Sign in to follow this  
Followers 0

[Fiction] Atsumina ประธานตัวเล็ก กับ นางเอกสุดสวย Special 3 ค่ะ

240 posts in this topic

>< น่ารักชะมัด !! สามตอนรวดที่แบบว่า .. . หึย !!  อยากจะเป็นทีมงานถ่ายทำเพื่อไปดูความหวานของอัตสึมินะ!

=,,= หยิบยาดมมาดม #ขอบคุณครับที่เอายาดมมาให้แต่จะดีกว่าถ้าส่งความหวานพร้อมฟิคอัตสึมินะเรื่องถัด #โดนตบ

ยังอยากอ่านความน่ารักอยู่เลย อย่าพึ่งจบนะ !  ._.

Share this post


Link to post
Share on other sites

มาอ่านทีเดียว 11 ตอนรวด><

อัตจังจะเจ้าเล่ห์และหื่นไปไหนนนน 555

โซจังจะรอดไปได้อีกกี่ตอนกันเนี่ย><

 

ฟิคสนุกมากเลยค่ะ ^^

Share this post


Link to post
Share on other sites
ตื่นเช้ามา ยังไงก็ต้องอ่านเรื่องนี้
เป็นเรื่องที่สนุกมาก
ขอบคุณนะค่ะไรเดอร
ไรเดอร์สู้สู้นะค่ะ พยายามเข้าค่ะ
รออ่านต่อนะค่ะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

พี่เอะชักจะน่ากลัวขึ้นทุกวันน 555 โซจังนี่น่าเเกล้งเสมอเลยน้าา 55 

อัตจังจะกินเเต่โซจังทันเช้าทั้งเย็นน   :dookdik_bun_23:

Share this post


Link to post
Share on other sites

ch.12 แผนการของสองพี่น้องตัวแสบ

"ติ๊ดด~ติ๊ดด~~" เสียงของนาฬิกาปลุกดังขึ้น บ่งบอกว่าเช้าของวันใหม่ได้มาถึงแล้ว ร่างหนึ่งร่างที่ได้ยินเสียงของนาฬิกาก็ลุกขึ้นจากที่นอนแสนนุ่มกับอ้อมกอดอุ่นๆที่นอนกอดเธอไว้ทั้งคืน

"อือ~" ร่างเล็กส่งเสียงครางออกมาเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นมาจากเตียงนอนและจัดการกับเสียงที่ปลุกเธอทันที

เธอขยี้ตาน้อยๆด้วยอาการสะลึมสะลือ

'นี้เช้าแล้วซินะ' เธอคิด ก่อนจะมองไปสิ่งที่ปลุกเธอขึ้นมา บ่งบอกว่าตอนนี้พึ่งจะเป็นเวลา ตี5 ถึงเธอยังไม่อยากตื่นเธอก็ต้องตื่นละนะ เพราะเธอต้องออกไปเตรียมกองถ่ายกันแล้ว

'ป่านนี้ทุกคนก็น่าจะตื่นกันหมดซินะ' เธอคิดพลางมองไปที่ร่างของคนที่นอนกอดเธอทั้งคืน อีกคนยังคงนอนหลับด้วยความสบายใจ

แต่เธอก็ต้องลงมือปลุกอีกคนเพราะ อีกคนก็ต้องออกไปเตรียมตัวเข้าฉากเหมือนกัน

"อัตจัง อัตจัง ตื่นได้แล้วค่ะ เช้าแล้วนะคะ" ทาคามินะพูดพลางเขย่าตัวคนที่นอนอยู่เบาๆ แต่เหมือนว่ามันจะไม่เป็นผลเมื่ออีกคนไม่มีทีท่าว่าจะตื่นแถมยังซุกใบหน้าเข้ามาหาเธออีก

(อัตจังขี้เซาจริงๆเลยน้าาา) เธอคิด ก่อนที่จะค่อยๆก้มลงไปกระซิบที่ใบหูของอีกคนที่ยังคงหลับอยู่

"อัตจังตื่นได้แล้วค่ะ เช้า~"เธอยังพูดไม่ทันจบอีกคนก็หันหน้ากลับมาทำให้ริมฝีปากเธอไปสัมผัสกับริมฝีปากอีกคนเข้าด้วยความไม่ตั้งใจ ตอนนี้เธอหน้าแดงเป็นลูกตำลึงแล้วจากเรื่องเมื่อกี้ และที่สำคัญไปกว่านั้นอีกคนดึงเธอลงไปกอดด้วยน่ะซิ(-///-)

"อือ~~" อัตสึโกะครางอออกมาเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้น ความจริงเธอตื่นตั้งแต่ที่คนตัวเล็กเขย่าเธอแล้วล่ะ

แต่อย่างที่เธอบอกไปนั้นแหละ ว่า การแกล้งคนตัวเล็กมันเป็นงานอดิเรกของเธอนิ

"มินามิ เช้าแล้วหรอคะ"อัตสึโกะพูดด้วยท่าทางเหมือนคนพึ่งตื่น หากแต่ความจริงมันตรงกันข้าม

"อ..อืม.." ทาคามินะขานรับพร้อมหน้าแดงๆ

(แหม ตื่นมาก็ได้เห็นภาพน่ารักๆแหะ) อัตสึโกะคิดพลางแอบยิ้มเจ้าเล่ห์ในใจ

"อ..อัตจัง..ตื่นแล้วก็ปล่อยฉันได้แล้วนะ" ทาคามินะพูดขึ้น เมื่อนางเอกละคร คนสวยยังไม่ปล่อยเธอเลย

(เธอเริ่มรู้สึกว่าเธออยู่กับอัตสึโกะนานๆ เธอชักจะเปลืองเนื้อเปลืองตัวแหะ) ทาคามินะคิด

"ไม่เอาค่ะ" คำพูดสั้นๆไม่กี่คำของอัตสึโกะ ทำให้ทาคามินะได้เสียวสันหลังวาบ

(เอาแล้วไง อัตสึโกะมาไม้นี้อีกแล้ว เธอจะโดนอะไรอีกล่ะเนี่ย) ทาคามินะคิดแล้วทำหน้าหวาดๆ ก่อนที่เธอจะพูดขึ้นมาด้วยท่าทางหวั่นๆ < <<(ทาคามินะชักจะฉลาดเกินไปละ//(_ _") ) 

"แ..แล้ว..จะ..ให้ทำยังไงค่ะ..ถึงยอมปล่อย" เอ่ยถามอย่างกล้าๆกลัวๆ แต่เพื่อที่จะได้เป็นอิสระเธอก็ต้องถามละนะ (- -")

เมื่ออัตสึโกะได้ยินคำถามของคนตัวเล็ก เธอก็ยิ้มกว้างออกมาทันที ก่อนที่เธอจะบอกกับเจ้าตัว ให้เจ้าตัวได้ตกใจจนใบหน้านั้น แดงกว่าเดิม

"ก็ Morning Kiss ไงค่ะ" อัตสึโกะพูดออกมาด้วยหน้าตาเจ้าเล่ห์ แล้วส่งยิ้มหวานให้คนตัวเล็ก

(ถึงคนตัวเล็กจะฉลาดก็เถอะนะ แต่เธอก็ถือไพ่เหนือกว่าอยู่ดี ^-^)อัตสึโกะคิด

"(-///-)" ตอนนี้ทาคามินะหน้าแดงและนิ่งเงียบไปแล้วกับคำขอของคนเจ้าเล่ห์ตรงหน้า

"เร็วๆชิค่ะ ไม่งั้นฉันไม่ปล่อยจริงด้วยน้าาา~~มินามิต้องรีบไปทำงานไม่ใช่หรอคะ" อัตสึโกะพูด ถึงแม้เรื่องที่ต้องรีบออกไปทำงานเธอก็ต้องรีบเหมือนกันก็เถอะ

เมื่ออัตสึโกะพูดมาแบบนี้ แล้วมินามิจะมีทางเลือกไหมเนื่ย!! นอกจากจะต้องยอมทำตามคำขอสุดเอาแต่ใจของนางเอกคนสวย 

 

"จุ๊บ~" มินามิจูบลงไปที่ริมฝีปากของอัตสึโกะเบาๆ ก่อนที่จะถอนจูบออกมาด้วยความเขินอาย ตอนนี้เธอหน้าแดงจนไม่กล้ามองหน้าอีกคนเล้ว

ก็เธอเห็นหน้าอีกคน เธอก็เขินจนทำอะไรไม่ถูกเลย (โอ้ย~อัตจังบ้า เธอกำลังจะทำให้ฉันเขินตายแล้วรู้ไหม)ทาคามินะคิด

ส่วนคนเจ้าเลห์ก็ยิ้มชอบใจก่อนจะจับหน้าอีกคนให้หันมามองเธอตรงๆ

"-///- พ..พอ..ใจแล้วใช่ไหมค่ะ ปล่อยได้แล้วค่ะ" ทาคามินะพูดด้วยหัวใจที่กำลังเต้นแรง เมื่อสบตากับคนเจ้าเล่ห์ในระยะไม่ถึงเซน

"ยังค่ะ" อัตสึโกะตอบ

"เอ๋~~!!" ทาคามินะอุทานออกมาด้วยความตกใจ

"มินามิต้องหอมแก้มฉันด้วยค่ะ" อัตสึโกะพูดพร้อมเอียงแก้มขวาๆให้อีกฝ่ายที่ยังหน้าแดงอยู่

"เร็วซิค่ะ มินามิ" อัตสึโกะเร่งคนตัวเล็กที่ยังนิ่งอยู่

เมื่อทาคามินะเห็นว่าเป็นแบบนั้นเธอก็ต้องจำใจลงไปหอมแก้มอีกคน

"ฟอด~~"

"พอใจแล้วใช่ไหมคะ" ถามพร้อมหน้าที่เริ่มมุ่ยหน่อยๆที่คนเจ้าเล่ห์ไม่ยอมปล่อยเธอซักที

อัตสึโกะได้แต่หัวเราะคิกคักกับความน่ารักของอีกคน ที่เหมือนกับเด็กตัวเล็กๆ ดูซิเธอไม่ยอมปล่อยมีการทำหน้ามุ่ยใส่เธอด้วย

"ฟอด~พอใจแล้วค่ะ" อัตสึโกะหอมแก้มคนตัวเล็กคืน  แล้วจึงยอมปล่อยเจ้าตัวให้เป็นอิสระ

ทาคามินะที่ถูกปล่อยแล้ว เธอก็เดินหน้าแดงเข้าห้องน้ำไปทันทีพลางแอบบ่นอีกคนอยู่ในใจ

 

 

ทาคามินะใช้เวลาอาบน้ำไม่นานนักก็ออกมาจากห้องน้ำ อัตสึโกะจึงเดินสวนกับอีกคนเข้าไปอาบน้ำบ้าง แต่เธอก็ไม่วายแอบหอมแก้มคนตัวเล็กที่เดินสวนเธออยู่ดี ทิ้งให้คนตัวเล็กที่ถูกหอมแก้มนั่งหน้าแดงคนเดียว

 

 

หลังจากทั้งสองจัดการกับภารกิจส่วนตัวในห้องเสร็จก็พากันเดินออกมานอกห้องนอน

ในเวลานี้พระอาทิตย์ยามเช้ายังไม่ปรากฏเลย มีเพียงแสงไฟสะหลัวๆตามทางเดินเท่านั้นที่ให้แสงสว่างแกพวกเธอ ถ้าเดินออกมาในเวลานี้คนเดียวคงหน้ากลัวไม่น้อยเลยล่ะ

ทั้งสองคนเดินจูงมือกันจนมาถึงชายหาดที่อยู่ไม่ไกลนั้น เสียงของคลื่นที่กระทบเข้าฝั่งทำให้รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

ที่ริมหาดในตอนนี้มีทีมงานกับดาราบางส่วนออกมารอแต่งตัวกันแล้ว นักแสดงบางคนก็แต่งตัวเสร็จแล้วเด้วย พวกเธอมองดูรอบๆก่อนจะพากันเดินเข้าไปหาคนอื่นๆและดูเหมือนซาเอะกับพวกยูโกะก็มาถึงกันแล้ว

 "สวัสดีค่ะ/ครับ ท่านประธาน อัตสึโกะซัง" ทีมงานกล่าวทักทายทั้งสองขึ้นพร้อมๆกัน

ทั้งสองคนก็กล่าวทักทายคนอื่นๆกลับไป

ก่อนที่ริเอะจะเดินเข้ามาพาอัตสึโกะไปแต่งตัว เธอก็ยิ้มให้ทาคามินะเล็กน้อยก่อนที่จะจูงอัตสึโกะไปแต่งตัว

ทาคามินะเองก็ยิ้มตอบริเอะเช่นกัน ก่อนที่เธอจะเดินไปสมทบกับตากล้องและทีมงานคนอื่นๆ

 

เมื่อทุกคนแต่งตัวกันเสร็จออกมาแล้วก็พากันเดินออกมาที่กองถ่าย

แล้วก็มีอยู่คนหนึ่งที่ทำให้ทาคามินะค้างไปกับความสวยของเธอ อัตสึโกะออกมากับชุดกระโปรงสีฟ้าน้ำทะเลสบายๆที่ประดับไปด้วยลูกไม้เล็กๆ ผมยาวของอัตสึโกะถูกดันปลายเป็นลอนและหวีไปรวมกันที่ข้างเดียว ปลายผมของอัตสึโกะถูกปล่อยลงมาให้พลาดไว้กับไหล่ บวกกับการแต่งหน้าอ่อนๆที่ทำให้เธอสวยขึ้นไปอีก

ตอนนี้หัวใจของทาคามินะเต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว เธอบอกว่าได้คำเดียวว่าอัตสึโกะสวย สวยมากจริงๆ แต่รู้สึกว่าอาการแบบนี้จะไม่ได้มีแต่ทาคามินะคนเดียวเท่านั้น คนอื่นๆที่เห็นอัตสึโกะออกมาก็เป็นเหมือนกันหมด หัวใจของพวกเขาโดนนางเอกสาวกระชากไปซะแล้วซิ

 

 

ทาคามินะยังคงยืนตะลึงกับความสวยของอัตสึโกะจนอีกคนเดินเข้ามาใกล้ๆเธอ เธอยังไม่รู้ตัวเลย

"มินามิค่ะ เป็นอะไรค่ะ ยืนนิ่งเชียว" อัตสึโกะเดินเข้ามาหาเป่าหมายทันทีเมื่อเธอเห็นอีกคนยืนนิ่งอยู่ ซึ่งมันทำให้คนอื่นๆมองมาที่เธอเป็นตาเดียว

(อัตจัง สวยเกินไปแล้วนะ -///-) ยิ่งอัตสึโกะเดินเข้ามาใกล้ มันก็ยิ่งทำให้ใจของทาคามินะเต้นไม่เป็นจังหวะ

"เ..เออ เปล่า ไม่มีอะไร" ทาคามินะตอบด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน ก็ใครจะไปกล้าบอกล่ะว่าตะลึงกับความสวยของเธออยู่น่ะ

"งั้นหรอคะ" อัตสึโกะพูด แล้วยิ้มหวานเหมือนตอนอยู่ในห้อง ให้คนตัวเล็กได้หน้าแดงขึ้นมา

(อัตจัง อย่ายิ้มแบบนี้ได้ไหม แค่เธอเข้ามาใกล้ฉันแบบนี้ ฉันก็จะละลายแล้ว ยังมายิ้มแบบนี้อีก) คิดพร้อมเซมองไปทางอื่น

(คิกๆๆ มินามินิน่ารักจังเลยน้าา แค่นี้ก็หน้าแดงแล้ว)อัตสึโกะคิด ก่อนจะก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูคนตัวเล็กเบาๆ

"มินามิค่ะ คืนนี้กินข้าวเสร็จแล้วออกไปเดินเล่นด้วยกันหน่อยนะคะ" พูดเสร็จก็ส่งยิ้มหวานให้คนตัวเล็กอีกที

"ค่ะ" ทาคามินะตอบรับเจ้าของหัวใจเบาๆ 

"งั้นฉันเดินไปหาคนอื่นก่อนนะคะ แล้วเจอกันหลังเลิกกองนะคะ" อัตสึโกะบอกก่อนที่จะเดินออกมา ทาคามินะก็เพียงส่งยิ้มลาอัตสึโกะเท่านั้น

(ถ้าเธออยู่กับมินามิสองต่อสอง แล้วอีกคนทำตัวน่ารักขนาดนี้นะเธอคงจับอีกคนจูบไปหลายที่แล้ว แต่ติดที่ว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ด้วยกันสองคนนะซิ) อัตสึโกะคิดพร้อมอมยิ้ม กับท่าทางน่ารักๆนั้น

 

 

อีกด้านของกองถ่าย ที่คนอื่นกำลังยืนมองอัตสึโกะกับทาคามินะอยู่

"โอ้ยแก ฉันอิจฉาประธานวะ ดูซิคุณอัตสึโกะเข้าไปคุยด้วยน่ะ" เสียงที่1

"นั้นซิ ส่งยิ้มหวานให้ด้วย  ฉันอยากเกิดเป็นประธานมั่งวะ" เสียงที่2

"นั้นซิ ฉันเห็นด้วยเลย ประธานโชคดีจริงๆเลย แถมยังได้นอนห้องเดียวกันด้วย" เสียงที่3

"แต่...พวกแกไม่ว่ามันแปลกๆหรอ"เสียงที่ 4

"จริงด้วยซิ"เสียงอื่นๆพูด

"ใช่ไหมล่ะ ฉันว่าสองคนนั้นแปลกๆนะ ทั้งแต่ตอนอยู่บนรถบัสแล้ว แล้วไหนจะตอนกินข้าวเมื่อวานเย็นอีก" เสียงที่4 พูด ทำให้คนอื่นๆได้คิดตาม

แต่แล้วการซุบซิบของพวกเข้าก็ต้องจบเมื่อหัวหน้สต๊าฟเดินมา

"เดี๋ยวเราค่อยคุยกันใหม่นะ หัวหน้ามาแล้ว"เสียงที่4พูด

"อืม" คนอื่นตอบรับพร้อมกัน ก่อนที่จะรีบสลายตัวทันที

 

 

เมื่ออัตสึโกะเดินกับมารวมกับพวกฮารุนะ ซาเอะก็เดินเข้ามาคุยกับเธอทันที ดีนะที่ฮารุนะกับยูโกะค่อยช่วยพูดขัดให้

พวกเธอคุยกันไปได้สักพักทาคามินะก็เรียกทุกคนให้เริ่มถ่ายกันได้แล้ว

อัตสึโกะแอบหัวเราะหน่อยๆที่เห็นคนตัวเล็กมองใส่ซาเอะเคืองๆ ก็เพราะซาเอะต้องมาเล่นคู่กับเธอนะซิ

 

 

 

ด้านทาคามินะที่สั่งทุกคนให้เริ่มถ่ายทำกันแล้ว

(ตอนนี้เธอค่อนข้างไม่สบอารมณ์ซักเท่าไหรนัก เมื่อซาเอะต้องมาแสดงละครคู่อัตสึโกะ แต่จะทำยังไงได้ก็มันเป็นงานนิ

แล้วถึงจะรู้ว่ามันเป็นงาน เธอก็อดหึงอัตสึโกะไม่ได้อยู่ดี ก็ในบทซาเอะได้แตะเนื้อต้องตัวอัตสึโกะเกือบทั้งเรื่อง!) คิดแล้วมองการถ่ายทำด้วยสีหน้าไม่พอใจ จนผู้กำกับเอ่ยทักเธอขึ้น

"เอ่อ ท่านประธานไม่พอใจหรอครับ ถึงได้ทำหน้าแบบนั้นน่ะครับ" ถามอย่างสงสัย เพราะหน้าตาของคนด้านข้างดูจะไม่พอใจเอาซะเลย

"เปล่าหรอ ฉันพอใจมาก แต่ฉันแค่รู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะ!" ทาคามินะตอบเสียงออกจะหงุดหงิดนิดๆ ถ้าไม่ฟังดีๆก็คงรู้ ว่าเจ้าตัวกำลังหงุดหงิดสุดๆ

"งั้นหรอครับ" ผู้กำกับตอบก่อนจะหันไปสนใจกับการถ่ายละครต่อ

ในขณะที่ถ่ายทำละครไปเรื่อยๆ ตอนนี้ก็เป็นเวลาเที่ยงตรงแล้ว ทาคามินะจึงสั่งให้ทุกคนพักกลางวันแล้วมากินข้าวกันได้ โดยคนที่เอาข้าวมาให้พวกเธอก็ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากเจ้าของรีสอร์ทกับพวกยูกิรินนั้นเอง

"พี่ทาคามินะ พี่อัตสึโกะทางนี้ค่ะ"จูรินะตะโกนเรียกว่าที่พี่เขย กับพี่สาวเธอให้ขึ้นมานั่งกับพวกเธอ

(เมื่อวานตอนเย็นเธอแอบโทรไปบอกพ่อกับแม่ ว่า พี่สาวเธอมีแฟนแล้ว พ่อกับแม่เธอก็ออกอาการหวงพี่สาวเธอกันซะยกใหญ่ ให้เธอได้หัวเราะคิกคักอยู่ในห้องคนเดียว แต่พอเธอบอกพ่อกับแม่ไปว่าใครเป็นแฟนพี่สาวเธอ กลับกลายเป็นว่า พ่อกับแม่เธอ ดันถามกลับมาว่า จะแต่งกันเมื่อไหร่ แล้วเธอจะไปรู้ด้วยกับพี่สาวเธอไหมเนี่ย  ตกลงว่าพ่อกับแม่เธอหวงพี่สาวเธอจริงๆรึเปล่าเนี่ย ถึงได้ยกลูกสาวให้เขาง่ายๆซะอย่างนั้น แล้วทีเธอกับเรนะล่ะ ชิ กว่าพ่อกับแม่เธอจะยอมให้แต่งกันเป็นปี แบบนี้มันน่า งอนพ่อกับแม่เธอซะให้เข็ญ ก็พ่อกับแม่เธอน่ะ ความจริงแล้วแอบปลื้มผลงานของประธานบริษัทอากิฮาบาระกรุ๊ปอยู่นะซิ เห็นคุยกันอยู่นิว่าถ้าได้มาเป็นลูกสาวอีกคนคงดีไม่น้อย แล้วตอนนี้ก็รู้สึกว่าจะได้มาเป็นลูกสาวอีกคนสมใจอยากแล้วด้วยซิ) จูรินะคิด

 

 

เมื่อพวกทาคามินะกับอัตสึโกะขึ้นมาจากหาดแล้ว พวกเธอก็เข้ามานั่งกับจูรินะ

ซึ่งอัตสึโกะนั้งตรงกลางระหว่างทาคามินะและจูรินะ อยู่บนเสื่อที่เอามาปูริมหาด โดยเสื่อผืนหนึ่งจะมีคนนั่งอยู่ 6 คน

"พี่ทาคามินะค่ะ ก่อนที่พวกพี่จะกลับจากรีสอร์ท ฉันขอเลี้ยงอำลาให้ได้ไหมค่ะ"จูรินะพูด พลางแอบส่งซิกให้พี่สาวเธอที่นั่งอยู่ข้างๆเธอ

"อืม ได้ซิ" ทาคามินะตอบรับง่ายๆ  โดยที่เธอไม่รู้เลยว่ามันจะนำความซวยมาให้เธอ

"ขอบคุณค่ะ" จูรินะขอบคุณแล้วส่งสายตาบอกพี่เธอว่า 'สำเร็จ' ความจริงแล้วมีอีกเรื่องหนึ่งที่ทุกคนยังไม่รู้ คือพี่สาวเธอบอกให้เธอ มอมเหล้าว่าที่พี่เขยเธอให้หน่อย ซึ่งเธอก็รับปากพี่เธอทันที ก็เธอยังไม่อยากซวยที่หลังนิ เพราะฉะนั้นขอโทษด้วยนะคะพี่ทาคามินะ

อัตสึโกะตอนนี้ก็ส่งสายตาบอกน้องเธอประมาณว่า 'ทำดีมากจูรินะ' ก่อนที่เธอจะหันไปสนใจคนตัวเล็กที่ยังไม่รู้ซะตากรรมของตัวเองต่อ

 

 

หลังจากที่ทุกคนกินข้าวกันเสร็จก็เหลือเวลานิดหน่อยก่อนเริ่มถ่ายทำฉากในรีสอร์ท อัตสึโกะจึงแอบพาคนตัวเล็กออกมาเดินเล่นกันสองต่อสอง

"คลื้น~คลื้น~~" เสียงน้ำทะเลที่กระทบเข้าฝั่งกับสายลมที่พัดมาทำให้ทั้งสองคนรู้สึกสบายตัวและสบายใจอย่างมาก

"มินามิค่ะ" อัตสึโกะเรียกคนที่เธอกำลังเดินจูงมืออยู่

"ค่ะ ว่าไงค่ะ" ขานรับเสียงหวาน ในขณะที่เดินมานั่งบนศาลาไม้ริมทะเล

"มินามิชอบที่นี้ไหมคะ" อัตสึโกะถาม แล้วยกมือขึ้นมาโอบเอวคนตัวเล็กที่นั่งอยู่

"ชอบชิค่ะ(ถ้าไม่มีคนบ้างคนนะ)" ทาคามินะตอบแล้วคิดต่อในใจ ทำให้หน้าบูดขึ้นมานิดๆ

"เอ๋ ชอบแล้วทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะคะ"อัตสึโกะแกล้งถามคนที่เธอกำลังโอบอยู่

"ก็..." (อัตจังทำไมต้องถามอะไรที่มันตอบยากๆด้วยเล่า) ทาคามินะคิด

"หึงใช่ไหมล่ะคะ กับ ซาเอะน่ะ" พูดจบก็เราะคิกคัก 'เรื่องที่จะทำให้คนตัวเล็กเป็นแบบนี้ได้มันมีอยู่เรื่องเดียวนั้นแหละ' 

"-///-" เมื่ออัตสึโกะพูดจบทาคามินะก็หน้าแดงขึ้นมาทันทีที่ถูกอีกคนรู้ทัน

"จุ๊บ~" อัตสึโกะแอบหอมแก้มคนตัวเล็กเบาๆ พร้อมกระซิบลงไปที่หูของคนตัวเล็กให้อีกคนได้เขินเธอหนักกว่าเดิม

"ไม่ต้องห่วงนะคะ ซาเอะแตะต้องตัวฉันได้แค่ในละครเท่านั้น แต่มินามิของฉัน อยากทำตอนไหนก็ได้นิค่ะ ฉันไม่ถืออยู่แล้วค่ะ เพราะตัวกับหัวใจของฉัน ฉันยกมันให้มินามิหมดแล้ว หรือว่าไม่จริงค่ะ"เมื่ออัตสึโกะพูดจบ ทาคามินะก็หน้าแดงขึ้นมา ก่อนจะว่าอีกคนเบาๆ แล้วลุกขึ้นเดินหนีอีกคนพร้อมกับยิ้มในใจ

"บ้า" (คนบ้า พูดอะไรออกมาก็ไม่รู้ รู้ไหมว่าฉันเขินนะ อัตจังยิ่งนับวันยิ่งเจ้าเล่ห์ใหญ่แล้วนะ) ทาคามินะคิด

"นี้มินามิ รอด้วยซิค่ะ ไม่คิดจะตอบฉันหน่อยหรอค่ะ" อัตสึโกะพูดพร้อมลุกขึ้นไปจับมือคนตัวเล็ก ให้เดินไปด้วยกัน

 

อีกด้านหนึ่งของคนที่แอบตามทั้งสองคนมา

[ฮัลโหล จัดการตามที่ฉันบอกด้วยล่ะ]

[เข้าใจแล้วค่ะ]

เมื่อพูดจบเธอก็ว่าสายไป แกไม่รอดแน่ทาคามินะ เธอก็ด้วยอัตสึโกะ เธอไม่มีทางหนีฉันพ้นหรอก ยังไงเธอก็ต้องเป็นของฉันอยู่ดี ถึงจะแค่ร่างกายของเธอก็ตาม ตอนนี้ขอให้พวกเธอมีความสุขกันให้พอ ก่อนที่พวกเธอจะไม่ได้มีความสุขกันอีก

"ฮ่าๆ" คิดแล้วหัวเราะอย่างชั่วร้าย ก่อนจะเดินจากไป

 

 

 

เมื่อทุกคนกลับมาพร้อมกันแล้ว การถ่ายทำละคร รอบบ่ายก็เริ่มขึ้นทันที

ตอนนี้ดูจากสภาพแต่ละคน คงจะเหนื่อยกันไม่น้อย รวมไปถึงประธานคนเก่งของเราด้วย

แต่ประธานของเราคงจะโชคดีหน่อยที่มีคน คอยเอาน้ำเอาขนมมาให้กินไม่ขาดสาย ต่างจากอัตสึโกะที่อยู่ในฉาก ที่จะกินน้ำหรือของว่างก็กินได้เฉพาะเวลาพักเท่านั้น

(อัตจังพยายามเข้านะ) ทาคามินะคิดพลางมองคนรักเธอที่ดูจะเหนื่อยเอามากๆเลย

.

.

.

.

พอพวกเธอถ่ายละครกันเสร็จแต่ละครก็แยกย้ายและกับห้องพักกัน โชคดีที่พรุ่งนี้ไม่ต้องตื่นเช้าเท่าวันนี้พวกเธอจึงมีเวลาออกมาเดินเล่นกันก่อนที่จะเข้านอน

ที่ชายหาดหน้าบ้านพักของทาคามินะและอัตสึโกะ

ทั้งสองขอเสื่อมาจากจูรินะ เพื่อมานั่งเล่นกันที่ชาดหาดหน้าบ้านพักหลังจากที่กินข้าวเย็นกันเสร็จแล้ว

วันนี้ดวงดาวยังคงเต็มฟ้าเหมือนเดิม แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคงเป็นจันทร์เสี่ยวเหลืองนวลที่อยู่บนฝากฟ้า กับร่างสองร่างที่ยังคงแนบอิงกันอยู่ใต้แสงจันทร์นั่น

"อัตจัง วันนี้เหนื่อยมากไหมค่ะ" ทาคามินะถามคนที่นั่งพิงเธออยู่

"ไม่หรอกค่ะ" อัตสึโกะตอบพร้อมส่งยิ้มบางๆให้คนตัวเล็ก

"ว่าแต่ มินามิหนาวหรอค่ะ" อัตสึโกะถามคนตัวเล็กที่กำลังสั่นน้อยๆอยู่ข้างกาย

ทาคามินะไม่ตอบ แค่พยักหน้าให้อัตสึโกะเท่านั้น

เมื่ออัตสึโกะเห็นเป็นอย่างนั้น เธอเลยดึงร่างเล็กมานั่งที่ตักเธอแล้วก็กอดอีกคนไว้แทน ก่อนจะเอาคางไปเกยไว้บนไหล่ของคนตัวเล็กกว่า ซึ่งมันก็ทำให้คนตัวเล็กหน้าแดงขึ้นมา

"หายหนาวยังค่ะ" อัตสึโกะถามคนที่หน้าแดงด้วยฝีมือของเธอ

"หายแล้วค่ะ" ทาคามินะตอบเจ้าของอ้อมกอดอุ่น 

"มินามิรักฉันไหมค่ะ" คราวนี้อัตสึโกะถามคำถามให้คนตัวเล็กหน้าแดงกว่าเดิมอีก

(อัตจังรู้ก็รู้อยู่แล้วยังถามเธออีก)ทาคามินะคิด

"อัตจังก็รู้อยู่แล้วนิค่ะ" ทาคามินะตอบไม่ตรงคำถามด้วยความเขิน

"ก็อยากได้ยินนิค่ะ มินามิพูดแค่ครั้งเดียวเอง นะคะ น้าาา" อัตสึโกะพูดอ้อนคนที่หน้าแดงในอ้อมกอดเธอ

"รักคะ ทาคาฮาชิ มินามิ รัก มาเอดะ อัตสึโกะ ที่สุดเลยยย พอใจยังค่ะ" ทาคามินะพูดขึ้น แล้วหันหน้าไปซบลงในอ้อมกอดของเพื่อหลบความอายของเธอไว้

"พอใจแล้วค่ะ" อัตสึโกะพูดจบก็จูบคนคัวเล็กเบาๆ ก่อนที่พวกเธอจะนั่งดูดาวในยามค่ำคืนกันต่อไป

........................................................................................................

Share this post


Link to post
Share on other sites

จะอ่านกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ
อยากมีคนให้แกล้งแบบมินามิจัง
อัตจังแกล้งมินามิน่าสนุกเฮะ อยากร่วมวงแกล้งด้วยจัง
รออ่านอยู่นะค่ะ
สู้สู้ค่ะ

งั้นเราขอเข้าไปร่วมวง แกล้งโซจังด้วยค่ะ// ป๊าบ โดนโซจังตบ
 

อิจฉาคู่อัตสึมินะ จะหวานไปไหน
อยากอ่านต่อ มาต่อไวๆนะค่ะไรเดอร์
สู้สู้ค่ะเป็นกำลังใจให้

มาต่อให้แล้วค่ะ 
ส่วนคู่อัตสึมินะ ก็ยังคงกระตุ้น น้ำตาลในเลือดได้เรื่อยๆ
 

โอ้โชคดีจังที่ยังไม่นอน ฟินก่อนนอน กรี๊ดดดดดดดดดดดด

ตอนหน้าโซจังไม่รอดแน่ 55555555555

แสดงว่า ลงถูกเวลาใช่ไหมค่ะ ^ ^
 

>< น่ารักชะมัด !! สามตอนรวดที่แบบว่า .. . หึย !!  อยากจะเป็นทีมงานถ่ายทำเพื่อไปดูความหวานของอัตสึมินะ!

=,,= หยิบยาดมมาดม #ขอบคุณครับที่เอายาดมมาให้แต่จะดีกว่าถ้าส่งความหวานพร้อมฟิคอัตสึมินะเรื่องถัด #โดนตบ

ยังอยากอ่านความน่ารักอยู่เลย อย่าพึ่งจบนะ !  ._.

^ ^ เรื่องต่อไปเดี๋ยวลงให้ค่ะ

จะแอบบอกว่า เรื่องต่อไปอัตสึมินะ ตอนหลังๆพากันหวานจนลืมไปเลยว่าตอนแรกๆ อัตจังเคยร้าย เหอะๆ

เรื่องนี้อยู่อยู่ที่ประมาณ 21 ตอนค่ะ ^ ^

มาอ่านทีเดียว 11 ตอนรวด><

อัตจังจะเจ้าเล่ห์และหื่นไปไหนนนน 555

โซจังจะรอดไปได้อีกกี่ตอนกันเนี่ย><

 

ฟิคสนุกมากเลยค่ะ ^^

อิ อิ นิดนึงค่ะ อัตสึโกะต้องหื่นและเจ้าเล่ห์

ขอบคุณนะคะที่ชอบ
 

ตื่นเช้ามา ยังไงก็ต้องอ่านเรื่องนี้
เป็นเรื่องที่สนุกมาก
ขอบคุณนะค่ะไรเดอร
ไรเดอร์สู้สู้นะค่ะ พยายามเข้าค่ะ
รออ่านต่อนะค่ะ

ขอบคุณค่ะ

อ่านคอมเม้นแล้วก็แอบเขิน >//<

พี่เอะชักจะน่ากลัวขึ้นทุกวันน 555 โซจังนี่น่าเเกล้งเสมอเลยน้าา 55 

อัตจังจะกินเเต่โซจังทันเช้าทั้งเย็นน   :dookdik_bun_23:

สำหรับอัตจังในเรื่องนี้ มินามิคงยิ่งกว่าอาหาร 3 มื้ออีกค่ะ

.................................................................................

ปล. ตอนหน้า!.... แล้วค่ะ
 

Share this post


Link to post
Share on other sites

เพิ่งกลับมาอ่านที่เดียว 4 ตอน รวด

 

สนุกเหมือนเคยยยยนะครับ

 

ติดตามตอนต่อไปนะครับ :dookdik_bun_3:

 

โซกังถ้าจะน่าแกล้งขนาดนี้ :dookdik_003_mushroom:

Share this post


Link to post
Share on other sites
ซาเอะน่ากลัว
อัตจังกะจูรินะสมกับเป็นพี่น้องกัน
ไรเดอร์สู้สู้

Share this post


Link to post
Share on other sites

สองพี่น้องตัวแสบ เอ๊ะคิดอีกทีแสบทั้งบ้างมั้งเนี๊ยครอบครัวนี้ 55555

Share this post


Link to post
Share on other sites

http://www.niyay.com/story/story.php?story_id=69856

ตอนที่ 13ค่ะ ตามลิงค์ด้านบนเอานะคะ 

ปล. เราอ่านตอนนี้ทีไร เลือดจะหมดตัวทุกที
ปล.2 ถ้าใครเข้าไปอ่านแล้ว อ่านไม่ได้ กดรี(F5) เอานะคะ  

Share this post


Link to post
Share on other sites

เพิ่งกลับมาอ่านที่เดียว 4 ตอน รวด

 

สนุกเหมือนเคยยยยนะครับ

 

ติดตามตอนต่อไปนะครับ :dookdik_bun_3:

 

โซกังถ้าจะน่าแกล้งขนาดนี้ :dookdik_003_mushroom:

รู้สึกว่า โซจังจะตกเป็นเป้าของการโดนแกล้ง 555
 

ซาเอะน่ากลัว
อัตจังกะจูรินะสมกับเป็นพี่น้องกัน
ไรเดอร์สู้สู้

ใช่ไหมค่ะ สมกับเป็นพี่น้องกัน

สองพี่น้องตัวแสบ เอ๊ะคิดอีกทีแสบทั้งบ้างมั้งเนี๊ยครอบครัวนี้ 55555

555 ใช่ค่ะ แสบกันทั้งบ้าน 

Share this post


Link to post
Share on other sites
ตื่นขึ้นมามินามิจะรู้สึกยังไงนะ
อยากอ่านต่อไวๆจัง สู้สู้ค่ะ เป็นกำลังใจให้

Share this post


Link to post
Share on other sites

รู้สึกดีใจที่ไรท์เตอร์ไม่ส่งเข้าห้องมืดแต่ลงเว็บอื่นแทน ^^

เฮ้อถ้าเข้าห้องมืดคงอ่านไม่ได้ อายุมันเป้นเพียงตัวเลข!!

Share this post


Link to post
Share on other sites

ไม่รู้จะพูดยังไง  แต่ว่าทิชชูหมดเดวขอไปซื้อทิชชูมาซักโหลก่อนนะ อ่านที่ไรทิชชูไม่เคยพอ :dookdik_bun_20:  :dookdik_bun_20:

 

แง่ๆ  เขาเข้าตอนที่ 13 ไม่ได้อ่าา... :dookdik_bun_6:  :dookdik_bun_6:

Share this post


Link to post
Share on other sites

ไม่รู้จะพูดยังไง  แต่ว่าทิชชูหมดเดวขอไปซื้อทิชชูมาซักโหลก่อนนะ อ่านที่ไรทิชชูไม่เคยพอ :dookdik_bun_20:  :dookdik_bun_20:

 

แง่ๆ  เขาเข้าตอนที่ 13 ไม่ได้อ่าา... :dookdik_bun_6:  :dookdik_bun_6:

ลองกด  f5 ดูนะคะ ถ้าเข้าไม่ได้

Share this post


Link to post
Share on other sites

ทิชชู่ม้วนนึงก็ไม่พอ ฮ่าๆ ลอยยย -////-

เดี๋ยวคราวหน้าคงต้องเอากล่องทิชชูมาวางไว้ ในฟิคเป็นโหลล่ะ 555
 

อยากให้ไรเดอร์มาต่อไวๆจัง

เดี๋ยวจะรีบต่อให้นะคะ แต่คงต้องเป็นพรุ่งนี้ เพราะเรากำลังทำการบ้านอยู่ ^ ^

รู้สึกดีใจที่ไรท์เตอร์ไม่ส่งเข้าห้องมืดแต่ลงเว็บอื่นแทน ^^

เฮ้อถ้าเข้าห้องมืดคงอ่านไม่ได้ อายุมันเป้นเพียงตัวเลข!!

ฮ่าๆ เป็นเพราะ เราก็เข้าห้องมืดไม่ได้ค่ะ เข้าใจดีค่ะ อายุมันเป็นเพียงตัวเลข

ตื่นขึ้นมามินามิจะรู้สึกยังไงนะ
อยากอ่านต่อไวๆจัง สู้สู้ค่ะ เป็นกำลังใจให้

อิ อิ รอลุ้นนะคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เย็นจะรีบเอาลงให้เลยค่ะ

...................................

ปล. เราจะไม่อยู่ประมาณสองวันนะคะ(18-19) เพราะเราต้องเข้าไปแข่งภาษาญี่ปุ่น ที่กทม. ค่ะ
เอาไว้เดี๋ยวกลับมาจะรีบอัพให้นะคะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

พี่น้องบ้านนี้มันเจ้าเล่ห์จริงๆสิน่า~~! (แต่ชอบ>//< 5555)

แต่โซจังก็น่ารัก น่าแกล้งจริงๆล่ะน้า

ในที่สุด...ตอนนี้ก็มาถึง....#ซับเลือด=.,=

Share this post


Link to post
Share on other sites

ลงเร็วไปแล้วค่ะ อ่านไม่ทัน! (อ่าว ก็ดีเเล้วนี่?) ฮาาา

 

ว่าแต่ซาเอะเธอจะทำอะไรมินามิ!!

 

ซาเอะนี่ถ้าไม่ได้คู่กับยูกิเหมือนจะได้บทตัวร้ายตลดเลยนะ ฮาาา

Share this post


Link to post
Share on other sites

ch.14 วันสุดท้ายที่ทะเล

เมื่อบทเพลงรักแสนหวานในยามค่ำคืนได้ผ่านพ้นไป รุ่งอรุณของวันใหม่ก็ได้มาเยือน

ในขณะนี้เป็นเวลา 08.40น. แล้ว

ร่างๆหนึ่งของคนที่นอนอยู่ได้ขยับตัวเบาๆก่อนที่จะลุกขึ้นมา แล้วเอาตัวพิงกับหัวเตียงไว้

“อื่อ~~ปวดหัวจังเลย” บ่นออกมาเบาๆด้วยความงัวเงีย มือก็ยกไปจับขมับ ก่อนที่!! เธอจะรู้สึกถึงความผิดปกติของร่างกายเธอ ให้ต้องรีบดึงผ้าห่มมาปิดตัวของเธอไว้

'เกิดอะไรขึ้น!! ทำไมเธอถึงไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยชักชิ้นหนึ่ง!!! เมื่อคืนมันเกิดอะไรกับเธอกันแน่  เธอจำได้ว่า เธอเล่นอีแกอยู่แล้วเธอแพ้ จากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้เลย! ' ทาคามินะคิดด้วยหน้าที่ตกใจและลนลานไปหมด แต่แล้ว! อยู่ๆเธอก็รู้สึกอะไรบ้างอย่างขึ้นมา

“โอ๊ย~~เจ็บๆๆ” ร้องอุทานออกมา เมื่อรู้สึกเจ็บช่องท้อง ก่อนที่จะก้มลงไปสำรวจร่างกายตัวเองดีๆ และนั้น ก็ทำให้เธอหน้าแดงขึ้นมาทันทีกับรอยแดงที่อยู่ตามส่วนต่างๆของร่างกายเธอ

(อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนนี้....!!!)  คิดด้วยความตกใจ ก่อนที่จะหันไปหาตัวการที่หลับสนิท ให้เธอเป็นต้องหน้าแดงมากขึ้นกว่าเดิม เมื่อเธอดึงผ้าห่มส่วนหนึ่งมาปิดบังตัวเองไว้ ทำให้เหลือผ้าห่มเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น ที่ปิดบังร่างกายของอัตสึโกะ จนทำให้เห็นแผ่นหลังขาวเนียนที่มีรอยแดงไม่ต่างไปจากเธอเลย  เธอจึงรีบแบ่งผ้าห่มลงไปปิดร่างกายของอีกคนไว้ด้วยความเขิน ก่อนที่เธอจะลงมือปลุกอีกคนให้ตื่นมาคุยกับเธอให้รู้เรื่อง

“อัตจังตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ! มาคุยกันให้รู้เรื่องเลยนะ!” ตะโกนอย่างโกรธๆ พร้อมกับลงมือเขย่าตัวของคนเจ้าเล่ห์ที่นอนอยู่

“อัตจังตื่นเดี๋ยวนี้นะ! ไม่งั้นฉันโกรธจริงๆด้วย!!” พูดพลางทำหน้างอขึ้นมาเมื่ออีกคนไม่ยอมตื่น

“อื่อ~” อัตสึโกะครางออกมาเบาๆ ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นเมื่อเธอได้ยินของคนตัวเล็กตะโกนเรียกจนเธอรู้สึกรำคาญ

“เสียงดังจังเลย ตื่นแล้วหรอค่ะที่รัก~” อัตสึโกะงัวเงียลุกขึ้นมาพูดกับร่างเล็ก แต่เมื่ออัตสึโกะลุกขึ้นมา ก็ทำให้ผ้าห่มที่ห่มไว้ลงไปกองอยู่ที่ตัวส่วนล้างของร่างกาย จนตอนนี้ร่างกายส่วนบนของอัตสึโกะไม่มีสิ่งใดปกปิดอยู่เลย

ทาคามินะหน้าแดงก่ำ  เมื่อสายตาเจ้ากรรม ดันไปเห็นหน้าอกเปลือยเปล่าของอีกคน จนรู้สึกว่าของเหลวสีแดงจะไหลออกมาจากจมูก

"พรู๊ด"

“มินามิ เลือดกำเดาไหลค่ะ” อัตสึโกะพูดด้วยท่าทางตกใจ ก่อนที่เธอจะลุกไปหาอะไรมาเช็ดเลือดกำเดาให้คนตัวเล็กที่หลับตาปี๋ เมื่อเธอลุกขึ้นมาโดยไม่ได้ใส่เสื้อผ้า

"อยู่นิ่งๆนะคะ" พูดแล้วก็ยกมือ ที่ถือกระดาษสีขาวเข้าไปเช็ดเลือดสีแดงออก  (คิกๆ น่ารักจังนะคะ เห็นฉันโป๊แค่นี้ก็เลือดกำเดาไหลแล้ว) คิดแล้วอมยิ้มออกมาอย่างขำๆ ร่างที่กำลังหน้าแดง

“เอาล่ะ เสร็จแล้วค่ะ  ลืมตาได้แล้วนะคะ” พูดขึ้นอีกครั้ง หลังจากจัดการเช็ดเลือดตัวปัญหาเสร็จ แต่อัตสึโกะพูดจบทาคามินะก็ยังไม่ยอมลืมตาขึ้นเลย 

(แหม่ น่ารักจริงเชียว) อัตสึโกะคิด

“มะ.ไม่..เอา..อัตจัง..ปะ..ไป.ใส่เสื้อ..แล้วมาคุยกันให้รู้เรื่องเลยนะ” ทาคามินะพูดด้วยเสียงตะกุกตะกักออกจะะงอนๆ

“ใส่แล้วค่ะ ลืมตาขึ้นมาได้แล้วนะคะคนดี” อัตสึโกะพูดไปแบบนั้น ความจริงแล้ว เธอก็แค่เอาผ้าเช็ดตัวมาพันไว้แค่นั้นแหละ

“จริงนะ” ถามออกมาด้วยเสียงที่ไม่ค่อยจะเชื่อสักเท่าไหร่ 

“จริงซิค่ะ ลืมตาขึ้นมาดูซิค่ะ” อัตสึโกะพูดกับคนที่ยังไม่ยอมลืมตาเลย 

ได้ยินดังนั้น ทาคามินะจึงยอมลืมตาขึ้นมา แต่เธอก็หน้าแดงขึ้น เมื่อคนเจ้าเล่ห์แค่เอาผ้าเช็ดตัวมาพันตัวไว้เท่านั้นเอง

“ไหนบอกว่าใส่เสื้อแล้วไงค่ะ” ทาคามินะถามด้วยหน้าที่แดงกว่าเก่า

“ฉันยังไม่ได้บอกเลยนะคะ ว่าใส่เสื้อน่ะ แค่บอกว่า ใส่เอง” อัตสึโกะพูดออกมาพลางยิ้มเจ้าเล่ห์

ทาคามินะที่หมดทางเถียงคนเจ้าเล่ห์ เธอก็ได้แต่หันหน้าหนีอีกฝ่าย

'เอ๊ะ จริงซิ" ก่อนที่เธอจะนึกถึงเรื่องสำคัญที่เธอต้องปลุกคนเจ้าเล่ห์ออก และหันกลับมาพูดด้วยสีหน้างอนๆ

“อัตจัง เล่ามาเลยนะเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!” 

“มินามิ จำไม่ได้จริงๆหรอค้าาา” อัตสึโกะพูดพร้อมกับยืนหน้าเข้าไปใกล้คนตัวเล็กมาขึ้น

“จะ..ทะ..ทำ..อะไร..นะ..ตอบคำถามฉันมานะ อัตสึโกะ!” ทาคามินะถึงกับเสียงสั่นในตอนแรก แต่เธอก็พยายามปรับอารมณ์ให้เป็นปกติแล้วดุใส่อีกคนพร้อมกับหน้ามุ่ยๆ

“แหม ดุจังเลยนะคะ ก็กำลังจะทวนความจำให้ยังไงล่ะค่ะ”อัตสึโกะพูดด้วยตาเป็นประกาย ไม่แกร่งกลัวเสียงดุๆของคนตัวเล็กเลย

“ตอบ...ฉัน~~อื่อ~~” ยังพูดไม่ทันจบ อัตสึโกะก็กดจูบทันที มืออีกข้างหนึ่งของอัตสึโกะก็ปลดผ้าเช็ดตัวของตัวเองออก และค่อยๆพลักคนตัวเล็กให้นอนลงไปกับเตียงอีกรอบหนึ่ง

(T^T ไม่นะ!! ความบริสุทธิ์ของฉันนน!!) ทาคามินะได้แต่กรีดร้องในใจ เมื่อโดนจับกดรับอรุณซะแล้ว 

.

.

.

.

เวลาบ่ายโมงตรง

“อื่อ~” ร่างเล็กครางออกมาเบาๆ ก่อนที่จะงัวเงียตื่นขึ้นมาอีกรอบ หลังจากการโดยนางเอกแสนสวยจับกดรับอรุณของวัน 

“บ่ายแล้วหรอเนี้ย ห้าว~” พูดแล้วยกมือขึ้นมาปิดปากห้าว

( อัตจังนะ อัตจัง ทำฉันปวดตัวไปหมดเลย) ทาคามินะคิดก่อนจะมองไปที่นางเอกสาวตัวแสบ ที่ยังคงนอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว ให้เธอต้องรีบลุกหนีไปอาบน้ำ  ไม่งั้นเธอคงโดนจับกดอีกรอบของวันแน่ (พระเจ้าค่ะ ทำไม่ถึงไม่ช่วยหนูเลยค่ะT^T) ทาคามินะคิดด้วยท่าปลงๆ ก่อนที่เธอจะเดินเข้าห้องน้ำไป

 

       เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก อัตสึโกะที่เริ่มรู้สึกตัว ก็ควานหาคนตัวเล็กที่เธอกอดอยู่ แต่เธอควานหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ เธอจึงลืมตาตื้นขึ้นมา ก่อนจะได้ยินเสียงลูกบิดประตูดังมาจากทางห้องน้ำ

“อ้าวตื่นแล้วหรอ”  ทาคามินะที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จถามคนที่กำลังนอนลืมตาอยู่บนเตียง

อัตสึโกะพยักหน้าตอบเบาๆด้วยท่าทางงัวเงีย แต่ในความคิดของมินามิตอนนี้คือ (อัตจังน่ารักไปแล้วนะ)

“มินามิ~ มานอนต่อเถอะน้าาา เค้ายังไม่อยากตื่นเลย” พูดเสียงออดอ้อน แล้วตบลงตรงที่ว่างข้างๆตัวเอง

“อึก” ทาคามินะถึงกัยสะอึกและได้แต่กลื่นน้ำลายเนียวๆลงคอ( อัตจังจะน่ารักไปไหนเนี่ย!! ไม่ได้นะ ไม่ได้ เธอจะนอนต่อไม่ได้  เดี๋ยวไม่ได้ออกไปข้างนอกกันพอดี) ความคิดของทาคามินะถึงกับตีกันในหัว เพราะอัตสึโกะเป็นต้นเหตุ

“อัตจังค่ะ ตื่นเถอะค่ะ” รวบรวมความกล้าเดินเข้ามาพูดใกล้ๆกลับคนที่กำลังนอนอยู่

“(- -  )(  - -) (- -  )” อัตสึโกะส่ายไปมาหัวอย่างเอาแต่ใจ มือก็ยังเรียกให้คนตัวเล็กลงมานอนกับเธอต่อ

“อัตจัง ไม่อยากออกไปเที่ยวด้วยกันหรอค่ะ” ถามเสียงอ่อยกับคนจอมเอาแต่ใจพร้อมกับลงมานั่งที่ขอบเตียงข้างๆอีกคน

อัตสึโกะหันหน้ามาหาคนตัวเล็กแล้วพูดขึ้นทันที

“ก็ เค้าอยากนอนกอดมินามิ มากกว่านิ” พูดแล้วก็พยายามดึงมินามิให้ลงมานอนด้วยกันต่อ

ทาคามินะเพียงยิ้มออกมาบางๆให้จอมเอาแต่ใจ ก่อนที่เธอจะพูดอะไรบางอย่างออกมา ให้เจ้าตัวรีบลุกขึ้นทันที

“อัตจัง ออกไปข้างนอกกันเถอะนะ กลับมาแล้วฉันสัญญาเลยว่าจะยอมตามใจเธอ” 

“จริงนะคะ!!” เมื่อได้ที่ยินคนตัวเล็กพูดแบบนั้น อัตสึโกะก็หูพึ่งทันที ก่อนที่จะลุกขึ้นจากเตียงด้วยความรวดเร็ว

“จริงซิ แต่ยกเว้นเรื่องเมื่อเช้านะ” ทาคามินะพูดดักทางคนเจ้าเล่ห์ 'ไม่งั้นคืนนี้อีกคนคงได้จับเธอกดอีกรอบของวันแน่'

เมื่อโดนพูดแบบนั้น อัตสึโกะถึงกับขัดใจไม่น้อยที่ทาคามินะรู้ทัน

(แหมฉลาดไปแล้วนะคะที่รัก แต่ไม่เป็นไรโอกาสหน้ายังมี )เธอคิดพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปจูบปากคนตัวเล็กเบาๆ แล้วยอมลุกไปอาบน้ำ ทิ้งให้คนตัวเล็กนั่งหน้าแดงอยู่ตรงนั้นคนเดียว......

 

“ ก๊อก ก๊อก ก๊อก" เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมเสียงเรียกตะโกนขึ้นมา

“ทาคามินะ” 

เมื่อได้ยินเสียงตัวเอง  ทาคามินะที่กำลังนั่งเล่นอยู่ในห้องก็เดินไปเปิดประตูให้กับคนที่เรียกเธอทันที

"แอ๊ด~"

“เอา ว่าไงยูโกะ มีอะไรหรอ” พอรู้ว่าเป็นใครมาหา ทาคามินะก็ถามออกไปอย่างไม่รีรอ

“ฉันว่าจะมาชวนเธอ ออกไปร่องเรือด้วยกันน่ะ จูรินะเตรียมเรือไว้ให้แล้วล่ะ” ยูโกะเอ่ยชวน ก่อนที่เธอจะสังเกตเห็นรอยอะไรบ้างอย่างเข้า ทำให้ต้องตะโกนออกมาทันทีด้วยความตกใจ

“ทาคามินะ อย่าบอกนะว่าเธอกับอัตสึโกะ....อู่อี้ ...อู่” ยูโกะยังพูดไม่ทันจบ ทาคามินะก็เอามือเข้ามาปิดปากยัยเพื่อนตัวแสบไว้ทันที ก่อนที่เพื่อนตัวแสบของเธอมันจะได้ประกาศให้คนทั้งโลกรู้เรื่องของเธอกับอัตสึโกะ

“ชู่ๆ ไอ้เพื่อนบ้า เบาๆก็ได้ แกจะบอกให้คนทั้งโลกรู้รึไงกัน” ทาคามินะพูดด้วยหน้าแดงซ่าน

(เธอไม่น่าลืมสำรวจตัวเองเลย) คิดแล้วก็ปล่อยมือออกจากปากของยูโกะ

“โทษที ก็คนมันตกใจนี้หว่า ว่าแต่.......ตอนไหนกันน่ะ”ยูโกะถามอย่างทะเล้นโดยเว้นประโยคหนึ่งละไว้ฐานที่เข้าใจ

“จะถามไปทำไม่เล่า! ไอ้เพื่อนบ้า!” ด่าจบก็ปิดประตูหนีเพราะความเขินที่เริ่มจะเพิ่มขึ้นมา

“เดี๋ยวซิทาคามินะ ยังไม่ตอบฉันเลยว่าจะไปไหม” ยูโกะตะโกนถามแล้วกลั้นหัวเราะเต็มที่ ให้ทาคามินะต้องเปิดประตูออกมาอีกรอบ

“ไปซิ ว่าแต่กี่โมงล่ะ” ทาคามินะถาม

“ประมาณอีกครึ่งชั่วโมงน่ะ พวกฉันจะไปรอกันที่ท่าเรือ” ยูโกะตอบ ก่อนที่จะแซวทาคามินะต่อ 

"ว่าแต่พวกเธอนิ ไม่เบาเลยนะ หึๆ"

“หยุดแซวฉันได้แล้ว! แล้วก็อย่าไปใครล่ะ ไม่งั้นฉันตัดเงินเดือนเธอแน่ แล้วเดี๋ยวฉันตามออกไป”พูดพลางทำหน้าขู่ ว่าเธอเอาจริงน่ะ ให้ยูโกะแอบขนลุก เแล้วรับคำอย่างขันแข็ง 'ก็ใครมันจะไปอยากโดนตัดเงินเดือนกันเล่า'

“OK ฉันจะไม่พูดแม้แต่นิดเดียว” พูดจบก็เดินจากไป ทิ้งให้ทาคามินะยืนถอนหายใจอยู่คนเดียวแล้วเดินกลับเข้ามาในห้อง

 

"ปึก"เมื่อทาคามินะเปิดประตูห้องแล้วเดินกลับไปที่เตียง ก็ดูเหมือนว่าอัตสึโกะจะอาบน้ำเสร็จแล้ว

“มินามิค่ะ เมื่อกี้คุยกับใครหรอค่ะ” อัตสึโกะถามขึ้นอย่างสงสัย

“อ๋อ ยูโกะน่ะ ยัยนั้นมาชวนไปร่องเรือด้วย แต่ถ้าอัตจังไม่อยากไป เดี๋ยวฉันโทรไปบอกยูโกะก็ได้ แล้วเดี๋ยวฉันจะได้พาอัตจังไปที่อื่นแทน” ทาคามินะตอบคนที่นั่งเช็ดผมอยู่บนเตียง ก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปเช็ดผมให้กับอีกคนแทน

“ขอบคุณค่ะ มินามิ” อัตสึโกะขอบคุณด้วยรอยยิ้ม แล้วพูดต่อ

“ มินามิค่ะ ถ้ามินามิอยากไปร่องเรือ ฉันก็ไม่มีปัญหาค่ะ ฉันไปได้ทุกที่ล่ะค่ะ ขอแค่ให้มีมินามิอยู่ก็พอ” 

 

หน้าแดง ทาคามินะถึงกับหน้าแดง เพราะคำพูดหวานๆนั้น แค่ได้ยินหัวใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว

 

"ปากหวานอีกแล้วนะคะ" พูดพร้อมหลบสายตา ให้อัตสึโกะได้ขำออกมา

"ก็เคยลองแล้วนิค่ะ หวานไหมล่ะค่ะ" ถามออกมาด้วยแววตาพราวระยับ พร้อมยกนิ้วขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากของตัวเองอย่างยั่วยวน

"ขี้แกล้ง" ว่าอย่างไม่จริงใจนัก แต่ก็โน้มหน้าเข้าใกล้คนขี้แกล้งตามแรงดึงดูดบางอย่างที่เกิดขึ้น ให้คนขี้แกล้งได้ยิ้มออกมาแล้วหลับตารอรับสัมผัสนั้น....  

.

.

.

.

     

   หลังจากทั้งสองจัดการกับตัวเองเรียบร้อยแล้ว ก็พากันเดินออกมาจากห้องจนมาถึงท่าเรือที่อยู่ไม่ไกลจากรีสอร์ทนัก พวกจูรินะกับเหล่ามิตรสหายก็มารอกันพร้อมแล้วด้วย

“พี่อัตสึโกะทางนี้ค่ะ” จูรินะตะโกนเรียกพี่สาวตัวเอง พร้อมโบกมือไปมาให้ 

อัตสึโกะยิ้มออกมา แล้วจูงมือทาคามินะเข้าไปหาพวกจูรินะทันที

“เอ้า จูรินะจัง ขอโทษทาคามินะซังซะ”เรนะดุ ให้จูรินะต้องรีบขอโทษทาคามินะกับเรื่องเมื่อวานที่เกิดขึ้น

 

'งง ตอนนี้ทาความมินะงงมากๆ ว่ามันเรื่องอะไรกันแน่'

 

“ขอโทษค่ะ พี่ทาคามินะ” จูรินะพูดพลางแกล้งทำหน้าสำนึกผิด แต่การกระทำของจูรินะกับทำให้อัตสึโกะหัวเราะขึ้นมาในใจ (ยัยเด็กแสบ ไปพูดอะไรกับเรนะละนั้น)

“เออ...จูรินะ ฉันงงไปหมดแล้ว ขอโทษเรื่องอะไรกัน” ทาคามินะถามหน้าตาใส่ซื่อ ก็ในเมื่ออยู่ดีๆ จูรินะก็มาขอโทษเธอแบบนี้

“ก็จูรินะจังน่ะ ว่างน้ำให้ทาคามินะซังกับอัตสึโกะสลับกันน่ะค่ะ แล้วในน้ำของอัตสึโกะมันก็มีแอลกอฮอล์ผสมอยู่น่ะค่ะ” เรนะพูดออกมาตามที่คนรักเธอแก่ตัวเมื่อวาน อัตสึโกะที่ได้ยินถึงกับหัวเราะพรึดในใจกับการแถของน้องสาวเธอ

"เอ่อ....ไม่เป็นไรหรอกจูรินะ" ทาคามินะถึงกับเฟล เมื่อพอเข้าใจแล้วว่ามันเกิดอะไรเมื่อคืนนี้ 

"ต้องขอโทษจริงๆนะคะ" พูดออกมาแล้วยังแกล้งทำหน้าสำนึกผิด ทั้งๆที่ในใจไม่ได้สำนึกอะไรเลยแม้แต่น้อย เพราะคิดว่ายังไงตัวเองก็ไม่ได้ผิดนิ

"ไม่ต้องขอโทษหรอก ไม่เป็นไรจริงๆ" ทาคามินะพูดพร้อมเหล่ตามองร่างสูงด้านข้างที่ยืนนิ่งสุดๆ!

"ยังไงก็ต้องขอโทษจริงๆนะคะ นี้ก็ใกล้จะได้เวลาแล้ว ขึ้นเรือกันเถอะค่ะ" จูรินะพูดจบก็ผายมือเชิญ อัตสึโกะกับทาคามินะขึ้นเรือ ให้ทั้งสองทำตามอย่างว่าง่าย

 

แต่ในหะหว่างที่สองพี่น้องตัวแสบเดินผ่านกันนั้น ก็ยังมิวายกระซิบกระซากกันอีก!!

"เจ้าเล่ห์จริงนะน้องสาว"

"ขอบคุณที่ชมนะคะพี่สาว แต่คงไม่เท่าพี่หรอกค่ะ คิกๆ" พูดจบก็ลอบยิ้มออกมาโดยที่คนรอบข้างไม่เห็น ยกเว้นแต่อัตสึโกะที่เห็น

 

 

  เมื่อเรือได้เดินทางมาถึงเกาะๆหนึ่งแล้ว กัปตันเรือก็บอกกำหนดการทุกคนให้ได้รับทราบตรงกัน

“ทุกคนครับ ผมจะให้เวลาอยู่ที่นี้ 3ชั่วโมงนะครับ แล้วเราจะกลับกันก่อนที่ฟ้าจะมืดนะครับ” 

“ค่ะ” ตอบรับพร้อมกัน แล้วเดินลงจากเรือเป็นคู่ๆ ให้กัปตันเรือแอบอิฉา 

 

ที่มุมหนึ่งของเกาะ อัตสึโกะ กับ ทาคามินะ แยกตัวออกมาจากคนอื่นๆเพื่อมานั่งอยู่ด้วยกันสองต่อสอง

“มินามิค่ะ” อัตสึโกะเรียกคนที่เธอกำลังนั่งกอดจากด้านหลัง

“ค่ะ” ขานรับเสียงหวาน พร้อมพิงตัวลงไปกับอกของอัตสึโกะ

“ถ้าฉันบอกเรื่องหนึ่งกับมินามิ สัญญานะคะว่ามินามิจะไม่โกรธ” 

ทาคามินะก็ทำท่าคิดนิดนึง ก่อนที่เธอจะตอบกลับไป

“เรื่องอะไรหรอค่ะ สัญญาก็ได้ค่ะ” พูดพร้อมหันหน้าไปมองคนร่างสูงกว่า

“ความจริงแล้ว... จูรินะเป็นน้องสาวแท้ๆของฉันค่ะ” อัตสึโกะพูดจบทาคามินะก็ตะโกนออกมาด้วยความตกใจทันที ก่อนที่จะหน้ามุ่ยออกมา

“ว่าไงนะ!! ทำไมถึงไม่ยอมบอกกันตั้งแต่แรกล่ะ”  พูดก่อนที่จะผละตัวออกจากอ้อมกอดแล้วลุกขึ้นยืน

(นั้นไงคิดแล้วไม่มีผิด ว่ามินามิต้องโกรธ) อัตสึโกะคิด

“ไหนสัญญาแล้วไงค่ะ ว่าจะไม่โกรธน่ะ” อัตสึโกะพูดพร้อมลุกขึ้นตามคนตัวเล็ก

“ก็สัญญาว่าจะไม่โกรธ แต่ไม่ได้สัญญาว่าจะไม่งอนนิ ” ทาคามินะพูดเสร็จก็หลังหนีเหมือนเดิม ซึ่งมันทำให้อัตสึโกะหัวเราะกับความน่ารักของมินามิ

“มินามิค้าา” อัตสึโกะพูดพร้อมเดินเข้าโอบคนตัวเล็กจากด้านหลัง

“. . .” ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ

“จะไม่พูดกับฉันหน่อยหรอคะ~คนดี” อัตสึโกะพูดขึ้นมาอีกที ก่อนที่แอบจุ๊บแก้มเนียนเบาๆ เมื่อคนตัวเล็กไม่ยอมหันกลับมาหาเธอ

"-///-" มันก็ได้ผลเมื่อคนตัวเล็กหันกับมาโวยวายใส่เธอใหญ่เลย

“ทำอะไรน่ะ!! ฉันยังงอนอยู่นะ บ้าๆ” โวยวายพร้อมลูบแก้มที่โดนหอมไปเมื่อกี้

“ก็ง้อไงค่ะ ถ้ามินามิยังไม่หายงอน สงสัยต้อง…..” อัตสึโกะพูดแล้วมองมินามิด้วยสายตาลวนลวม ให้ทาคามินะได้ถอยหนีก่อนที่เธอจะโดนอะไรหนักกว่านี้

“หยุดเลยนะ!! อัตจังฉันหายงอนแล้ว”เอ่ยเสียงแข็ง แล้วเดินถอยหลังเรื่อยๆ

“จริงหรอค่ะ แต่เมื่อกี้มินามิยังงอนอยู่เลยนิค่ะ”พูดจบก็มือจับคนตัวเล็กให้เข้ามาหาตัวเองได้สำเร็จ

“ก็บอก...อุ๊บ~อื่อ~~”  

'เอาอีกแล้ว ทำไมต้องเป็นแบบนี้ทุกที่เลยยย'ทาคามินะคิดพร้อมตะโกนโวยวายในใจ <<<(มันคือชะตากรรม ทำใจเถอะโซจัง // อั๊ก! ไรเตอร์โดนโซจังถีบออกมาจากฟิค)  

“-///-" เมื่ออัตสึโกะถอนจูบออกแล้ว ทาคามินะก็หน้าแดงขึ้นมาทันทีด้วยความเขิน 

(ถึงอีกคนจะชอบจูบเธอแบบนี้บ่อยๆ แต่จะกี่ครั้งๆ หัวใจเธอก็ยังไม่ชินสักทีกับการโดนจูบแบบนี้)

“ว่าไงค่ะ ถ้ายังไม่หายงอน จะให้ฉันง้อวิธีแบบเมื่อเช้าก็ได้นะคะ” พูดแล้วก็ส่งสายตาลวนลามคนตัวเล็กสุดๆ

'เธอเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเวลาที่อยู่กับคนตัวเล็ก นับวันเธอก็ยิ่งจะหื่นขึ้นเรื่อยๆ ทั้งๆที่ตอนแรกเธอออกจะเรียบร้อย(?)'

 

“อัตจังบ้า!! ฉันหายตั้งนานแล้ว คนบ้า บ้าๆๆ” ทาคามินะว่าพร้อมหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อกับคำพูดที่ชวนคิดไปถึงเรื่องน่าอาย แล้วใช้กำปั่นน้อยๆ ทุบลงไปที่คนหื่นไม่หยุด

“โอ๊ยๆ ฉันเจ็บแล้วค่ะ พอแล้วค่ะ” อัตสึโกะพูด ก่อนที่จะจับกำปั้นน้อยๆ ให้อยู่นิ่งๆ

 

เมื่อสงครามขนาดหย่อมจบลงทั้งสองคนก็กลับมานั่งกันเหมือนเดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อัตสึโกะเริ่มเล่าเรื่องที่เธอไม่ยอมบอกความจริงเรื่องจูรินะตั้งแต่แรกให้คนตัวเล็กฟัง และแน่นอนว่าเธอไม่ได้เล่าเรื่องทั้งหมด

มินามิที่ได้ฟัง ก็แอบละแวงคนเจ้าเล่ห์มากกว่าเดิมกับแผนการที่อีกคนวางไว้ตั้งแต่ต้นจนจบ  

“อัตจัง แล้วทำไมจูรินะถึงคนละนามสกุลกับเธอล่ะ ในประวัติของอัตจัง ที่อยู่ในบริษัท พ่อ กับ แม่ ก็ใช้มาเอดะ ไม่ไช่หรอ หรือเพราะว่าจูรินะแต่งงานกับเรนะเลยเปลี่ยนนามสกุลน่ะ”  ทาคามินะถามสิ่งที่ตัวเองสงสัย 

“ไม่ใช่หรอกค่ะ จูรินะใช้มัตสึอิมาตั้งแต่แรกแล้วค่ะ ส่วนเรื่องที่เรนะมีนามสกุลเหมือนจูรินะ มันเป็นเรื่องบังเอิญน่ะค่ะ ตอนแรกจูรินะก็ใช้ นามสกุล มาเอดะนะคะ แต่พอคุณตาบอกว่าไม่มีคนสืบทอดนามสกุลมัตสึอิ จูรินะก็เลยต้องเปลี่ยนมาใช้ นามสกุลมัตสึอิน่ะค่ะ” อัตสึโกะตอบคนตัวเล็กที่ถามเธอ พร้อมกับกระชับกอดให้แน่นขึ้น เมื่อมีลมเย็นๆพัดเข้ามา

“งั้นหรอค่ะ ก็คล้ายๆกับของยูโกะเลยซิค่ะ” ทาคามินะพูดขึ้น แต่มันกลับทำให้อัตสึโกะสงสัยไม่น้อย ว่าเรื่องของเธอมันไปคล้ายกับของยูโกะยังไง เธอเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องของยูโกะสักเท่าไหร่ นอกจากเคยเรียนอยู่ที่เดียวกันกับ คนตัวเล็กของเธอ แล้วก็ฮารุนะ 

“เหมือนยังไงหรอค่ะ มินามิ” อัตสึโกะถามคำถามที่เธอสงสัยทันที

“อ๋อใช่ อัตจังยังไม่รู้ซินะ” ทาคามินะอุทาน ก่อนที่เธอจะพูดต่อ

“ก็ยูโกะกับ มายุน่ะ เป็นพี่น้องกัน แต่ใช้คนละนามสกุลกัน เหมือนของอัตจังกับจูรินะเลย แล้วก็สองคนนั้นน่ะ เป็นญาติกับมิยูกิด้วยนะ”

 (ถึงว่าล่ะ ตอนแรกที่เธอเจอคนตัวเล็ก คนอื่นๆถึงได้ดูสนิทกับคนตัวเล็กนัก ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง) อัตสึโกะคิดแล้วพยักหน้าเข้าใจสิ่งที่คนตัวเล็กพูด

    พวกเธอทั้งสองนั่งคุยกันเรื่องสัพเพเหระไปสักพัก ยูโกะก็มาตามพวกเธอให้ไปเล่นน้ำกับคนอื่นๆ แต่ยูโกะก็ไม่วายจะพูดแซวพวกเธอ ให้ได้เขินไปตามๆกัน

"สองคนนั้นน่ะ ทะเลกับท้องฟ้าจะกลายเป็นสีชมพูหมดแล้วน่ะ ไปเล่นน้ำกันได้แล้ว เดี๋ยวพวกเธอค่อยกลับไปสวิทกันต่อที่ห้องก็ได้ คนอื่นเค้ารอกันอยู่นะ" 

"เดี๋ยวฉันตามไป" ทาคามินะตะโกนตอบกลับ ก่อนจะส่งมือไปช่วยอัตสึโกะให้ลุกขึ้นแล้วเดินตามยูโกะไป

(ทะเลให้คราวนี้คงจะอยู่ในใจของเธอไปอีกนาน) ทาคามินะคิดก่อนที่เธอจะหันไปพูดกับคนที่เดินข้างๆเธออยู่

"อัตจังค่ะ หลังจากถ่ายละครเรื่องนี้จบแล้ว มาเที่ยวที่นี่กันอีกไหมค่ะ" 

"มินามิอยากมาอีกหรอค่ะ แต่มาครั้งหน้า มินามิต้อง..." อัตสึโกะพูดออกมาก่อนที่จะกระซิบประโยคสุดท้าย ที่ข้างหูของคนตัวเล็ก ให้อีกคนได้เขินเธอจนเดินหน้าแดงหนีเธอไปแล้ว

"นี้มินามิรอก่อนซิ เรื่องนั้นฉันพูดจริงๆนะ"อัตสึโกะพูดพร้อมกับวิ่งตามคนตัวเล็กไป

"คนบ้า" ทาคามินะพูดออกมาเบาๆ พลางหน้าแดงขึ้นเมื่อคิดไปถึงคำที่อีกคนกระซิบกับเธอ

 

คำที่อัตสึโกะกระซิบกับทาคามินะก็คือ

"ไปหาพ่อ กับ แม่ฉันก่อนนะคะ เพราะครั้งหน้าเราจะมาฮันนีมูนกันค่ะ"

....................................................................................................................................

 

 

 

พี่น้องบ้านนี้มันเจ้าเล่ห์จริงๆสิน่า~~! (แต่ชอบ>//< 5555)

แต่โซจังก็น่ารัก น่าแกล้งจริงๆล่ะน้า

ในที่สุด...ตอนนี้ก็มาถึง....#ซับเลือด=.,=

555 นี้ล่ะค่ะ บ้านอัตจัง ใครเป็นสะใภ้บ้านนี้ต้องทำใจค่ะ ><

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
ทิชชู่ อร้ากกกกก -////- ความฟินเข้าจู่โจม ต่อเร็วๆน้าาา ฮ่าๆ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ลงเร็วไปแล้วค่ะ อ่านไม่ทัน! (อ่าว ก็ดีเเล้วนี่?) ฮาาา

 

ว่าแต่ซาเอะเธอจะทำอะไรมินามิ!!

 

ซาเอะนี่ถ้าไม่ได้คู่กับยูกิเหมือนจะได้บทตัวร้ายตลดเลยนะ ฮาาา

 เอ๊ะ สงสัยตอนหน้าต้องลงช้าๆล่ะ 555 ( ที่ลงให้เร็วเพราะเราไม่อยู่ตั้งสองวันนิค่ะ ><)

ซาเอะ บทเป็นแบบนั้นจริงๆค่ะ 555

ซาเอะห้ามทำอะไรมินามินะ

(= v =)  แอบสงสารมินามิอย่างไงไม่รู้ (อ้าว) แสดงว่า....... 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now
Sign in to follow this  
Followers 0