อัตสึโกะพูดพร้อมทำหน้าอ้อน 'ก็ใครจะไปยอมเสียอาหารตา(?)ล่ะ' เธอคิด<----(สรุปอัตจังหื่นใช่มั๊ย//- -)

"กะ..ก็ได้.."ทาคามินะพูดแล้วเดินมานั่งที่โซฟา ซึ่งอีกคนก็ตามมานั่งข้างๆเธอด้วยพร้อมเอียงหัวมาซบลงที่ไหล่ของเธอ

.

.

.

เมื่อเวลาผ่านไปจนตอนนี้ก็เป็นเวลา 5 โมงเย็นแล้ว

"นี้~อัตจัง เย็นแล้วนะคะ หิวข้าวยังค่ะ"ทาคามินะถามคนที่นั่งพิงเธอ

"อืม~เริ่มหิวแล้วล่ะ" ตอบแล้วเอามือลูบท้อง

"งั้นออกไปกินข้าวกันเถอะ ฉันจะได้ไปส่งอัตจังด้วย" ทาคามินะเอ่ยชวนร่างสูงกว่า

"ไม่เอาอ่ะ" อัตสึโกะพูด พร้อมทำหน้ามุ่ยน้อยๆ

"เอ๋~~ทำไมล่ะ อัตจัง"ทาคามินะถามด้วยความสงสัย

"ก็คืนนี้ฉันจะค้างที่นี้นะซิ"อัตสึโกะพูดจบ ก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ทาคามินะ ซึ่งดูเหมือนว่าทาคามินะจะค้างไปแล้ว

(ว่ายังไงน่ะ แล้วเธอจะทำยังไงล่ะเนี่ยยย)ทาคามินะคิด

"ป่ะ หิวข้าวแล้ว ไปกันได้แล้วค่ะ"อัตสึโกะพูดอย่างเอาแต่ใจ โดยที่ไม่คิดจะรอฟังคำตอบของร่างเล็กที่เป็นเ้จ้าของห้องเลย

"เออ อืม"ทาคามินะตอบได้แค่นั้น พร้อมความคิดที่ชวนให้เธอเสียวสันหลัง 'คืนนี้เธอจะรอดไหมเนี่ยยย' 

"มินามิไปเปลี่ยนเสื้อซิค่ะ"อัตสึโกะบอกกับคนตัวเล็ก เพราะเธอคงไม่ยอมให้ใครเห็นอีกคนสภาพแบบนี้แน่ ก็อย่างว่าล่ะนะ ของดีก็ต้องเก็บไว้ดูคนเดียว เธอก็รักก็หวงของเธอนิ อัตสึโกะคิด

"เอ่อ.. อืม" ทาคามินะตอบอีกคนก่อนจะรีบเข้าไปเปลี่ยนเสื้อในห้องทันที

 

หลังจากที่ทาคามินะเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินออกมาหาอีกคนพร้อมพาอีกคนเดินไปที่รถของเธอ

และเมื่อถึงรถแล้ว เธอก็เปิดประตูให้อีกคนขึ้นก่อน แล้วเธอจึงเดินอ้อมไปขึ้นรถอีกด้าน

 

ในขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวมุ่งสู่จุดหมายปลายทาง ก็มีเสียงพูดคุยของทั้งสองตลอดทาง

"นี้มินามิค่ะ จะไปที่ไหนหรอค่ะ" อัตสึโกะถามคนที่กำลังขับรถอยู่

"อ๋อ ว่าจะพาไปร้านของเพื่อนยุยน่ะ ที่นั้นอาหารอร่อยบรรยากาศก็ดีมากเลยนะ ฉันว่าอัตจังต้องชอบที่นั้นแน่เลย" ทาคามินะพูดพลางยิ้มออกมาหน่อยๆ เมื่อนึกไปถึงเลขาของเธอ แต่เมื่อทาคามินะทำแบบนั้น  อัตสึโกะจึงหึงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

"มินามิเนี้ย สนิทกับยุย จังเลยนะคะ!!"อัตสึโกะพูดด้วยเสียงประชดอีกคนเบาๆ

แต่ดูเหมือนว่าทาคามินะจะไม่รู้ตัวเลยนะซิว่าเธอประชดอยู่!!!

"อืม ก็ฉันทำงานกับยุยมาทั้งนานแล้วนิ" ตอบโดยไม่สังเกตสีหน้าของอัตสึโกะเลย ซึ่งอัตสึโกะก็งอนมินามิไปเรียบร้อยแล้ว

"ค่ะ!!"ตอบกลับเสียงสะบัดนิดๆ จนทาคามินะเริ่มสังเกตได้ แต่เธอก็ไม่รู้ว่าอีกคนเป็นอะไรเมื่อกี้ ก็ยังดีๆอยู่เลยนิน่า

 

 

เมื่อรถมาถึงร้านอาหารของซายาเน่

ตอนนี้ทั้งสองยังคงเงียบกันอยู่ ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลย จนทาคามินะทนไม่ไหว จึงถามอีกคนออกไป

"อัตจังเป็นอะไรไปน่ะ ทำไมอยู่ๆถึงเงียบล่ะ" ทาคามินะถามด้วยหน้าตาใส่ซื่อ 'ก็เธอไม่รู้นิว่าเธอไปทำอะไรให้อีกคนโกรธน่ะ'

". . ." เงียบ อัตสึโกะยังไม่ยอมมองหน้าทาคามินะ จนทาคามินะเริ่มใจไม่ดีแล้ว

"อัตจัง อัตจัง โกรธอะไรหรอ" ทาคามินะพูดพร้อมทำหน้าหงอยเหมือนลูกหมาที่โดนเจ้านายดุก็มิปาน

อัตสึโกะแค่ชำเลืองมองเล็กน้อยเท่านั้น (ถึงเธอจะเริ่มใจอ่อนแล้วก็เธอน่ะ แต่เธออยากรู้นิว่าอีกคนจะง้อเธอต่อยังไง)

"อัตจังหายโกรธฉันเถอะนะ ฉันจะยอมตามใจอัตจังทุกอย่างเลย เพราะฉะนั้นหายโกรธน้าาา"ทาคามินะพูดด้วยหน้าตาอ้อนๆ เมื่ออัตสึโกะได้ยินแบบนี้มีหรือเธอจะไม่ยอม

"ก็ได้ แต่มินามิจะตามใจฉันทุกอย่างจริงๆน่ะ" อัตสึโกะหันกลับมาพูดกับอีกคนพลางแอบยิ้มในใจ

"อืม ขอสัญญาด้วยเกรียติของทาคาฮาชิ มินามิเลย"ทาคามินะพูดโดยที่เธอไม่คิดอะไร

แต่อัตสึโกะนี้ซิตอนนี้เธอมีแผนการเป็นร้อยอยู่ในหัวแล้ว

"งั้นก็ไปกันเถอะค่ะ มินามิ" อัตสึโกะพูดก่อนที่จะเดินลงจากรถ โดยที่มีอีกคนเดินตามเธอมา

………………………………………………………………………………..

bambie likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

อ๊ายตอนนี้เป้นตอนที่ชอบที่สุดเลย กรี๊ดดดดดดด

รอตอนไปทะเล ถึงจะอ่านแล้วก้เถอะแต่ก้อยากอ่านไวๆงะ

 

>< รออยู่นะคะ

ขอบคุณนะคะ จะรีบลงให้เร็วที่สุดเลยค่ะ
 

ด้วยความอยากสนับสนุนไรต์เต็มที่ มาบอกจร้า ไม่รู้คือกันว่าจะใช้ได้รึป่าว ฮาๆ แต่เอาไปลองดูนะ

เปิดหน้า1 ขึ้นมา > ดูที่โพสแรกของไรต์ เห็นคำว่า Edit กดโลด > จะขึ้นมาให้เราแก้ไขข้อความ > กดปุ่มที่เขียนว่า Use Full Editor > แล้วก็จะมีให้ไปแก้ตรงหัวกระทู้ได้ ตรงช่องTopic Title  >  แก้เสร็จก็กด Submit.. หน่ะ

 

ปล.ใช่ได้ไม่ได้ไงบอกหน่อยน้า ^^  เป็นกำลังใจให้ไรต์    :dookdik_bun_3:

ขอบคุณมากเลยค่ะ ดีใจจังเลย><
เดี๋ยวจะลองทำดูนะคะ

วะฮ่าา โซจังถูกสารภาพ สลบไป 2 ชั่วโมงหนออ 

ลุงเเสบจริงๆเลยนะ 55 ชอบพี่ยุยย เคร่งดี 5   :dookdik_bun_23:

555 ตอนนี้ลุงเเสบมากค่ะ ส่วยยุยมาโหด โซจังก็โดนจัดดารจนน็อค 

แม้จะเคยอ่านไปแล้วรอบแต่มาอ่านอีกที่ก็ขอบอกได้เลยว่ายังฟินอยู่มากมาย ><   โอยเบาหวานจะขึ้น   :dookdik_001_mushroom:   :dookdik_001_mushroom:

ผ้าขาดไปหลายผืนแล้วนะเนี่ย  ฮาๆ ดิ้นๆๆ

หลงความเจ้าเล่ห์ของอัตจัง >//< และหลงความซึนน่าแกล้งของทากามินะสุดเลยย... ขอไปแกล้งด้วยคนได้ป่าว //  อุก! โดนอัตจังเหล่ใส่ เผ่นดีกว่า

 

มาต่อไวๆนะไรต์เตอร์รออยู่ๆ(ไม่ได้โฆษณาให้ไวไวนะ  ฮาๆ)   :dookdik_005_mushroom:   :dookdik_005_mushroom:  

 

กรี๊ด~
สนุกมากๆค่ะ สู้ๆนะเป็นกำลังใจ

 

ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

ขอบคุณนะคะ ^ ^  

ปล.นะคะ 

ตอนที่ไปทะเล เนื่องจาก...เรายังอายุยังไม่ถึง 18 ค่ะ เพราะฉะนั้น เราจะเอาลงไว้ในเว็บอื่นนะคะ แล้วเดี๋ยวลงลิ้งค์ให้นะคะ

bambie likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites
นึกว่าจะอัพพรุ่งนี้ซะแล้ว สนุกมากค่ะ อ่านไปยิ้มไป

Share this post


Link to post
Share on other sites

เดี๋ยวๆๆๆๆๆ สัญญาอย่างนั้นไปจะดีเหรอมินามิ!! เธออย่าลืมสิ คืนนี้พวกเธอต้องนอนด้วยกันนะ!!

 

ตอนแรกที่อัตจังมาคิดว่ามินามิจะไม่รอดซะแล้ว ฮาาา

 

ก็รอลุ้นว่าจะรอดไปถึงฉากทะเลไหมล่ะกันนะคะ ฮ่ะๆๆๆ

 

ปล.วิธีอีดิทหัวข้อก็ตามที่คุณ MiNa_48 บอกเลยค่ะ!

Share this post


Link to post
Share on other sites

เย้..!!  ตอนใหม่มาแล้ว :dookdik_001_mushroom:  :dookdik_001_mushroom:  แห่มทากามินะเนี่ยโดนรุกบ่อยจัง ><   อัตจังเนี่ยขี้หึงจริงๆเลยน้า..

ทากามินะฝากมาบอกว่า  ไม่ต้องหึงหรอกยังไงฉันก็มีแค่เธอคนเดียว ไปไหนไม่ได้หรอกก  :dookdik_003_mushroom:  ฮาๆ

(ฉัน มีแฟนขี้หึงก็ทำใจกันหน่อยน้าทากามินะ :dookdik_bun_5: )

ปล. รออ่านตอนไปทะเล

Share this post


Link to post
Share on other sites

พกรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด แทบเป็นลม

ทำไมอัตจังรุกแรงแบบนั้น เดี๊ยวมินามิก็ตื่นกันพอดี ! #เอ๊ย!!ไม่ใช่

♥__♥  ไรทเตอร์ไม่ถึงแต่เค้าถึงแล้วนะ พบ้าๆ -///-  ตอนหน้าเลยหรอครับ แหม๊~

ฟินหลังวันวาเลนไทน์เลยใช่ไหมครับ 

 

อ่า ~ โซจัง เค้าไม่คืนรองเท้านะ #เก็่บกลับบ้าน

Share this post


Link to post
Share on other sites

นึกว่าจะอัพพรุ่งนี้ซะแล้ว สนุกมากค่ะ อ่านไปยิ้มไป

อิ อิ เรากะว่าจะอัพวันล่ะประมาณ 2 ตอนน่ะค่ะ แต่ว่าจะช้าหรือเร็วตอนรอนะคะ ^ ^
 

เดี๋ยวๆๆๆๆๆ สัญญาอย่างนั้นไปจะดีเหรอมินามิ!! เธออย่าลืมสิ คืนนี้พวกเธอต้องนอนด้วยกันนะ!!

 

ตอนแรกที่อัตจังมาคิดว่ามินามิจะไม่รอดซะแล้ว ฮาาา

 

ก็รอลุ้นว่าจะรอดไปถึงฉากทะเลไหมล่ะกันนะคะ ฮ่ะๆๆๆ

 

ปล.วิธีอีดิทหัวข้อก็ตามที่คุณ MiNa_48 บอกเลยค่ะ!

555 ยังรอดอยู่ค่ะ ยังรอดอยู่ ขืนไม่รอดคงไม่สามารถเอาลงได้ = =
 

เย้..!!  ตอนใหม่มาแล้ว :dookdik_001_mushroom:  :dookdik_001_mushroom:  แห่มทากามินะเนี่ยโดนรุกบ่อยจัง ><   อัตจังเนี่ยขี้หึงจริงๆเลยน้า..

ทากามินะฝากมาบอกว่า  ไม่ต้องหึงหรอกยังไงฉันก็มีแค่เธอคนเดียว ไปไหนไม่ได้หรอกก  :dookdik_003_mushroom:  ฮาๆ

(ฉัน มีแฟนขี้หึงก็ทำใจกันหน่อยน้าทากามินะ :dookdik_bun_5: )

ปล. รออ่านตอนไปทะเล

555 อัตจังคงจะรุกหนัก! กว่านี้ค่ะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

พกรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด แทบเป็นลม

ทำไมอัตจังรุกแรงแบบนั้น เดี๊ยวมินามิก็ตื่นกันพอดี ! #เอ๊ย!!ไม่ใช่

♥__♥  ไรทเตอร์ไม่ถึงแต่เค้าถึงแล้วนะ พบ้าๆ -///-  ตอนหน้าเลยหรอครับ แหม๊~

ฟินหลังวันวาเลนไทน์เลยใช่ไหมครับ 

 

อ่า ~ โซจัง เค้าไม่คืนรองเท้านะ #เก็่บกลับบ้าน

ส่งยาดมให้ค่ะ 555

ปล. ยังไม่ใช่ตอนหน้าค่ะ แต่แจ้งให้ทราบไว้ก่อน ^ ^ แล้วตอนหลังๆมานี้ คงต้องได้เอาไปลงที่อื่นสนุกเลย (= =;)

Share this post


Link to post
Share on other sites

ch.9 วันหยุดของฉันกับความสุขของเรา P.2

 

ตอนนี้อัตสึโกะกับทาคามินะได้เข้ามาในร้านอาหารของซายาเน่แล้ว เมื่อเจ้าของร้านเห็นทาคามินะก็เดินเข้ามาก็ทักทายด้วยความดีใจทันที

"สวัสดีค่ะทาคามินะซัง แล้วนี้มากับใครค่ะ" ซายาเน่ถามพร้อมยิ้มกว้างให้ทาคามินะ ก่อนที่จะมองไปที่คนข้างๆประธานที่เธอแอบปลื้ม ซึ่งไม่นานนัก เธอเองก็รู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆแต่เธอคงคิดไปเองละมั้ง(?)

"สวัสดี ซายากะ"ทาคามินะกล่าวทักทายและพูดต่อ

"ก็อัตสึโกะไงละ ฉันว่าซายากะต้องรู้จักแน่ๆเลย" พูดพลางส่งยิ้มแหะๆให้ซายากะ ก็ตอนนี้คนข้างๆเธอกำลังส่งสายตาน่ากลัวๆใส่ซายากะอยู่

'อื้ม....อัตสึโกะ..อ๋อ มาเอดะ อัตสึโกะ' ซายากะทำท่าคิดนิดนึงก่อนจะพูดออกมา

"คุณมาเอดะ อัตสึโกะใช่ไหมค่ะ" ถามด้วยหน้าตื่นเต้น เธออยากลองเจออัตสึโกะตัวจริงมานานแล้ว

"ใช่ค่ะ" อัตสึโกะตอบรับสั้นๆ

"ฉันดีใจจังเลยค่ะ ที่มีคนดังๆมากินข้าวที่ร้านฉันแบบนี้"ซายาเน่พูดพร้อมส่งยิ้มเป็นมิตรให้กับอัตสึโกะ ซึ่งดูเหมือนว่า มันกำลังทำให้อัตสึโกะที่แผ่ไอเย็นออกมาเมื่อครู่ยิ้มตอบได้

เมื่อเห็นอัตสึโกะทำแบบนั้น ทาคามินะเองก็เบาใจไปเยอะ (ก็เธอกลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้นนะซิ)ทาคามินะคิด

"ยินดีต้อนรับนะคะ มาเอดะซัง ทาคามินะซัง"ซายากะพูดพลางโค้งให้ทั้งสองคน แล้วพูดประโยคต่อไป

"มาค่ะ เดี๋ยวฉันจะพาไปที่โต๊ะนะคะ"พูดก่อนจะเดินนำทั้งสองคนไปที่โต๊ะอาหาร แต่ในขณะที่เธอกำลังเดินอยู่นั้น ก็เหมือนมีตัว(?) อะไรเข้ามาเกาะ(?)เธอจากด้านหลัง

"ซายาเน่~คิดถึงจังเลย" คนที่กอดซายากะพูดขึ้นโดยที่ไม่สนใจสิ่งรอบตัวเลยสักนิด

อัตสึโกะกับทาคามินะยืนมองคนที่เข้ามาเกาะหลังซายากะ แล้วพูดออกมาพร้อมกันด้วยความสงสัย

"มิยูกิ/มิลกี้ มาอยู่ที่นี่ได้ไงน่ะ" 

ซายากะตอนนี้หน้าแดงไปถึงหูแล้ว 'แล้วเธอจะตอบพวกทาคามินะว่ายังไงดีละเนี่ยยย' 

ส่วนมิยูกิที่ได้ยินเสียงเรียกชื่อตนเอง ก็หันหน้ากลับไปมองเจ้าของเสียงเรียก ใแต่แล้วก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นทาคามินะ กับ  อัตสึโกะยืนอยู่ด้านหลัง

"...." ตอนนี้ทุกคนยังคงอยู่ในความเงียบ จนซายาเน่พูดขึ้นมา

"เอ..เอ่อ ทาคามินะซัง ที่จริงแล้วฉันกับ มิยูกิกำลังคบกันอยู่ค่ะ" ซายากะพูดด้วยหน้าที่แดงสุดๆ มิยูกิก็เองก็หน้าแดงไม่ต่างจากคนพูดเลย

"งั้นหรอ" ทาคามินะพูดออกมาแค่นั้น ก่อนที่เธอจะพูดต่อ เมื่อเห็นท่าทางกลัวๆของทั้งสองคน

"ยังไงก็ระวังพวกนักข่าวด้วยละ" ทาคามินะพูดจบ ก็ส่งยิ้มให้ทั้งสองคน 'ก็นะเรื่องของความรักมันห้ามกันได้ที่ไหนล่ะ ถ้ามันห้ามกันได้จริง ไม่งั้นเธอคงไม่มาตกหลุมรักมาเอดะ อัตสึโกะคนนี้หรอก' ทาคามินะคิดแล้วมองไปที่คนข้างๆ ซึ่งเหมือนอีกคนก็จะรู้ว่าเธอมองอยู่ก็หันกลับมามองเธอเหมือนกัน

"ค่ะ" ซายากะ กับ มิยูกิตอบ ก่อนจะส่งยิ้มให้กัน ซึ่งทำให้บรรยากาศในร้านอาหารของซายาเน่มันหวานมากเป็นพิเศษ 

"เอ่อ...ทาคามินะซัง มาเอดะซัง ไปที่โต๊ะกันดีกว่านะคะ"  ซายาเน่เอ่ยขัดทั้งสองที่ยังเล่นจ้องตากันไม่เลิก ก่อนที่จะพาทั้งสองคนเดินมาที่มุมๆหนึ่งของร้านอาหาร 

ซึ่งมุมนี้ เป็นมุมที่มีความเป็นส่วนตัวค่อนข้างมาก คนไม่พลุกพล่านนัก และบริเวณด้านข้างของมุมก็มีต้นไม้กับพุ่มไม้เล็กๆกันไว้ จะเรียกว่า มุมนี้เป็นมุมสำหรับคู่รักก็คงไม่ผิด

'มิลกี้กระซิบบอกเธอว่า ให้หามุมที่เป็นส่วนตัวให้อัตสึโกะกับทาคามินะหน่อย ซึ่งเธอก็จัดไปตามที่คนรักขอ แล้วถึงมิลกี้จะไม่บอก เธอเองก็พอจะดูออกว่าอัตสึโกะกับทาคามินะ ต้องมีอะไรพิเศษต่อกันแน่ๆ ไม่งั้นคงไม่มองกันตาหวานเยิ้มซะขนาดนั้นหรอก ก็มันเหมือนกับเธอเวลามองมิยูกิเลยนะซิ ' ซายาเน่คิด

 

หลังจากที่ซายาเซ่พาทาคามินะ กับ อัตสึโกะมานั่งที่แล้ว ทั้งสองก็พากันสั่งอาหาร  ซึ่งซายากะเป็นคนมารับออเดอร์เอง

ใช่ว่าในร้านจะไม่มีพนังงานนะ แต่นี้เป็นบริการพิเศษสำหรับลูกค้าพิเศษของซายากะ

หลังจากรับออเดอร์เสร็จซายากะก็เดินเข้าไปในครัว ทิ้งให้อัตสึโกะได้นั่งคุยกับทาคามินะสองต่อสองที่โต๊ะ

 

"มินามิค่ะ กินข้าวเสร็จแล้วพาฉันไปกลับเอาเสื้อผ้าที่คอนโดด้วยนะคะ"อัตสึโกะพูดกับคนตรงหน้าแล้วส่งยิ้มให้ ซึ่งในสายตาทาคามินะรอยยิ้มนั้นมันชวนให้เสียวสันหลังแปลกๆ

"อื้ม" ทาคามินะตอบพร้อมกับความรู้สึกร้อนๆที่ใบหน้า แต่จะให้เธอทำไงได้ ก็ในเมื่อเธอบอกไปแล้วนิว่า จะยอมตามใจอัตสึโกะทุกอย่าง

"แต่ว่า อัตจังค่ะ ก่อนที่จะไปเอาเสื้อผ้า เราต้องออกไปซื้อของกันก่อนนะคะ"ทาคามินะพูด เมื่อเธอนึกถึงเรื่องสำคัญออก ไม่งั้นพรุ่งนี้เธอ(กับอีกคน)ต้องอดข้าวเช้าตายแน่ๆเลย

"ค่ะ" อัตสึโกะตอบแล้วถามในสิ่งที่เธอสงสัยอยู่ขึ้นมา

"แล้ว มินามิค่ะ ที่พัก ที่เราจะไปถ่ายละครคือที่ไหนหรอค่ะ" 

"อ๋อ รีสอร์ท wmutsui ของเพื่อนยูกิรินน่ะ" 

"งั้น หรอค่ะ.." อัตสึโกะรับคำด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ (ที่ wmutsui งั้นหรอ ซักจะสนุกแล้วซิ) เธอคิด

"อัตจัง ถามทำไมหรอ" คราวนี้เป็นทาคามินะที่ถามคนตรงหน้าขึ้นด้วยความสงสัย

"ไม่มีอะไรหรอก(?)ค่ะ แค่อยากรู้เฉยๆน่ะ" ตอบแล้วส่งยิ้มให้คนถาม

"อืม" ทาคามินะแค่รับคำในลำคอ พลางคิดในใจว่า 'คงไม่มีอะไรหรอก(มั้ง)'

ในขณะที่อัตสึโกะกับทาคามินะกำลังคุยกันอยู่นั้น ซายากะก็นำอาหารมาเสริฟให้พวกเธอ

"ขอบคุณนะซายากะ" ทาคามินะขอบคุณ เจ้าของร้านที่อุสายกอาหารมาเสริฟให้พวกเธอ

"ด้วยความยินดีค่ะ ขอให้ทานให้อร่อยนะคะทาคามินะซัง มาเอดะซัง (หวังว่าคงจะไม่หวานไปนะคะ)"ซายากะพูดพลางแอบแซวทั้งสอในใจ ก่อนที่จะเดินไปจากโต๊ะของทั้งสอง

"เดี๋ยวซิ" อัตสึโกะเรียกคนที่กำลังจะเดินออกไป ให้คนเดินเป็นต้องหยุดฝีเท้าลง

"เรียกฉันว่าอัตสึโกะก็ได้ ไม่ต้องเรียกมาเอดะหรอก" อัตสึโกะบอกแล้วยิ้มให้เจ้าของร้าน

"ค่ะ อัตสึโกะซัง" ซายากะตอบรับก่อนที่เดินจากไป

ทำให้ในโต๊ะเหลือแค่อัตสึโกะกับทาคามินะเหมือนเดิม

"มินามิ จะทำตามที่ฉันบอกทุกอย่างใช่ไหมค่ะ" อัตสึโกะพูดออกมาด้วยความเจ้าเล่ห์ พลางมองคนตรงหน้าด้วยสายตามีเลศนัย

(เอาแล้วไง อัตจังมาแบบนี้อีกแล้ว เธอจะทำยังไงดีล่ะ เธอคิดถูกหรือคิดผิดเนี่ย!!!ที่ตามใจคนตรงหน้าเธอ)ทาคามินะคิดพร้อมเหงื่อตก

"ว่าไงค่ะมินามิ" อัตสึโกะยังคงรอคำตอบจากคนตัวเล็ก

"อืม" ทาคามินะขานรับ แล้วคิดหนักขึ้นมาทันทีว่า อัตสึโกะจะให้เธอทำอะไรล่ะเนี่ยยย

"งั้นหลับตาค่ะ" อัตสึโกะพูดออกมาด้วยยิ้มเจ้าเล่ห์

"ห๊า~~ทำไมต้องหลับตาด้วยล่ะ" ทาคามินะถามด้วยสีหน้าที่ดูจะตกใจไม่น้อย

"เร็วๆซิค่ะ ไหนสัญญาแล้วไงค่ะ ว่าจะยอมทำตามทุกอย่างน่ะ"อัตสึโกะไม่ตอบคำถาม แถมยังเร่งอีกคนต่อ

(เธอว่า เธอคิดผิดจริงๆนั้นแหละ ที่สัญญาแบบนี้กับอัตสึโกะ)ทาคามินะคิด

"ก็ได้ๆ" พูดจบก็หลับตาลง รอรับชะตากรรมต่อไป

"มินามิอ้าปากซิค่ะ" อัตสึโกะพูดพลางตักเส้นสปาเก็ตตี้ในจานของเธอขึ้นมา ที่จริงเธอสั่งสปาเก็ตตี้มากิน เธอมีเหตุผลบางอย่างอยู่น่ะ

"อ้า~~"ทาคามินะอ้าปากตามที่อีกคนบอก อัตสึโกะจึงส่งเส้นสปาเก็ตตี้เข้าปากคนตัวเล็ก เธอย้ำกับคนตัวเล็กว่าต้องดูดเส้นเอาห้ามกัดเด็ดขาด ซึ่งคนตัวเล็กก็พยักหน้ารับรู้ในขณะที่หลับตาอยู่

เมื่ออัตสึโกะ ตักเส้นสปาเก็ตตี้เข้าปากคนตัวเล็กเสร็จแล้ว เธอก็มองดูคนตรงหน้าดูดเส้นสปาเก็ตตี้ขึ้นมาจากจานด้วยความอร่อย(?) แล้วพออีคนตัวเล็กกำลังจะดูดเส้นขึ้นไปหมดนั้น

เธอก็ก้มหน้าเข้าไปหาคนตรงหน้า พร้อมแย่งเส้นสปาเก็ตตี้มาจากปากของอีนคน

อัตสึโกะค่อยๆสอดลิ้นเข้าไปแย้งเส้นสปาเก็ตตี้ ในปากของทาคามินะ ซึ่งนั้นทำให้ทาคามินะตกใจกับรสสัมผัสอยู่ๆก็มาแทนที่รสชาติของสปาเก็ตตี้ไ แต่สักพักก็เปลี่ยนมาจูบอัตสึโกะตอบ

 ทำให้เธอกับอัตสึโกะจูบกันอยู่นาน จนเธอเริ่มรู้สึกขาดอากาศหายใจ อัตสึโกะเลยถอดจูบออกและมองหน้าเธอ ก่อนจะพูดขึ้นมา ทำให้เธอต้องเขินขึ้นไปอีก

"อืม~~อาหารร้านซายากะอร่อยจริงๆด้วย แต่ว่าสปาเก็ตตี้ หวานไปหน่อยนะคะ" อัตสึโกะพูด พลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้คนตรงหน้า

"อัตจังบ้า!!!" ทาคามินะตะโกนออกมา ก่อนที่เธอจะเดินหนีอีกคนไปเข้าห้องน้ำด้วยความเขิน

 

"คิกๆ มินามิเนี่ย น่ารักจังเลยน้า~"อัตสึโกะพูดกับตัวเองเบาๆ แล้วมองตามร่างเล็กที่เขินจนเดินหนีเธอไปเข้าห้องน้ำแล้ว

'จริงซิ มินามิไม่อยู่นิ นั้นก็' อัตสึโกะคิดพร้อมหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า ก่อนที่เธอจะกดไปเบอร์ ที่เธอต้องการทันที ไม่นานนักปลายสายก็รับสายเธอ

[ว่าไงค่ะพี่สาว ทำไมถึงโทรมาได้ล่ะค่ะ]ปลายสายพูด

[แหม ก็คิดถึงน้องสาวสุดที่รักไม่ได้หรอ]อัตสึโกะพูด ทำให้ปลายสายหัวเราะคิกคัก

[ค่ะพี่สาว ว่าแต่มีเรื่องอะไร ให้น้องสาวแสนน่ารักคนนี้ช่วยล่ะค่ะ ถึงได้โทรมานะ] ปลายสายพูดอย่างรู้ทัน

[แหม สมแล้วที่เป็นน้องสาวฉัน รู้ทันจริงนะ]อัตสึโกะแอบแขวะปลายสายเล็กน้อย ให้ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนๆ

[ไม่งั้น จะเป็นน้องสาวพี่ได้ยังไงล่ะค่ะ]

[นิ รู้เรื่องที่บริษัทพี่ จะไปถ่ายละครอยู่ที่รีสอร์ทของเธอแล้วใช่ไหมละ] อัตสึโกะถามเข้าเรื่อง

[ค่ะ เรนะจังบอกฉันแล้วค่ะ] ปลายสายตอบ

[งั้น เธอก็ช่วยจัดการห้องพิเศษให้พี่หน่อย แล้วก็เดี๋ยวที่เหลือพี่จัดการเอง แล้วอีกอย่างขอเป็นส่วนตัวๆนะ อย่าให้ใครรบกวนได้ เข้าใจไหม] อัตสึโกะสั่งปลายสายเป็นชุด แล้วเน้นคำว่าเป็นส่วนตัวสุดๆ

[ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะพี่สา~~] ปลายสายยังพูดไม่ทันจบอัตสึโกะก็ตัดสายไปเรียบร้อยแล้วเมื่อเห็นคนตัวเล็กเดินกลับมาแล้ว

 

 

อีกด้านของคนที่ถูกตัดสายไป

(อะไรของเขากันนะ ยังพูดไม่ทันจบเลย แล้วพี่สาวเธอโทรมาสั่งเธอแบบนี้ต้องที่แผนอะไรอีกแน่ๆเลย)เธอคิดพร้อมมองโทรศัพท์ตัวปัญหา

"จูรินะจัง ออกมากินข้าวได้แล้วค่ะ" เสียงของอีกคนตะโกนเรียกเธอ

"ค่ะที่รัก จะออกไปเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ" เธอว่าก่อนที่จะเดินออกไปหาอีกคน

 

 

ที่ด้านของอัตสึโกะ

"อัตจังเมื่อกี้คุยกับใครอยู่หรอ"ทาคามินะถาม หลังจากที่เธอไปเข้าห้องน้ำมาแล้ว

"อ๋อ ริเอะซังน่ะค่ะ" อัตสึโกะโกหกคนตัวเล็กหน้าตาย  ก็มีหวังเธอบอกอีกคนไปตรงๆ อีกคนคงได้หนีเธอก่อนที่จะไปทะเลด้วยกันเเน่

"งั้นหรอ" ทาคามินะพูด ก่อนจะเข้าไปนั่งที่เดิม

"ว่าแต่ มินามิค่ะ มากินข้าวกันต่อเถอะค่ะ กำลังอร่อยเลย" อัตสึโกะพูดพร้อมทำหน้าหื่นใส่อีกคน

"ไม่เอาแล้ว ฉันอิ่มแล้ว" พูดแล้วก็หน้าแดงขึ้นมา จากเรื่องที่เกิดขึ้น

"เอ๋~แต่ฉันยังไม่อิ่มนิหน่าาาเพราะฉะนั้น มินามิป้อนหน่อยซิค่ะ แต่ว่าต้องใช้ตรงนี้นะ-คะ-"อัตสึดกะพูด และใช้นิ้วแตะลงไปที่ริมผีปากของเธอ

"-///- อัตจังบ้า!! บ้าๆๆ ฉันไม่คุยด้วยแล้ว" ทาคามินะพูดด้วยหน้าที่แดง แล้วเดินหนีอีกคนทันที

"เดี๋ยวซิมินามิรอก่อนซิค่ะ" อัตสึโกะพูดก่อนจะรีบลุกตามอีกคนไป พร้อมกับยิ้มออกมาเมื่อเห็นอาการของคนตัวเล็กที่เขินเธอจนหน้าแดงซะขนาดนั้น

 

หลังจากที่ทั้งสองกินอาหารแสนหวานเสร็จแล้วก็จ่ายค่าอาหารกับซายากะ และบอกลาซายากะกับมิลกี้ 

ก่อนที่ทาคามินะจะไปซื้อของที่ซุปเปอร์ใกล้ๆ และพาอัตสึโกะ(จอมเจ้าเล่ห์)กับไปเอาเสื้อผ้าที่คอนโดแล้วก็กลับไปที่คอนโดของเธอ

 

เมื่อทาคามินะมาถึงที่คอนโดแล้ว

ทาคามินะกับอัตสึโกะก็เดินลงจากรถแล้วเดินเข้าห้อง หลังจากนั้นทาคามินะก็นำของที่เธอซื้อมาไปแช่ตู้เย็น  ก่อนที่ทาคามินะจะเดินไปเรียกอัตสึโกะไปอาบน้ำ

"นี้ อัตจังๆ ไปอาบน้ำได้แล้วนะคะ จะได้ไปนอน" ทาคามินะสะกิดคนที่นอนหลับอยู่บนโซฟา

(สงสัยคงจะเหนื่อยล่ะซิ แต่ว่านะอัตจังตอนหลับแบบนี้ก็น่ารักเหมือนกันแหะ) คิดพร้อมจองหน้าอัตสึโกะ  แต่แล้วเธอก็ต้องตกใจ เมื่ออัตสึโกะดึงเธอลงไปกอด

"ง่วงจังเลย~มินามิอาบน้ำให้เค้าหน่อยซิ~~" อัตสึโกะพูดแล้วแกล้งทำหน้าง่วงนอน

" -///-  อัตจังไปอาบน้ำเลยนะ ไม่งั้นคืนนี้ฉันไม่นอนกับอัตจังจริงๆด้วย"  พูดด้วยเสียงดุๆ แล้วหน้าแดงขึ้นมา แต่นั้นมันก็ได้ผลเมื่ออัตสึโกะยอมลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่โดยดี

(ก็ใครจะบอกยอมล่ะ ที่จะไม่ได้กอดตัวอุ่นๆเล็กๆนั้นน่ะ)อัตสึโกะคิด ก่อนจะขโมยหอมแก้มคนตัวเล็กแล้วเข้าห้องน้ำไป

"คนบ้า ชอบฉวยโอกาส" ทาคามินะพูดกับตัวเองเบาๆพร้อมหน้าแดงขึ้นกว่าเดิม

 

 

เมื่อทั้งสองอาบน้ำเสร็จ ก็ขึ้นมานอนบนเตียงนุ่มๆของทาคามินะ ซึ่งดูเมื่อว่า ทาคามินะจะไม่ไว้ใจคนเจ้าเลห์สุดๆ

"นี้มินามิขยับเข้ามาอีกซิค่ะ เดียวก็ตกเตียงหรอกค่ะ เค้าไม่ทำอะไรหรอกน่า" อัตสึโกะพูดจบก็ดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดเอาไว้

"ก็อัตจัง...(ไม่น่าไว้ใจนิ วันนี้เธอโดนคนตรงหน้าจูบเธอแบบไม่ทันตั้งตัว มา2ครั้งแล้วนะ)ทาคามินะคิดในขณะที่อยู่ในอ้อมกอดของอีกคน

"ก็อะไรค่ะ บอกแล้วไงค่ะ ว่าจะไม่ทำอะไร(เฉพาะตอนนี้นะคะ เธอยังเหลือไปทะเลกับอีกคนอยู่นิ เพราะฉะนั้นเธอไม่รีบ) อัตสึโกะพูดแล้วคิดในใจพลางมองคนในอ้อมกอดที่หน้าแดงอยู่

"นอนเถอะค่ะ ดึกแล้วนะคะ"เธอพูดพร้อมจูบไปที่หน้าผากของคนตัวเล็กเบาๆ

"ราตรีสวัสดิ์ค่ะ มินามิ" 

"ราตรีสวัสดิ์เช่นกันค่ะ อัตจัง" เมื่อทาคามินะพูดจบอัตสึโกะก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิมและหลับไปสู่ห่วงนิทราที่แสนอบอุ่น โดยมีคนตัวเล็กให้นอนกอดเป็นตุ๊กตาอยู่ข้างกาย

…………………………………………………………………………..

Share this post


Link to post
Share on other sites

ch.10 ออกเดินทาง การจับฉลากที่ใช้ดวง??

 

minami:หลังจากวันหยุดแสนสุขของทาคามินะได้ผ่านพ้นไป วันนี้ก็เป็นวันเดินทางไปทะเลเ พื่อจะไปถ่ายทำละครกัน ทาคามินะนัดทุกคนไปเจอกันที่บริษัทตอน 7.30 น. รวมถึงอัตสึโกะด้วย  รถจะออกเดินทางในเวลา8โมงเช้า เพราะฉะนั้นทาคามินะจึงนัดทุกคนไปรอก่อน เพื่อเตรียมความพร้อมก่อนออกเดินทาง รถที่ใช้เดินทางไปทะเลคราวนี้เป็นรถบัสของบริษัทเองเนื่องจากมีทีมงานและนักแสดงไปกันจำนวนมาก

 

ตอนนี้ทาคามินะกำลังขับรถเพื่อเดินทางไปบริษัทของเธอ

เธอคิดว่าพอไปถึงทะเลแล้ว เธอจะให้ทุกคนจับฉลากห้องพักกันก่อน แล้วจึงให้แต่ละคนแยกย้ายกันไปพักผ่อน ส่วนพวกสต๊าฟคงต้องออกมาเตรียมสถานที่กันรวมถึงเธอด้วย ก่อนที่จะเข้าที่พัก ส่วนวันเริ่มถ่ายทำจริงก็คงจะเป็นพรุ่งนี้เช้า หลังจากที่ไปถึงทะเลแล้ว 

 

เมื่อเธอขับรถมาถึงที่บริษัทแล้ว ตอนนี้พึ่งจะเป็น6.20 น.เอง ที่เธอมาเช้าเพราะเธอต้องการมารอคนอื่นๆก่อน

ทาคามินะจอดรถเสร็จแล้วเธอก็เดินไปที่รถบัสคันใหญ่ที่จอดอยู่ด้านข้างบริษัท เธอมองสำรวจไปรอบๆ ก่อนที่จะพูดขึ้นมาเบาๆ

"ยังไม่มีใครมาจริงๆด้วยแหะ" ทาคามินะพูดออกมา แต่เมื่อเธอพูดจบก็มีคนเข้ามาปิดตาเธอทันที ซึ่งทำให้เธอตกใจเล็กน้อย แต่เธอก็จำเสียงกับกลิ่นหอมเฉพาะตัวของคนที่เข้ามาปิดตาเธอได้ดี จึงทำให้เธอหน้าแดงขึ้นมาแทน

"ท้ายซิใครเอ่ย~~"อัตสึโกะกระซิบที่หูของของคนตัวเล็กกว่า

"อัตจัง มาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ" ทาคามินะหันกลับมาถามอีกคนทันที เมื่อเธอรู้ว่าใครเป็นคนมาปิดตาเธอ

"บู่~~ ขี้โกงนิค่ะ หันกลับมาแบบนี้" อัตสึโกะพูดด้วยหน้าตางอนๆ ก่อนจะตอบคนตรงหน้าเธอ

"ก็มาถึงนานแล้วค่ะ แต่ไปเข้าห้องน้ำมา" 

'เธอก็คิดไว้แล้วล่ะว่า อีกคนต้องมารอคนอื่นๆก่อนแน่ เธอเลยเร่งผู้จัดการของเธอให้ออกมารอก่อน เพื่อที่เธอจะได้มีเวลาอยู่กับอีกคนนานๆ' อัตสึโกะคิด

"ว่าแต่ มินามิ~คิดถึงจังเลย~~ขอกอดหน่อยซิค้าา~~"=w= อัตสึโกะพูดก่อนจะยกแขนขึ้นมากอดคนตัวเล็ก แต่เธอยังไม่ทันได้กอดเลย คนตรงหน้าเธอก็ห้ามขึ้นมาซะก่อน

"นิ อัตจังไม่ได้นะ อายริเอะบ้างซิ~~" ทาคามินะเอ่ยพลางหน้าแดงขึ้นมา เมื่อเธอเห็นริเอะที่ยืนอยู่หลังอัตสึโกะ

ริเอะเองก็ได้แต่ส่งยิ้มแหะๆให้ทาคามินะ เธอคิดว่าวันนี้เธอคงมาอยู่ผิดที่แล้วล่ะ ก็อัตสึโกะมองค้อนเธอจนตาแทบจะถลนแล้ว

(ฉันขอโทษนะอัตสึโกะที่มาขัดจังหวะเธอ) ริเอะคิดในใจ แต่ความจริงแล้วเธอก็ยืนอยู่หลังอัตสึโกนานแล้วแหละ

อัตสึโกะเองก็หน้าบึ่งหน่อยๆที่โดนขัดใจ ก่อนที่เธอจะคิดอะไรออกมาได้ เธอจึงเข้าไปกระซิบที่หูของคนตัวเล็กกว่า

"งั้นแสดงว่าถ้าอยู่สองคนจะยอมใช่ไหมค่ะ แต่ว่าไม่ใช่แค่กอดหรอกนะค้าา~"  จบคำพูดนี้ มันก็ทำให้คนตัวเล็กหน้าแดงและประทุษร้ายเธอไม่หยุด

"อัตจังบ้า บ้าๆๆๆ" พูดในขณะที่เธอหน้าแดงไปหมด มือก็รัวตีคนตรงหน้าไม่หยุด จนเธอลืมไปเลยว่าริเอะยังอยู่ด้วย

อัตสึโกะเองก็พยายามจับมือของคนตัวเล็กที่กำลังประทุษร้ายเธอให้อยู่นิ่งๆ แล้วแอบขำกับท่าทางเหมือนเด็กของมินามิ

การหยอกล้อเล่นกันของทั้งสองคนนั้น ทำให้ริเอะอดหัวเราะออกมาไม่ได้ กับความน่ารักของทั้งคู่นั้น ก็ดูซิ ประท่านบริษัทยักษ์ใหญ่อากิฮาบาระกรุ๊ป กับ นางเอกละครชื่อดัง กำลังเล่นกัน 

เหมือนเด็กๆอยู่ ใครจะไปคิดละว่า สองคนนี้พออยู่ด้วยกันแล้วจะกลายเป็นแบบนี้น่ะ

"เเหกๆ เหนื่อยชะมัดเลย" ทาคามินะบ่นออกมาเมื่อเธอหยุดประทุษร้ายคนตรงหน้าแล้ว

(อัตสึโกะเองก็ดูเหนื่อยไม่ต่างจากเธอเลย) ทาคามินะคิด

"เออ ทาคามินะซัง อัตสึโกะ เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำให้นะ" ริเอะเมื่อเห็นทั้งสองคนเล่น(?)กันเสร็จแล้ว และยืนหอบกันอยู่เธอจึงอาสาไปเอาน้ำให้

“ขอบคุณค่ะริเอะซัง/ขอบคุณนะ ริเอะ” ทั้งสองคนที่เห็นเป็นแบบนั้น จึงพูดขอบคุณริเอะขึ้นพร้อมกัน

หลังจากริเอะเดินเข้าไปเอาน้ำให้ทั้งสองคนในบริษัทแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่ทั้งสองคนยืนอยู่ ถ้าไม่นับคนขับรถที่นั่งอยู่ข้างในนะ

“จุ๊บ~” อัตสึโกะแอบหอมแก้มอีกคนทันทีเมื่อริเอะเดินจากไปแล้ว

“ทำอะไรน่ะ!!อัตจัง!!” ทาคามินะตะโกนออกมาและมองค้อนคนเจ้าเล่ห์ที่แอบหอมแก้มเธอ ซึ่งอีกคนก็ยืนยิ้มให้เธอพลางพูดอออกมาทำให้เธอเขินทันที

“ก็เมื่อกี้มินามิไม่ยอมให้เค้ากอดนิ เพราะฉะนั้นเค้าเลยหอมแก้มแทนไง แบบนี้หน่อยค่อยหายคิดถึง” อัตสึโกะพูดด้วยน้ำเสียงน่ารัก ก่อนที่จะดึงอีกคนเข้ามากอด

ทาคามินะพยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดสุดชีวิต แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นผล ก็เธอยิ่งดิ้น อีกคนก็ยิ่งกอดเธอแน่นขึ้น จนเธอต้องยอมแพ้อีกคน ซึ่งมันทำให้เธอตกอยู่ในอ้อมกอดของอีกคนอย่างช่วยไม่ได้

(ริเอะรีบๆกลับมาเร็วๆเถอะ ไม่งั้นฉันไม่รอดจากคนเจ้าเล่ห์แน่ๆ นี้ฉันไปหลงรักคนแบบนี้ได้ไงเนี่ย!!!) ทาคามินะคิดและอธิฐานให้ริเอะกลับมาเร็วๆ

 

ในขณะที่อัตสึโกะยืนกอดทาคามินะอยู่ไม่นานนัก ริเอะก็เดินกลับมาถึง

ตอนนี้ทั้งทาคามินะ ทั้งริเอะ ก็ได้หน้าแดงไปตามๆกัน

ที่ทาคามินะหน้าแดง เพราะเธออายริเอะนะซิ ที่มาเห็นเธอในสภาพนี้< ----(ทาคามินะควรอายตั้งแต่ยืนทะเลาะกันอัตจังแล้วนะ// -  -)

ส่วนริเอะที่เธอหน้าแดงเพราะเธอได้มาเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นซะแล้ว

“นี้~~ปล่อยฉันได้แล้วนะ อัตจัง” ทาคามินะพูดขึ้น ทำให้อัตสึโกะยอมปล่อยคนตัวเล็กแต่โดยดี แต่เธอก็แอบค้อนผู้จัดการของเธอในใจประมาณว่า มาขัดความสุข (?)ของเธอ

“เอ…เออ ทาคามินะซังน้ำค่ะ” ริเอะพูดพร้อมส่งน้ำให้ทาคามินะ ให้ขณะที่เธอกำลังหน้าแดงอยู่จากภาพเมื่อกี้

“ขอบคุณนะ” ทาคามินะพูด แล้วส่งยิ้มให้ผู้จัดการส่วนตัวของอัตสึโกะ

“อ่ะนี้ อัตสึโกะ”  พูดแล้วก็ยื่นแก้วน้ำอีกใบไปให้อัตสึโกะ

“ขอบคุณค่ะ ริเอะซัง” อัตสึโกะขอบคุณอีกคน และรับน้ำมาดื่ม

 

ในขณะที่ทั้งสามกำลังรอคนอื่นๆอยู่ ตอนนี้ก็เป็นเวลา 7.00 น.

แต่ตอนนี้รู้สึกว่าอารมณ์ดีๆของทาคามินะเมื่อกี้จะหมดลง เมื่อคนที่เธอไม่อยากเจอมากที่สุดได้มาถึงแล้ว

“สวัสดีค่ะทาคามินะซัง/สวัสดีอัตสึโกะ คิดถึงจังเลยไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันแนะ” ซาเอะพูดสวัสดีทาคามินะผ่านๆ แล้วเดินเข้ามาคุยกับอัตสึโกะโดยที่ไม่สนใจทาคามินะที่ยืนอยู่ด้วย

ซึ่งการกระทำแบบนั้นก็ได้สร้างความไม่พอใจให้ทาคามินะไม่น้อยเลย

“สวัสดีค่ะ ซาเอะ แล้วนี้มาคนเดียวหรอคะ” อัตสึโกะพูดตอบ พลางมองคนตัวเล็กข้างๆเธอเมื่อกี้ ที่ตอนนี้เดินไปยืนอยู่กับริเอะแล้ว

“อืม ว่าแต่อัตสึโกะมาเช้าจังเลย~~” ซาเอะพูดแล้วส่งยิ้มหวานให้อัตสึโกะ ซึ่งมันเป็นยิ้มที่ให้เห็นแล้วต้องหลงแน่

แต่ตอนนี้อัตสึโกะกับรู้สึกร้อนๆหนาวๆอย่างบอกไม่ถูกกับสายตาของคนตัวเล็กที่แอบมองมาเธอกับซาเอะ

“เอ่อ...ค่ะ พอดีแวะออกมาทำธุระนะคะเลยมาเร็ว” อัตสึโกะตอบพลางยิ้มให้อีกคนนิดๆเพื่อรักษามารยาท แต่การกระทำนั้นเหมือนจะทำให้ทาคามินะไม่พอใจขึ้นไปอีก

(ซวยแล้วไหมล่ะ ตอนนี้เธอจะง้ออีกคนยังไงดีละ) อัตสึโกะคิด พลางแอบมองคนตัวเล็กที่ไม่ยอมมองเธอแล้ว

“งั้นหรอ ว่าแต่อัตสึโกะ ดีใจไหมที่ได้ไปเล่นละครกับฉันน่ะ” ซาเอะถามคำถามที่ทำให้อัตสึโกะหนักใจไม่น้อยเลยทีเดียว แต่เธอก็ต้องตอบอีกคนออกไปล่ะนะ

“เอ่อ ดีใจซิค่ะ ได้แสดงละครกับคนดังๆ อย่างซาเอะทั้งที” อัตสึโกะตอบเสียงเบาเพื่อไม่อยากให้คนตัวเล็กได้ยิน ก็เธอกลัวอีกคนจะเข้าใจผิดนิว่าเธออยากไปแสดงละครกับซาเอะจริงๆ

แต่เมื่ออัตสึโกะทำแบบนั้น ทาคามินะเข้าใจผิดไปแล้วว่า ที่อัตสึโกะพูดเสียงเบา เพราะมีความลับกับซาเอะ ที่ไม่อยากให้เธอรู้

ซาเอะที่ลอบมองทั้งสองคนอยู่ เธอก็ซะใจไม่น้อยที่เห็นทาคามินะมีอาการแบบนั้น

“จริงหรออัตสึโกะ ฉันก็เหมือนกันนะ” ซาเอะพูดพร้อมส่งสายตาหวานๆให้อัตสึโกะแล้วแอบถือวิสาสะจับมืออัตสึโกะ ให้เจ้าตัวได้ทำหน้ากระอักกระอวยใจ แล้วพยายามดึงมือออกอย่างไม่ให้เสียมารยาท

ซึ่งทาคามินะก็ยิ่งเข้าใจอัตสึโกะผิดไปกันใหญ่ ที่เห็นการกระทำแบบนี้

“ ริเอะเดี๋ยวฉันมานะ!!” ทาคามินะพูดเสียงเย็น และเดินกระแทกเท้าออกไป โดยที่เดินผ่านหน้าอัตสึโกะ กับ ซาเอะด้วยอารมณ์ที่เธอบอกไม่ถูก ถ้าจะให้พูดตอนนี้ เธอก็พูดได้คำเดียวว่า "เธอหึง!!อัตสึโกะสุดๆ"

เมื่อริเอะที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างเริ่มไม่ดีแล้ว เธอจึงโทรไปขอความช่วยเหลือจากคนๆ หนึ่งทันที

[ฮาโหล~~ ว่าไงริเอะ มีอะไรหรอ~~ ] เสียงของปลายสายพูดอย่างอารมณ์ดี

[ยูโกะซัง ถึงไหนแล้วค่ะ ตอนนี้กำลังเกิดเรื่องเลยค่ะ] ริเอะพูดเสียงเครียด

[เกิดอะไรขึ้นล่ะ] ยูโกะเมื่อได้ยินปลายสายพูดเสียงเครียด เธอก็จริงจังขึ้นมาทันที

[ก็ซาเอะซังมาถึงแล้วน่ะค่ะ แล้วตอนนี้ทาคามินะซังก็โกรธอัตสึโกะจนเดินหนีไปแล้วค่ะ ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อแล้วค่ะ] ริเอะว่าเสียงเครียด

[งั้นหรอ เดี๋ยวไม่เกิน 5 นาที ฉันจะไปถึงที่นั่นนะ] ยูโกะตอบ

[ค่ะ รีบมาหน่อยนะคะ] ริเอะพูด

[อืม] ยูโกะพูดพร้อมวางสายไป และขับรถต่อด้วยความรีบ

 

ในรถของยูโกะ

“นี้ ยูจัง เกิดอะไรขึ้นหรอ” ฮารุนะถามอีกคนทันทีเมื่ออีกคนวางสายโทรศัพท์ไปแล้ว

“ก็ริเอะโทรมาบอกว่า ทาคามินะมีเรื่อง อัตสึโกะอยู่น่ะ”

“งั้นหรอค่ะ” 

“เนี้ยงๆเข้าไปถึงแล้วช่วยพาอัตสึโกะออกมาจากซาเอะให้หน่อยนะ เดี๋ยวฉันจะไปตามทาคามินะเอง แล้วมาเจอกันที่รถนะ” ยูโกะบอกแผนกับคนรัก

“ค่ะ ยูจัง” ฮารุนะตอบ และคิดในใจว่าเธอจะดึงอัตสึโกะออกมาจากซาเอะยังไงดี

 

กลับมาที่ด้านของอัตสึโกะกันต่อ

ตอนนี้เธออึดอัดไม่น้อยที่เห็นคนตัวเล็กเดินผ่านหน้าเธอไป โดยไม่แม้แต่จะหันมองเธอเลย ถ้าเป็นไปได้เธออยากจะเดินตามไปหาอีกคนไปซะตอนนี้เลย แต่ติดที่ว่าซาเอะยังคงชวนเธอคุยนั้น คุยนี้อยู่ แล้วเธอก็ไม่อยากมีปัญหากับอีกคน เพราะต้องแสดงละครด้วยกันอยู่  เธอจึงต้องคุยกับอีกคนไปเลยตามเลย โดยที่เธอไม่สามารถปลีกตัวออกไปได้เลย

(มินามิ ไปไหนกันนะ)อัตสึโกะคิดแล้วทำหน้ากังวล

 

ในขณะนี้ยูโกะกับฮารุนะได้มาถึงแล้ว เมื่อยูโกะจอดรถเสร็จแล้วเธอก็เดินออกไปตามหาทาคามินะทันที ส่วนฮารุนะก็เข้าไปทักท้ายอัตสึโกะกับคนอื่นๆ

“นี้ อัตสึโกะมาทางนี้กับฉันแปบนึงซิ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ” หลังจากฮารุนะทักทายทุกคนเสร็จแล้ว เธอก็ลากอัตสึโกะออกมากับเธอ โดยไม่สนใจเลยว่าอัตสึโกะคุยกับซาเอะอยู่

อัตสึโกะที่อยู่ดีๆก็ถูกลากออกมาก็ดูจะสงสัยไม่น้อย

ซาเอะเองก็ได้แต่มองตามฮารุนะที่ลากอัตสึโกะออกไปแบบงงๆ

 

อีกด้านหนึ่ง

“มาอยู่นี้เอง ฉันเดินหาเธอตั้งนาน” ยูโกะพูดขึ้น เมื่อเธอเจอคนที่ตามหาแล้ว

“หาฉัน~~” ทาคามินะถามด้วยหน้าตาสงสัย

“ใช่นะซิ มานี้กับฉันหน่อยซิ” ยูโกะพูดจบก็เดินเข้าไปลากคนที่ตัวเล็ก ที่ตัวเล็กพอๆกับเธอให้ตามเธอมา โดยที่เธอไม่สนใจเลยว่าคนโดนลากจะโวยวายใส่เธอขนาดไหน< - - -(เอ่อ ยูโกะไม่กลัวโดนไล่ออกแล้วหรอ ได้ข่าวว่าทาคามินะเป็นเจ้านายแกนะ)

“นี้ยูโกะ ปล่อยฉันนะ จะพาฉันไปไหนนะ นี้~~” ทาคามินะโวยวายใส่คนที่ลากเธอเป็นชุด ก็เธอกำลังอารมณ์เสียกับเรื่องบางเรื่องอยู่นะซิ แล้วอยู่ดีๆยูโกะก็เข้ามาลากเธอซะงั้น

“เงียบเถอะน่า!แล้วตามฉันมา!!” ยูโกะพูดพร้อมลากอีกคนต่อไป

(ยูโกะฉันเป็นเจ้านายแกน่ะ ไอ้เพื่อนบ้า T^T) ทาคามินะคิด ในขณะที่โดนลากต่อไปโดยที่ไม่สามารถขัดได้

 

ด้านฮารุนะและอัตสึโกะ

“ฮารุนะพาฉันมาที่นี้ ทำไมหรอ” อัตสึโกะถามขึ้นอย่างสงสัย ก็ฮารุนะพาเธอมารอที่รถของยูโกะนะซิ

“เอาน่าอัตสึโกะ อย่าพึ่งถามรอแปบนึงนะ” ฮารุนะบอก ในขณะที่พยายามมองหาคนตัวเล็กอยู่ ไม่นานนักเธอก็เห็นคนตัวเล็กสองคนเดินมาทางพวกเธอ

“นั้นไงล่ะเห็นยัง เคลียกันให้เรียบร้อยก่อนขึ้นรถด้วยล่ะ ฉันยังไม่อยากหมดสนุกนะ” ฮารุนะพูด และชี้ให้อัตสึโกะดูคนตัวเล็กทั้งสองคนที่กำลังฉุดกระชากลากกันมาอยู่

อัตสึโกะที่มองตามคนชี้ ก็ยิ้มออกมาก่อนจะพูดขอบคุณอีกคนที่ช่วยเธอ

“ฮารุนะขอบใจเธอมากเลยน่ะ” พูดพร้อมยิ้มกว้างออกมา

“ไม่เป็นไร ฉันเต็มใจช่วยพวกอยู่แล้ว แต่รีบเคลียกันให้เสร็จล่ะ” ฮารุนะพูดพลางเดินออกไปหายูโกะเพื่อที่จะไปช่วยลาก(?)ทาคามินะอีกแรง  ทิ้งให้อัตสึโกะยืนรอทาคามินะอยู่คนเดียว

 

“นี้ปล่อยฉันนะ ฉันไม่เข้าไปเด็ดขาด” ทาคามินะว่าในขณะที่กำลังขัดขืนยูโกะที่พยายามลากเธอเข้าไปหาอัตสึโกะ ก็เธอยังไม่อยากเข้าไปคุยกับอีกคนนิ เพราะว่าเธอกำลังโกรธอีกคนอยู่

“ไม่ได้ เธอต้องไปคุยกับอัตสึโกะให้รู้เรื่อง” ยูโกะว่าและพยายามลากคนตัวเล็กกว่าเธอนิดนึงไปหาอัตสึโกะที่ยืนรออยู่

“บอกว่าไม่ก็ไม่ไงล่ะ!! ปล่อยนะ!! ไม่งั้นชั้นจะโกรธเธอจริงๆด้วย!” ทาคามินะพูดเสียงแข็ง ซึ่งก็ทำให้ยูโกะหวาดหวั่นไม่น้อย

(เอาก็เอาวะ จะให้อีกคนโกรธเธอก็ได้ แต่เธอต้องลากอีกคนไปหาอัตสึโกะให้ได้) ยูโกะคิด ก่อนที่ผู้ช่วยของเธอจะเดินเข้ามา

“นี้ มานี้เลยทาคามินะ อย่าดื้อหน่า” ฮารุนะพูดพร้อมเดินเข้ามาช่วย ยูโกะลากอีกคนไปหาอัตสึโกะ

“นิพวกเธอ!!! ปล่อยนะ!!” ทาคามินะตะโกนออกมาเสียงดัง แต่ดูเหมือนทั้งสองคนจะไม่สนใจเ แถมทั้งสองคนยังช่วยกันลากทาคามินะเข้ามาหาอัตสึโกะจนได้

(ความจริงจริงแล้ว พวกเธอก็แอบกลัวว่าจะตกงานอยู่นะ เห่อๆๆ) ยูโกะกับฮารุนะคิด

“งั้นไปก่อนนะ” ยูโกะกับฮารุนะพูดขึ้นพร้อมกันก่อนจะรีบวิ่งออกไป ทิ้งให้ทาคามินะอยู่กับอัตสึโกะแค่สองคน

“….” ทาคามินะที่เห็นหน้าอีกคนแล้วเธอก็ยืนเงียบพร้อมกับะเดินหนี แต่เธอก็โดนอีกคนจับมือเธอไว้ก่อน

“หมับ~~”

“เดี๋ยวซิค่ะ มินามิ” อัตสึโกะพูดออกมาเสียงอ่อย แต่ทาคามินะไม่พูดแล้วยังทำท่าจะเดินต่ออีก เมื่อทาคามินะทำท่าจะเดินหนีอัตสึโกะจึงดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้จากด้านหลัง

“ปล่อยฉันนะ!!ถ้าเธออยากกอดก็ไปกอดซาเอะ โน้น!!” พูดด้วยน้ำเสียงโกรธ ขณะนี้อารมณ์หึงได้กลับมาหาเธออีกครั้ง ทำให้เธออดที่จะพูดประชดออกไปไม่ได้

“มินามิค่ะ ทำไมฉันต้องไปกอดซาเอะด้วยล่ะ ในเมื่อหัวใจของฉันอยู่กับมินามินะคะ ไม่ได้อยู่ซาเอะซักหน่อย” อัตสึโกะพูดคำหวานแล้วกอดร่างนี้แน่นขึ้น เธอยอมรับว่าเธอกังวลไม่น้อยที่อีกคนโกรธเธอแบบนี้

“ก็เห็นคุยกัน จับมือกัน ส่งสายตาหวานใส่กันซะขนาดนั้นนิ” ทาคามินะยังคงพูดประชดคนที่กอดเธอไม่หยุด ถึงเธอเองจะแอบเขินกับคำตอบเมื่อกี้ก็เถอะ แต่เธอก็ยังโกรธอีกคนอยู่ดี

“หันกลับมาซิค่ะมินามิ” อัตสึโกะพูดพร้อมจับคนในอ้อมกอดเธอให้หันหน้ากลับมาสบตาเธอ ก่อนที่จะจับมือของคนตัวเล็กขึ้นมาวางทาบลงไปที่หน้าอกข้างซ้ายของเธอ

“มินามิได้ยินไหมค่ะ มันเต้นแรงเฉพาะตอนอยู่กับมินามิเท่านั้นนะคะ” อัตสึโกะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

ทาคามินะเองก็หน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อยจากการกระทำของอีกคนแต่เธอก็ยังทำหน้านิ่งอยู่

“เพราะฉะนั้นมินามิค่ะ เชื่อใจฉันนะคะ ว่าฉันรักมินามิคนเดียว ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับซาเอะเลย” อัตสึโกะพูดจบก็จับค้างของคนตัวเล็กให้เงยหน้าขึ้นมาเพื่อสบตากับเธอ

ตอนนี้ทาคามินะหน้าแดงใจสั่นไปหมดแล้ว  และหมือนกับว่าอารมณ์โกรธของเธอจะโดนแทนที่ด้วยความสุขหวานละมุนจากที่อีกคนกำลังส่งมาให้เธอ

 

อัตสึโกะที่สบตากับคนตรงหน้าเธอ เธอก็ค่อยๆก้มหน้าเข้าไปหาอีกคนเรื่อยๆ จนริมฝีปากของเธอกับริมฝิปากของอีกคนสัมผัสกัน

จูบแสนหวานและนุ่มนวนได้เกิดขึ้น ก่อนที่มันจะแปลงเปลี่ยนเป็นจูบที่เร่าร้อนตามอารมณ์ปรารถนาของทั้งสองคน

อัตสึโกะสอดลิ้นเข้าไปควานหาความหวานจากปากของคนตัวเล็กกว่า ซึ่งอีกคนก็ตอบรับเธอเป็นอย่างดี ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดซึ่งกันและกัน ก่อนที่อัตสึโกะจะดันคนตัวเล็กไปติดกำแพง จูบที่ร้อนแรงและหนักหน่วงนั้น มันทำให้ทาคามินะอดที่จะส่งเสียงครางออกมาไม่ได้

“อื่ออ ~” (เหมือนกับว่าเธอกำลังได้กินขนมหวานๆอยู่เลย) ทาคามินะคิดขึ้นในขณะที่อัตสึโกะยังคงมอบจูบแสนหวานให้เธอไม่หยุด

มือของอัตสึโกะสอดมือเข้าไปในเสื้อของคนตัวเล็กพลางลูบไล้ไปที่สะโพกของอีกคน ทำให้ทาคามินะสะดุ้งขึ้นมาก่อนที่จะจับมือของอัตสึโกะไว้

“อัตจัง หยุดน่ะเราทำ..แบ..แบบนะ..นั้น..มะ..ไม่ได้นะ” ทาคามินะพูดตะกุกตะกะ พลางหอบออกมมาเล็กน้อย พร้อมกับหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ

(น่ารักจังเลยมินามิ) อัตสึโกะคิดในใจเมื่อถอนจูบออกมา 

“ก็ได้ค่ะ แต่มินามิต้องหายโกรธฉันก่อนนะคะ” อัตสึโกะพูดขึ้น แขนเรียวก็ยังไม่ปล่อยคนตัวเล็กให้ออกจากอ้อมกอด

“หะ…หายโกรธแล้วค่ะ” ทาคามินะพูด ซึ่งเธอพูดจบ อัตสึโกะก็ก้มลงมาจูบเธอเบาๆอีกที

“งั้นไปกันเถอะค่ะ ป่านนี้คนอื่นรอเรานานแย่แล้วล่ะ” อัตสึโกะพูดก่อนจะลากอีกคนให้ไปที่รถบัสกับเธอ

“ค่ะ" ทาคามินะตอบและเดินตามคนที่จับมือเธออย่างว่าง่าย

 

อีกด้านของคู่หูโคจิยูที่แอบดูทั้งสองคนอยู่ ก็ได้หน้าแดงตามๆกัน ก็เมื่อกี้พวกเธอเกือบจะได้ดูหนังสดแล้วนะซิ

“เน..เนี้ยงๆ..ระ..เราตามสองคนนั้นเข้าไปกันเถอะ” ยูโกะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกะกับอีกคนที่ร่วมเห็นเหตุการณ์สดๆร้อนๆที่เกิดขึ้น

“นะ…นั้นซิ..ปะ…ไปกันเถอะ” ฮารุนะเองก็อาการก็ไม่ต่างจากอีกคนเท่าไหร่นัก พวกเธอแค่อยากรู้เองว่าอัตสึโกะจะง้อ ทาคามินะยังไงแต่เธอไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นของแถมแบบนี้

 

 

เมื่ออัตสึโกะกับทาคามินะเดินจูงมือกันกลับมาที่จอดรถบัสแล้ว

ตอนนี้ทีมงานและพวกสต๊าฟต่างๆ รวมถึงดาราคนที่เหลือก็มาถึงกันแล้ว

แต่เมื่อพวกเธอกับเข้ามาตัวปัญหาที่ทำให้ทาคามินะ กับ อัตสึโกะ ทะเลาะกันก็เดินเข้ามาทันที แต่คราวนี้อัตสึโกะกับกระซับมือของคนตัวเล็กที่เธอจับไว้แน่น โดยที่ไม่สนใจสายตาสงสัยจากคนอื่นๆที่มองมาทางพวกเธอเลย

“อัตสึโกะ กลับมาแล้วหรอ ทำไมกลับมาพร้อมทาคามินะซังได้ล่ะ” ซาเอะถาม แล้วยิ่งไม่ชอบทาคามินะเข้าไปใหญ่ เมื่อเธอเห็นอัตสึโกะจับมือทาคามินะแน่นซะขนานนั้น

“พอดีเจอกันตอนจะเข้ามาน่ะค่ะ เลยมาพร้อมกันเลย” อัตสึโกะตอบซาเอะแล้วกระซับมือคนด้านข้าง เพื่อไม่ให้อีกคนเดินหนีเธอได้อีก

“งั้นหรอ แล้วฮารุนะล่ะ” ซาเอะถามเมื่อนึกไปถึงคนที่มาขัดจังหวะเธอกับอัตสึโกะและเป็นคนพาอัตสึโกะออกไป

“พอดีฮารุนะออกไปหายูโกะที่ไปไหนไม่รู้น่ะ” อัตสึโกะพูดแถไปเรื่อยก็เธอไม่อยากให้คนที่ค่อยช่วยเธอต้องติดร่างแหไปด้วยนิ

“งั้นหรอ” ซาเอะพูดพร้อมมองทาคามินะด้วยสายตาที่บอกไม่ถูกและเดินออกไป ตามเสียงของทีมงานที่ตะโกนเรียกเธอ

ทาคามินะที่มองตามซาเอะ ก็มองด้วยสายตาไม่พอใจ  ก่อนที่คนตัวสูงกว่าที่ยืนข้างๆเธอจะก้มลงมากระซิบอะไรบ้างอย่าง ที่ทำให้เธออดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

“มินามิค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ ไม่ว่ายังไงฉันก็รักมินามิคนเดียวค่ะ” พูดจบก็ส่งยิ้มหวานให้คนข้างๆเธอต่อหน้าคนนับสิบรวมถึงซาเอะด้วย

ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา ก็คนตัวเล็กตรงหน้าพวกเขา เป็นประธานบริษันิ แต่พวกเขาก็แอบอิจฉากันอยู่นะ ก็ดูรอยยิ้มที่อัตสึโกะส่งให้ทาคามินะซิ

(แค่พวกเขาเห็นอยู่ไกลๆพวกเขาก็จะละลายแล้ว แล้วคนที่ได้รอยยิ้มหวานๆใกล้ๆแบบนั้นล่ะ โอ๊ยคิดแล้วอิจฉาสุดๆ) ทุกคนคิดขึ้นมาพร้อมกัน

คงมีแต่ซาเอะเท่านั้นที่ไม่พอใจกับเหตุการณ์นั้นและคิดวางแผนการชั่วร้ายในใจ

'ฉันไม่ยอมแพ้เธอแน่ทาคามินะ ไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องเอาสิ่งที่ฉันต้องการมาให้ได้'

 

เมื่อใกล้ได้เวลาออกเดินทางแล้ว ทาคามินะจึงเรียกทุกคนขึ้นรถและให้เข้าไปนั่งประจำที่ของแต่ละคน

 

บนรถบัส

“มินามิ ฉันนั่งด้วยนะ” อัตสึโกะพูดขึ้น ท่ามกลางสายตาคนทั้งรถที่จ้องมาทางเธอ

“ทำไมไม่นั่งกับริเอะล่ะ อัตจัง” ทาคามินะถาม สีหน้าสงสัย

“ก็ริเอะนั่งกับมิลกี้แล้วค่ะ ก็เหลือแต่มินามิที่ยังไม่มีคนนั่งด้วยนิ” อัตสึโกะพูดพร้อมกับรอคำตอบจากคนตรงหน้า แต่ว่าก่อนที่ทาคามินะจะได้พูดตอบก็มีเสียงของซาเอะดังขัดขึ้นมา

“อัตสึโกะ มานั่งกับฉันก็ได้ เดี๋ยวฉันให้โทโมจินไปนั่งเป็นเพื่อนทาคามินะซังก็ได้” ซาเอะตะโกนบอกอัตสึโกะ เรียกเสียงแซวจากพวกสต๊าฟได้เป็นอย่างดี

โทโมจินเองก็แอบมองค้อนเพื่อนของเธอ (แหม่ยัยนี้ เห็นผู้หญิงดีกว่าเพื่อนตัวเองนะ) โทโมจินคิด

“อัตจังนั่งกับฉันนี้แหละ!!!” ทาคามินะตะโกนออกมา พลางจับอัตสึโกะลงมานั่งด้วยกันกับเธอ พวกยูโกะที่เห็นก็แอบยิ้มออกมากับปฏิกิริยาของทาคามินะ

ส่วงพวกสต๊าฟกับทีมงานคนอื่นก็ดูจะงงไม่น้อยกับท่าทางประธานของพวกเขา ก็ปกติไม่เคยเห็นจะเป็นแบบนี้นิหน่า

อัตสึโกะที่นั่งลงข้างมินามิ ก็ลอบยิ้มออกมาและแอบจับมือคนตัวเล็กที่นั่งหน้าแดงขึ้นมากุมไว้ 

ซาเอะที่มองอยู่ก็ขัดใจไม่น้อยที่อีกคนบังอาจมาตัดหน้าเธอ (จำไว้นะยัยประธานเตี้ยฉันจะเอาคืนเธอแน่) ซาเอะคิดพร้อมส่งสายตาอาฆาตใส่ทาคามินะ

 

ในขณะที่รถกำลังออกเดินทางอยู่นั้นก็มีเสียงหยอกล้อเล่นกันไม่หยุด และรู้สึกว่าคนที่โดนแกล้งมากที่สุดคงพ้นประธานตัวเล็ก ที่ตอนนี้กำลังนอนหลับเอาหัวไปพิงไหล่ของอัตสึโกะเป็นที่เีรียบร้อย คงเพราะความเหนื่อยจากที่ทาคามินะต้องตื่นเช้าแล้วในจะเรื่องที่ทำให้เธอโกรธอีกนั้นอีก

อัตสึโกะเองก็แอบกอดคนที่พิงเธอไว้โดยที่ไม่ให้ใครสังเกตเห็น

แต่ก็คงจะไม่พ้นสายตาของจอมแสบอย่างยูโกะที่นั้งให้ฮารุนะนอนพิงอยู่หรอก

 

เมื่อรถได้มาถึงที่หมายแล้ว ทุกคนก็เดินลงจากรถและเดินเข้ามาอยู่ที่หน้าล็อบบี้ของรีสอร์ท Wmatsui เพื่อทีจะมารอเอากุญแจห้องและจับฉลากกัน โดยที่ทาคามินะขอให้เจ้าของรีสอร์ทเป็นคนทำฉลากให้เพื่อความยุติธรรมของทุกคน เนื่องจากเจ้าของรีสอร์ทเป็นคนนอก(หรอ)< - - -(ทาคามินะกำลังจะซวยแบบไม่รู้ตัว)

“สวัสดีค่ะทุกคน ยินดีต้อนรับสู่ Wmatsui นะคะ” จูรินะเดินมาทักทายทุกคนแล้วแอบหยิบตาให้พี่สาวเธอของตัวเอง

“สวัสดีค่ะคุณทาคาฮาชิ(ว่าที่พี่เขย) ดีใจจังเลยค่ะ ที่คุณเลือกรีสอร์ทฉันเป็นสถานที่ถ่ายทำละครน่ะ” จูรินะพูดแล้วแอบยิ้มในใจ (คนนี้ซินะว่าที่พี่เขยเธอ แต่ตัวเล็กจังเลยแหะ) เธอคิด เมื่อเช้านี้พี่สาวเธอพึ่งโทรมาหาเธออีกครั้ง และย้ำกับเธอว่าอย่าให้ประธานบริษัท รู้เรื่องที่เธอเป็นน้องสาวของตัวเองเด็ดขาด พร้อมกับบอกเธออีกว่า คนนั้นแหละว่าที่พี่เขยเธอน่ะ

“ฉันเองก็ต้องขอบคุณ คุณเหมือนกันค่ะที่อนุมัติให้ฉันใช้สถานที่แบบนี้”ทาคามินะพูดขอบคุณคนอายุน้อยกว่า

“อย่าเรียกฉันแบบนั้นเลยค่ะ ฉันอายุน้อยกว่าทาคาฮาชิซังอีกนะคะ เรียกฉันว่าจูรินะก็พอค่ะ แล้วก็ไม่ต้องพูดสุภาพกับฉันก็ได้” จูรินะบอกกับอีกคน

“อืม จูรินะ งั้นจูรินะเรียกฉันว่าทาคามินะก็ได้” ทาคามินะตอบอีกคนกลับไป

“ค่ะ แต่ฉันขอเรียกว่าพี่ทาคามินะได้ไหมค่ะ เพราะคนรู้จักของฉันคงอยากให้เรียกแบบนั้นมากกว่า” จูรินะบอกพลางแอบกัดพี่สาวเธอ ให้อีกคนได้ส่งค้อนงามๆมาให้เธอ

“ได้ซิ” ทาคามินะตอบ พร้อมความสงสัย ว่าใครเป็นคนรู้จักของเจ้าของรีสอร์ทกันนะ ที่อยากให้เรียกเธอแบบนี้ 

 

ในระหว่างที่จูรินะกับทาคามินะคุยกันอยู่นั้น ก็มีคนเข้ามาใหม่3คน ซึ่งประกอบไปด้วยเรนะ ยูกิริน และ มายุยู

มายุยูกับยูกิรินไม่มีงานในช่วงนี้เลยมาพักผ่อนอยู่ที่นี้ก่อนพวกทาคามินะเป็นอาทิยต์แล้ว

“สวัสดีค่ะทุกคน ฉันเอาฉลากออกมาให้แล้วนะคะ” เรนะพูดพร้อมเดินถือกล่องที่ใส่เลขห้องแต่ละห้องไว้

เมื่อเรนะพูดแบบนั้น ทาคามินะก็ตะโกนบอกให้ทุกคนตั้งแถวและเริ่มจับฉลากกันทันที

“คนแรกมาเอดะ อัตสึโกะ ได้ห้อง 101นะคะ” จูรินะตะโกนออกมา เมื่อเธอรับฉลากมาจากพี่เธอแล้ว โดยที่เธอไม่สนใจฉลากที่อีกคนจับขึ้นมาเลย เธอก็แกล้งอ่านไปงั้นแหละ ก็เธอวางแผนเตรียมห้องตามที่พีสาวเธอสั่งไว้ให้เรียบร้อยแล้วนิ จูรินะคิดพลางขยิบตาให้อีกคน < - - - (สรุปบ้านนี้เจ้าเล่ห์กันทั้งพี่ทั้งน้อง//- -)

ตอนนี้หลายๆคนในกองถ่ายต่างก็อธิฐานให้ได้ห้องจับได้ห้อง 101 กันทั้งนั้น ก็ใครมันจะไปอยากพลาดโอกาสได้นอนของเดียวกับอัตสึโกะเล่า

คงมีแต่ทาคามินะเท่านั้นที่แหละที่อธิฐานอย่าให้เธอได้นอนกับอีกคนเลย  แต่เธอก็อธิฐานอีกอย่างในใจด้วยว่า อย่าให้ซาเอะได้นอนห้องเดียวกับอัตสึโกะเหมือนกัน

“คนต่อไปโคจิมะ ฮารุนะ ห้อง 201 ค่ะ” จูรินะประกาศขึ้น ก่อนที่เธอจะพูดชี้แจงให้คนอื่นๆ ได้ทราบ

"เอ่อ เนื่องจากว่า ทางรีสอร์ทมีห้องพักในโซนที่สองไม่พอสำหรับทุกคน จึงมีแค่คู่เดียวเท่านั้นค่ะ ที่จะได้พักในโซนที่หนึ่งค่ะ" เมื่อจูรินะพูดจบก็เหมือนจะมีไฟลุกโชนขึ้นมาจากตาแต่ละคนเลยที่เดียว 

“ต่อไปค่ะโอชิมะ ยูโกะ ห้อง 201 นะคะ ได้คู่ไปแล้วนะคะ 1 ห้อง" จูรินะพูดจบก็ยืนกุญแจห้องให้ทั้งคู่

ตอนนี้ทั้งสองคนก็ยืมมองหน้ากันยิ้มๆพลางคิดในใจว่าพวกเธอโชคดีไปที่ได้นอนห้องเดียวกัน

“ต่อไปค่ะ ริเอะ ห้อง 203 ค่ะ”

“ต่อไปค่ะ โทโมมิ ห้อง 202ค่ะ

“ต่อไปมิยูกิ ห้อง 203 ค่ะ”

เมื่อจูรินะประกาศไปเลื่อยๆจนมาถึงสองคนสุดท้ายแล้ว

ที่เหลือระหว่างซาเอะกับทาคามินะ ที่ตอนนี้เหลือห้องที่ยังไม่มีคู่สองห้องเท่านั้น นั้นก็คือห้อง ของอัตสึโกะ กับนักแสดงตัวประกอบผู้หญิงอีกคนหนึ่ง

“เอาล่ะค่ะ เหลือสองคนสุดท้ายแล้วนะคะ เพราะฉะนั้นจับพร้อมกันเลยค่ะ” จูรินะพูดขึ้น ทำให้ทุกๆคนต่างลุ้นไปตามๆกัน ว่าใครจะเป็นผู้โชคดีได้นอนห้องเดียวกับนางเอกคนสวยกันแน่

(ความจริงแล้วห้อง 101 ไม่มีในฉลากมาตั้งแต่แรกแล้วล่ะ ถึงสองคนนี้จับไปก็ไม่มีทางได้อยู่ดี ไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องให้ว่าที่พี่เขยเธออยู่ห้องเดียวกับพี่สาวเธออยู่แล้ว เธอเองก็ยังไม่อยากโดยพี่สาวเธอจัดการที่หลังนิ ถ้าไม่ทำตามที่พี่สาวเธอสั่ง ก็พี่เธอเวลาโกรธน่ากลัวจะตาย บลื่ย~~ไม่อยากคิดเลย) จูรินะคิดขึ้นด้วยท่าทางที่ไม่ลุ้นอะไร

“มาแล้วนะคะกับฉลากสองใบ เราจะมาเริ่มเปิดจากซาเอะซังกันเลยนะคะ” จูรินะพูดทำให้ทุกคนก็ตื่นเต้นกันใหญ่รวมถึงซาเอะด้วย

“หมายเลขห้องที่ได้คือ….210นะคะ” จูรินะพูดพลางแอบขยิบตาให้พี่สาวเธอ

เพราะฉะนั้นพี่ทาคามินะได้ห้อง 101 ไปนะคะ” จูรินะพูดขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อจูรินะพูดจบพวกสต๊าฟหลายคนก็ดีและเสียใจแตกต่างกันไป เพราะมีสต๊าฟหลายคนเลยที่อยากให้ซาเอะนอนห้องเดียวกับอัตสึโกะ และก็แอบมีหลายคนเหมือนกันที่เริ่มสังเกตความผิดปกติของดาราสาวสวยและประธานบริษัทได้ จึงแอบลุ้นให้สองคนนี้ได้อยู่ห้องเดียวกัน

ส่วนซาเอะเองก็ไม่พอใจอย่างมากที่ไม่ได้นอนห้องเดียวกับอัตสึโกะ (ว่าไงนะ ยัยเตี้ยนั้นได้นอนห้องเดียวกับอัตสึโกะงั้นหรอ!) ซาเอะคิดด้วยความหงุดหงิด

ทาคามินะในตอนนี้ก็ยืนค้างไปแล้วและคิดในใจว่า (นี้ไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม!!!แล้วความบริสุทธิ์ของเธอจะอยู่รอดก่อนที่จะกลับจากทะเลไหมเนี้ย!!!!) TOT

อัตสึโกะเองก็แอบมองทาคามินะและคิดในใจขึ้นมาว่า (เตรียมตัวให้ดีนะคะมินามิเพราะอยู่ที่นี้  มินามิไม่มีทางหนีฉันได้แน่ ก็อยู่ที่รีสอร์ทนี้มันคนของเธอเองนิหน่า ทำได้ดีมากจูรินะแบบนี้ น่าให้รางวัลสักหน่อย ทำงานได้ถูกใจเธอมาก) อัตสึโกะคิด

………………………………………………………………………………

bambie likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites
มินามิไม่รอดแน่เลย
สนุกมากค่ะ
เป็นกำลังใจให้ค่ะ
ไรทเตอร์สู้สู้นะค่ะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ตอนหน้าต้องไปอยู่ในห้องมืดไหมนะ..นะ 5555555 พี่เอะปะทะโซจังค่ะ 

ตระกูลนี้ไม่ธรรมดาเเน่ 55 เจ้าเล่ห์หมดเเหละค่ะ 55 เบิ้ลอิ.อิ.... 55555

Share this post


Link to post
Share on other sites

โอ้อ่านทีเดียว 2 รวดเลย

สนุกมากๆอะ

ขอบคุณนะคะ เดี๋ยวเย็นนี้ ลงตอนที่ 3 ให้นะคะ
 

มินามิไม่รอดแน่เลย
สนุกมากค่ะ
เป็นกำลังใจให้ค่ะ
ไรทเตอร์สู้สู้นะค่ะ

555 มีแต่คนเชียร์ให้มินามิไม่รอด

ส่วนไรเตอร์ก็จะสู้ เต็มที่ค่ะ ^ ^
 

อ่าน4รอบยังไม่เบื่อเลย
ต่อไว้นะค่ะ

O o แอบอึ่งเล็กน้อย อ่าน 4 รอบ  o{}o

โซจังไม่รอดชัว  :dookdik_bun_9:

รอดไม่รอด ต้องรอต่อไปค่ะ 555
 

ตอนหน้าต้องไปอยู่ในห้องมืดไหมนะ..นะ 5555555 พี่เอะปะทะโซจังค่ะ 

ตระกูลนี้ไม่ธรรมดาเเน่ 55 เจ้าเล่ห์หมดเเหละค่ะ 55 เบิ้ลอิ.อิ.... 55555

อิ อิ จะบอกเราห้องมืดไม่ได้

แต่ไม่ใช่ ปัญหาค่ะ......

Share this post


Link to post
Share on other sites
จะอ่านกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ
อยากมีคนให้แกล้งแบบมินามิจัง
อัตจังแกล้งมินามิน่าสนุกเฮะ อยากร่วมวงแกล้งด้วยจัง
รออ่านอยู่นะค่ะ
สู้สู้ค่ะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ch.11 ทะเล เกือบไปแล้ว

 

ตอนนี้ทาคามินะยังคงยืนนิ่งอยู่ที่ล็อบบี้ของรีสอร์ท จนจูรินะต้องเอ่ยเรียกเธอขึ้นมา

“พี่ทาคามินะค่ะ ไม่บอกกำหนดการกับทุกคนหรอค่ะ” 

เมื่อทาคามินะได้ยินเสียงจูรินะเรียกเธอ สติเธอก็กับมาจากเรื่องน่าตกใจเมื่อกี้ ก่อนที่เธอจะแอบมองคนที่เธอต้องนอนด้วย ให้ได้เหงื่อตกเบาๆเมื่อเธอเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของอีกคนเข้า (T^T)

“เอ่อ... ทุกคนเดี๋ยวให้เอากระเป๋าสัมภาระของแต่ละคนไปเก็บในห้องนะ แล้วก็พวกทีมงาน กับสต๊าฟให้ออกมาเจอฉันที่ชายหาด ส่วนคนที่เหลือก็ให้พักผ่อนกันได้ เราจะเริ่มถ่ายทำพรุ่งนี้ตอน 6.00เช้านะ เข้าใจไหมทุกคน” ทาคามินะพูดบอกรายละเอียดกับทีมงานและนักแสดงทุกคน

“เข้าใจแล้วค่ะ/ครับ” ทุกคนตอบรับ ก่อนที่จะเดินแยกย้ายกันเอาของไปเก็บ และก่อนที่ทุกคนจะได้แยกย้ายเอาของเข้าไปเก็บนั้น เสียงของเจ้าของรีสอร์ทก็ตะโกนขึ้นมาก่อนซะก่อน

“ทุกคนค่ะ เย็นนี้รีสอร์ทของเราจะมีบริการอาหารเย็นที่ชายหาดตอน 18.00 น. นะคะ ซึ่งเป็นบริการพิเศษสำหรับทุกๆคน ตอนเย็นก็ขอให้ไปเจอกันที่หาดด้วยนะคะ” 

“ค่ะ/ครับ” ตอบรับพร้อมกันด้วยท่าทางดีใจ และพากันเดินออกไปจากล็อบบี้

“มินามิค่ะ  ไปได้แล้วค่ะ ทุกคนไปกันหมดแล้วนะคะ” อัตสึโกะเดินเข้ามาหาคนตัวเล็กทันที เมื่อทุกคนเดินออกไปกันแล้ว

“เอ..เอ่อ.. ไปซิ อัตจัง” ทาคามินะตอบพร้อมมองหน้าอัตสึโกะอย่างคิดหนัก

(พระเจ้าค่ะ ช่วยให้ความบริสุทธิ์ของลูก อยู่จนถึงวันที่ได้กลับไปจากทะเลด้วยนะคะ ) (- /\ -)คิดพลางอธิฐานในใจ

เมื่ออัตสึโกะเห็นว่าคนตัวเล็กตอบรับเธอแล้วเธอจึงเดินเข้าไปจูงมืออีกคน แล้วมุ่งหน้าไปที่โซนที่หนึ่งทันที โดยมีจูรินะมองตามทั้งสองคนไปพร้อมกับความคิดในใจที่ว่า(โชคดีนะคะ ว่าที่พี่เขย)ก่อนที่จูรินะจะเดินเข้าไปอ้อนแฟนสาวโดยไม่อายสายตาใคร

พนังงานที่ทำงานอยู่ที่นี้ ก็เห็นกันจนเป็นเรื่องชินตาแล้วล่ะกับความหวานของ เจ้าของรีสอร์ททั้งสองคน

 

เมื่ออัตสึโกะพาทาคามินะเดินมาถึงโซนที่หนึ่งแล้ว

โซนที่หนึ่งของรีสอร์ท เป็นโซนของ VIP มีความเป็นส่วนตัวสูงมากกว่าโซนอื่นๆ และโซนนี้ คนที่มาพักกันส่วนใหญ่ก็เป็นพวกคู่รักVIPของรีสอร์ทที่มาฮันนีมูนกัน เพราะทั้งห้องและบรรยายกาศของโซนนี้ถูกออกแบบมาเพื่อคู่รักเป็นพิเศษ

“เอ..เอ่อ อัตจัง บรรยากาศที่นี่มันไม่แปลกๆไปหน่อยหรออ~” ทาคามินะถามนขึ้น เมื่อเธอเห็นบรรยากาศกับการตกแต่งของโซนนี้ ที่ดูมันจะพิเศษมากกว่าโซนอื่นๆในรีสอร์ท ก็มันเหมือนกับ……

“ไม่หรอค่ะ คิดมากน่ามินามิ” อัตสึโกะตอบพลางแอบยิ้มในใจ (แหม มินามิเองก็ฉลาดใช่เล่นเลยแหะ แบบนี้ก็น่าสนุก(?)ไปอีกแบบนะซิ) อัตสึโกะคิด

“แต่ฉันว่ามันแปลกจริงๆนะ” ทาคามินะพูด เธอยังคงสงสัยไม่เลิกกับบรรยากาศแปลกๆนี้ที่ชวนให้......

เมื่อคนตัวเล็กไม่หยุดสงสัย อัตสึโกะจึงใช่มาตรการสุดท้ายในการหยุดคนตัวเล็กขี้สงสัยทันที ก่อนที่อีกคนจะทำแผนเธอพังไม่เป็นท่าไปซะก่อน กับไอ้ความฉลาดของเจ้าตัว

“จุ๊บ~~” อัตสึโกะก้มลงมาหอมแก้มคนขี้สงสัย แล้วมันก็ได้ผลด้วยซิ เมื่ออีกคนหยุดถามเธอ แล้วหน้าแดงขึ้นมาแทนพร้อมกับหันมาโวยวายใส่เธอใหญ่

“อัตจัง ทำอะไรน่ะ!!!” ทาคามินะตะโกนใส่คนที่ชอบลวนลาม  (เธอเผลอที่ไรเจอแบบนี้ทุกทีเลยย (-///-) ) ทาคามินะคิด

“ก็มินามิไม่หยุดสงสัยนิค่ะ ถ้ามินามิยังสงสัยอีก ต่อไปไม่ใช่แค่ที่แก้มนะคะ” อัตสึโกะพูดออกมาด้วยหน้าตาเจ้าเล่ห์

(แล้วแบบนี้ใครมันจะไปกล้าสงสัยกันเล่า)ทาคามินะคิดพลางมองอีกคนแบบหวาดๆ ก่อนที่เธอจะตะโกนว่าอีกคนชุดใหญ่ด้วยหน้าที่แดงสุดๆ

“บ้าๆๆ อัตจังบ้า!” 

“บ้าแล้วรักไหมล่ะค่ะ” อัตสึโกะถามคนข้างๆและส่งยิ้มหวานให้คนที่กำลังหน้าแดงเพราะคำพูดเธอเมื่อกี้

“ฉันไม่คุยด้วยแล้ว”ทาคามินะพูดจบก็ไขกุญแจเข้าห้องไปในห้อง ทิ้งให้อัตสึโกะยืนหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว 

(แหม ก็ทั้งฉลาดทั้ งน่ารักแบบนี้ซิน่า เธอถึงได้หลงรักมินามิเข้าน่ะ) อัตสึโกะคิดก่อนเดินตามอีกคนเข้าห้องไป

 

เมื่อเข้ามาให้ห้องแล้วทาคามินะก็ต้องตกใจเป็นรอบที่สองกับบรรยากาศในห้องนอน ก็บรรยากาศมันยิ่งกว่าข้างนอกอีกนะซิ แล้วอีกอย่างเตียงยังเป็นเตียงเดี่ยวอีก(โอ๊ย~เธออยากจะบ้าตาย) ทาคามินะคิดและมองคนที่ทำให้เธอคิดหนักขึ้นมาทันที

(เธอจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย) < - - -(ทาคามินะมีข้อเสนอให้ ไม่ต้องทำอะไรแล้วรอรับซะตากรรมไปซะ///ไรเตอร์รีบวิ่งหนีทาคามินะ ก่อนที่จะโดนริบบิ้นยักษ์ปาหัว)

“มินามิ เป็นอะไรไปค่ะ ถึงได้ทำหน้าเครียดขนาดนั้นน่ะ” อัตสึโกะถามขึ้นเมื่อเธอเห็นว่าคนตัวเล็กทำหน้าเครียดซะขนาดนั้น แต่ความจริงเธอก็รู้อยู่แล้วแหละว่าที่อีกคนทำหน้าเครียดขนาดนั้นเพราะอะไร แต่การแกล้งอีกคนเล่นมันกลายเป็นงานอดิเรก (?)ของเธอไปแล้วนิ ก็อีกคนเวลาเขินน่ารักจะตาย

“ก็...เอ่อ...”ทาคามินะไม่รู้จะตอบคำถามอีกคนยังไงดี ตอนนี้เธอหน้าแดงไปถึงหูแล้ว

(โอ๊ย~เธอถามอะไรของเธอเนี่ย แล้วฉันจะตอบเธอยังไงล่ะเนี่ย ว่าฉันกลัวเธอนั้นแหละอัตสึโกะ) ทาคามินะคิด

“หรือว่ากลัวฉันหรอค่ะ” อัตสึโกะพูดออกมาพลางแอบยิ้มในใจ ตอนนี้ทาคามินะหน้าแดงมากกว่าเดิมอีกเมื่ออีกคนพูดจบ

“มะ...ไม่..ใช่.ซะ..ซักหน่อย”ทาคามินะตอบในขณะที่เธอหน้าแดงเอามากๆเลย อัตสึโกะยังกับอ่านความคิดเธอได้แนะ แต่ถ้าจะให้เธอตอบอีกคนไปตรงๆน่ะ ไม่มีทางซะหรอกก็เธอกลัวเสียศักดิ์ศรีนิ

“จริงหรอค้าา~~”อัตสึโกะพูดด้วยเสียงเซ็กส์ซี่ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้อีกคนเรื่อยๆ

ทาคามินะที่เห็นอีกคนเดินเข้ามาใกล้เธอ เธอก็ถอยหลังหนีจนเดินไปติดกำแพงแล้ว

“อ..อย่า..เข้า..มะ..มานะ อัตจัง” พูดเสียงสั่นเมื่อเห็น อัตสึโกะเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

อัตสึโกะใช้มือทั้งสองข้างยันกับกำแพงไว้ เพื่อกันไม่ให้คนตัวเล็กหนีเธอไปไหนได้

“ไม่กลัว~ฉันจริงๆหรอค้าา”อัตสึโกะพูดพร้อมก้มหน้าเข้ามาใกล้คนตัวเล็กเรื่อยๆ จนตอนนี้หน้าของเธอกับคนตัวเล็กหางกันถึงเซนแล้ว

“หะ..หยุดนะ...” ทาคามินะพูดยังไม่ทันจบ อัตสึโกะก็จูบเธอเรียบร้อยแล้ว 

อัตสึโกะใช้มือทั้งสองข้างขึ้นมาโอบกอดมินามิไว้ไม่ให้หนี ก่อนที่จะพามินามิเดินไปที่เตียงนอน ในขณะที่เจ้าตัวยังคงเคลิ้มกับรสจูบที่เธอกำลังมอบให้อยู่

 

ทาคามินะสะดุ้งตกใจไม่น้อยที่อยู่ดีๆหลังของเธอก็ได้สัมผัสกับความนุ่มของเตียงนอน

 

อัตสึโกะยังคงจูบคนตัวเล็กไม่หยุดเมื่อความร้อนในร่างกายของเธอเพิ่มขึ้น เธอกดจูบอีกคนอย่างหนักหน่วง ลิ้นร้อนถูกสอดเข้าไปควานหาหวานจากปากเรียวของอีกฝ่าย ยิ่งเธอจูบคนตัวเล็กร้อนแรงขึ้นเท่าไหร เธอก็ยิ่งต้องการอีกคนมากขึ้นเท่านั้น อัตสึโกะค่อยๆผละจูบออกจากปากเรียวเล็กแล้วไล่พรมจูบลงไปที่ซอกคอขาวเนียนของคนตัวเล็ก ก่อนจะดูดเม้มเบาๆที่ซอกคอขาวเนียนนั้น มืออีกข้างของเธอก็ลูบไล้ลงไปที่ขาอ่อนของคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบา

แต่แล้ว!!... เธอก็ต้องหยุดการกระทำทุกอย่าง เมื่อคนตัวเล็กในอ้อมกอดมีน้ำตาใสๆไหลลงมาจากหางตาพร้อมกับเสียงสะอึ้นเบาๆ 

(มินามิคงจะกลัวเธอไม่น้อยเลยแหะ สงสัยเธอคงต้องปล่อยไปก่อน ก็เฉพาะตอนนี้ล่ะ ก็เธอยังมีเวลาอยู่กับอีกคนเกือบ 2อาทิตย์เลยนิ) อัตสึโกะคิด

“ฮึก~ฮึก~~” เสียงทาคามินะสะอื่นออกมา พร้อมกับน้ำตาใสๆที่ไหลออกมาจากหางตา เธอตกใจกับเหตุการณ์เมื่อกี้ไม่น้อยเลยทีเดียว เธอคิดว่าเธอจะไม่รอดซะแล้ว

“โอ๋ๆ~มินามิไม่ร้องนะคะคนดี ฉันสัญญาค่ะว่าจะไม่ทำอะไรแล้ว” อัตสึโกะพูดปลอบพลางก้มลงไปจูบซับน้ำตาของคนตัวเล็กเบาๆ

(มินามิเนื่ยเหมือนเด็กเล็กๆเลยแหะ)อัตสึโกะคิด

“อัตจัง~ฮึก~พูดจริงๆนะ~ฮึก” ทาคามินะถามพร้อมสะอื่น

“พูดจริงซิคะ ฉันจะไม่ทำอะไรแล้วจริงๆ(ก็เฉพาะตอนนี้นะคะ)เพราะฉะนั้นหยุดร้องนะคะ" อัตสึโกะยังคงพูดปลอบคนตัวเล็กไม่เลย ทั้งๆที่ในใจกำลังคิดตรงกันข้ามอยู่

"แต่ว่า คืนนี้มินามิห้ามหนีไปนอนกับคนอื่นนะคะ ไม่งั้นสัญญาถือว่าเป็นโมฆะค่ะ” อัตสึโกะบอกกับคนสะอึ้นที่ถูกเธอคร่อม ก่อนที่จะจูบลงไปบนหน้าผากอีกคนเบาๆ

ทาคามินะไม่ตอบ เธอได้แต่พยักหน้าให้อีกคนเท่านั้น

“งั้น เป็นอันว่าตกลงแล้วนะคะ”เมื่ออัตสึโกะพูดจบ เธอก็ลุกขึ้นจากคนตัวเล็กทันที 'ถึงเธอจะแอบอารมณ์ค้างก็เถอะ แต่เธอก็ไม่อยากเห็นคนตัวเล็กร้องไห้นิ' คิดแล้วหน้ามุ่ยเล็กน้อย 'เกือบจะได้กินอีกคนแล้วเชียว ถ้าอีกคนไม่ร้องไห้ขึ้นมาก่อนนะ'

เมื่ออัตสึโกะลุกขึ้นไปแล้วทาคามินะก็ลุกขึ้นตามอีกคน ก่อนที่เธอจะพูดขึ้นกับอีกคน เมื่อเธอหยุดสะอื้นแล้ว

“อัตจัง ฉันออกไปที่หาดก่อนนะ” พูดแล้วเตรียมเดินออกจากห้อง แต่อัตสึโกะก็จับมือเธอไว้ก่อน

“ฉันไปด้วยซิ” อัตสึโกะพูดขึ้น ทาคามินะเองก็ไม่ได้ว่าอะไรเพียงแค่พยักหน้าเบาๆเท่านั้น

'ถ้าถามเธอว่าเธอรักอัตสึโกะมั้ย เธอตอบได้คำเดียวว่า รักมาก แต่เธอยังไม่พร้อมนิถ้าต้องมีเรื่องอย่างว่ากับอีกคนน่ะ' ทาคามินะคิดพลางหน้าแดงขึ้นนิดๆก่อนที่จะจับมืออีกคนขึ้นมากุมแล้วเดินออกจากห้องไปด้วยกัน

 

 

 

 

หลังจากทาคามินะกับอัตสึโกะพากันเดินออกมาที่หาด นี้ก็เป็นเวลา 4โมงเย็น พวกทีมงานกับสต๊าฟทุกคนก็ออกมาเตรียมตัวกันครบแล้วด้วย

“สวัสดีตอนเย็น ครับ/ค่ะ ท่านประธาน อัตสึโกะซัง”ทุกคนกล่าวทักท้ายขึ้นเมื่อเห็นสองคนที่มาใหม่ พวกเขาไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่เห็นอัตสึโกะ เดินออกมาด้วยกันกับทาคามินะ ก็ทั้งสองได้อยู่ห้องเดียวกันนิ 

'ประธานทาคามินะคงไม่อยากทื้งให้อัตสึโกะอยู่ที่ห้องคนเดียวเลยพาออกมาด้วย แต่ว่าทำไมสองคนนั้นต้องเดินจับมือกันแน่นขนาดนี้ละเนี่ย ' ทีมงานคิดอย่างสงสัย

“สวัสดีค่ะทุกคน/สวัสดี” ทั้งสองคนกล่าวทักทายทีมงานขึ้นพร้อมกัน ก่อนที่ทาคามินะจะสั่งขึ้น

“เอาล่ะในเมื่อทุกคนมากันครบแล้ว เราก็มาเริ่มงานกันเลย” 

"ครับ/ค่ะ ท่านประธาน" ทุกคนตอบรับอย่างว่าง่ายแล้วเดินเข้าไปประจำที่ เพื่อทำการจัดเตรียมสถานที่สำหรับการถ่ายทำในวันพรุ่งนี้เช้า 

ทาคามินะเองก็คอยเดินตรวจความเรียบร้อยต่างๆของทีมงานแต่ละคน โดยมีนางเอกละครแสนสวยเดินตามเธออยู่ไม่ห่าง ซึ่งมันทำให้ทั้งสองตกเป็นจุดสนใจของพวกทีมงานไม่น้อย

“นายๆ นายว่าคุณอัตสึโกะกับประธานแปลกๆรึเปล่า” ทีมงาน A

“นั้นซิ ฉันก็คิดเหมือนนายตั้งแต่อยู่บนรถบัสแหละ” ทีมงาน B

“นิพวกนาย นินทาอะไรประธานกันอยู่ห๊ะ!!!” เสียงของหัวหน้างานตะโกนขึ้น

“พวกผมขอโทษคร๊าบบ”ทั้งสองพูดพร้อมกันก่อนจะเงียบไป

.

.

.

.

หลังจากที่ทีมงานกับทาคามินะเตรียมงานกันเสร็จแล้ว ตอนนี้ก็เป็นเวลา18.00 แล้ว พวกดาราคนอื่นๆรวมถึงพวกจูรินะที่เป็นเจ้าของรีสอร์ทก็ได้ออกมาที่จุดนัดหมายริมหาดกันแล้ว

“นี้ พี่ทาคามินะค่ะ บอกทุกคนขึ้นมากินข้าวได้แล้วค่ะ เรนะจังเตรียมกับข้าวไว้ให้แล้วนะคะ” จูรินะตะโกนเรียกทาคามินะ เพื่อบอกให้ทุกคนมากินข้าวได้แล้ว

“อืม จะไปเดี๋ยวนี้ละ จูรินะ” ทาคามินะตะโกนตอบเจ้าของรีสอร์ท พลางเรียกทีมงานทุกคนให้ขึ้นไปกินข้าวกัน

“ทุกคนไปกินข้าวได้แล้วละ ตอนนี้ก็เตรียมงานกันเสร็จหมดแล้วด้วย” 

"ครับ/ ค่ะ ท่านประธาน" ทีมงานตอบรับ ก่อนที่พวกเขาจะเห็น ทาคามินะเดินเข้าไปจูงมืออัตสึโกะที่นั่งเล่นอยู่บนโขดหินใกล้ๆ แล้วก็พูดคุยกะนุ๋ง กะนิ๋งกันสักพัก ก่อนที่เจ้าตัวจะพาอัตสึโกะเดินขึ้นไปหาเจ้าของรีสอร์ทที่กำลังรออยู่ ให้พวกเขาได้สงสัยกับพฤติกรรมแปลกๆของประธานกับนางเอกสาวขึ้นมาอีกรอบ

 

เมื่อทุกคนมาอยู่พร้อมหน้ากันแล้วจูรินะจึงจัดแจ้งโต๊ะอาหารให้ทุกคนในนั่ง โดย...

โต๊ะแรกมี จูรินะ อัตสึโกะ เรนะ ทาคามินะ มายุ และ ยูกิริน

โต๊ะสองมี ยูโกะ ฮารุนะ มิลกี้  ริเอะ ซาเอะ และ โทโมมิ

และโต๊ะอื่นๆก็มีคนนั่งโต๊ะล่ะ 6 คน

 

ภายในโต๊ะอาหารของพวกทาคามินะตอนนี้

“ยูกิรินป้อนเค้าหน่อยน้าา~” มายุพูดอ้อนยูกิให้ป้อนกุ้งตรงหน้าให้เธอ

“(-///-)” ยูกิรินหน้าแดงขึ้นมาทันที แต่ก็แกะกุ้งป้อนเข้าปากของคนตัวเล็กกว่าอย่างว่าง่าย ซึ่งมันเรียกเสียงแซวจากคนในโต๊ะได้เป็นอย่างดี

'ที่จริงแล้วเธอเองก็พึ่งจะรู้จากเพื่อนสนิทเธอนิล่ะว่า อัตสึโกะเป็นพี่สาวแท้ๆของจูรินะ แต่สองคนนี้ ใช้คนล่ะนามสกุลกัน เหมือนมายุกับยูโกะ  หน้าตาสองทั้งสองคนก็ไม่เหมือนกันเลยสักนิด ใครจะไม่รู้มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ที่สองคนนี้เหมือนกันก็คงจะไม่พ้นไอ้นิสัยเจ้าเล่ห์ๆของทั้งสองคนนิแหละ' ยูกิรินคิด

“เรนะจัง~ป้อนเข้าบ้างซิ ทีพี่ยูกิยังป้อนมายูยุเลยอะ~”จูรินะพูดเหมือนลูกหมาตัวน้อยๆอ้อนแฟนของเธอ 'ที่จริงควรเรียกว่าเป็นภรรยาของเธอมากกว่า ก็พวกเธอแต่งงานกันแล้วนิ เธอไปขอพ่อของเรนะมาเปิดรีสอร์ทอยู่อีกคน ซึ่งพ่อของเรนะก็เห็นดีเห็นงามด้วย เธอจึงเปิดรีสอร์ท Wmatsui แล้วมาอยู่ที่นี้กับอีกคนซะเลย'

“-///-“ ตอนนี้เรนะเองก็หน้าแดงไม่ต่างจากเพื่อนของเธอสักเท่าไหร เมื่อถูกจูรินะอ้อน แต่ก็ยอมป้อนกุ้งเข้าปากของอีกคนไป ให้คนทั้งโต๊ะได้ส่งเสียงแซวกันอีกรอบ

“พี่ทาคามินะค่ะ ไม่ให้อัตสึโกะซังป้อนบ้างหรอคะ จะได้เท่าเทียมกันทั้งโต๊ะไงค่ะ” จูรินะพูดขึ้นพลางทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่ทั้งสองคน

“แหม จูรินะจังเรียกว่าพี่อัตสึโกะก็ได้” อัตสึโกะพูดพร้อมหยิบตาให้น้องสาวเธอ ซึงเรียกสายตาเอือมๆจากคนในโต๊ะได้เป็นอย่างดีกับความแสบของสองพี่น้องที่ไม่มีใครเกิน

"ค่ะ พี่อัตสึโกะ"จูรินะตอบรับพี่สาวเธอพร้อมส่งสายตาว่า 'รู้กันนะคะพี่สาว'

“มินามิมาค่ะ เดี๋ยวฉันป้อนให้นะคะ จะได้เท่าเทียมกันทั้งโต๊ะไงค่ะ จริงไหมจูรินะจัง” อัตสึโกะพูดและหาผู้ร่วมสนับสนุนเธอ พร้อมขยิบตาให้น้องสาวอีกที

“จริงค่ะพี่อัตสึโกะ เพื่อความเท่าเทียมกัน” เมื่อจูรินะพูดจบ อัตสึโกะก็แกะกุ้งและส่งเขาปากของคนตัวเล็กที่หน้าแดงจากการถูกแซว ให้ทั้งโต๊ะ ได้ 'ฮิ้ว' ขึ้นมากันใหญ่

การกระทำทั้งหมดอยู่ในสายตาของซาเอะ แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อโต๊ะที่เธอนั่งอยู่ มีพวกยูโกะคอยชวนเธอคุยอยู่ไม่หยุด ทำให้เธอไม่สามารถลุกขึ้นไปหาอัตสึโกะเลยแม้แต่น้อย 'เธอชักจะสงสัยขึ้นมาแล้วซิว่ายัยพวกนี้คอยช่วยยัยเตี้ยนั้นอยู่รึเปล่า ถ้าใช้เธอไม่ปล่อยทุกคนไว้แน่' ซาเอะคิดในขณะที่กำลังคุยกับทุกคนอยู่ด้วยหน้าตาบอกบุญไม่รับ

 

มาที่โต๊ะของพวกทาคามินะกันต่อ

“มินามิ อ้าม~~” อัตสึโกะพูดพร้อมส่งกุ้งเข้าปากของคนตัวเล็กไปอีกชิ้น เธอยังคงแกะโน้นแกะนี้ป้อนคนตัวเล็กไม่หยุด จนทำให้เกิดเสียงแซวจากคนอื่นๆไม่ขาดสาย

“อัตจังพอแล้วละ ฉันอิ่มแล้ว” ทาคามินะพูดด้วยหน้าแดงๆเมื่อเธอถูกคนอื่นๆแซวอยู่

“เอ๋~~พี่ทาคามินะ อิ่มอาหาร หรือว่า อิ่มอกอิ่มใจกันแน่คะ” จูรินะแซวอย่างสนุกปาก

“ฮิ้วววว”  ทุกคนในโต๊ะก็ทำหน้าที่เป็นกลองแต๊กได้เป็นอย่างดี

“ฉันว่าทาคามินะซัง คงอิ่มอย่างหลังมากว่านะจูรินะจัง” เรนะที่เห็นทาคามินะเขินก็นึกสนุกขึ้นมา เธอเลยร่วมวงแกล้งทาคามินะไปด้วยซะเลย

“ฮิ้วววว” 

“-////-“ ตอนนี้ทาคามินะหน้าแดงใหญ่แล้วเมื่อคนอื่นๆยังคงแซวเธอไม่หยุด

"นั้นซิค่ะ พี่เรนะ อิ่มทิพย์ซินะค่ะ อิ่มทิพย์" มายุก็อดแกล้งทาคามินะด้วยไม่ได้ จึงกลายเป็นว่าตอนนี้ทุกคนยิ่งพูดแซวทาคามินะมากขึ้นกว่าเดิม 

จูรินะเองก็เริ่มจะไม่แปลกใจแล้วล่ะ ว่าทำไมพี่สาวเธอถึงได้หลงรักคนๆนี้ได้ ก็พี่ทาคามินะเวลาโดนแกล้งแล้วมันสนุกชะมัด

“ทุกคนหยุดได้แล้วน่า ดูซิมินามิหน้าแดงจนจะระเบิดแล้วนะ” อัตสึโกะเอ่ยห้าม (ที่จริงเห็นอีกคนเขินแบบนี้มันก็สนุกอยู่หรอก แต่เธออยากเก็บอีกคนไว้แกล้งคนเดียวนิ) เคิดพร้อมมองทาคามินะ

(แหม พี่สาวเธอคงอยากเก็บไว้แกล้งคนเดียวล่ะซิถ้า) จูรินะคิด< - - -(สมแล้วที่เป็นพี่น้องกัน/// - -)

หลังจากที่ทุกคนทานอาหารเย็นกันเสร็จแล้วก็เป็นเวลา 3 ทุ่มกว่าแล้วตอนนี้ทุกคนจึงเตรียมตัวเดินกับที่พักกัน

“ทุกคนเจอกันพรุ่งนี้ที่หาดนะ อย่าสายล่ะ” ทาคามินะสั่ง ก่อนที่ทุกคนจะได้แยกย้ายกัน

“ค่ะ/ครับ” ทุกคนตอบรับพร้อมกัน ก่อนจะเดินแยกย้ายกันไปที่ห้องพักของแต่ละคน 

 

“อัตสึโกะฝันดีนะ” ซาเอะเดินเข้ามาหาอัตสึโกะทันทีเมื่อมีโอกาส

“เอ่อ ค่ะ” อัตสึโกะตอบแค่นั้นในเมื่อคนตัวเล็กยังยืนกับเธออยู่

“อัตจังไปได้แล้วล่ะ” ทาคามินะพูดแล้วลากอีกคนออกมาโดยไม่สนใจซาเอะเลย ก็ในเมื่อเธอเริ่มจะหึงอัตสึโกะขึ้นมาอีกแล้วซิ ถึงจะรู้อยู่แล้วก็เถอะว่า อัตสึโกะไม่ได้คิดอะไรกับซาเอะ

อัตสึโกะที่ถูกคนตัวเล็กดึงก็เดินตามอีกคนอย่าว่าง่าย พร้อมคิดในใจว่า (มินามิในมุมแบบนี้ก็น่ารักดีเหมือนกันแหะ)

ซาเอะที่ยืนมองตามทั้งสองคนไป ก็มองตามด้วยสายตาที่เครียดแค้นคนตัวเล็กมากๆ แล้วเริ่มวางแผนชั่วร้ายขึ้นมาในใจ

 

 

 

พอกลับเข้ามาถีงห้องพัก อัตสึโกะก็เข้าไปอาบน้ำ ทิ้งให้คนตัวเล็กออกมานั้งเล่นที่เปลริมทะเลหน้าบ้านพักคนเดียว

สายลมเย็นๆได้เข้าปะทะร่างเล็กที่นั่งแกว่งเปลเล่นอย่างสบายใจเฉิบ ให้เจ้าตัวได้ยิ้มออกมาหน่อยๆ กลิ่นอายของทะเลที่โชยมาพร้อมกับสายลม ทำให้มินามิรู้สึกผ่อนคล้ายจากความเหนื่อยล้าอย่างประหลาด 

บนฝากฟ้าก็มีหมู่ดาราระยิบระยับ ที่มองแล้วชวนให้เพลิดเพลิน

มินามิรู้ดีว่า ตัวเองไม่ได้รู้สึกมีความสุขแบบนี้มานานแล้ว 

ในขณะที่มินามิกำลังนั่งมองมวลหมู่ดารานับแสนนับล้านอยู่นั้น ก็มีคนเดินเข้ามากอดเธอจากด้านหลัง และกระซิบลงที่ใบหูเธอเบาๆให้เธอได้เขินอาย กลิ่นหอมเฉพาะตัวที่ลอยมาแตะจมูกเธอ ให้เธอได้ใจเต้นโครมครามเหมือนมีคนมาตีกลองในใจ

“ทำอะไรอยู่ค่ะ ไม่เข้าไปข้างใน เดี๋ยวไม่สบายหรอกค่ะ” อัตสึโกะถามขึ้นเบาๆที่ใบหูของคนตัวเล็ก แขนเรียวทั้งสองข้างก็โอบกอดคนตัวเล็กไว้อย่างหวงแหน ทำให้บรรยากาศตอนนี้โรแมนติกขึ้นมาทันที

“ดูดาวอยู่ค่ะ ว่าแต่อัตจังอาบน้ำเสร็จแล้วหรอค่ะ” ทาคามินะถามแล้วหันไปสบตากับเจ้าของอ้อมกอดอุ่นที่กำลังกอดเธออยู่

“ค่ะ เสร็จแล้ว มินามิก็ไปอาบน้ำได้แล้วนะคะ” อัตสึโกะพูดพร้อมกดจูบเบาๆไปที่แก้มของคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดเธอ

“ค่ะ แต่อัตจังผมยังไม่แห้งเลย เข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันเช็ดให้” ทาคามินะว่าพลางลุกขึ้นแล้วจูงอีกคนเข้าไปในบ้านพัก อัตสึโกะก็เดินตามเข้าไปอย่างว่าง่าย

“เอาล่ะ เสร็จแล้วค่ะ” พูดด้วยท่าทางอ่อนโยนเมื่อเช็ดผมให้คนตรงหน้าเสร็จแล้ว

“จุ๊บ~” อัตสึโกะหันหน้ากลับไปจูบปากของคนตัวเล็กเบาๆ ก่อนจะพูดออกมาให้คนตัวเล็กได้เขินเธอ

“ขอบคุณค่ะ ที่รัก” (^-^) 

“บ้า”  (-///-) ทาคามินะพูด แล้วรีบหยิบเสื้อผ้าหนีอัตสึโกะเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้อัตสึโกะนั่งหัวเราะคนตัวเล็กอยู่คนเดียว

 

หลังจากที่ทาคามินะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อเสร็จแล้วเธอก็เดินออกจากห้องน้ำ แล้วตรงไปที่เตียงทันที ดูเหมือนว่าคนขี้แกล้งเธอจะหลับไปซะแล้ว

“หลับไปแล้วหรอเนี่ย” ว่าพลางเดินเข้าไปหาอีกคนใกล้ๆ ก่อนจะนั่งลงที่ขอบเตียงข้างๆ ทาคามินะยกมือขึ้นมาสัมผัสกับใบหน้าของคนหลับอย่างแผ่วเบา เพราะกลัวจะทำให้อัตสึโกะตื่น 

(อัตจังเนี่ย ไม่ว่าจะหลับหรือจะตื่นก็น่ารักหมดเลยนะ อย่างนี้ซินะคนอื่นถึงได้พากันหลงรักเธอน่ะ) ทาคามินะคิดแล้วยิ้มอ่อนโยนให้คนรักของเธอ 

ก่อนที่เธอจะถูกคนหลับ! ดึงเธอลงไปกอด

ทาคามินะหน้าแดงขึ้นมาทันที เมื่อใบหน้าของเธอซบลงไปกับหน้าอกของอัตสึโกะจนเสียงหัวใจอัตสึโกะเต้น มันเต้นเร็วมาก มันเต้นเร็วไม่ต่างไปจากเธอในตอนนี้เลย

“มินามิ จะลักหลับฉันหรอคะ” อัตสึโกะพูดขึ้นเพื่อแกล้งอีกคน ก็คนตัวเล็กขี้อายขนาดนั้นให้ตายก็ไม่กล้าทำหรอก

“เ...เปล่า..นะ” ทาคามินะตอบด้วยหน้าที่แดงขึ้นกว่าเก่า

“จริงหรอค่ะ” อัตสึโกะยังคงแกล้งอีกคนไม่หยุด

“จริงซิ!!”ทาคามินะตอบเสียงจริงจัง ก่อนที่เธอจะพูดต่อ

“อัตจัง ปล่อยได้แล้วนะ จะได้นอนซักที” ทาคามินะพูดด้วยความเขิน

“ก็ได้ค่ะ แต่ว่ามินามิต้องจูบราตรีสวัสก่อนนะคะ” ยื่นข้อเสนอให้ด้วยหน้าตาเจ้าเล่ห์

“ว่าไงนะ!” ทาคามินะหน้าแดงขึ้นกว่าเดิมพร้อมตะโกนออกมาเบาๆ

“เร็วๆซิค่ะ ไม่งั้นไม่ปล่อยนะคะ” อัตสึโกะแอบหัวเราะคิกคัก 

ทาคามินะที่ไม่มีทางเลือก ก็ต้องทำตามที่อีกคนบอกอย่าจำใจ จึงจูบลงไปที่ริมฝิปากด้านล่างอย่างเขินอาย

แต่ทว่า.... อัตสึโกะกับจับทาคามินะนอนลงกับเตียงแทนตัวเอง แล้วกดจูบที่หนักหน่วงลงไปบนริมฝีปากนั้น ให้ทาคามินะได้ส่งเสียงครางในลำคอเบาๆ กับรสจูบแสนหวานและหนักหน่วงที่อัตสึโกะมอบให้  แต่เมื่ออัตสึโกะเริ่มจะลวนลามเธอ เธอก็ผลักอีกคนออกทันที

“ไหนสัญญาแล้วไงค่ะ” ทาคามินะพูดพร้อมทำหน้ามุ่ยหน่อยๆ

อัตสึโกะเแอบหัวเราะในใจกับท่าทางแบบนั้น (แหม จะน่ารักไปแล้วนะคะ มีการทวงสัญญากับเธอด้วย)

“ขอโทษค่ะ ก็มินามิอยากน่ารักเองนิค่ะ (ฉันเลยอดใจไม่ไหวนิ)” อัตสึโกะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ ก่อนจะจูบลงไปที่หน้าผากของคนตัวเล็กเบาๆ

“งั้นนอนกันเถอะค่ะ” พูดจบก็ทิ้งตัวนอนลงข้างๆคนตัวเล็ก แล้วดึงอีกคนเข้ามากอดไว้ 

ทาคามินะเองเมื่อถูกอีกคนกอดเธอก็ซุกตัวเข้าไปหาอ้อมกอดอุ่นๆของอีกคนพร้อมหลับไปอย่างง่ายดาย

.....................................................................................................

 

ตอนนี้ก็ยังคงต้องลุ่นต่อไป ว่ามินามิ จะรอดไปถึงตอนไหนกัน 555 

(ตอนนี้เกือบจะลงไม่ได้ล่ะ อีกนิดเดียวเท่านั้น เหอะๆ)

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
อิจฉาคู่อัตสึมินะ จะหวานไปไหน
อยากอ่านต่อ มาต่อไวๆนะค่ะไรเดอร์
สู้สู้ค่ะเป็นกำลังใจให้

Share this post


Link to post
Share on other sites

โอ้โชคดีจังที่ยังไม่นอน ฟินก่อนนอน กรี๊ดดดดดดดดดดดด

ตอนหน้าโซจังไม่รอดแน่ 55555555555

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now
Sign in to follow this  
Followers 0