[Fiction] the vampire series | 【The Awakening】 : EP01“The Birthday” (11/05/2014)

680 posts in this topic

dsdasd.jpg

A/N: แรงบัลดาลใจมาจาก TVD & TB

Main Characters


Matsui Rena, Matsui Jurina, Miyazawa Sae, Kashiwagi Yuki

 

 

Contents

 

SS01


EP00 |EP01|EP02|EP03|EP04|EP05|EP06|EP07|EP08|EP09|EP10|

EP11|EP12|EP13|EP14|EP15|EP16|EP17|EP18|EP19|EP20|EP21|

EP22|EP23|EP24|EP25|EP26|EP27|EP28|EP29|EP30|EP31|EP32|

EP33|EP34|EP35|EP36|EP37|EP38|EP39|EP40|EP41|EP42|EP43|

EP44|EP45|EP46|EP47|EP48|EP49|EP50|EP51|EP52|EP53|EP54|

EP55|EP56|EP57|EP58|EP59|EP60|EP61|EP62(End Season)

 

SS02

 

EP01
 

 

 


Opening Credits

 

http://www.youtube.com/watch?v=XtoMeI3K2bI


http://www.youtube.com/watch?v=H94ysv0QVZ0

 

https://www.youtube.com/watch?v=N4-EFUTX6J0

 

 


 

JGO17 likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

Intro

 

 

ฉันเคยรู้สึกว้าเหว่แต่ตอนนี้ไม่แล้ว

เคยคิดไหมว่าความว้าเหว่นั้นจะกัดกร่อนกินตัวของฉัน

จนกระทั่งมันก็หลงเหลือเพียงความว่างเปล่า

 

ฉันเคยมีความรักแต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว

ผู้หญิงที่ฉันรัก หล่อนได้มอบความนิรันดร์เป็นของกำนัล

แล้วหล่อนก็ไม่รอดจากความตายในกองเพลิง

 

ฉันคิดว่าฉันควรจะปล่อยให้ตัวเองหิวโซแล้วตายไปเสีย

แต่ทว่าแล้วการปรากฏตัวของหล่อนในคืนนั้น

มันทำให้ฉันอยากดำรงชีวิตอยู่อีกครั้ง

 

 

 

tumblr_mgbnpuxWO21rj47bco1_400.png

Share this post


Link to post
Share on other sites

เรื่องนี้แอบตามไปอ่านอยู่ ชอบมากเลยค่ะ

เราดันเล่น tumblr อยากจะเม้นอยากจะอะไรบ้างแต่ก็ทำไม่ถูก

ดีใจที่เอามาลงบอร์ดนี้ด้วย T T

Share this post


Link to post
Share on other sites

เคยตามอ่านในทัมมาบ้างแล้วค่ะ

แต่นี่รีเมคใหม่หรอคะ งั้นแปะป้ายรออ่านค่ะ ต้องสนุกอีกแน่ๆ *^*

Share this post


Link to post
Share on other sites
โอ้ย อยากจะกรี๊ดซักสิบล้านครั้งงงงงงงง!!!! ตื่นเต้นๆ

Share this post


Link to post
Share on other sites

อ่านจากในทัมมามั้งแล้วค่า

รีไรต์ใหม่น่าอ่านจะติดตามเป็นกำลังใจให้ค่ะ

Share this post


Link to post
Share on other sites

Edit: ไม่แก้คำผิด

 

EP01 “Hello, Sister”

 

 

            “โยสุเกะ ฉันกำลังเมาค้าง... อยากจะอ้วก”

            “ไม่นะ! อากาเนะจังเธอกำลังทำรถบีเอ็มฉันเปื้อนอ้วกเธอน่ะ”

            “งั้นก็จอดข้างทางสิวะ! ไอ้งี่เง่า!!”

 

          เจ้าของรถBMWสีดำนั้นรีบจอดขนานข้างกับข้างทางที่เป็นป่าทึบ  เขาลงจากรถอ้อมไปอีกข้างแล้วหิ้วร่างของแฟนสาวออกมายังข้างนอกรถ

 

           “อากาเนะ เธอไปทำธุระของเธอซะ เดี๋ยวฉันรออยู่นี่!”

 

          เขาบอกด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดแล้วก็ปล่อยให้แฟนสาวตัวเองนั้นอ้วกข้างทาง  เขาเดินแยกออกมาเพื่อหาที่สงบ ๆ เพื่อสูบบุหรี่เหมือนเช่นทุกครั้ง    ควันสีเทาลอยฟุ้งไปทั่วทั้งถนนที่มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟต้นเดียว  เขามองไปตามควันสีเทาทึบที่เริ่มเบาบางลงแล้วพลันปรากฏร่างของหญิงสาวแปลกหน้าที่กำลังยืนก้มหน้าสัปหงก  เขาสะบัดหัวแรงๆ และมั่นใจว่านั่นไม่ใช่ชูริจังของเขาแน่นอน เพราะอากาเนะจังของเขามีผมสีน้ำตาลยาว

         

          “เฮ้!” เขาทักหญิงสาวแปลกหน้าคนนั้นที่กำลังเงยหน้ามามองเขาด้วยสายตาเหนื่อยล้า ผู้หญิงผมสั้นปะบ่าที่มีใบหน้าสละสวยทำให้เขาชะงักในความงดงามตรงหน้า และโดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นหญิงสาวที่มีนัยน์ตาเป็นสีฟ้าสวยงดงาม “เอ่อ...คุณหลงทางหรือเปล่าครับ?”

 

          “ฉันหิว

          “ครับ?”

          “ฉันรอไม่ไหวแล้ว...”

 

          สาวนัยน์ตาสีฟ้าคนนั้นตรงเข้าไปคว้าไหล่ของเขาแล้วเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ฝังจมูกโด่งลงบนต้นคอที่หยาบกร้านของเขา  เขาหายใจสะดุดรู้สึกหัวใจเต้นแรง และยังรู้สึกถึงความหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน  แล้วทันใดนั้นเองเขาก็ต้องกรีดร้องอ๊ากออกมาเสียงดังก้องเมื่อถูกกัดที่คอของเขา และในไม่ช้าหญิงสาวก็สูบเลือดจากกายของเขาไปจนหมดสิ้นในเวลาเพียงไม่ถึงนาที

 

          “โยสุเกะ! นายอยู่ไหน!? – ฉันอยากกลับบ้านแล้วนะ ! !”

          “โยสุเกะ! ! พรุ่งนี้ฉันเปิดเทอมนะ รู้ไหม ไอ้เจ้าบ้า ! !”

 

          ร่างของโยสุเกะถูกโยนทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ใยดีเหมือนขยะที่ไร้ประโยชน์  สาวสวยคนดังกล่าวที่เพิ่งได้ลิ้มรสเลือดผสมแอลกอฮอล์นั้นถึงกลับเบ้หน้าหนีอย่างขุ่นเคืองใจ  เธอใช้หลังมือเช็ดคราบเลือดสีแดงที่เปื้อนบนปากแล้วเคลื่อนตัวตรงเข้าไปหาเหยื่ออีกคนที่กำลังเดินขวักไขว่ท่ามกลางหมอกหนาที่ปกคลุมในยามเช้ามืด

 

          “อุ๊ย!” สาวผมน้ำตาลยาวร้องอุทานด้วยความตกใจเมื่อหลังของเธอเดินชนสาวสวยปริศนาเข้า  หญิงสาวที่ชื่ออากาเนะนั้นแหงนคอมองเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าสวยที่กำลังมองพินิจมาที่ใบหน้าของเธออย่างสนอกสนใจ  เธอสะดุ้งเมื่อถูกสาวสวยคนนั้นยื่นหน้าเข้ามาใกล้ “...คุณ...คุณเป็นใครหรือคะ?”

 

          “ฉันชื่อ จูรินะ... มิยาซาว่า จูรินะ

 

          “...จู..ริ...นะ...” อากาเนะเอื้อมมือมาแตะใบหน้าสวยของหญิงสาวปริศนาที่อ้างชื่อว่า มิยาซาว่า จูรินะ  แล้วเธอก็เริ่มพูดจาไม่ค่อยรู้เรื่อง “ทำไมตาของคุณสวยจังเลย...?” อากาเนะไม่อาจต้านทานสายตาสวยคู่นั้นที่กำลังมองมาที่เธอด้วยความชื่นชม มันเหมือนกับว่าจูรินะกำลังพยายามชักจูงอะไรบางอย่างให้เธอเชื่อในสิ่งที่จูรินะอยากจะให้เชื่อ

 

          เธอรู้สึกเป็นมิตรกับเขา...เธอรู้สึกเป็นมิตรกับเขา...

 

          จูรินะยกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของเธอ

 

“ฉันฆ่าแฟนห่วยๆของเธอเอง อากาเนะจัง

 

          “โยสุเกะ...” อากาเนะหันไปมองร่างที่นอนคว่ำหน้ากับพื้นถนนก่อนจะหันมาหาจูรินะด้วยสีหน้าที่ไม่เข้าใจ ขณะที่เธอรู้สึกอยากพล่ามอะไรต่อมิอะไรออกไปแต่เธอก็ทำไม่ได้นอกเสียไปจากการเก็บปากสงบคำแล้วยืนทื่อ ๆ ให้จูรินะโน้มหน้าเข้ามาจูบเธออย่างหิวกระหาย  จูรินะทำให้อากาเนะเกิดรู้สึกเคลิบเคลิ้มกับสัมผัสวาบวามที่เธอมอบให้  ทันใดนั้นเองจูรินะก็รีบผลักร่างของอากาเนะชิดกับรถแล้วซุกไซ้ใบหน้าคมนั้นลงที่บริเวณคอของอากาเนะอย่างเพลิดเพลิน

 

          “อื้อ... - กรี๊ด!!

 

อากาเนะกรีดร้องออกมาเสียงแหลมเมื่อคอของเธอกำลังถูกเขี้ยวคมของจูรินะฝังลงไปอย่างหนักหน่วง  กระแสเลือดของเธอไหลทะลักล้นผ่านเข้าริมฝีปากสวยของผู้หิวโหยได้อย่างพอดีเหมาะเจาะ

 

          รสเลือดของหญิงสาววัยรุ่นที่กำลังแล่นพล่านในกายของจูรินะทำให้เธอรู้สึกสดชื่นกว่าเดิม

 

          “อาห์!” เจ้าของเขี้ยวนั้นถึงกลับร้องออกมาอย่างสุขใจหลังจากได้ดื่มเลือดหญิงสาววัยสิบแปดปี  เธอแหงนคอขึ้นมองท้องฟ้าที่มืดสนิดก่อนจะหันไปมองเหยื่อสาวที่กำลังหมดเรี่ยวหมดแรงในอ้อมแขนของเธอ  ถึงกระนั้นเธอก็ยังใจเย็นยั้งมือไว้เสียก่อน

 

          ดวงตาที่เป็นสีแดงดั่งอสูรกายค่อยแปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอันไร้พิษสง

 

“เธอน่ารัก...น่ารักเหลือเกิน ทาคายานางิ อากาเนะ” จูรินะกระซิบข้างหูของหญิงสาวที่หมดสติอยู่ในอ้อมแขนก่อนจะช้อนอุ้มร่างอันเบาบางของอากาเนะแล้วก็พาเธอออกมาจากที่แห่งนี้ราวกับว่าทั้งคู่ไม่มีส่วนรู้เห็นเกี่ยวกับการตายที่น่าสงสารของโยสุเกะ

 

 

 

 

 

**********************************************
 

 

         

 

        ฉันสะดุ้งตื่นในตอนเช้ามืดเพราะฝันร้ายยามใกล้รุ่งสางทำให้ฉันไม่สามารถข่มตานอนหลับได้ ในความฝันของฉันนั้นทุกอย่างล้วนเป็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่งในชีวิต ครอบครัวของฉันประสบอุบัติเหตุ รถยนต์ของเรานั้นพุ่งชนกับสะพานแล้วตกลงดิ่งไปในแม่น้ำ เราทั้งสามคนติดอยู่ภายในรถที่อัดแน่นไปด้วยแรงดันของน้ำ ฉันเห็นแม่ที่กำลังหมดลมหายใจ และพ่อที่กำลังพูดอะไรบางอย่าง นั่นเป็นความทรงจำหน้าร้อนอันเลวร้ายที่สุดที่ฉันประสบเจอในชีวิต ฉันจำอะไรไม่ได้พอรู้ตัวอีกทีฉันก็ตื่นขึ้นมาอยู่ที่โรงพยาบาล  ทาคาฮาชิ  มินามิ น้าสาวของฉันเล่าให้ฟังว่ามีคนพบร่างของฉันที่นอนสลบอยู่บนฝั่ง และฉันเป็นเพียงคนเดียวที่รอดชีวิตจากอุบัติเหตุอันใหญ่หลวงครั้งนี้

 

          ฉันฝันแต่เรื่องเดิม ๆ มาตลอดหลายคืนนับตั้งแต่ฉันได้สูญเสียครอบครัวฉันไป...

 

          ไม่สามารถหยุดคิดถึงมันได้

 

          ฉันไม่อยากจะทำตัวเองมีปัญหาในวันเปิดเทอมวันแรก  อย่างน้อยที่สุดฉันก็ไม่ควรทำตัวเศร้าจนทุกคนต้องรู้สึกลำบากใจ  ฉันพยายามลุกขึ้นจากเตียงก้าวขาอันอ่อนแรงนั้นตรงไปยังประตูห้องแล้วเปิดออกมันก่อนจะพบกับมินามิที่กำลังเดินผ่านหน้าห้องนอนของฉัน

 

          “เรนะ?”

         

          “น้ามินามิ” ฉันยิ้มเกร็ง ๆ ให้น้าสาว “...หนูนอนไม่ค่อยหลับค่ะ”

 

          “ฝันร้ายอีกแล้วเหรอ?” น้ามินามิเดินเข้ามาปลอบประโลมฉันด้วยการสวมกอด “ทุกอย่างจะโอเคเองเมื่อถึงเวลาของมัน”

 

          “อีกนานแค่ไหนคะ? หนูคิดถึงพวกเขาเหลือเกิน”

 

          น้ามินามิยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยน “น้าตอบไม่ได้หรอก เรนะ แต่ - เธอมีเปิดเทอมวันแรกวันนี้ไม่ใช่เหรอ?

 

          “ค่ะ เปิดเรียนวันแรกวันนี้”

          “แล้วก็ปีสุดท้ายสินะ?”

          “ค่ะ ปีสุดท้าย”

 

          “ในฐานะที่น้าเป็นน้องสาวของแม่เธอ น้ารู้ดีว่าแม่ของเธอคงไม่อยากให้เธอเศร้านานนักหรอกดังนั้นแล้วน้าอยากให้หลานสาวคนนี้ของฉันมีความสุขแล้วใช้ชีวิตวัยรุ่นมัธยมปลายปีสุดท้ายให้สนุกที่สุด”

 

          ...หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น ฉันคิดในใจไม่อยากจะนึกถึงตอนย่างเท้าเข้าไปในโรงเรียนเลย  ฉันเบือนหน้าหลบน้ามินามิก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับโต๊ะทำงานยุ่งเหยิงกับงานวิจัยกองโต “นี่น้าได้หลับหรือยังคะ?”

 

          “ยังเลย...มีงานวิจัยเก่าๆอีกเยอะที่ฉันต้องศึกษา  ประวัติลึกลับ เรื่องไร้สาระกองโตเต็มไปหมด” ฉันปล่อยให้น้ามินามิไปสะสางงานวิจัยของเธอต่อ ฉันไม่อยากจะรบกวนเธอไปมากกว่านี้ เพราะตอนนี้นอกจากเธอจะวุ่นเรื่องงานวิจัยแล้วเธอยังต้องมาเป็นผู้ปกครองของฉันอีกด้วย น้ามินามิเธอกำลังเรียนปริญญาเอกสาขาประวัติศาสตร์ เธอเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยนาโงย่า

 

..และก็เพิ่งเลิกกับแฟนหนุ่มไปหมาด ๆ  

         

          “หนูคิดว่าหนูจะไปอาบน้ำก่อนดีกว่า ไม่อยากจะไปโรงเรียนสายด้วย” ฉันตะโกนบอกแล้วยิ้มให้น้ามินามิที่กำลังยื่นหน้าออกมาจากห้องของเธอ  ฉันรีบเดินกลับเข้าห้องแล้วปิดประตูตามหลังขณะเดียวกันกับที่มีลมพัดผ่านเข้ามาภายในห้อง  ลมแรงๆที่พัดโกรกเข้ามาผ่านช่องหน้าต่างทำให้ผมหน้าม้าของฉันเปิดแล้วยุ่งเหยิง  ฉันได้เดินไปปิดหน้าต่างด้วยความรำคาญใจ และขณะที่ฉันกำลังลงกลอนหน้าต่างอยู่นั้นสายตาของฉันก็ดันไปสะดุดเข้าให้กับเงาตะคุ่ม ๆ ของใครบางคนที่กำลังยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ของสวนสาธารณะข้างบ้านของฉัน

 

          ก๊า!! ก๊า!!

 

        เสียงหวีดร้องของอีกาดำทำให้ฉันสะดุ้งโหยงมันบินพุ่งมาที่หน้าต่างของฉันก่อนจะชนกับหน้าต่างของฉันอย่างแรง  ฉันได้แต่ถลึงตามองภาพสยดสยองตรงหน้าอย่างขนลุก คราบเลือดของอีกายังติดยึดกับกระจกหน้าต่างของฉันส่วนร่างของมันกลับร่วงหล่นลงสู่พื้น

 

          “เอ๊ะ?” ฉันเผลออุทานออกมาอีกครั้งเมื่อมองควานหาเจ้าของเงาตะคุ่ม ๆ นั้นอีกครั้งแต่กลับพบเพียงหมอกหนาสีขาวที่ปกคลุมอยู่ในบริเวณนั้น

 

          “เมื่อกี้มันอะไรกัน...?”

 

 

 

 

**********************************************
 

 

         

 

          ข่าววัยรุ่นถูกทำร้ายโดยสัตว์ป่าผู้หิวโหยถูกรายงานในเช้าวันรุ่งขึ้น  หากเป็นคนธรรมดาคงนึกประหลาดใจสงสัยถึงเจ้าสัตว์ป่าตัวนั้นว่ามันเป็นสัตว์ประเภทไหน แต่สำหรับ มิยาซาว่า ซาเอะ เธอไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด ข่าวประเภทนี้เคยเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้วที่เมืองนี้ และหากมันจะเกิดขึ้นอีกครั้งคนที่จะจำเรื่องพวกนี้ได้ล้วนแต่คนที่ตายไปแล้ว

 

          เป็นไปไม่ได้... ซาเอะคิดแล้วหลับตาลงอย่างใจเย็นก่อนจะหันหน้าไปเผชิญหน้ากับบุคคลที่เพิ่งเข้ามาใหม่แบบไม่ให้สุ่มให้เสียง   จูรินะในชุดสีดำไว้ทุกข์กำลังยืนก้มหน้าสำรวมอยู่ที่ตรงระเบียงห้องของเธอ  ซาเอะเพิ่งนึกขึ้นได้ถึงครั้งสุดท้ายที่เธอได้พบกับน้องสาว นั่นมันก็เป็นเรื่องเมื่อสามสิบปีที่แล้ว ที่ประเทศอังกฤษ

 

          “จูรินะ...” ซาเอะลุกขึ้นหันไปมองจูรินะตรง ๆ ส่วนคนถูกเรียกชื่อนั้นก็รีบเงยหน้าขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ยกสูงบนมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์

 

          .

 

          .

 

          “สวัสดี พี่สาว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

---



Specialxx


the-vampire-series2.png

 

 

http://www.youtube.com/watch?v=Ovgx6q_DMho

cr: aidorudaisuki

Share this post


Link to post
Share on other sites

มาแล้ว  แวมไพร์สาวจูโผล่มาแล้ว!  >__<    

โผล่มาปุ๊บก็จัดการพี่นกเลยอะ  

แค่เริ่มเรื่องมาก็น่าติดตามแล้วค่ะ  ยิ่งดูคลิปประกอบยิ่งอยากอ่านต่อ  มันดูลึกลับน่าตื่นเต้นดี

Share this post


Link to post
Share on other sites

เด็กจูผู้หิวโหย

ตอนเดียวกัดคอไปซะ 2 คนเลย

Share this post


Link to post
Share on other sites

ฆ่าผู้ชายแต่ยั้งมือกับผู้หญิงได้ทัน

โหดจริงนะ คุณแวมไพร์ lol

แล้วนั่นลากพี่นกไปไหน กินเรียบร้อยแล้วหรือ? ฮ่ะๆๆๆ

 

แล้วที่มาฆ่าอีกานั่นก็คุณแวมไพร์จูรินะอีกสินะ

โผล่มาบ้านเรนะเนี่ยไปถูกตาต้องใจตอนไหน หรือแกแอบตามมาก่อน

#โรคจิต #สโตกเกอร์ก็ไม่บอก #ไม่ใช่ล่ะ...

แวมไพร์น้องจูนี่ดูเป็นเด็กไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก

 

รอตอนต่อไปนะคะ

โปสเตอร์กับFMVสวยมากค่ะ :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

จูแกลากพี่นกไปไหนหนิ สนุกมากเลยค่ะ ><

อ่านแล้วช่วนนึกถึงซีรีย์แวมไพร์ไดอารี่เลย 

Share this post


Link to post
Share on other sites

อึ๊ก.... จูเป็นแวมป์ อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

หล่อเคอะ ตายแปป #เติมเลือด

Share this post


Link to post
Share on other sites

จูเป็นแวมไพร์มันเป็นอะไรที่เพอร์เฟ็ค//ชูป้ายไฟรัวๆ

ผู้ชายแป๊บเดียวจบ แต่ผู้หญิงนี่ยังเว้นไว้ซักพักอีกนะจู~แหม่ๆๆ//ไว้อาลัยเจ๊นก48วิ

รออ่านต่อเย่ๆ!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites

รอตอนต่อไปค่าาา า

ชอบตั้งแต่ภาคที่อยู่ในTumblrแล้ว

ตามอ่านฟิคของไรเตอร์ทั้งในTumblrและก็ComeOnเลย

ติดตามค่ะๆ เป็นกำลังใจให้  :D

Share this post


Link to post
Share on other sites

น้องจูอย่างโหดดดด ฆ่าแฟนพี่นกซะงั้น ถถถถถถถถถถถถถถถ

แต่ที่พี่นกนี่เก็บไว้นะ แหมๆๆ เห็นผู้หญิงเป็นไม่ได้

สนุกมากค่าาา รอตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณค่ะ :D

Share this post


Link to post
Share on other sites

จูจังไม่ได้ฆ่าซูรินี่

แต่ฆ่าแฟนซูริไป

เก็บซูริไว้เป็นทาส

หรือเสบียงฉุกเฉินกันแน่เนี่ย

Share this post


Link to post
Share on other sites

แวมไพร์แบบจูจะยอมให้กัดคอเลยยยยยย

ติดตามๆ

Share this post


Link to post
Share on other sites

อ่านแล้วให้ความสึกตื่นเต้น ลึกลับดี

แบบ...บอกได้คำเดียวเลย ชอบบบบบบบบบบอ่ะ

kamaki likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

Edit: ไม่แก้คำผิด
 
EP02 “Mysteries Sisters”
 
         

          “สวัสดี พี่สาว”

 

        ซาเอะไม่ชอบรอยยิ้มที่มุมปากของจูรินะเลย มันช่างเป็นรอยยิ้มที่สร้างความรำคาญใจให้แก่เธอเหลือเกิน ....ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่น้องสาวสุดไร้เดียงสาของเธอกลายเป็นคนเลือดเย็นฆ่าคนไม่เลือกหน้าแต่ถึงซาเอะจะนึกออกเธอก็คิดว่ามันนานเกินไปที่จะขุดคุ้ย  คนเป็นพี่ก้าวเท้าเข้ามาหาน้องสาวที่ไม่ได้พบหน้ากันมาสามสิบปี   ซาเอะจ้องจับผิดการมาของจูรินะด้วยการใช้สายตาสังเกตตั้งแต่หัวจรดเท้า

 

          “ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?” ซาเอะแค่นเสียงถาม ส่วนจูรินะที่ได้ยินกลับหุบยิ้มลงฉับแสดงสีหน้าเบื่อหน่ายใส่พี่สาว “ฉันก็อยากจะถามเธออยู่เหมือนกัน - ทำไมเธอถึงกลับมาที่นี่?” จูรินะพ่นคำถามกลับแล้วเดินไปรอบ ๆ ซาเอะเพื่อที่จะกวนประสาทเหมือนเช่นทุกครั้ง

 

          “ฉันเพิ่งสมัครไปเป็นผู้ช่วยอาจารย์วิชาประวัติศาสตร์ ฉันแค่อยากจะใช้ชีวิตเหมือนคนปกติทั่วไป...ก็แค่นั้น” ซาเอะพูดด้วยน้ำเสียงเป็นปกติแล้วหันเผชิญหน้ากับจูรินะที่กำลังจ้องเธอตาเป็นประกาย “จูรินะ...ฉันดื่มเลือดสัตว์มาได้ระยะหนึ่งแล้ว ดังนั้นแล้วฉันจะไม่ฆ่าใครเพื่อที่จะดื่มเลือดเด็ดขาด!”

 

          “น่าเบื่อ!” จูรินะพูดแล้วล้มตัวลงนั่งไขว่ห้างกับโซฟาตัวโต

 

          “เชื่อฉัน ที่นี่มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วจูรินะ ผู้คนที่นี่เริ่มจะลืมเรื่องเก่าๆที่เคยเกิดขึ้นมาเมื่อนานมาแล้ว ที่นี่สงบสุข แล้วก็ปลอดแวมไพร์มานานแล้ว – แล้วดูสิ่งที่เธอทำข่าววัยรุ่นตายหนึ่งคนนั่นมันกำลังทำให้คนขี้สงสัยขุดคุ้ยเรื่องพวกนี้ขึ้นมาอีกครั้ง!”

!” ซาเอะพยายามพูดไกล่เกลี่ยกับน้องสาวตัวยุ่งของเธอแต่ถึงเธอจะทราบดีว่ามันจะไม่ได้ผลก็ตาม  จูรินะแสร้งทำเป็นนั่งฟังแบบทะลุผ่านเข้าหูซ้ายออกหูขวา  เธอชายตามองซาเอะที่ดูกระวนกระวาย

 

          “กินมังสวิรัติไปเถอะ ซาเอะ” จูรินะพูดตัดบทแล้วลุกจากโซฟาเดินตรงไปที่ประตูแล้วจู่ๆเธอก็หยุดการกระทำทุกอย่างลงแล้วหันไปหาซาเอะด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์ “ฉันรู้เหตุผลที่เธออยู่ที่นี่ซาเอะ ผู้หญิงที่ชื่อว่า มัตสึอิ เรนะ เป็นตัวผลักดันให้เธอทะเยอทะยานอยากทำตัวเป็นมนุษย์มากขึ้นกว่าเดิมยังไงล่ะ”

 

          ซาเอะพยายามกลั้นอารมณ์โกรธไว้ภายในเธอไม่อยากระเบิดใส่จูรินะในตอนนี้เพราะมันจะยิ่งตอกย้ำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดกับความเป็นจริงที่เธอไม่ใช่มนุษย์แต่เป็นสัตว์ร้ายที่เหี้ยมโหดอย่างแวมไพร์

 

          “...เรนะจังน่ะน่ากินมาก เธอจะทำอะไรกับหล่อน หื้ม? ดื่มเลือดหล่อนเหรอ?”

 

          “อย่ายุ่งกับเธอ!” ซาเอะตะโกนใส่จูรินะเสียงดังพร้อมกับย่างสามขุมมาหาจูรินะที่กำลังยิ้มระรื้น  เธอตรงไปกระชากคอเสื้อของน้องสาวแล้วเริ่มข่มขู่ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยโทสะ “ถ้าแกยุ่งอะไรกับเรนะ -เราเจอดีกันแน่ !

 

          “ไม่เอาน่า ซาเอะ...ใครเขาก็รู้กันทั้งนั้นว่าเรามีแฟนคนเดียวกัน”

 

          “เรนะไม่ใช่ยูกิ!” ซาเอะพูดแล้วผลักจูรินะไปจนเจ้าตัวถอยหลังไปชนกับกำแพง “หล่อนสดใสกว่า บริสุทธิ์กว่า หล่อนเป็นเพียงแค่มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่ควรจะมารับรู้พฤติกรรมทรามๆของเธอ

 

          จูรินะหัวเราะใส่ซาเอะอย่างสมเพชก่อนจะสารยายความในใจออกมาด้วยความโกรธแค้น “พฤติกรรมทรามๆ แล้วใครกันที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ ใครกัน? เธอไง...ซาเอะ พี่สาวผู้แสนดี- รู้อะไรไหม? ฉันจะไม่ลืม ไม่ลืมว่าเธอทำอะไรกับยูกิริน ฉันไม่เคยลืมว่าเธอทำให้ยูกิรินตาย...ดังนั้นแล้ว – ระวังตัวเองไว้ให้ดีเถอะ เธอไม่สามารถสู้ฉันได้ เพราะฉันแข็งแกร่งกว่า ฉันดื่มเลือดมนุษย์ ไม่ใช่เลือดหมาเลือดหมูที่เธอดื่ม!”

 

          “อย่ายุ่งกับเรนะ”

 

          จูรินะกระตุกยิ้มน้อย ๆ ที่ริมฝีปาก “...อื้ม...หึ ไม่ใช่วันนี้

 

 

 

 

**********************************************
 

 

         

 

          “เป็นซัมเมอร์ที่แย่ใช่ไหม? ฉันหวังว่าเธอจะดีขึ้น”

 

          ฉันได้ยินเสียงนั้นดังขึ้นมาจากข้างหลังฉันและทันทีที่ฉันหันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงนั้น นั่นเป็นเธอจริง ๆ ด้วย ฟุรุคาว่า ไอริน  แฟนเก่าของฉัน  หลังจากอุบัติเหตุเมื่อฤดูร้อนที่ผ่านมานั้นฉันตัดสินใจบอกเลิกกับไอรินด้วยเหตุผลหลายอย่าง ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเธอแต่อยากรักษาความเป็นเพื่อนสมัยเด็กเก็บเอาไว้ ไอรินโผล่มาชวนคุยกับฉันที่หน้าตู้ล็อกเกอร์ขณะที่ฉันกำลังหารองเท้าผ้าใบเพื่อใส่ไปเรียนในคาบพละ

 

          “ไอริน...” ฉันสบตากับไอรินแล้วพยายามยิ้มให้เธอพยายามแสดงให้เธอเห็นว่าฉันสบายดี “ขอบคุณ...ขอบคุณจริงๆ

 

          “เรนะ!”

 

          ต้องเป็นเสียงของอากาเนะอย่างแน่นอน เธอโดดเรียนตอนเช้าไปสองคาบแล้วเธอก็มาปรากฎตัวอยู่ตรงหน้าฉันด้วยใบหน้ายิ้ม “เธอโดดเรียนตั้งแต่วันแรกเลยเหรอ อากาเนะ?” อากาเนะไม่ตอบเธอเพียงแค่ดึงฉันเข้าไปกอด ฉันสามารถสัมผัสถึงความจริงใจที่เธอมีต่อฉันได้เป็นอย่างดี

 

          “ฉันโอเค...” ฉันบอกแล้วรีบคลายกอดออกมาจากอากาเนะก่อนจะหันไปหาไอรินที่กำลังส่งยิ้มแห้งๆมาให้เราทั้งคู่  ไอรินเอื้อมมือมาแตะไหล่ฉันเบา ๆ “แล้วเจอกันนะ เรนะจัง”  แม้ได้สัมผัสลงที่ตัวของฉันอย่างตรง ๆ แต่ฉันก็สามารถรับรู้ถึงความจริงใจที่ไอรินมีให้ฉัน ไอรินเป็นคนน่ารัก ฉลาด และหัวไว เธอเป็นคนดีที่ใครหลายคนยกย่อง ฉันปล่อยให้ไอรินเดินจากไปโดยที่อากาเนะจับตามองฉันอย่างไม่วางตา

 

          “ฉันไม่รู้ว่าเธอกลับไปคบกับไอรินแล้ว” อากาเนะโพล่งขึ้นมาแล้วยิ้มให้ฉัน  ฉันถอนหายใจส่ายหน้าให้อากาเนะ “ไอรินเป็นเพื่อนสมัยเด็กของฉัน แล้วฉันก็ไม่อยากทำลายความรู้สึกดีๆแบบนั้นออกไป เรายังสามารถเป็นเพื่อนกันได้แม้ว่าฉันจะไม่อยากพบหน้าไอรินตอนนี้ก็ตาม”

 

          “อากาเนะ ฉันคิดว่าเธอจะไม่มาโรงเรียนแล้วซะอีก” เสียงของชิมาซากิ ฮารุกะ หรือพารุที่ฉันและเพื่อนๆชอบเรียกกันนั้นดังขึ้น พารุเป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทของฉัน เธออยู่ในชุดพละเสื้อสีขาว กางเกงขายาวสีแดงเลือดหมู และรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดเอี่ยมอ่อง อากาเนะหันไปหาพารุด้วยสายตาเบื่อหน่าย “แล้วเธอก็เห็นว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้”

 

          “เรนะ นี่เมล่อนปังของเธอ” พารุยื่นเมล่อนปังให้ฉัน ฉันได้แต่นึกขอบคุณในความใจดีของเธอ “ขอบใจมากเลยนะ พารุจัง” ฉันเอื้อมมือไปหยิบเมล่อนปังจากมือของเธอ ทันทีที่มือของฉันสัมผัสกับพารุเธอกลับมองฉันด้วยสีหน้าตื่นตกใจแล้วกระชากมือถอยออกมาจากฉันอย่างรวดเร็ว

 

          “อะไร?”

 

          อากาเนะเห็นพารุกำลังอ้าปากพูดเธอก็รีบชิงพูดขึ้นมาเสียงแหลมอย่างไร้มารยาท “ถ้ายัยพารุจะเริ่มพูดเรื่องศาสตร์มืดอะไรนั่นฉันขอบายนะ” พูดจบอากาเนะก็เดินแยกออกมาจากฉันกับพารุ  ฉันมองพารุที่กำลังหันไปมองอากาเนะด้วยแววตาผิดหวังแล้วดึงพารุเข้ามาใกล้ “อย่า...อย่าไปสนใจกับอากาเนะเลย อากาเนะก็เป็นพวกสาวชมรมเชียร์ธรรมดาที่ไม่เชื่อเรื่องลึกลับ”

 

          “แล้วเธอเชื่อไหม?”

 

          ฉันยิ้มให้พารุอย่างอ่อนโยน “ฉันก็...เชื่อบ้างเล็กน้อย

 

          “เธอไม่เชื่อ” พารุบอกด้วยน้ำเสียงผิดหวัง เธอถอนหายใจยาว ๆ “เรนะ...ถ้าฉันอยากจะบอกสิ่งที่ฉันเห็น เธอจะเชื่อฉันไหม...”

 

          “ก็บอกมาสิ” ฉันยิ้ม

 

          “ฉันเห็นอีกา...หมอก...แล้วผู้หญิงปริศนา”

 

          นี่มันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญที่สุดที่ชีวิตของฉันเคยประสบ ฉันคิดว่าฉันเห็นสิ่งนี้เมื่อตอนเช้ามืด พารุพูดในสิ่งที่ฉันไม่กล้าเล่าให้ใครออกมา แล้วนั้นทำให้ฉันรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง  ฉันเดินเข้ามาใกล้พารุคว้ามือของเธอมาจับไว้ เพราะสีหน้าของพารุในตอนนี้มันล้วนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังหวาดกลัวกับสิ่งใด

 

          “มันหมายความยังไง พารุ?”

          “ฉันไม่รู้ เรนะ แต่...ฉันอยากให้เธอระวังตัวไว้ถึงเธอจะไม่เชื่อก็เถอะ”

          “ฉันเชื่อเธอ พารุ”

         

          ฉันพูดแบบนั้นออกไปไม่ได้เพื่อให้พารุสบายใจแต่เป็นเพราะว่าฉันเชื่อสิ่งเหล่านี้จริงๆ ฉันได้แต่คิดเรื่องนี้ไปตลอดคาบวิชาพละบาสเกตบอล จนกระทั่งอาจารย์ให้นักเรียนในชั้นจัดกลุ่มกันเพื่อให้ทุกคนได้ลองฝึกซ้อมกัน  ฉันขอบายเพราะว่ากีฬาบาสเกตบอลนั้นเป็นอะไรที่ฉันไม่ถนัดที่สุดในตลอดชีวิตของฉัน ฉันไม่ชอบบาสเกตบอลเอาเสียเลย ดังนั้นแล้วฉันจึงได้แต่นั่งเฝ้าดูที่ขอบสนามบาสเกตบอล

 

          พารุนั่งกอดเข่าอยู่ข้างกายฉัน เธอหันมายิ้มเนือย ๆ ให้ฉัน “...ฉันไม่ชอบบาส”

 

          “ฉันก็ไม่ชอบเหมือนกัน” ฉันพูดแล้วยิ้มตอบกลับ

 

          “เรนะ!!” เสียงกรีดร้องของอากาเนะดังขึ้นมา ฉันหันไปหาเธอด้วยความสงสัยแล้วจากนั้นฉันก็เห็นลูกบาสเกตบอลสีส้มกำลังพุ่งมาที่ฉันอย่างรวดเร็ว วินาทีนั้นฉันรู้เลยว่าฉันจะต้องเจ็บตัวเพราะลูกบาสเกตบอล บางทีฉันอาจจะเลือดกำเดาไหลก็ได้ แต่ในขณะที่ลูกบาสเกตบอลกำลังพุ่งมาหาฉันอย่างรวดเร็วนั้นฉันก็สามารถสังเกตเห็นใครบางคนที่ทั้งไวและรวดเร็วกว่า

 

          เธอพุ่งเข้ามาขวางโดยใช้ตัวเองเป็นเกราะกำบัง  ตาของเราทั้งคู่ประสานมองกันด้วยความรู้สึกสับสนปนเปไปหมดทั้งตื่นตระหนก ตื่นเต้น ประทับใจ   ฉันสามารถสังเกตเห็นใบหน้าของคนตรงหน้าฉันได้อย่างชัดเจน  นัยน์ตาของเธอเป็นสีทองที่เปล่งประกายเหมือนรุ่งอรุณในฤดูร้อน  จมูกของเธอโด่ง  ริมฝีปากของเธอสวยเหลือเกิน

 

          ฉันได้แปลกใจที่เธอไม่ได้แสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมาทางสีหน้าเลยสักนิด

 

          “ไม่เป็นอะไรนะ เรนะ?”

         

          ฉันเลิกคิ้วขึ้นสูงคิดในใจว่าทำไมถึงได้รู้จักชื่อของฉันดีนัก “เอ่อ...คุณตะหาก...คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ? คุณ...” ฉันเงียบราวกับเปิดโอกาสให้เธอคนนี้แนะนำตัวกับฉัน  เธอยิ้มให้ฉัน รอยยิ้มของเธอเหมือนรอยยิ้มผู้ใหญ่ที่อบอุ่นใจดีคนหนึ่ง

 

          “มิยาซาว่า ซาเอะ”

 

          ฉันสบตากับซาเอะแล้วยิ้มให้เธอแห้ง ๆ “เอ่อ...คุณ เจ็บไหมคะ?”

 

          “เอ่อ...” ซาเอะทำเสียงในลำคอแล้วแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมาราวกับสั่งได้  เธอยืดตัวตรงใช้มือแตะที่กลางหลังของตัวเอง “ฉันคิดว่ามันเจ็บนะ แต่เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

 

          “ฉันสบายดีค่ะ” ฉันตอบแล้วหันไปมองพารุที่กำลังขมวดคิ้วนิ่วหน้า “พารุเองก็ต้องขอบคุณ คุณด้วยเหมือนกัน เนอะ พารุ!”

 

          “ขอบคุณค่ะ มิยาซาว่าซัง” พารุกล่าวแล้วหันมามองหน้าฉันด้วยสายตาแปลก ๆ ครู่หนึ่งก่อนจะหันไปหาซาเอะที่ยืนยิ้มให้เราทั้งคู่แล้วซาเอะก็เดินออกไปจากสนามราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ได้เกิดขึ้น เธอทิ้งให้คนทั้งสนามกำลังอึ้งว่าทำไมมิยาซาว่า ซาเอะถึงไปยืนอยู่ตรงนั้นได้

 

          อากาเนะวิ่งมาหาทั้งคู่ด้วยใบหน้าตื่นเต้น “นี่พวกเธอรู้อะไรไหม นั่นน่ะ! ผู้หญิงเท่ๆคนนั้นอะ... เธอเป็นผู้ช่วยอาจารย์อากิโมโต้แหละ”

 

          “อากิโมโต้ที่สอนประวัติศาสตร์น่ะเหรอ?” พารุแค่นเสียงถาม

 

          อากาเนะล้มตัวลงนั่งข้าง ๆ ฉันแล้วยิ้มให้ฉันอย่างเจ้าเล่ห์ “ซาเอะอายุแค่ยี่สิบสองปีเอง เธอกำลังเรียนปริญญาโทอยู่ที่มหาวิทยาลัยนาโงย่าด้วยแหละ น่าสนใจไหมล่ะ?

 

          “เมื่อไหร่ที่เธอสนใจผู้หญิงกันนะ อากาเนะ?” พารุถามแล้วจ้องอากาเนะนิ่ง “แล้วเธอรู้เรื่องนั้นได้ยังไงเรื่องที่เค้ากำลังเรียนปริญญาโทอยู่”

 

           “...เพราะว่าฉันกำลังคบกับน้องสาวของซาเอะยังไงล่ะ คิก คิก

 

 

 

 

**********************************************
 

 

         

 

          “...การ์ดดีนิ?”

 

          ซาเอะหยุดเดินแล้วหันมาหาเจ้าของเสียงที่ไม่ใช่ใครที่ไหน น้องสาวเพียงคนเดียวของเธอ จูรินะ  จูรินะที่อยู่ในชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียน และตัดผมทรงใหม่  “...ฉันชอบวิธีที่ซาเอะใช้โชว์สาว-ยังกับว่าเธอเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาวอะไรอย่างนั้นจูรินะยื่นหน้าเข้ามากระซิบแล้วยื่นหน้าถอยกลับไป  รอยยิ้มที่มุมปากเฉิดฉายอยู่บนใบหน้าสวยของจูรินะอีกครั้ง

 

          “เธอเป็นนักเรียนที่นี่หรือไง?” ซาเอะตั้งคำถามใส่ขณะจ้องไปที่ชุดยูนิฟอร์มสูทสีน้ำเงินที่จูรินะสวมใส่อยู่ เธอไม่รู้ว่าน้องสาววายร้ายของเธอตั้งใจจะเล่นเกมอะไรกันแน่ “ถ้าอยากจะมาแก้แค้นอะไรที่นี่ฉันขอเตือน อย่าพยายามเข้าใกล้เรนะเด็ดขาด”

 

          “ไม่เอาน่า ซาเอะ...ฉันก็แค่อยากเป็นเด็กนักเรียนธรรมดาก็เท่านั้นเอง” จูรินะพูดแล้วทำตาอ้อนวอนใส่ซาเอะเหมือนลูกแมวน้อยก่อนจะรีบยิ้มลอยหน้าลอยตากวนประสาทเหมือนดังเดิม “ฉันยังไม่กินเรนะตอนนี้หรอก มันยังไม่ถึงเวลา...”

 

          นัยน์ตาสีทองของซาเอะค่อยเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน “ฉันเตือนแกแล้วนะ จูรินะ”

 

          “ไม่เอา...อย่าโกรธกันสิ เดี๋ยวเรนะจังมาเห็นเข้านะ...

 

          “แกมัน!” ซาเอะพุ่งไปข้างหน้าใช้มือเดียวคว้าคอของจูรินะไว้ก่อนจะดันร่างของหญิงสาวชนกับกำแพงดังตึง  จูรินะหลุบตามองเขี้ยวคมที่เผยอยู่ใต้ริมฝีปากสวยนั้นก่อนจะยิ้มเหยียดอย่างดูแคลน “หึ...หึ...ระวังเด็กนักเรียนออกมาพบเข้าล่ะ เธอก็รู้ว่าข่าวลือมันมักไปไวเสมอ...”

 

          ซาเอะค่อย ๆ คลายมือที่เธอใช้บีบลำคอของจูรินะออกก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้นราวกับว่าได้ใช้พลังงานไปมากมาย  จูรินะได้ยืนมองสภาพของพี่สาวของเธอด้วยความรู้สึกสงสารเวทนาสะใจในเวลาเดียวกัน   

 

          “ฉันไม่อยากให้เธอลืมว่าเธอเป็นอะไร?” จูรินะยิ้มที่มุมปาก

 

          “หยุดพูด...ซะ...” ซาเอะก้มหน้าลงบอกด้วยน้ำเสียงแหบ ๆ จูรินะถอนหายใจออกมาดังเฮ้อก่อนจะเดินไปรอบ ๆ ซาเอะ “...ฉันก็แค่ไม่อยากให้เธอลืมตัวตนของตัวเอง เอาจริงๆนะ ฉันอยากให้เธอได้กินอะไรที่เธอควรกิน เลิกกินมังสวิรัติเถอะ ซาเอะ...มันไม่เวริค์

 

          “เมื่อไหร่แกจะเลิกทรมานฉันซะที”

         

          “ไม่วันนั้นหรอก...ไม่มีวัน” จูรินะโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูของซาเอะที่กำลังก้มหน้าลงอย่างเป็นทุกข์  เมื่อพูดจบจูรินะก็ยืดตัวตรงจัดปกเสื้อเชิ้ตของตัวเอง “ฉันต้องไปแล้วล่ะ เพราะว่าฉันหิว - ว่าจะขอดื่มเลือดอากาเนะสักหน่อย...”

 

          “แกทำยังงั้นกับเด็กคนนั้นไม่ได้นะ” ซาเอะเงยหน้าขึ้นมาพูดกับจูรินะด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แกจะทำให้เด็กคนนั้นตาย...แกจะทำเหมือนเด็กคนนั้นเป็นของเล่นแกไม่ได้...จูรินะ ได้โปรด

 

          “ไม่ต้องห่วง ฉันสะกด ฉันดื่ม ฉันลบความทรงจำ – ไม่ได้มีอะไรเลวร้ายสักหน่อย”

 

          “ไม่นะ...จูรินะ”

 

          “แล้วเจอกัน พี่สาว...”

 
 
 
 
 
----------------------------------
 
tumblr_mggi1z2gcg1rj47bco1_500.png

Share this post


Link to post
Share on other sites

จูรินะเป็นแบดเกิร์ลจริงๆด้วยสินะ

แต่ชอบ... คือถ้าจะแบดก็ต้องแบดให้สุดแบบน้องจูนะคะ

อย่ามาแบดๆกู๊ดๆแบบพี่ซาเอะ หมั่นไส้! ฮ่ะๆ มาทำตัวกินเลือดสัตว์

กลับไปกินมังแบบที่น้องจูว่าไปค่ะ ชิ่วๆ

 

สองพี่น้องแวมไพร์นี่มีความหลังที่ไม่ดีเรื่องยูกิ แสดงว่าจูรินะรักยูกิสินะ

ตอนนี้เรนะก็เป็นแค่ตัวปั่นหัวของน้องจู?

ประเด็นคือเรนะรักใครก่อนระหว่างซาเอะที่พระเอ๊กพระเอก

กับจูรินะที่แบดกายตัวแม่ lol

 

รอตอนต่อไปนคะ :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now