[Fiction] the vampire series | 【The Awakening】 : EP01“The Birthday” (11/05/2014)

680 posts in this topic

ความลับของจูยังไม่แตกใช่ไหม!!!!

เรนะเริ่มระแวงจูแล้วสินะ

จูจังเธอมีแผนอะไร!!!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites

โดนเรนะเห็นเข้าจนได้  ไอรินก็มาเจออีก  แถมจูยังสะกดจิตเรนะไม่ได้ด้วย

หรือจูอยากให้คนอื่นๆรู้เรื่องแวมไพร์กันนะ?

รู้แต่ว่าสักวันอากาเนะต้องเป็นโรคโลหิตจางแน่  โดนดูดเลือดทุกวัน  = ="

Share this post


Link to post
Share on other sites

อา...เจ๊นกผู้น่าสงสาร...ถุงเลือดเคลื่อนที่ได้ชัดๆ...

สะกดจิตไม่ได้ก็ซวยแล้วไงจู...

เรนะ...ด่าแรงๆเลย!!!#ไม่ใช่ล่ะๆ

ซาเอะพอจะรู้ทันแผนจูอยู่...สินะ??(แต่ไม่หมดใช่มั้ยยย จูเจ้าเล่ห์เกินไป!!!)

Share this post


Link to post
Share on other sites
ขออ่านทีเดียวรวดล่ะกันเนอะๆ
ยิ่งอ่านยิ่งชอบ และสงสารคุณนกมากขึ้น
จูก็นะ เลวจริงไรจริง แต่ฉันชอบนะ ><

Share this post


Link to post
Share on other sites

ว้าย ทำไงดีอ่ะจู

สะกดจิตเรนะไม่ได้แล้ว

อย่างงี้ความประทับใจจากบวกเป็นลบเลย

คราวนี้มีคนมาเจอเยอะอีก 5555555

ซวย

 

ต้องขอบคุณพี่ซาเอะค่ะ

รู้ทันเจ้าจู ไม่งั้นเรนะจังเสียจูบแบบมึนๆ ไม่รู้เรื่องแน่ -v-

Share this post


Link to post
Share on other sites

Edit: ไม่แก้คำผิด

EP10 “Compel  her”

 

 

           

            ไอรินประคองอากาเนะมายังห้องพยาบาล  หญิงสาวช่วยเพื่อนสาวคนสนิทของอดีตคนรักของเธอด้วยความรู้สึกเต็มใจ  เธอพาอากาเนะมานอนบนเตียงนอนข้างในสุดระหว่างนั้นก็คอยกระซิบปลอบใจอากาเนะ “ไม่เป็นไรนะ อากาเนะซัง...เดี๋ยวฉันไปตามอาจารย์พยาบาลก่อนนะ” พูดแล้วก็รีบหันหลังเดินออกไปแต่ก็ก้าวไปไม่ได้เท่าไหร่ อากาเนะก็คว้าชายเสื้อสูทนักเรียนของไอรินไว้แน่น

 

 

            “ได้โปรด...อย่าไป...” อากาเนะรั้งอีกคนไว้แล้วมันก็ได้ผลเสียด้วย  ไอรินค่อย ๆ ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงข้างกายอากาเนะที่หน้าซีด ๆ หญิงสาวมองไปที่ลำคอของอากาเนะที่เต็มไปด้วยเลือด “อากาเนะซัง...คอของเธอ- เธอต้องล้างแผลนะไม่อย่างงั้นแผลเธอจะติดเชื้อเอา”

 

 

            เมื่อไอรินพูดจบเธอก็รีบลุกไปค้นกล่องยาปฐมพยาบาลในตู้ก่อนจะหันกับไปพบกับจูรินะที่เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้     จูรินะจ้องหน้าไอรินนิ่งๆก่อนจะย่างสามขุมเข้ามาใกล้คนที่ตัวเล็กกว่าเธอ   เธอใช้มือที่แข็งแกร่งคว้าคอเสื้อของไอรินแล้วยกร่างของหญิงสาวตรงหน้าลอยขึ้นเหนือพื้น

 

 

            “อย่า! อย่าทำอะไรเค้านะ ! !”  อากาเนะตะโกนร้องห้ามด้วยเสียงแหบ ๆ  จูรินะจ้องไอรินด้วยนัยน์ตาดั่งปีศาจร้าย “ออกไปจากที่นี่ ทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น และลืมเรื่องเลือดนั่นด้วย!” ทันทีเมื่อจูรินะร่ายมนต์สะกดเสร็จเธอก็โยนร่างของไอรินไปข้างหน้าอย่างแรงจนสาวเจ้าล้มคะมำไปชนโต๊ะแล้วหมดสติไปในที่สุด  หลังจากนั้นเธอจึงหันมาเล่นงานอากาเนะที่กำลังตะเกียดตะกายลงจากเตียงเหมือนนกปีกหักที่กำลังพยายามกระพือปีกบิน

 

 

            “อากาเนะจัง เธอจะไปไหน หื้อ?”

 

            “อย่า… อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ !” อากาเนะร้องห้ามด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ  ขณะที่พยายามพาร่างอันไร้เรี่ยวแรงของเธอคลานหนีจูรินะ   จูรินะไม่รอช้าโน้มตัวไปข้างหน้าใช้มือทั้งสองกระชากขาของอากาเนะแล้วดึงร่างของสาวเจ้ากลับเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเธออย่างง่ายดาย  เธอกอดอากาเนะแน่นแล้วใช้มือขวาประคองหน้าของสาวให้หันมาที่เธอ  เธอสะกดอากาเนะอีกครั้ง

 

 

 

            “ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ให้หมด และปกป้องฉันจากคำกล่าวหาทุกข้อจากปากของเรนะ”

 

 

            “ฉันจะปกป้องคุณ” อากาเนะตอบ

 

 

            จูรินะได้แต่ยิ้มอย่างพึงพอใจก่อนจะจุมพิตเบา ๆ ที่หน้าผากของหญิงสาว “...แล้วตอนนี้ดื่มเลือดของฉันซะ แล้วแผลของเธอจะหายดี” จูรินะก้มหน้าลงกัดข้อมือตัวเองแล้วยัดเลือดของแวมไพร์นั้นเข้าปากของอากาเนะอย่างทันที  อากาเนะดิ้นทุรนทุรายในอ้อมแขนของเธอขณะที่กำลังถูกยัดเยียดเลือดเข้าปาก

 

 

            “ชู่ว์...ดื่มไปเยอะๆ เด็กน้อย

 

 

 

            อากาเนะค่อยๆคว้าข้อมือของจูรินะไว้แล้วดึงมันเข้ามาใกล้ตัวขณะที่เธอกำลังลิ้นรสเลือดหวานๆของแวมไพร์ตนนี้     น่าประหลาดใจที่แผลรอยกัดที่ลำคอที่เคยปรากฏซ้ำอยู่หลายรอยมันค่อย ๆ สมานเข้าหากันเป็นเนื้อเดียวกันจนไม่หลงเหลือร่องรอยทำร้ายใด ๆ ทั้งสิ้น  เมื่ออากาเนะดื่มมันไปได้พอสมควรแล้วจูรินะจึงกระชากข้อมือของเธอออกแล้วใช้ลิ้นของเธอเลียคราบเลือดบนริมฝีปากของอากาเนะจนไม่หลงเหลือมัน

 

 

 

            แววตาของอากาเนะเริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งหลังจากดื่มเลือดของจูรินะ  “...คุณทำแบบนี้ได้ยังไง?”

 

 

            จูรินะยิ้มที่มุมปาก “นั่นเป็นทริคที่เราไม่อยากบอกใคร...เลือดแวมไพร์สามารถช่วยชีวิตคนได้จากอุบัติเหตุแต่ในระหว่างนี้ก่อนที่เธอจะขับเลือดของฉันออกจากร่างกายของเธอฉันจะอยู่ดูแลเธอเอง”

 

 

            “ทำไม?”

 

 

            “เพราะฉันไม่อยากให้เธอตายในวันสองวันนี้...ฉันจะเฝ้าระวังดูแลเธอให้เป็นอย่างดีเอง”

 

 

            เมื่อพูดจบจูรินะก็พยุงอากาเนะลุกขึ้นยืนก่อนจะพาสาวเจ้าเดินออกจากห้องพยาบาลโดยไม่หันไปสนใจร่างของไอรินที่กำลังนอนหมดสติอยู่ตรงนั้น  ทั้งคู่เดินออกมาจากตัวอาคารมุ่งหน้าไปยังเชฟวี่สีดำที่จอดไว้ที่ลานจอดรถ  ทุกอย่างจะเป็นไปตามแผนอย่างสมบูรณ์แบบถ้าไม่ใช่เพราะเรนะเข้ามาขวาง

 

 

 

            “จูรินะ! คุณจะพาอากาเนะไปไหน?” เรนะเข้ามาห้ามทั้งสองที่กำลังขึ้นรถ  เธอตรงไปคว้าแขนอากาเนะแล้วดึงเพื่อนสาวของเธอออกมา “เธออย่าไปกับเค้านะ เค้ามันตัวอันตราย โรคจิต

 

 

 

            “เป็นบ้าอะไรของเธอ เรนะ!” อากาเนะถามเพื่อนสาวเสียงแหลม

 

            “อุ๊บส์…”  จูรินะทำเสียงกวนประสาทแล้วปัดมือเรนะออกจากแขนของอากาเนะ “ฉันคิดว่าตอนนี้เธอตะหากที่ต้องถอย...”  เรนะได้ยินดังนั้นก็รีบตรงเข้าไปผลักจูรินะจนสาวเจ้าหลังชนกับรถเชฟวี่ก่อนจะหันไปหาอากาเนะแต่ทว่ากลับกลายเป็นหันหน้าไปให้เพื่อนสาวคนสนิทของเธอตบเข้าให้เสียได้

 

            “อากาเนะ...” เรนะพูดพลางใช้มือลูบแก้มซ้ายของตัวเองอย่างไม่เข้าใจ “ทำไมเธอตบหน้าฉัน?”

 

 

            “เพราะว่าเธอทำร้ายจูรินะก่อนน่ะสิ ! เลิกยุ่งกับเราได้แล้ว! !” เมื่อพูดจบอากาเนะก็เดินเข้าไปนั่งในรถโดยทันทีโดยไม่สนใจเรนะที่กำลังพยายามตบกระจกเพื่อปรับความเข้าใจ  จูรินะมองฉากต่อสู้ระหว่างหญิงสาววัยรุ่นด้วยความรู้สึกประทับใจ  เธอหันไปยิ้มเยาะใส่เรนะ

 

 

 

            “อากาเนะเธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน” เรนะพูดแล้วจ้องจูรินะคืนด้วยแววตาขุ่นเคือง “คุณทำให้เธอเป็นแบบนี้! คุณทำอะไรกับเธอ จูรินะ?!”

 

 

            “ฉันไม่ได้ทำอะไร อ้อ! ฉันมีเซ็กส์กับอากาเนะจัง...จูรินะบอกแล้วเดินผ่านหน้าเรนะไปอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อนก่อนจะขึ้นรถเชฟวี่สดำแล้วขับมันออกไปจากโรงเรียน ทั้งๆที่ตอนนี้ยังเป็นเวลาเก้าโมงเช้าอยู่เลย    เรนะยืนค้างนิ่งทำอะไรไม่ถูก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจูรินะกำลังจะปั่นหัวหล่อนได้ถึงเพียงนี้!  เรนะยกมือขึ้นสางผมของตัวเองก่อนจะหันกลับไปพบกับซาเอะที่ยืนมองดูอยู่ห่าง ๆ

 

 

 

 

            ซาเอะ...

 

 

 

            เรนะพยายามเดินเร็วๆตรงเข้าไปหาซาเอะที่กำลังหันหน้าเดินหนีหล่อน  “ซาเอะ!”

 

 

            เจ้าของชื่อนั้นหันมาหาเรนะด้วยใบหน้าที่สำนึกผิด  แววตาสีทองของซาเอะดูหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด  เธอรู้ว่าเรนะคงจะมีคำถามมากมายเกี่ยวกับปัญหาที่จูรินะได้ก่อทิ้งไว้ในวันนี้   เธอจ้องหน้าเรนะนิ่งก่อนจะเอ่ยขอโทษแทนจูรินะ “ฉันต้องขอโทษแทน จูรินะ...”

 

 

 

            “จูรินะทำร้ายอากาเนะ  เค้ากัดเธอ ที่คออากาเนะมีแผลเต็มไปหมดเลย... ทำไมเค้า...” จู่ๆ เรนะก็หยุดพูดไป หล่อนยังคงมองไปที่ใบหน้าเรียบเฉยของซาเอะ  ใบหน้าที่ไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไรเลย “คุณรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว...”

 

 

 

            “เรนะ...” ซาเอะพยายามเข้ามาใกล้แต่เรนะกลับถอยนี้  หล่อนยืนมองซาเอะด้วยสายตาผิดหวัง

 

 

            “คุณรู้อยู่แล้วว่าจูรินะทำแบบนั้นกับอากาเนะแต่คุณก็ไม่ตักเตือนไม่ห้ามเค้า!”

 

 

            “ฉันทำแบบนั้นไม่ได้!” ซาเอะสารภาพออกมาก่อนจะถอนหายใจยาว ๆ “ยิ่งฉันห้าม จูรินะจะยิ่งทำ!”

 

 

            “ฉันจะเรียกตำรวจ” เรนะบอกเสียงหนักแน่น

 

 

 

            “ไม่! ไม่ ! เรนะ! !” ซาเอะห้ามปรามหญิงสาวที่กำลังหันหลังเดินหนีเธอ   เธอตรงเข้าไปคว้าแขนของเรนะพยักหน้าให้เจ้าหล่อน  ซาเอะจ้องหน้าของเรนะโดยไม่ละสายตา แสดงความจริงใจที่เธอมีมาตลอดต่อเรนะ “ฉันจะจัดการกับจูรินะ...ฉันสัญญา...ฉันจะจัดการกับจูรินะ ฉันจะย้ายจูรินะไปเรียนที่อื่น  เค้าจะได้ไม่ต้องเพ่นพ่านที่นี่ทำให้ใครต้องเดือนร้อนอีก ...ฉันสัญญานะ

 

 

            .

 

 

 

            .

 

 

            “ผมรู้จักคุณ”

 

            เสียงของชายชราคนหนึ่งดังในขณะที่ซาเอะกำลังเจรจากับเรนะ    เรนะหันไปมองชายชราวัยเจ็ดสิบต้นๆที่ทำงานเป็นภารโรงของโรงเรียนที่กำลังชี้นิ้วมาที่ซาเอะราวกับว่าทั้งคู่นั้นเคยรู้จักกันมานาน   ซาเอะหันไปมองชายชราคนนั้นด้วยความสงสัย

 

 

            “คุณคงทักคนผิด” ซาเอะบอก

 

 

            “ไม่หรอก...ผมจำคุณได้” ภารโรงคนนั้นสั่นหัวมือยังคงชี้มาที่ซาเอะ “...คุณดู...ไม่แก่เลยสักนิด

 

 

            “ฉันคิดว่าลุงคงจำคนผิดแล้วล่ะค่ะ” ซาเอะพูดเสร็จก็รีบคว้าแขนเรนะที่กำลังทำหน้าประหลาดใจออกมาจากตรงนั้นโดยไม่ให้ภารโรงคนนั้นได้พล่ามพูดเรื่องชวนสงสัยนั้นออกมาอีกครั้ง   ซาเอะพาเรนะมาส่งถึงห้องเรียนขณะที่ทั้งคู่ยังคงทำหน้าอึนครึมใส่กัน  ก่อนที่เรนะจะกลับเข้าไปในห้องด้วยคำถามมากมายที่เธอหล่อนตั้งขึ้นมาในหัว  หล่อนหันมาเผชิญหน้ากับซาเอะ

 

 

            “เราพบกันหลังเลิกเรียนได้ไหมคะ?”

 

 

            ซาเอะพยักหน้าตอบ

 

 

            “ร้านคิงออฟกริลล์”

 

 

            ซาเอะยิ้มให้เรนะ “ฉันไปรอที่นั่น”  

 

 

 

 

 

 

 

**********************************************
 

 

 

 

 

 

 

            ในบ่ายวันนั้นซาเอะรีบกลับบ้านไวกว่าปกติ     เธอรู้ดีว่าจูรินะจะต้องหมกตัวอยู่ที่นี่แล้วมันก็เช่นนั้นจริง ๆ ด้วย   เธอรอให้จูรินะนอนคลุกอยู่ข้างบนตื่นขึ้นมาเสียก่อนถึงจะเริ่มเปิดประเด็นจริงที่เธอตั้งใจจะต่อรองกับจูรินะ    และในระหว่างนี้ซาเอะก็มีแผนการอะไรบางอย่าง  เธอเลือกเหล้าโปรดที่น้องสาวของเธอชอบ  แล้วใช้น้ำสกัดจากสมุนไพรเวอร์เวนที่แวมไพร์ขยาดเป็นที่สุดผสมมันลงไป

 

 

            อากาเนะที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตยาวๆถึงหน้าขาเพียงตัวเดียวกำลังเดินลงบันไดมา แล้วได้พบกับซาเอะยื่นแก้วเหล้าให้ “ว่าไงสาวน้อย...”

 

 

            “ขอบคุณค่ะ”

 

 

            หญิงสาวรับมันมาแล้วดื่มหมดภายในรวดเดียวก่อนจะส่งคืนให้ซาเอะ “ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้ดื่มหรอกค่ะ – ว่าแต่ห้องน้ำอยู่ทางไหนคะ?”

 

 

            “ทางโน้นน่ะ!”

 

 

 

            .

 

 

 

 

            “กลับบ้านแต่หัววันเลยนะ”

 

 

 

            จูรินะพูดขณะเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นในสภาพเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ยออกนอกกระโปรง  เสื้อเชิ้ตที่ไม่ปิดกระดุมด้านบนสองเม็ดทำให้มองเห็นเนินอกสวยกับบราสีดำสุดเซ็กซี่ที่แวมไพร์สาวชอบใส่เป็นประจำ   เธอสบตากับซาเอะที่กำลังนั่งดื่มเหล้าคอแดงก่ำ

 

 

            ซาเอะหันมาหาจูรินะด้วยแววตานิ่ง ๆ “...อยากจะดื่มไหม?”

 

 

            “แน่นอนสิ  พี่สาวชวนดื่มทั้งที”  จูรินะพูดแล้วก็รับแก้วเหล้ามาจากมือของซาเอะ  แวมไพร์สาวทำเสียงที่จมูกฟุดฟิดก่อนจะยิ้มที่มุมปาก    เธอจ้องไปที่ใบหน้าเรียบๆของซาเอะไม่วางตาแล้วก็เทเหล้าที่ผสมสมุนไพรนั่นลงบนพื้นพรมราคาแพง “อุ๊บส์! มินชั่นเฟล…”

 

 

            “แกต้องการอะไร? - แฉฉันแล้วแกจะได้อะไร?”

 

 

 

            จูรินะยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้าง ๆ หูซาเอะ ขณที่อากาเนะกำลังเดินเข้ามาในห้องตรงเข้ามาหาเธอ  “ได้เห็นเธอเจ็บปวดยังไงล่ะ... – ดูเหมือนฉันจะหิวอีกแล้วล่ะ”

 

 

 

             “อากาเนะจังมานี่”  จูรินะเรียกพลางเอื้อมมือไปจับแขนของอากาเนะแล้วดึงสาวเจ้าเข้ามากอดใกล้ ๆ จูบอากาเนะอย่างหนักๆ ที่ริมฝีปากต่อหน้าซาเอะที่กำลังยืนมองทั้งคู่ด้วยสายตานิ่งๆ ก่อนจะเบือนหน้าหนี

           

 

            “...อย่าสะกดเธอบ่อยนัก – ไม่งั้นเธออาจจะเป็นบ้าได้ง่าย....” ซาเอะพูด

 

 

            “ไม่นะ...ก็ฉันอยากดื่มเลือดอากาเนะจังนี่นา” จูรินะพูดขณะละถอนริมฝีปากออกมาจากริมฝีปากของอีกคน  แวมไพร์สาวหันไปส่งสายตายียวนให้ซาเอะก่อนจะค่อย ๆ ฝังเขี้ยวกัดลงบนลำคอขาว ๆ ของอากาเนะอีกครั้ง   คนถูกกัดร้องครางออกมาเสียงดังอย่างทรมาน

 

 

            ซาเอะชายตามองจูรินะที่จู่ๆก็ถอนใบหน้าถอยออกมา   แวมไพร์สาวหันไปมองใบหน้านิ่งๆของซาเอะก่อนจะเซหงายไปข้างหลังแล้วล้มลงกับพื้นอย่างแรง   จูรินะที่ปากพยายามถมเลือดของอากาเนะที่ผสมด้วยสมุนไพรเวอร์เวนออกมาจากปากของตัวเอง 

 

 

            “อึก! - ซาเอะ... จูรินะเรียกชื่อพี่สาวของตัวเองด้วยความเจ็บแค้นก่อนจะพยายามลุกขึ้นแต่ก็ต้องล้มลงไปไม่เป็นท่าอีกครั้ง “...เธอ...เธอทำอะไร?”

 

 

 

            “ฉันรู้ว่าฉันวางยาแกไม่ได้   ฉันเลยใช้โอกาสตอนที่แกกำลังหลับอยู่เอามันให้อากาเนะดื่มเข้าไปแทนยังไงล่ะ...เพราะฉันรู้ว่ายังไงแกก็ต้องดื่มเลือดหล่อนอยู่วันยังค่ำ”  ซาเอะหันไปมองอากาเนะที่กำลังคลายมนต์สะกดของจูรินะสาวเจ้าหันมาจ้องมองซาเอะและจูรินะด้วยสีหน้าตกใจสุดขีด  ซาเอะเห็นดังนั้นจึงรีบเดินเข้าไปประคองใบหน้าของอากาเนะขึ้นก่อนจะสะกดหญิงสาวอีกครั้ง  “ขึ้นไปนอนที่ห้องของฉันซะเพราะตอนนี้เธอดูเหนื่อยๆ” 

 

 

 

            “ไม่นะ... อากาเนะ...ช่วยฉันก่อนสิ !” จูรินะตะโกนเรียกอากาเนะก่อนจะหันมาหาซาเอะอย่างหงุดหงิด  แวมไพร์สาวพยายามลุกขึ้นยืนแต่ซาเอะก็พุ่งเข้าไปผลักร่างของจูรินะจนเธอกระเด็นไปชนชั้นจนข้าวของตกหล่นลงมาเสียงดังโครมคราม  จูรินะค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลแล้วหันหลังเตรียมที่จะหนีซาเอะ

 

 

 

            “ฉันไม่อยากทำแบบนี้หรอกนะ จูรินะ... ไม่อยากทำเลย” ซาเอะดึงเหล็กแหลมก้านยาวที่เตาผิงออกมาก่อนจะแทงเข้ากลางแผ่นหลังสูงของจูรินะอย่างแรง   จูรินะที่ถูกแทงเข้าให้ข้างหลังถึงกลับเคลื่อนไหวไปต่อไม่ได้   เธอล้มไปข้างหน้าคว่ำหน้าลงกับพื้นพรมอย่างแรง   ซาเอะจึงโน้มตัวลงมาใกล้ๆจูรินะกระชากแขนขวาของจูรินะขึ้นมาเพื่อที่จะถอดแหวนที่จูรินะสวมไว้บนนิ้วกลาง

 

 

 

            “อย่า...ซาเอะ...อย่าเอามันไป...”

 

 

 

            “...หมดเวลาสนุกแล้วล่ะ จูรินะ”

Share this post


Link to post
Share on other sites
ซาเอะ ดาร์ก จนได้ ที่จริง ซาเอะรักจูรินะมากกว่าใคร

Share this post


Link to post
Share on other sites

โอ๊ะ!!!

จูโดนเล่นซะ

แต่ผมไม่เชื่อหรอก ว่าจะหมดเวลาสนุกของจูรินะแล้ว #เอาอะไรมาไม่เชื่อ

Share this post


Link to post
Share on other sites

ซาเอะโหดแท้ๆเลย...ซาเอะฉลาดสุดยอด//ปรบมือ

คงไม่มีหักมุมว่าจูเก่งกว่าไม่ก็กลับมาเพื่อจัดการซาเอะหนักกว่าเก่าโดยใช้เรนะหรอกนะ...

Share this post


Link to post
Share on other sites

ซาเอะ ฉลาด *3*

ซาเอะช่วยพี่นกที สงสารรรร

จูหมดเรี่ยวแรงแล้ว ออกแดดก็มิได้ (รึป่าว)

ดีละ จะได้เลิกป่วน 55555

Share this post


Link to post
Share on other sites

ซาเอะวางแผนดีมากฮะที่จะจัดการจู

เเต่เราคิด(เดา)ว่าจูยังไม่หมดฤทธิ์ง่ายๆเเน่

รอติดตามตอนต่อไปจ้าา ><

Share this post


Link to post
Share on other sites

โถถถถถ  โดนซะแล้ว โดนบ้างก็ดีนะจูรินะทำคนอื่นเขาไว้เยอะ

55555555555555555555555555

พี่นกเอย อัตเอย ไว้ค่อยไปเอาคืนซาเอะรอบหน้านะ *ตบบ่า*

แต่ดูท่าทางแล้วซาเอะก็คงหยุดน้องจูไม่ได้นาน

เพราะหัวเราะทีหลังจะดังกว่าเสมอ......

 

คิดว่าอีกเดี๋ยวสักพักเรื่องซาเอะเป็นแวมไพร์ก็คงจะแดงออกมา

เรนะจะคิดยังไงมากกว่า นั่นคือปัญหา

แล้วจูรินะโดนถอดแหวนจะฝ่าแดดไปได้มั้ย หรือจะกลายเป็นแวมไพร์ทอดกรอบไปก่อน LOL

 

รอตอนต่อไปนะคะ :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

อืมมมมมมมนะ โทษใครไม่ได้จริงๆ

ซาเอะเองก็คงหมดความอดทนแระ

สู้ๆ นะไรเตอร์ ^^

Share this post


Link to post
Share on other sites

Edit: ไม่ได้แก้คำผิด

 

 

 

EP11 “Blood”

 

 

 

 

            เกือบอาทิตย์ที่ซาเอะขอหยุดงานที่โรงเรียนอย่างกะทันหันโดยอ้างว่าเธอต้องเดินทางไกลไปต่างจังหวัดถึงแม้ว่าเรื่องที่ซาเอะใช้อ้างเป็นเหตุผลในการขาดงานนั้นจะไม่ใช่เรื่องจริงก็ตามที  เธอยังคงคลุกอยู่ที่บ้านของเธอกับจูรินะกันแค่สองคน     หลังจากฉีดเวอร์เวนเข้าไปในกระแสเลือดของจูรินะไปหลายหลอดมันก็ทำให้จูรินะต้องกลายเป็นอัมพาตไปชั่วขณะอย่างน้อยมันก็ทำให้จูรินะหมดเรี่ยวหมดแรงที่จะขยับไปไหนได้  สภาพของจูรินะในตอนนี้มันก็ไม่ต่างจากซากศพที่มีลมหายใจ

 

 

 

            ซาเอะเฝ้ามองจูรินะผ่านช่องหน้าต่างลูกกรงเล็ก ๆ ของประตูเหล็ก “กินอะไรบ้าง จูรินะ?”

 

 

 

            “ฮื่อ...” จูรินะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองเสี้ยวหน้าของซาเอะที่ปรากฏอยู่หลังช่องลูกกรงเล็ก ๆ นั้น  หญิงสาวแสร้งทำเป็นยิ้มประชดใส่ซาเอะ “...เลือดหมูป่าหรือไง? ใครจะไปกินลง” พูดแล้วจูรินะก็ใช้เท้าเขี่ยแก้วเลือดอาหารเพียงมื้อเดียวของในแต่ละวันจนหกเลอะนองไปทั่วพื้น

 

 

 

            “เลือดเสือน่ะ...” ซาเอะตอบแล้วจ้องใบหน้าที่ดูเสียดายนิดๆของจูรินะ “วันนี้ฉันต้องออกไปข้างนอกไปพบปะผู้คนเสียบ้าง เพราะฉันไม่อยากให้คนอื่นผิดสังเกต”

 

 

 

            จูรินะพ่นลมหายใจออกทางจมูกเสียงดัง “...แล้วเธอจะขังฉันไว้ที่นี่อีกนานแค่ไหน ซาเอะ?”

 

 

 

            “เธอต้องหัดกินเลือดสัตว์ซะบ้าง จูรินะ...” ซาเอะพูดขณะจ้องมองใบหน้าหงุดหงิดของจูรินะ “ถ้าเธอสามารถดำรงชีวิตด้วยการไม่ดื่มเลือดมนุษย์ได้ อีกห้าสิบปีเราค่อยมาคุยกันอีกที

 

 

 

            “ห้าสิบปี...” จูรินะทวนตัวเลขนั้นแล้วหัวเราะอย่างขมขื่น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

**********************************************
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เรนะ:

           

 

 

            ฉันไม่สามารถติดต่อซาเอะได้มาเป็นอาทิตย์หลังจากครั้งสุดท้ายที่เราพบกันที่ร้านเบเกอร์กริลล์เธอเข้ามาพบฉันบอกฉันว่าจะต้องเดินทางไปต่างจังหวัดเพื่อที่จะฝากจูรินะให้ญาติที่นั่นดูแลแทนเธอ  เธอบอกฉันไม่ต้องเป็นห่วงอากาเนะเพราะตอนนี้จูรินะได้ไปจากชีวิตของอากาเนะเรียบร้อย

 

 

 

            “น้ามินามิ  หนูจะออกไปข้างนอกนะคะ” ฉันหันไปบอกน้ามินามิที่กำลังคุยโทรศัพท์กับแฟนใหม่ของเธอซึ่งฉันไม่ค่อยชอบเท่าไหร่  เด็กนักศึกษาที่ชื่ออัตสึโกะคือคนที่น้ามินามิกำลังคบหาด้วย   ฉันไม่รอให้น้ามินามิตอบกลับมาฉันรีบเปิดประตูเดินออกจากบ้านแต่สิ่งแรกที่ทำให้ฉันรู้สึกแปลกใจนั่นคือการปรากฏตัวของซาเอะในเช้าวันอาทิตย์

 

 

 

            “สวัสดี เรนะ”

 

 

 

            ฉันรีบปิดประตูใส่หน้าซาเอะแต่ซาเอะกลับเอามือมาขวางแล้วเปิดบานประตูออก  เธอส่งสายตาออดอ้อนมาให้ฉัน ยิ้มให้ฉันหวานที่สุดเท่าที่สุดที่ฉันเคยเห็นมา  แล้วมีหรือที่ฉันจะทนดื้อรั้นไม่ให้อภัยเธอ  “ฉันขอโทษที่ไม่โทรหาเธอเลย ...ทำให้เธอต้องรู้สึกไม่ดีไปด้วย”

 

 

 

            “ฉันคิดว่าคุณย้ายไปอยู่ที่อื่นด้วยซะอีก” ฉันพูดประชดออกไปโดยไม่รู้ตัว พอได้พูดออกไปแล้วฉันถึงกลับไม่กล้ามองหน้าอันผิดหวังของซาเอะเลยบางทีมันจะทำให้เธอต้องรู้สึกเศร้ามากกว่าเดิม  ฉันทำให้เธอต้องห่างจากน้องสาวของเธอ  ฉันนี่มันแย่เหลือเกิน  “ฉันขอโทษที่ต้องทำให้คุณพาจูรินะออกไปจากเมืองนี้   คุณคงรู้สึกแย่เหมือนกันใช่ไหมคะ?”

 

 

 

 

            “ไม่หรอก...จูรินะไม่ดีจริงๆ” ซาเอะตอบแล้วเธอก็ดึงฉันเข้ามาใกล้ “ฉันดีใจที่ได้พบเธออีกครั้งนะ เรนะ”

 

 

            “ฉันก็เหมือนกันค่ะ”

 

 

 

            ซาเอะค่อย ๆ ก้มหน้าลงมาหาฉันเพื่อที่จะจูบฉันแต่ฉันกลับเบือนหน้าหนีออก “น้ามินามิอยู่บ้านน่ะค่ะ – เราไปข้างนอกกันดีกว่านะคะ  ฉันมีที่ดีๆเยอะแยะเลยค่ะ” ฉันเป็นฝ่ายดึงแขนซาเอะออกมาในขณะที่เราทั้งคู่นั้นกำลังถูกจับตามองด้วยสายตาของน้ามินามิที่กำลังมองเราผ่านหน้าต่าง  เราจับมือกันวิ่งหนีออกมาเหมือนเด็ก ๆ พอพ้นสายตาได้พอสมควร  ฉันจึงรีบใช้แขนรวบคอของซาเอะดึงเธอเข้ามาจูบด้วยความคิดถึง

 

 

           

            “ช่วยด้วย! !”

 

 

 

 

            เสียงร้องขอความช่วยเหลือของผู้หญิงคนหนึ่งทำให้ซาเอะต้องผละถอนจูบจากฉันอย่างทันที  เราทั้งสองหันไปมองโจรวิ่งราวที่เพิ่งฉกฉวยกระเป๋าของผู้หญิงคนหนึ่งแล้วกำลังมุ่งมายังที่ฉันกับซาเอะยืนอยู่    ซาเอะรีบผลักฉันออกจากไปด้านข้างแล้วเธอก็เอาตัวเองขวางโจรคนนั้นไว้  โจรวิ่งราวง้างมีดออกมาต่อสู้ด้วยแล้วซาเอะก็ใช้มือขวารับมันไว้เสียเต็มมือ  ฉันเห็นซาเอะใช้มือกำคมมีดด้ามนั้นไว้มิดจนเลือดของเธอไหลออกมาท่วมท้นก่อนที่เธอจะใช้มือดันมีดนั้นย้อนเข้าไปเล่นงานเจ้าของมัน   โจรวิ่งราวร้องโอดครวญเมื่อมีดคมแทงเข้าเนื้อที่แขน  ซาเอะจึงใช้โอกาสนั้นต่อยเข้าให้ที่สีข้าวของโจรวิ่งราวจนเสียงดังกร๊อบ  มันรีบปล่อยกระเป๋าหลุดมือก่อนจะวิ่งหนีกระเสือกระสนไปข้างหน้า

 

 

 

            “ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวคนนั้นวิ่งเข้ามาขอบคุณซาเอะแล้วรับกระเป๋าจากมือของซาเอะ  “ระวังหน่อยนะคะ” ซาเอะบอกอย่างเป็นมิตรแล้วเธอก็หันมายิ้มให้ฉันที่กำลังตกใจอยู่  ฉันเห็นซาเอะรีบซ่อนมือขวาของเธอไว้ด้านหลังแล้วจังหวะนั้นเองฉันก็รีบหมุนตัวไปด้านหลังเธอแต่เธอก็หมุนตัวหลบอีก

 

 

 

            “ทำอะไรของเธอน่ะ เรนะ?” ซาเอะถามฉันด้วยใบหน้านิ่ง ๆ

 

 

            “ฉันเห็นคุณกำมีด เลือดคุณออกเยอะมากเลย” ฉันพูดไปด้วยก็ดึงมือขวาที่ซาเอะพยายามซ่อนไว้ด้านหลังนั้นออกมา  ฝ่ามือของเธอไม่ร่องรอยบาดเจ็บเลยสักนิดถ้าจะมีก็คงจะเป็นคราบเลือดที่เช็ดไม่หมด  ซาเอะยิ้มให้ฉันแห้งๆ “เลือดของโจรเมื่อกี้น่ะ...”

 

 

 

            “ฉันเห็นคุณเอามือขวารับมีดไว้!”

 

 

 

            ฉันยืนกรานในสิ่งที่ฉันเห็นแต่ซาเอะกลับหัวเราะใส่ฉันราวกับว่ามันเป็นเรื่องตลก  ซาเอะมองฉันที่กำลังตกใจ  เธอพยายามอธิบายให้ฉันฟังด้วยหลักฐานที่ฉันเห็นในตอนนี้ “ฉันไม่ได้โดนอะไรทั้งสิ้น เลือดเมื่อกี้ก็เป็นเลือดของโจร”

 

 

 

            ฉันเงียบมองไปที่เธอด้วยความสงสัย “แต่ฉันเห็นจริงๆนะ...”

 

 

 

            “เธอคงตาฝาด...” ซาเอะบอกแล้วใช้แขนขวาของเธอโอบให้ฉ้นเข้ามาใกล้เธอ “เห็นไหม? ฉันไม่ได้เป็นอะไรเลย...ฉันปลอดภัยดี”

           

 

 

            ฉันเงยหน้ามองหน้าของซาเอะไม่วางตา  ฉันอยากจะเชื่อในสิ่งที่ซาเอะบอกฉันแต่ทว่าภายในใจลึกๆของฉันนั้นฉันกลับไม่เชื่อเธอ  บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าฉันเชื่อตัวเองมากกว่าสิ่งใด  ฉันเห็นว่าเลือดนั่นเป็นเลือดของซาเอะแล้วมีดเล่มนั้นก็แทงเข้าเนื้อที่อุ้งมือขวาของเธอจริง ๆ

 

 

 

 

            แต่ทำไม?

 

 

 

            ทำไมมันถึงไม่มีร่องรอยบาดแผลอะไรเลย?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

**********************************************
 

 

 

 

 

 

 

           

            อากาเนะไม่เคยรู้สึกแย่กับวันหยุดสัปดาห์เท่าครั้งนี้มาก่อนดูเหมือนว่าใครหลายคนจะพยายามบอกให้เธอลืมเรื่องของจูรินะน้องสาวของผู้ช่วยอาจารย์อย่างซาเอะแต่เธอก็ลืมไม่ลงเสียทีทั้งที่เธอเองก็อยากจะลืมมันเหมือนกัน  เธอฝันถึงจูรินะทุกคืนทั้งที่เธอไม่ได้คิดถึงจูรินะ  เธอหยิบสร้อยคริสตัลสีทองอำพันขึ้นมาดูก่อนจะโมโหแล้วเขวี้ยงมันทิ้งลงกับพื้นในขณะเดียวกันนั้นพารุก็ได้เดินเข้ามาพอดี หญิงสาวแค่เอะใจว่าทำไมเพื่อนสาวของเธอถึงแต่งตัวช้าผิดปกติ

 

 

 

            “อะไร?” พารุโพล่งขึ้นมาแล้วก้มหน้ามองดูสร้อยที่อากาเนะเพิ่งปาทิ้งลงกับพื้น  อากาเนะหันหลังให้พารุแล้วเลือกเสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้าต่อราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น   แต่ในขณะที่อากาเนะกำลังเทียบตัวเองกับชุดลำลองหลายๆแบบของเธอ เธอก็หันไปมองพารุที่กำลังหยิบสร้อยนั่นขึ้นมาจากพื้น

 

 

 

            “ชอบเหรอ?” อากาเนะถาม   “จูรินะให้ฉันน่ะ ฉันว่ามันน่าเกลียดออก แต่เธอจะเอาไปก็ได้นะ?”

 

 

 

            “จริงเหรอ?” พารุถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

 

 

 

            “เอาไปเลย ฉันยกให้” อากาเนะตอบแล้วหันไปสนใจกับตัวเองต่อในขณะที่พารุนั้นกลับชื่นชมสร้อยเส้นนั้นที่อากาเนะเพิ่งมอบให้  

 

 

 

            “ออกไปหน่อยฉันจะเปลี่ยนชุด” 

 

 

 

            พารุรีบเดินออกไปจากห้องนอนของอากาเนะเพื่อกลับไปนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นเหมือนตอนแรก  ขณะที่อากาเนะค่อยๆถอดชุดนอกออกแล้วหยิบเดรสออกมาสวม  เธอมองกระจกเงาที่สะท้อนภาพตัวเองเหมือนเช่นทุกครั้งแต่ทว่าภาพที่เธอเห็นนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกตกใจและขนลุกไปพร้อมกัน  เธอเห็นจูรินะยืนอยู่ข้างหลังเธอ ใบหน้าของจูรินะนั้นดูเศร้าหมองกว่าครั้งใด

 

 

 

               

 

               “...อากาเนะ ช่วยด้วย”

 

 

 

 

             เสียงกระซิบแหบพร่านั้นทำให้อากาเนะสะดุ้งแล้วรีบหันไปมองด้านหลังก่อนจะพบแต่ความว่างเปล่า...

 

 

 

 

               “อากาเนะ...”

 

 

 

 

             และเป็นอีกครั้งที่อากาเนะหันไปมองกระจกเงาที่ยังคงสะท้อนร่างของจูรินะยืนอยู่ข้างหลังเธอแล้วพยายามสวมกอดเธอไว้   อากาเนะหลับตาแน่นขณะที่ลมหายใจอุ่น ๆ นั้นกำลังไหลรดใบหูของเธอ  “มาหาฉันหน่อย...”

 

 

 

            “คุณอยู่ที่ไหน?”

 

 

 

                “บ้านของฉันไงล่ะ...อากาเนะ..มาช่วยฉันหน่อย...อากาเนะ”

 

 

 

             “ฉันจะไปหาคุณเดี๋ยวนี้แหละ”

 

 

 

 

              อากาเนะรับปากแล้วรีบถอดชุดเดรสออกแล้วหยิบเสื้อยืดกางเกงยีนขาสั้นมาสวมอย่างทันทีก่อนจะเดินออกจากห้องของเธอแล้วเดินลัดผ่านพารุที่กำลังนอนงีบบนโซฟาก่อนจะเดินออกจากบ้านแล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านของตระกูลมิยาซาว่า  บานประตูถูกปิดเสียงดังตึงตามมาด้วยเสียงสตาร์ทรถ  ทันใดนั้นเองพารุที่กำลังนอนงีบกลางวันอยู่นั้นก็สะดุ้งตื่นขึ้น

 

 

 

              “อากาเนะ!” พารุตะโกนเรียกชื่อเพื่อนของเธอที่กำลังถือวิสาสะขับรถของเธอออกไปโดยไม่ขออนุญาต

 

 

 

 

                “อะไรของยัยนี่น่ะ...” พารุบ่นกับตัวเองก่อนจะพยายามกดโทรหาอากาเนะแต่ก็โชคร้าย เพราะอากาเนะดันทิ้งโทรศัพท์มือถือไว้บนเตียง   พารุล้มตัวลงนั่งบนโซฟาด้วยอารมณ์ขุ่น ๆ หญิงสาวมองดูสร้อยคริสตัลสีทองอำพันที่วางไว้บนโต๊ะแล้วก็ถอนหายใจออกมา “...สร้อยนี่น่าเกลียดจริงๆด้วย”

 

 

 

 

                ตึง!

 

            จู่ๆสร้อยนั่นก็เคลื่อนที่เองแล้วร่วงตกลงสู่พื้น  พารุคิดว่าตนไม่ได้ตาฝาดแน่นอน  “...โอเค ฉันขอถอนคำพูด”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

**********************************************
 

 

 

 

 

 

 

 

           

            “อากาเนะ...อากาเนะ...”

 

 

 

 

 

                จูรินะเรียกชื่อของอากาเนะในขณะที่เธอกำลังพยายามคลานตะเกียดตะกายมาที่หน้าประตู    แวมไพร์สาวแนบใบหน้าชิดกับบานประตูเย็น ๆ เงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าของอากาเนะที่กำลังเหยียบก้าวลงมาหาเธอยังห้องใต้ดินข้างล่าง   จูรินะนึกขอบคุณที่เธอได้ให้อากาเนะดื่มเลือดของเธอเมื่ออาทิตย์ก่อน   เพราะเจ้าสิ่งนั้นจะเป็นจิ๊กซอว์ชิ้นเล็กๆที่เชื่อมต่อผูกจิตระหว่างทั้งสองไว้หลังจากจูรินะพยายามมาเป็นอาทิตย์ที่จะเรียกอากาเนะให้มาช่วยปลดปล่อยเธอ

 

 

 

 

            “อากาเนะ...สาวน้อยน่ารักของฉัน” จูรินะพูดขึ้นเสียงแหบพร่าขณะที่แหงนคอมองดูใบหน้าของอากาเนะที่ยื่นมาชิดช่องลูกกรงเล็กๆนั่น “...เด็กดี...เปิดประตูให้ฉันหน่อย”

 

 

 

 

            กึก!  เสียงเลื่อนกลอนประตูถูกเปิดออก  อากาเนะค่อย ๆ เปิดประตูออกมาก่อนจะพบร่างของจูรินะที่กำลังนอนคลานอยู่ตรงหน้าของหญิงสาว  จูรินะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองเธอพร้อมกับนัยน์ตาอสูรกาย อากาเนะเซถอยไปด้านหลังด้วยความตกใจเมื่อเห็นจูรินะกำลังแยกเขี้ยวใส่เธอแล้วกำลังพุ่งกระโจนมาที่เธอ

 

 

 

            “กรี๊ด!!” หญิงสาวกรีดร้องเสียงแหลมพยายามวิ่งขึ้นไปข้างบนขณะที่จูรินะกำลังวิ่งไล่ล่าเธอแบบหน้ามืดตามัว  จูรินะตรงเข้าไปคว้าขาของอากาเนะดึงสาวเจ้าลงมาแต่ก็ถูกอากาเนะถีบเข้าให้ที่หน้าจนล้มคะมำไปกองข้างล่าง  จูรินะรีบวิ่งขึ้นไปข้างบนด้วยความเร็วสูง  แล้วพยายามที่จะเข้าไปประชิดกับอากาเนะ

 

 

 

 

            อากาเนะรีบเปิดประตูออกกว้างๆ  แสงแดดสีส้มอ่อนๆลอดผ่านเข้ามาทางประตูที่เปิดทิ้งไว้  ไอ้แสงร้อนๆนั่นสัมผัสโดนใบหน้าและลำตัวของจูรินะไปเสียเต็ม ๆ    แวมไพร์สาวกรีดร้องด้วยความทรมานก่อนจะยอมผงะถอยออกมาให้พ้นจากแสงอาทิตย์ที่ตั้งใจจะคร่าชีวิตของเธอ     เธอได้แต่หายใจแรง ๆ ก้มหน้ามองแขนที่เต็มไปแผลเผาไหม้ที่กำลังสมานกลับคืนเป็นผิวปกติอย่างหงุดหงิด

 

 

 

           

              …แหวนของเธอถูกซาเอะเอาไปซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่งที่เธอไม่รู้

 

 

 

 

            “บ้าชิบ...” จูรินะกัดฟันบอกอย่างเจ็บใจ   เธอถอยหลังออกห่างจากแสงแดดให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้จากนั้นก็พยายามใช้สายตาชำเลืองมองหน้าปัดนาฬิกาซึ่งบอกเวลาเป็นเวลาจะหกโมงเย็น  เธอจะต้องรอให้มันดึกกว่านี้ถึงจะไปออกล่าเหยื่อได้

 

 

 

 

 

            บางทีอาจจะเป็นพวกวัยรุ่นที่ชอบมาตั้งแคมป์ปาร์ตี้ยาในป่าแถวนี้ก็ได้...

 

 

 

 

 

 


 

Edited by aidorudaisuki

Share this post


Link to post
Share on other sites

โอ๊ะ! ตายแระ!!

จูรินะหลุดมาแล้วๆ แต่ทำไงดีๆ เธออกกลางวันไม่ได้นี่น่า คิคิ

Share this post


Link to post
Share on other sites

จูแสบจริงๆ  เรียกอากาเนะมาช่วยเปิดกลอนตอนซาเอะไม่อยู่  แบบนี้ก็หนีได้แล้วสิ

 

กลัวจูจะไปเล่นงานเรนะแก้แค้นที่ซาเอะจับตัวเองขังจัง

Share this post


Link to post
Share on other sites

โอ๊ะ น้องจูหลุดรอดมาได้แบบนี้ จะเกิดอะไรขึ้นหละนั่น

ยิ่งเจ้าแผนการอยู่ด้วยสิ โว้ว!!

Share this post


Link to post
Share on other sites

ชักน่าสนุกขึ้นมาอีกแล้วสิ

หึๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จะตามต่อค่ะ หึๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

Share this post


Link to post
Share on other sites

อัพไวมาก

ก็คิดอยู่ว่าจูมันคงไม่ยอมง่ายขนาดนั้นหรอก

แต่เนื้อเรื่องนี่เดายากจริงอะไรจริง

พี่เอะก็ชะล่าใจเกินไป น่าสนุกดี

Share this post


Link to post
Share on other sites

ถ้าจูรอดมาแบบนี้(ถึงจะในสภาพแบบนี้ก็เถอะ)คนอื่นอันตรายแล้วล่ะ....

พารุรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างค่ะ พลุสัมผัสได้#ไม่ใช่!!!

อากาเนะ...เหยื่อ(เกือบ)ตลอดกาล...

ส่วนเรนะ...เอะใจอะไรบางอย่างแล้วล่ะสิ!!!ซาเอะความจะแตกแล้วสินะ...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now